ดู: 88|ตอบกลับ: 1

{ เมืองเสียวเพ่ย } สวนป่า ♦ ศาลาอวี้เมิ่งหลัน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-4 23:49:44 |โหมดอ่าน






ศาลาอวี้เมิ่งหลัน ♦

{ เมืองเสียวเพ่ย }






【สวนศาลาอวี้เมิ่งหลัน
' หอมละมุนอวี้หลันคิมหันต์โปรย บุษบาโรยลัดความหลังวัยเยาว์ '
สถานที่พักผ่อนหย่อนใจของเหล่าชาวเมืองเสียวเพ่ย ด้วยสวนต้นอวี้หลัน
กินบริเวณห้าลี้ด้านทิศตะวันออกของเมือง ข้างกันคือสระบัวขุดสร้าง
เย็นฉ่ำแม้ในหน้าร้อนยังได้ชื่นชมทิวทัศน์ ดอกอวี้หลันผลิบานส่งกลิ่นหอม
มีศาลาตั้งเรียงรายตามจุดชมวิวมากกว่าสิบศาลา ที่ขึ้นชื่อสุดคืออวี้เมิ่งหลัน
ประดับด้วยเครื่องเรือนไม้สลักมีรสนิยม ม่านแพรถักโปร่งบางพลิ้วตามลม












คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

1034

กระทู้

3771

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
834908
เงินตำลึง
203506
ชื่อเสียง
220668
ความหิว
1876

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17901
ความชั่ว
8289
ความโหด
33795
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-5 22:13:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-6-6 00:50


อนาคตสตรีนี้สุดจะคาดเดา
1252
แสวงหาและสับสน


           บาดแผลเมื่อตกสะเก็ดแล้วอาจทิ้งรอยไว้.. ความเจ็บปวดจางหายไป
           ปล่อยให้เวลาเยียวยาทีละน้อย คงเหลือก็แต่ความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือน

            แสงจันทร์เพ็ญลอยเด่นดุจคันฉ่องเจ้าแม่หวังมู่ ส่องค่ำคืนในราตรีนี้สว่างกระจ่างสายตา บนถนนที่เปลี่ยวร้างผู้คนมีร่างสีขาวของหมีตัวเขื่องวิ่งกระตุ้ดๆ มาตามอิฐลาดยาว บนหลังมันประคองไว้ด้วยดรุณีเน่งน้อยอาภรณ์ชมพูหวาน ต้องแสงจันทร์แล้วเยือกเย็นลงกลายเป็นฟ้าคราม ตรงกันข้ามกับจิตใจของผู้สวมใส่ที่ร้อนรนอยู่ในที

             ‘...อย่าพึ่งคิดไปในทางร้ายๆ สิตัวเรา เขาอาจไม่เป็นอะไรและยังปลอดภัยดีอยู่ก็ได้ โม่อวิ๋นซีพี่สาวคนนั้นยังบอกว่าฝีมือยากที่จะประเมิน? ไม่บาดเจ็บง่ายๆ หรอก’

             ปลุกปลอบตัวเองเช่นนี้แต่ภาพยังชัดติดตาถึงอาการของหวังหยูที่สาหัสเอาการ สองผู้ฝึกยุทธ์พลังวัตรลึกล้ำประมือกัน ขนาดโต๊ะไม้เสาหินยังพังทลายนับประสาอะไรกับกระดูกคน หลิงหลานเคยเห็นการประลองระหว่างจ้าวเกาะจูเชว่และอูยาว่านเถียน ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บสาหัสเป็นตายเท่ากัน… กระนั้นก็ยังรอดมาได้

              นางหวังให้เข้าไม่มาพบ.. บาดเจ็บก็รักษาตัว
              อีกใจก็เฝ้าหาคำตอบ หากสุดท้ายไปแล้วไร้เงาของบุรุษผมแดง ตนไม่ยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีกขั้น?

