12345
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } จุดพักม้าถงหวงจิ้ง

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2020-7-30 04:27:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
จื่อหลัวผจญภัย
งานประลองสัตว์ซูเล่อ 1

           "ดูเหมือนว่า.. หลานเอ๋อร์จะออกเดินทางอีกครั้ง" จั๋วเหวินจวินคีบเป็ดย่างให้สามี

            "ครั้งนี้ไปไกลถึงซีอวี้" ซือหม่าเซี่ยงหรูรับมาเคี้ยวอย่างละเมียดละไมพนักหน้าหงึก

            "อ่าใช่.. เท่าที่มีคนมาแจ้งก็คืองานเทศกาลอาหารร้อยชนเผ่านั่นใช่ไหม? ไปกับหวางเย่คงไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ดีแล้วล่ะ.."

             “............” ถ้อยคำสนทนาระหว่างทานอาหารของพ่อแม่บุญธรรมพาให้เศร้าใจนัก จื่อหลัวนั่งนับวันรออยู่ในจวนซือหม่า.. การเดินทางเอาแน่เอานอนได้ด้วยหรือ? หลายปีมาแล้วที่พี่ชายเฮ่าหายสาบสูญ กระรอกน้อยคงเหลือเพียงพี่สาวหลานจะมาหายไปอีกคนไม่ได้นะ!! ในฐานะน้องสาวที่ดีจะงานบัญชีของหอซุ่ยเมิ่งเซียนหลิน งานทำนุบำรุงบุพการีแทนเหล่าพี่ๆ ที่มักชีพจรลงขาก็ทำมาหมดแล้ว แต่บางเรื่องเด็กสาว 13 ดันไม่มีปัญญาจะจัดการไหวน่ะสิ

              คิดอย่างจนใจ นั่งคิดนอนคิดรอพี่สาวหวางเฟยมาหนึ่งเดือน เฝ้าหน้าต่างรอข่าวก็แล้ว เฝ้านกฮูกของพี่ชายเฮ่ามันก็ไม่มีทีท่าว่าจะบินไปหาข้อความมาให้นาง จื่อหลัวน้อยน้ำตาตกใน.. บัญชีไม่ขาดทุนแต่วัตถุดิบอย่างเครื่องปรุงต่างแดนกำลังจะหมด ‘ฮือๆ พี่สาวจวงก็อยู่หลันเยี่ย พี่สาวหลานก็ไม่อยู่ พี่สาวจางตอนนี้ติดต่อไม่ได้ โถ่… เฉินเยี่ยทวงกับข้าทุกวันจะไปผลิตขมิ้นที่ไหนมาให้เล่า!!’

              มีหวัง.. คงต้องบากบั่นไปซีอวี้ด้วยตัวเองสักรอบ อาศัยแผนที่ฉบับแกะ by แกะ เพื่อเหล่าพลพรรคแกะของพี่สาวหลิงหลาน ในนี้มีบันทึกถึงร้ายพ่อค้าใหญ่และแหล่งวัตถุดิบนางคงจะติดต่อหาซื้อไม่ยากเท่าไร กระรอกคิดอย่างหวาดหวั่น..แล้วถ้าเกิดโจรทะเลทรายระหว่างทางล่ะ??

             “ไม่หรอกๆ เราแค่ติดต่อให้อีกฝ่ายมาส่งเท่านั้น เอาทุนไปไม่ต้องมาก.. เป็นเด็กย่อมไม่เด่นสะดุดตาโจร” ว่าแล้วลงมือแต่งตัวให้เรียบที่สุด ห่อเอาตั๋วเงินเก็บแยกเป็นห้าหกส่วนตามที่พี่ชายเอ่าเคยสอนไว้ ยัดบุใต้รองเท้าสองร้อยชั่ง ในแกเสื้อร้อยชั่ง ใส่ในห่อผ้าอีกห้าร้อยชั่ง นับๆ ดูอาจไม่พอ.. แต่พกเงินทองเดินทางมากเกินไปเท่ากับเพิ่มความเสี่ยงให้ชีวิต

              “...เอาโสมแห้งไปขายแทนได้ไหมนะ? ฮือออ” ดวงตาดำขลับดุจลูกสัตว์เงยมองฟ้า ทำไมท่านช่างใจร้าย ส่งพี่สาวพี่ชายข้ากลับมาน๊าา!!

