ดู: 397|ตอบกลับ: 1

{ เมืองเสียวเพ่ย } สวนป่า ♦ ศาลาอวี้เมิ่งหลัน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-4 23:49:44 |โหมดอ่าน






ศาลาอวี้เมิ่งหลัน ♦

{ เมืองเสียวเพ่ย }






【สวนศาลาอวี้เมิ่งหลัน
' หอมละมุนอวี้หลันคิมหันต์โปรย บุษบาโรยลัดความหลังวัยเยาว์ '
สถานที่พักผ่อนหย่อนใจของเหล่าชาวเมืองเสียวเพ่ย ด้วยสวนต้นอวี้หลัน
กินบริเวณห้าลี้ด้านทิศตะวันออกของเมือง ข้างกันคือสระบัวขุดสร้าง
เย็นฉ่ำแม้ในหน้าร้อนยังได้ชื่นชมทิวทัศน์ ดอกอวี้หลันผลิบานส่งกลิ่นหอม
มีศาลาตั้งเรียงรายตามจุดชมวิวมากกว่าสิบศาลา ที่ขึ้นชื่อสุดคืออวี้เมิ่งหลัน
ประดับด้วยเครื่องเรือนไม้สลักมีรสนิยม ม่านแพรถักโปร่งบางพลิ้วตามลม












คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-6-5 22:13:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-6-6 00:50


อนาคตสตรีนี้สุดจะคาดเดา
1252
แสวงหาและสับสน


           บาดแผลเมื่อตกสะเก็ดแล้วอาจทิ้งรอยไว้.. ความเจ็บปวดจางหายไป
           ปล่อยให้เวลาเยียวยาทีละน้อย คงเหลือก็แต่ความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือน

            แสงจันทร์เพ็ญลอยเด่นดุจคันฉ่องเจ้าแม่หวังมู่ ส่องค่ำคืนในราตรีนี้สว่างกระจ่างสายตา บนถนนที่เปลี่ยวร้างผู้คนมีร่างสีขาวของหมีตัวเขื่องวิ่งกระตุ้ดๆ มาตามอิฐลาดยาว บนหลังมันประคองไว้ด้วยดรุณีเน่งน้อยอาภรณ์ชมพูหวาน ต้องแสงจันทร์แล้วเยือกเย็นลงกลายเป็นฟ้าคราม ตรงกันข้ามกับจิตใจของผู้สวมใส่ที่ร้อนรนอยู่ในที

             ‘...อย่าพึ่งคิดไปในทางร้ายๆ สิตัวเรา เขาอาจไม่เป็นอะไรและยังปลอดภัยดีอยู่ก็ได้ โม่อวิ๋นซีพี่สาวคนนั้นยังบอกว่าฝีมือยากที่จะประเมิน? ไม่บาดเจ็บง่ายๆ หรอก’

             ปลุกปลอบตัวเองเช่นนี้แต่ภาพยังชัดติดตาถึงอาการของหวังหยูที่สาหัสเอาการ สองผู้ฝึกยุทธ์พลังวัตรลึกล้ำประมือกัน ขนาดโต๊ะไม้เสาหินยังพังทลายนับประสาอะไรกับกระดูกคน หลิงหลานเคยเห็นการประลองระหว่างจ้าวเกาะจูเชว่และอูยาว่านเถียน ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บสาหัสเป็นตายเท่ากัน… กระนั้นก็ยังรอดมาได้

              นางหวังให้เข้าไม่มาพบ.. บาดเจ็บก็รักษาตัว
              อีกใจก็เฝ้าหาคำตอบ หากสุดท้ายไปแล้วไร้เงาของบุรุษผมแดง ตนไม่ยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีกขั้น?

             ‘ร่างของหงเจี้ยนนอนนิ่งอยู่ในหมู่บ้านเฟยระยะห่างจากหรูหนานมาเสียวเพ่ยก็ไม่ไกล รึจะเป็นเขา? แล้วเรื่องที่ว่าทำไม...ทำไมท่านปู่ซินถึงบอกว่าเขานอนหลับไปกว่าหกเดือน?’ หลิงหลานประคองกล่องขนมและสุราในมือ ตามปกติหากนัดหมายสมควรจัดเตรียมอะไรมาบ้าง?