             ‘ร่างของหงเจี้ยนนอนนิ่งอยู่ในหมู่บ้านเฟยระยะห่างจากหรูหนานมาเสียวเพ่ยก็ไม่ไกล รึจะเป็นเขา? แล้วเรื่องที่ว่าทำไม...ทำไมท่านปู่ซินถึงบอกว่าเขานอนหลับไปกว่าหกเดือน?’ หลิงหลานประคองกล่องขนมและสุราในมือ ตามปกติหากนัดหมายสมควรจัดเตรียมอะไรมาบ้าง?

              คิดแล้วสุท้ายไม่ได้คำตอบทั้งสับสนกังวล ตัวนางไม่ต่างกับมดบนกะทะอยู่เฉยๆ ได้สติแตกเข้าเป็นแน่ “หมีขาวเร่งอีกสักหน่อยนะจ้ะ..”

              นางไม่สนเรื่องที่ทรงผมจะผิดรูป ปิ่นประดับหล่นก็ช่างมันแล้ว คิดแต่จะลองไปตามคำพูดดูสักหนให้โอกาสตนเอง ให้โอกาสชายผมแดงใส่หน้ากากผู้นั้นอีกสักหนึ่งหน.. เป็นหนสุดท้าย 'หากเขาไม่มา.ข้าก็สมควรต้องปล่อยวางเสียที' จนเมื่อทิวทัศน์ของสวนป่าเข้ามาในครรลองจักษุ กลิ่นหอมหวานของดอกอวี้หลันประจำคิมหันต์ฤดูชูช่อกิ่ง สีขาวละมุนตาสลับแสงจันทร์เงินยวง ร่างเน่งน้อยลงจากหลังหมีขาว สองมือกุมกล่องขนมแล้วก้าวเข้าไปภายในสวนผ่านทั้งเงาต้นไม้และพุ่มหญ้าเตี้ย

             หลังคากระเบื้องเคลือบเขียวอยู่ไม่ไกลแล้ว

           เมื่อใกล้ถึงที่หมายฝีเท้ากลับก้าวไม่ออกเสียแบบนั้น มือน้อยกุมจนรู้สึกได้ถึงรอยสลักนูนต่ำบนกล่องขนม กังวลใจ.. หากพบแล้วจะทำอย่างไรเพียงส่งยิ้มทักทายแล้วถามว่า ‘สวัสดีคืนนี้พระจันทร์สวยเนอะ’ ก็แลดูปัญญาอ่อนเกินไปหน่อย หญิงหลานเอ้ยหญิงหลานเป็นฝ่ายนัดบุรุษออกมายามวิกาลเองแท้ๆ ยืนอยู่ปากเหวแล้วกลับไม่กล้าก้าวขาลงไป ริมฝีปากกลีบกุหลาบขบเข้าหากัน ใครจะไปคิดล่ะว่าผ่านสามชั่วยามจากงานเลี้ยงหอจ้งหนานหลี เวลาจัดว่านานจะยังมีคนหน้าโง่ยืนตากน้ำค้างรอที่ศาลา

            หากอีกฝ่ายมาจริงๆ มิเกรงสังเวยเลือดจนยุงในป่านี้อิ่มหมีพีมันไปละหรือ?
            รึหากเขามาแล้วไม่พบนางก็คงจะกลับไปตั้งแต่ตะวันตกดิน...

            ‘โว้ยยย มีสติหน่อยสิหลิงหลาน!! ตกลงอยากให้เขามาตามนัดรึไม่ต้องมาให้เห็นหน้า เจ้าก็เลือกสักอย่างเดินเข้าไปเลย ลุย!! เห็นไม่เห็นก็เท่านั้นมัวลังเลอยู่ได้บ้าบอออ’
             กัดฟันจนเกือบกัดกระพุ่งแก้ม สตรีผมน้ำตาลพยักหน้าอย่างปลุกจิตวิญญาณนักสู้จากนั้นสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เตรียมดาหน้าเข้าไปในศาลา แต่ทว่าความเงียบสงัดรอบด้านนั้นกลับมีเงาวูบไหวทางพุ่มไม้ด้านขวามือ ต้นเส่าเย่าที่ควรจะหลับใหลกลับไหวเอนดังแซ่ก

แกรกก แซ่กๆๆ

            “ใคร...อะไร…...อะ” สวนป่ายามนี้ร้างผู้คน พบเพียงแสงจันทร์กระจ่างและนกเค้าแมวกู่ร้อง วังเวงยิ่งเมื่อพุ่มไม้สั่นไหวราวกับมีอะไรเขย่ามัน หัวใจนางหล่นลงไปตาตุ่มใบหน้าซีดขาว “รึว่า...ผีหลอก!!”