               เก็บของแล้วเตรียมใจเดินทาง นั่งรถม้าของหลวงเพิ่มความปลอดภัยในชีวิตระหว่างนั้นเองเห็นว่าหมาป่าซูเล่อของพี่สาวหลานนอนหมอมอยู่ ดูเหมือนมันจะชื่อ ‘เฮ่ยเย่า’ เจ้ากระรอกน้อยครุ่นคิดวิตก ตนเองไม่ชินทางมีเจ้าถิ่นไปด้วยนับว่าฉลาดมาก “นี่ๆ เจ้าจำทางกลับบ้านได้อะเปล่า? มาด้วยกันหน่อยสิพี่เฮ่ยเย่า นะๆๆ”

              ล่อได้วยไก่ขอทานสองตัว ในที่สุดก็ได้เพื่อนร่วมทางเป็นหมาป่าสีนิลทมิฬสาง เด็กสาวแสนยินดีอย่างน้อยงานนี้ก็ไม่หัวเดียวกระเทียมลีบแล้ว!

             “ยัยหนูน้อย.. เจ้าไปเอาอะไรมาพูด ห๊า! ราคานั้นมันตั้งแต่ปีมะโว้ สมัยนี้อ่ะนะ ราคาหญ้าม้าก็ขึ้น ค่าซ่อมบำรุงตัวรถอีก ไหนจะค่าสึกหรอจากพายุทราย เพ้ย! ใจคอกะจะไม่ให้พวกข้าได้ทำมาหากินกันเลยรึไง”

             ทว่าเมื่อถึงจุดพักม้าดันเกิดเรื่องขึ้นเสียได้… ทั้งที่จื่อหลัวมั่นใจแล้วนะว่าขาไปซูเล่อราคาเท่าไหน คนขับนี่สิยืนกรานว่าจะเพิ่มอีกเท่าตัวเฉยเลยแม้ในใจรุ้สึกว่าไม่ยุติธรรมอยู่บ้าง ตนแอบเห็นนะว่าพี่สาวคนก่อนหน้าคนรถยังเก็บแค่ครึ่งเดียว! ด้วยว่ากระรอกน้อยออกเดินทางไกลลำพังหนแรก เสียงที่โต้กลับจึงสั่นๆ “ต..แต่ว่า ที่บ้านก็เขียนบอก 6,500 ชั่ง สำหรับรถเที่ยวเดียวไปซูเล่อนะเจ้าคะ”

              “หึ! เด็กอย่างเจ้าจะมาเข้าใจอะไรงานของผู้ใหญ่หือ!! ถ้าเจ้าไม่มีปัญญาจ่ายก็ไสหัวไป!” คนรถไม่คิดจะแยแสเจ้าเด็กมอซอหน้ากลมนี่แต่แรก ชุดหรือก็ธรรมดาใช้ผ้าราคาถูก หากตนเก็บที่นั่งไว้ให้พ่อค้าผ้าอีกรายเชื่อว่าได้เงินพิเศษเพิ่มแน่ๆ ส่วนเด็กที่มีผู้ติดตามเป้นแค่หมาตัวนึง.. ภาระระหว่างทางชัดๆ

            “ด..เดี่ยวก่อนสิ ข้าต้องการเดินทางไปซูเล่อจริงๆ นะเจ้าคะ ป..เป็นขนส่งมวลชน ทำแบบนี้มันไม่ถูกนะ” มือน้อยกำชายกระโปรงตนเองแน่นกลั้นน้ำตาไม่ให้สะอื้น ยิ่งอีกฝ่ายขึ้นเสียงดังก็เรียกสายตาผู้ชมมาฮั่นมุ่งต่างเริ่มซุบซิบว่าเด็กขอทานหรือผู้ใหญ่รังแกเด็ก

             “ไปๆๆ อย่ามาทำข้าเสียเวลา ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายหนึ่งหมิ่นชั่งค่ารถม้า ก็กลับบ้านไปกินนมแม่ซะ!!”