              คิดแล้วสุท้ายไม่ได้คำตอบทั้งสับสนกังวล ตัวนางไม่ต่างกับมดบนกะทะอยู่เฉยๆ ได้สติแตกเข้าเป็นแน่ “หมีขาวเร่งอีกสักหน่อยนะจ้ะ..”

              นางไม่สนเรื่องที่ทรงผมจะผิดรูป ปิ่นประดับหล่นก็ช่างมันแล้ว คิดแต่จะลองไปตามคำพูดดูสักหนให้โอกาสตนเอง ให้โอกาสชายผมแดงใส่หน้ากากผู้นั้นอีกสักหนึ่งหน.. เป็นหนสุดท้าย 'หากเขาไม่มา.ข้าก็สมควรต้องปล่อยวางเสียที' จนเมื่อทิวทัศน์ของสวนป่าเข้ามาในครรลองจักษุ กลิ่นหอมหวานของดอกอวี้หลันประจำคิมหันต์ฤดูชูช่อกิ่ง สีขาวละมุนตาสลับแสงจันทร์เงินยวง ร่างเน่งน้อยลงจากหลังหมีขาว สองมือกุมกล่องขนมแล้วก้าวเข้าไปภายในสวนผ่านทั้งเงาต้นไม้และพุ่มหญ้าเตี้ย

             หลังคากระเบื้องเคลือบเขียวอยู่ไม่ไกลแล้ว

           เมื่อใกล้ถึงที่หมายฝีเท้ากลับก้าวไม่ออกเสียแบบนั้น มือน้อยกุมจนรู้สึกได้ถึงรอยสลักนูนต่ำบนกล่องขนม กังวลใจ.. หากพบแล้วจะทำอย่างไรเพียงส่งยิ้มทักทายแล้วถามว่า ‘สวัสดีคืนนี้พระจันทร์สวยเนอะ’ ก็แลดูปัญญาอ่อนเกินไปหน่อย หญิงหลานเอ้ยหญิงหลานเป็นฝ่ายนัดบุรุษออกมายามวิกาลเองแท้ๆ ยืนอยู่ปากเหวแล้วกลับไม่กล้าก้าวขาลงไป ริมฝีปากกลีบกุหลาบขบเข้าหากัน ใครจะไปคิดล่ะว่าผ่านสามชั่วยามจากงานเลี้ยงหอจ้งหนานหลี เวลาจัดว่านานจะยังมีคนหน้าโง่ยืนตากน้ำค้างรอที่ศาลา

            หากอีกฝ่ายมาจริงๆ มิเกรงสังเวยเลือดจนยุงในป่านี้อิ่มหมีพีมันไปละหรือ?
            รึหากเขามาแล้วไม่พบนางก็คงจะกลับไปตั้งแต่ตะวันตกดิน...

            ‘โว้ยยย มีสติหน่อยสิหลิงหลาน!! ตกลงอยากให้เขามาตามนัดรึไม่ต้องมาให้เห็นหน้า เจ้าก็เลือกสักอย่างเดินเข้าไปเลย ลุย!! เห็นไม่เห็นก็เท่านั้นมัวลังเลอยู่ได้บ้าบอออ’
             กัดฟันจนเกือบกัดกระพุ่งแก้ม สตรีผมน้ำตาลพยักหน้าอย่างปลุกจิตวิญญาณนักสู้จากนั้นสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เตรียมดาหน้าเข้าไปในศาลา แต่ทว่าความเงียบสงัดรอบด้านนั้นกลับมีเงาวูบไหวทางพุ่มไม้ด้านขวามือ ต้นเส่าเย่าที่ควรจะหลับใหลกลับไหวเอนดังแซ่ก

แกรกก แซ่กๆๆ

            “ใคร...อะไร…...อะ” สวนป่ายามนี้ร้างผู้คน พบเพียงแสงจันทร์กระจ่างและนกเค้าแมวกู่ร้อง วังเวงยิ่งเมื่อพุ่มไม้สั่นไหวราวกับมีอะไรเขย่ามัน หัวใจนางหล่นลงไปตาตุ่มใบหน้าซีดขาว “รึว่า...ผีหลอก!!”