             มือที่จับกล่องขนมไว้สั่นกึกกั่กราวเจ้าเข้า ดรุณีน้อยถอยห่างจากพุ่มปีศาจทีละก้าว
             กระทั่งมีเสียงแหบพร่าเรียกออกมา กล่องกับขนมก็กระดอนขึ้นฟ้าแยกออกจากกันคนละทาง

              “หลานเอ๋อร์….” ฟังดูแปร่งแปลกในคราวแรก แต่เมื่อตั้งใจฟังซ้ำอีกหนกลับรุ้สึกคุ้นนัก หลิงหลานกุมอกตัวเองอุทานว่าแย่แล้วจากนั้นกระโจนเข้าพุ่มไม้สองมือแหวกออกเพื่อเปิดทาง เหนือผืนหญ้าเขียวสดใต้แสงจันทรากลับมีร่างของบุรุษผมแดงใต้ชุดคลุมดำนั่งเอนพิงต้นไม้อยู่ ดวงตาเยือกเย็นลอดหน้ากากจิ้งจอกแดงมองตรงมายังนางทว่าทั่วร่างคล้ายขยับอย่างลำบาก เพียงยกมือเกร็งได้ไม่นานก็วางลงเหมือนว่าจะบาดเจ็บ?

             “......ท่านจ้าว!!”นางที่ทรุดลงไปคุกเข่าด้วยลอดพุ่มไม้มาตอนนี้ไม่รุ้ใช้ท่าไหนไถลตัวเองมาใกล้ๆ โดยปราศจากความระวังตัว “ท่าน.. ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร? บาดเจ็บ? ทำไมไม่ไปรักษาตัวก่อนเล่า โถ่”

              “....เจ้ามาแล้ว” คำพูดสั้นนักด้วยเพราะหลังจัดการเรื่องราวความวุ่นวายต่างๆในหอจ้งหนานหลีจนเสร็จ ปิดบังอาการบาดเจ็บภายในเขาก็เร่งมายังศาลานี้ด้วยพละกำลังทีเหลือ ก่อนหมดสติไปหลายชั่วยามมือหนาพยายามยกแตะที่อกเสื้อ หลิงหลานจำจำได้ว่าผ้าเช็ดหน้าตนถูกเก็บไว้ตรงนั้น “บอกให้มา ข้าก็มา… หลานเอ๋อร์บาดเจ็บรึ? ข้าได้ยินเสียงเจ้าร้องในงาน”

              “ยังจะมัวถามผู้อื่นอีก!! ดูสภาพตัวท่านบ้างสิจะยืนยังไม่ไหวด้วยซ้ำ…. คนบ้า! คนผีทะเล!! ต้องทำให้ข้ากังวลจนอกแตกตายเลยใช่ไหมถึงพอใจ”

              ถึงตรงนี้เจ้าคนที่ลังเลคล้ายอดทนไม่ไหวอีกอยากซัดเขาสักป้าบว่าสมองมีคิดไม่เป็นหรือเกิดลมปราณแตกซ่านตายคาที่ระหว่างทาง นัดหมงนัดหมายก็ไม่ต้องได้เจอกันอีกแล้ว!!

              “................” โดนบ่นว่าบุรุษผมแดงกลับไม่โกรธทั้งหยักรอยยิ้มมุมปากว่านางมีใจห่วงใย

              หลิงหลานยิ่งอยากต่อยคนติดที่ตอนนี้เขาเจ็บหนักคาดว่าคงไม่ต่างจากหวังหยูที่สภาพสะบักสะบอมเท่าใดนัก “หยุดเลยนะ! อยู่กับข้าไม่ต้องฝืนจะเก็กให้ใครดูมิทราบ เจ็บมากรึเปล่า…? ทำไมถึงไปสู้กับเขาล่ะ? คนเหล่านั้นช่วยเหลือสตรีที่ถูกบังคับข่มเหงล้วนเป็นเรื่องถูกต้อง”