              “................” คนใจร้าย.. แม่แท้ๆ ข้าสิ้นลมไปนานแล้วนะ! และข้าก็ไม่ใช่ทารกแล้วด้วย กระรอกน้อยขมริมฝีปาก นึกลังเลว่านางควรหันไปหารถคันอื่นหรือกลับไปเอาเงินเพิ่มที่จวนดีนะ

พี่ไป๋เหอ

               คนรถชำเลืองมองไปทางผู้พูดแว่บหนึ่ง เห็นว่าเป้นคุณชายท่าทางนุ่มนิ่มคงไม่พ้นบัณฑิตที่มีอยุ่เกลื่อนกลาดในนครหลวงแห่งนี้พลันยิ้มเยาะ “ท่านไม่ทราบอะไร.. ยัยเด็กคนนี้เดินทางมาพร้อมสุนัขป่า ต้องมีทั้งค่าปลอบขวัญผู้โดยสาร ค่าพื้นที่ว่างและค่าเก็บกวาดสิ่งปฎิกูลที่สัตว์หน้าขนตัวนั้นจะปล่อยออกมา เกิดมีใครแพ้ขนสัตว์นั่นอาจถึงชีวิตเป็นทั้งความเสี่ยงและภาระ.. จ่ายหมื่นช่าง..แพงตรงไหน”

            “แต่ว่า.. เฮ่ยเย่าวิ่งตามไปได้นะ!!” จื่อหลัวแม้มปากแน่น อย่างไรกัน.. จะเอาเปรียบกันเกินไปละ นางไม่คิดจะพาสุนัขป่าขึ้นไปแย่งที่คนบนรถนะ! หมาป่าสีนิลด้านข้างกันเห่าขึ้นเหมือนเข้าใจภาษาคน

พี่ไป๋เหอ

              "คุณชาย.. การค้าก็แบบนี้ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ข้าก็แค่คนรถหาเช้ากินค่ำ แนะนำว่าท่านไม่เข้าใจก็อย่าก่อกวนจะดีกว่า หากต้องการเช่ารถเชิญไปที่นายหน้า..." จากเสียงซุบซิบของผู้โดยสารรอบๆ รวมไปถึงคนที่ขึ้นไปนั่งประจำที่แล้ว ทำให้คนรถนั้นหน้าเสียไป กระบวนท่านี้จะให้ยอมง่ายๆ มิเท่าพ่ายแก่เด็กเมื่อวานซืนหรือ เจ้าของรถม้าเอ่ยเสียงเย็น

              แหมะ…

             ‘พี่สาวหลาน พี่ชายเฮ่า! ไหนท่านบอกว่าหากเราดีกับผู้อื่น ผู้อื่นจะดีกับเราไม่ใช่หรอ หง่ากก’ น้ำตาที่เพียรพยายามกลั้นไว้เพื่อจะ ‘เข้มแข็ง’ เอาอย่างคนในจวนซือหม่าหยดหนึ่งเม็ด ใสกระจ่าง แต่ทว่ามือน้อยนั้นกำชายกระโปรงจนเกร็งก็แล้ว ทั้งความกลัวสายตาผู้คนรุมจ้องและเสียงซุบซิบที่เหมือนตัดสินว่าตนนั้นทำอะไรผิดก็สร้างแรงกดดันมหาศาลแก่ไหล่น้อยๆ ของจื่อหลัวจนแบกรับไม่ไหว

พี่ไป๋เหอ

              “..ฮึก.. เจ้าค่ะ ข้าจะไป ฮึก.. ซื้อสินค้าให้พี่สาว” ใบหน้าเล็กเพียงฝ่ามือ เพราะอดกลั้นมานานเกินไปจนเปลี่ยนเป็นสีตำลึงสุก แก้มกลมๆ ดูคล้ายลูกกระรอกเข้าไปใหญ่

พี่ไป๋เหอ


             “เฮ้อ.. เหล้าต้าเอ้ย ทำนิสัยแบบนี้อีกแล้วแบบนี้ลูกค้าถึงได้ลดลงทุกเดือน”

             ชายชราผู้ที่พักอยู่แผงน้ำชาข้างๆ ได้ยินได้ฟังเรื่องราวมาตลอดยังนึกเวทนาเห็นใจแม่เด็กน้อยแก้มกลมนั่น ด้านคุณชายบัณฑิตเองก็ช่างมีน้ำใจเหลือยินยอมเหมารถช่วยคน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เดิมทีคิดว่าจะหยุดสักวันคงไม่ได้ ชายชราลุกขึ้นเดินไปทางรถม้าของตนเองกล่าว “เชิญด้านนี้เถิด ราคาเหมาไปซูเล่อคิดเพียง 6,500 ชั่งต่อคนเท่านั้นไม่เคยเปลี่ยน ด้วยต้าอั่นและซูเล่อเป็นมิตรประเทศมานาน ราชสำนักย่อมสนับสนุนการค้าขายอยู่แล้ว”