             มือที่จับกล่องขนมไว้สั่นกึกกั่กราวเจ้าเข้า ดรุณีน้อยถอยห่างจากพุ่มปีศาจทีละก้าว
             กระทั่งมีเสียงแหบพร่าเรียกออกมา กล่องกับขนมก็กระดอนขึ้นฟ้าแยกออกจากกันคนละทาง

              “หลานเอ๋อร์….” ฟังดูแปร่งแปลกในคราวแรก แต่เมื่อตั้งใจฟังซ้ำอีกหนกลับรุ้สึกคุ้นนัก หลิงหลานกุมอกตัวเองอุทานว่าแย่แล้วจากนั้นกระโจนเข้าพุ่มไม้สองมือแหวกออกเพื่อเปิดทาง เหนือผืนหญ้าเขียวสดใต้แสงจันทรากลับมีร่างของบุรุษผมแดงใต้ชุดคลุมดำนั่งเอนพิงต้นไม้อยู่ ดวงตาเยือกเย็นลอดหน้ากากจิ้งจอกแดงมองตรงมายังนางทว่าทั่วร่างคล้ายขยับอย่างลำบาก เพียงยกมือเกร็งได้ไม่นานก็วางลงเหมือนว่าจะบาดเจ็บ?

             “......ท่านจ้าว!!”นางที่ทรุดลงไปคุกเข่าด้วยลอดพุ่มไม้มาตอนนี้ไม่รุ้ใช้ท่าไหนไถลตัวเองมาใกล้ๆ โดยปราศจากความระวังตัว “ท่าน.. ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร? บาดเจ็บ? ทำไมไม่ไปรักษาตัวก่อนเล่า โถ่”

              “....เจ้ามาแล้ว” คำพูดสั้นนักด้วยเพราะหลังจัดการเรื่องราวความวุ่นวายต่างๆในหอจ้งหนานหลีจนเสร็จ ปิดบังอาการบาดเจ็บภายในเขาก็เร่งมายังศาลานี้ด้วยพละกำลังทีเหลือ ก่อนหมดสติไปหลายชั่วยามมือหนาพยายามยกแตะที่อกเสื้อ หลิงหลานจำจำได้ว่าผ้าเช็ดหน้าตนถูกเก็บไว้ตรงนั้น “บอกให้มา ข้าก็มา… หลานเอ๋อร์บาดเจ็บรึ? ข้าได้ยินเสียงเจ้าร้องในงาน”

              “ยังจะมัวถามผู้อื่นอีก!! ดูสภาพตัวท่านบ้างสิจะยืนยังไม่ไหวด้วยซ้ำ…. คนบ้า! คนผีทะเล!! ต้องทำให้ข้ากังวลจนอกแตกตายเลยใช่ไหมถึงพอใจ”

              ถึงตรงนี้เจ้าคนที่ลังเลคล้ายอดทนไม่ไหวอีกอยากซัดเขาสักป้าบว่าสมองมีคิดไม่เป็นหรือเกิดลมปราณแตกซ่านตายคาที่ระหว่างทาง นัดหมงนัดหมายก็ไม่ต้องได้เจอกันอีกแล้ว!!