              “มิใช่ ข้ากำลังหาหนทางช่วยเหลือผู้คนเปลี่ยนพวกเขาให้ดีขึ้น” เพื่อไม่ให้นางกังวลหรือลำบากใจ สิ่งที่ตนเลือกพูดล้วนถูกต้องดีงามสายสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสอง รั้งรอคอยนานปีมีหรือจะปล่อยให้เรื่องเศษผงมาทำลายลงได้

              “อื้ม!! ข้าเชื่อว่าท่านจะไม่ลงมือทำเรื่องเลวร้าย ถึงได้ลองมาถามดูก่อน” ใบหน้าหวานอมยิ้มคล้ายว่าปมความสงสัยได้ถูกคลายลงแล้ว เนตรกวางคู่กลมจดจ้องสบประสานคนตรงหน้ามองแต่เพียงเขา ราวกับโลกนี้มีเพียงสองเรา

แค่ก...

              แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน อาการบาดเจ็บภายในมิใช่เรื่องควรละเลย บุรุษผมแดงกระอักเลือดออกมาในท้ายที่สุดยังยกชายเสื้อเช็ดออกเร็วๆ “อึก… ข้าไม่เป็นไร”

              “อย่าฝืนอีกเลย.. มาเถอะข้าจะพาท่านไปรักษา” เวทนาเขายิ่งนักโรคที่ต้องดูแข็งแกร่งองอาจอยู่เสมอในสายตาคนของเขา เกรงว่าตายกี่หนก็คงแก้ไม่หาย หลิงหลานความคิดอ่านจดจ่อที่อาการบาดเจ็บของชายหนุ่ม เข้าประคองอีกฝ่ายแล้วพาไปเสาะหาโรงหมอ




@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม +20 ความชั่ว +65 ความโหด โพสต์ 2019-6-6 03:27
คุณได้รับ +2 คุณธรรม +3 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-6-5 22:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x1
x10
x20
x40
x25
x30
x20
x90
x9
x5
x9
x1
x1
x6
x3
x8
x1
x18
x205
x40
x2
x13
x1007
x2
x150
x1
x5
x4
x2
x15
x41
x1
x699
x1
x1
x3
x145
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x4
x1
x290
x50
x5
x15
x36
x11
x2
x7
x5
x880
x3
x3334
x52
x88
x110
x100
x360
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1826
x55
x70
x31
x1615
x9999
x8
x9
x41
x4
x690
x4
x4
x16
x2
x36
x2
x30
x144
x5
x695
x202
x620
x780
x77
x9999
x46
x630
x952
x126
x2090
x51
x390
x537
x485
x854
x100
x4
x1768
x404
x3999
x434
x51
x828
x1843
x1755
x205
x4167
x58
x580
x392
x764
x223
x104
x140
x180
x3
x6
x1
x1000
x76
x35
x1882
x120
x1
x189
x4
x9999
x918
x2
x20
x234
x1413
x4200
x3837
x7
x2534
x1200
x188
x486
x9999
x899
x251
x1
x330
x618
x2270
x264
x50
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x98
x6329
x77
x6285
x199
x12
x4195
x9
x5
x3212
x6
x9
x571
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x212
x1715
x6
x16
x75
x462
x60
x4
x105
x5
x13
x5
x138
x2
x3
x1
x1478
x500
x115
x5239
x402
x285
x2642
x1874
x7769
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x965
x7
x274
x802
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x2101
x9999
x9999
x2227
x1040
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1927
x1012
x234
x1
x256
x500
x707
x201
x847
x1673
x1875
x2405
x9999
x2154
x2852
x1239
x3002
x311
x1941
x2284
x1722
x408
x43
x1
x30
x1759
x1463
x63
x1
x7565
x4819
x67
x9999
x120
x273
x438
x1922
x61
x1769
x232
x301
x58
x252
x188
x8
x70
x31
x9999
x33
x400
x1586
x152
x41
x268
x30
x1
x345
x9999
x2510
x800
x70
x60
x10
x131
x9999
x110
x5570
x111
x713
x176
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 20:07

ขึ้นไปด้านบน