              จื่อหลัวที่มีจุกซาลาเปาอยู่บนหัวสองลูกกลอกสายตามองตาม เริ่มมีความหวังว่าภารกิจเล็กๆ ของตนจะสำเร็จ เอ่ยถามพี่ชายแปลกหน้าที่เข้ามาช่วยตนอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “ท่านปู่เค้าจะช่วยพาหนูไปส่งใช่ไหมเจ้าคะ? พี่ชาย?”

ไป๋เหอ

              “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านลุง พี่ชายใจดี!!” เจ้าแก้มกลมนั้นพนักหน้าอย่างดีใจในที่สุดได้ออกเดินทางสักที กันไปกอดคอเฮ่ยเย่า “เราได้รถแล้ว!! ไปกันเถอะ!! นี่เจ้าค่ะค่าเหมารถม้า ส่วนอันนี้.. เป็นของว่างที่ข้าพกมาจากบ้านไว้ทานระหว่างทางกันนะเจ้าคะ”

              เมื่อชำระค่ารถม้าเสร็จ กระรอกน้อยไม่ลังเลที่จะแบ่งปันสเบียงกรังระหว่างทางให้กับทั้งสอง แม้ว่ามันมิใช่ของมีราคาใด แต่ก็คือขนมเยว่ปิงที่ตนกับแม่บุญธรรมช่วยกันทำขึ้นมาไม่อาจหาซื้อที่ไหนได้ เมื่อรถม้าเคืล่อนตัวจื่อหลัวเกาะขอบหน้าต่างอย่างตื่นเต้นระคนประหม่า เดินทางไกลหนนี้..จะมีสิ่งใดรออยู่กันนะ




←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หว่านจินซีหวังมู่
ม้าภูตหิมะสายใย
กำไลเทพีไอซิส
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาสู่โจ้วจวี้เหริน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x6
x2000
x220
x130
x31
x49
x1435
x55
x435
x191
x768
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x89
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x418
x2
x3
x14
x1
x1
x5
x184
x235
x1
x14
x6
x6
x19
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x116
x736
x18
x7
x20
x55
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x360
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1110
x321
x2100
x2
x7900
x408
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7109
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x43
x34
x683
x470
x30
x221
x206
x9
x1210
x1395
x6201
x964
x133
x440
x130
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x820
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5469
x29
x15
x84
x179
x1000
x13
x4243
x2935
x1784
x3473
x9999
x2466
x3200
x2698
x1884
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2600
x3864
x2280
x151
x2861
x4466
x4395
x1805
x3768
x2168
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5466
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7147
x1243
x7629
x4470
x512
x1208
x1834
x892
x10
x1122
x2951
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x24
x8
x1709
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31
x210
x1117
x92
x2408
x2086
x129
x18
x1473
x2378
x2259
x3
x287
x3676
x2505
x7884
x518
x401
x4106
x5439
x9999
x16
x2283
x2451
x5805
x8000
x3380
x1666
x30
x3785
x1019
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4559
x9999
x9999
x9999
x3130
x2049
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3211
x4099
x787
x1
x765
x1790
x547
x1241
x6199
x2359
x5866
x5004
x9999
x7914
x9999
x3159
x2323
x2452
x3456
x4274
x2342
x404
x66
x1
x15
x1989
x6682
x743
x1
x4827
x8292
x68
x9999
x678
x1418
x1074
x6534
x105
x3595
x1095
x454
x105
x1177
x297
x8
x184
x37
x9999
x1123
x2070
x3514
x195
x666
x468
x100
x1301
x1656
x9999
x3780
x1295
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
โพสต์ 2020-7-30 04:27:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ไป๋เหอผจญภัย }

{เดินทางไปสมัครศึกประลองชิงเจ้ายุทธภพ}

3

เป้าหมายแปรเปลี่ยนมุ่งสู่ทะเลทราย


           "ดูเหมือนว่า.. หลานเอ๋อร์จะออกเดินทางอีกครั้ง" จั๋วเหวินจวินคีบเป็ดย่างให้สามี

            "ครั้งนี้ไปไกลถึงซีอวี้" ซือหม่าเซ๊่ยงหรูรับมาเคี้ยวอย่างละเมียดละไมพนักหน้าหงึก

            "อ่าใช่.. เท่าที่มีคนมาแจ้งก็คืองานเทศกาลอาหารร้อยชนเผ่านั่นใช่ไหม? ไปกับหวางเย่คงไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ดีแล้วล่ะ.."