              “................” โดนบ่นว่าบุรุษผมแดงกลับไม่โกรธทั้งหยักรอยยิ้มมุมปากว่านางมีใจห่วงใย

              หลิงหลานยิ่งอยากต่อยคนติดที่ตอนนี้เขาเจ็บหนักคาดว่าคงไม่ต่างจากหวังหยูที่สภาพสะบักสะบอมเท่าใดนัก “หยุดเลยนะ! อยู่กับข้าไม่ต้องฝืนจะเก็กให้ใครดูมิทราบ เจ็บมากรึเปล่า…? ทำไมถึงไปสู้กับเขาล่ะ? คนเหล่านั้นช่วยเหลือสตรีที่ถูกบังคับข่มเหงล้วนเป็นเรื่องถูกต้อง”

              “มิใช่ ข้ากำลังหาหนทางช่วยเหลือผู้คนเปลี่ยนพวกเขาให้ดีขึ้น” เพื่อไม่ให้นางกังวลหรือลำบากใจ สิ่งที่ตนเลือกพูดล้วนถูกต้องดีงามสายสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสอง รั้งรอคอยนานปีมีหรือจะปล่อยให้เรื่องเศษผงมาทำลายลงได้

              “อื้ม!! ข้าเชื่อว่าท่านจะไม่ลงมือทำเรื่องเลวร้าย ถึงได้ลองมาถามดูก่อน” ใบหน้าหวานอมยิ้มคล้ายว่าปมความสงสัยได้ถูกคลายลงแล้ว เนตรกวางคู่กลมจดจ้องสบประสานคนตรงหน้ามองแต่เพียงเขา ราวกับโลกนี้มีเพียงสองเรา

แค่ก...

              แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน อาการบาดเจ็บภายในมิใช่เรื่องควรละเลย บุรุษผมแดงกระอักเลือดออกมาในท้ายที่สุดยังยกชายเสื้อเช็ดออกเร็วๆ “อึก… ข้าไม่เป็นไร”

              “อย่าฝืนอีกเลย.. มาเถอะข้าจะพาท่านไปรักษา” เวทนาเขายิ่งนักโรคที่ต้องดูแข็งแกร่งองอาจอยู่เสมอในสายตาคนของเขา เกรงว่าตายกี่หนก็คงแก้ไม่หาย หลิงหลานความคิดอ่านจดจ่อที่อาการบาดเจ็บของชายหนุ่ม เข้าประคองอีกฝ่ายแล้วพาไปเสาะหาโรงหมอ




@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม +20 ความชั่ว +65 ความโหด โพสต์ 2019-6-6 03:27
คุณได้รับ +2 คุณธรรม +3 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-6-5 22:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ซินแรปเตอร์
อาภรณ์ด้ายแดงอธิษฐาน
กำไลเทพีไอซิส
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x302
x5
x10
x3
x7
x6
x2000
x220
x5
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x89
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x418
x2
x3
x14
x1
x1
x5
x184
x235
x1
x14
x6
x6
x19
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x116
x736
x18
x7
x20
x145
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x327
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1110
x321
x2100
x2
x7900
x408
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7109
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x37
x34
x683
x470
x30
x221
x206
x9
x1210
x1395
x5901
x964
x133
x440
x130
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x820
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5469
x29
x15
x84
x179
x1000
x13
x4243
x2935
x1784
x3473
x9999
x2466
x3200
x2698
x1884
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2600
x3864
x2280
x151
x2861
x4466
x4395
x1805
x3768
x2168
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5466
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7147
x1243
x7629
x4470
x503
x1208
x1834
x892
x10
x1122
x2951
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x24
x8
x1709
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31
x210
x1117
x92
x2408
x2086
x129
x18
x1473
x2378
x2259
x3
x287
x3676
x2463
x7884
x518
x401
x4106
x5439
x9999
x16
x2283
x2451
x5805
x8000
x3380
x1666
x30
x3770
x1019
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4559
x9999
x9999
x9999
x3130
x2049
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3190
x4099
x787
x1
x765
x1790
x535
x1241
x6199
x2359
x5866
x5004
x9999
x7914
x9999
x3159
x2323
x2452
x3456
x4274
x2252
x404
x66
x1
x15
x1989
x6682
x743
x1
x4827
x8292
x68
x9999
x678
x1418
x1074
x6534
x105
x3595
x1095
x454
x105
x1177
x297
x8
x184
x37
x9999
x1123
x2070
x3514
x195
x666
x468
x100
x1301
x1656
x9999
x3780
x1295
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-10-25 20:03

ขึ้นไปด้านบน