             “............” ถ้อยคำสนทนาระหว่างทานอาหารของพ่อแม่บุญธรรมพาให้เศร้าใจนัก จื่อหลัวนั่งนับวันรออยู่ในจวนซือหม่า.. การเดินทางเอาแน่เอานอนได้ด้วยหรือ? หลายปีมาแล้วที่พี่ชายเฮ่าหายสาบสูญ กระรอกน้อยคงเหลือเพียงพี่สาวหลานจะมาหายไปอีกคนไม่ได้นะ!! ในฐานะน้องสาวที่ดีจะงานบัญชีของหอซุ่ยเมิ่งเซียนหลิน งานทำนุบำรุงบุพการีแทนเหล่าพี่ๆ ที่มักชีพจรลงขาก็ทำมาหมดแล้ว แต่บางเรื่องเด็กสาว 13 ดันไม่มีปัญญาจะจัดการไหวน่ะสิ

              คิดอย่างจนใจ นั่งคิดนอนคิดรอพี่สาวหวางเฟยมาหนึ่งเดือน เฝ้าหน้าต่างรอข่าวก็แล้ว เฝ้านกฮูกของพี่ชายเฮ่ามันก็ไม่มีทีท่าว่าจะบินไปหาข้อความมาให้นาง จื่อหลัวน้อยน้ำตาตกใน.. บัญชีไม่ขาดทุนแต่วัตถุดิบอย่างเครื่องปรุงต่างแดนกำลังจะหมด ‘ฮือๆ พี่สาวจวงก็อยู่หลันเยี่ย พี่สาวหลานก็ไม่อยู่ พี่สาวจางตอนนี้ติดต่อไม่ได้ โถ่… เฉินเยี่ยทวงกับข้าทุกวันจะไปผลิตขมิ้นที่ไหนมาให้เล่า!!’

              มีหวัง.. คงต้องบากบั่นไปซีอวี้ด้วยตัวเองสักรอบ อาศัยแผนที่ฉบับแกะ by แกะ เพื่อเหล่าพลพรรคแกะของพี่สาวหลิงหลาน ในนี้มีบันทึกถึงร้ายพ่อค้าใหญ่และแหล่งวัตถุดิบนางคงจะติดต่อหาซื้อไม่ยากเท่าไร กระรอกคิดอย่างหวาดหวั่น..แล้วถ้าเกิดโจรทะเลทรายระหว่างทางล่ะ??

             “ไม่หรอกๆ เราแค่ติดต่อให้อีกฝ่ายมาส่งเท่านั้น เอาทุนไปไม่ต้องมาก.. เป็นเด็กย่อมไม่เด่นสะดุดตาโจร” ว่าแล้วลงมือแต่งตัวให้เรียบที่สุด ห่อเอาตั๋วเงินเก็บแยกเป็นห้าหกส่วนตามที่พี่ชายเอ่าเคยสอนไว้ ยัดบุใต้รองเท้าสองร้อยชั่ง ในแกเสื้อร้อยชั่ง ใส่ในห่อผ้าอีกห้าร้อยชั่ง นับๆ ดูอาจไม่พอ.. แต่พกเงินทองเดินทางมากเกินไปเท่ากับเพิ่มความเสี่ยงให้ชีวิต

              “...เอาโสมแห้งไปขายแทนได้ไหมนะ? ฮือออ” ดวงตาดำขลับดุจลูกสัตว์เงยมองฟ้า ทำไมท่านช่างใจร้าย ส่งพี่สาวพี่ชายข้ากลับมาน๊าา!!

               เก็บของแล้วเตรียมใจเดินทาง นั่งรถม้าของหลวงเพิ่มความปลอดภัยในชีวิตระหว่างนั้นเองเห็นว่าหมาป่าซูเล่อของพี่สาวหลานนอนหมอมอยู่ ดูเหมือนมันจะชื่อ ‘เฮ่ยเย่า’ เจ้ากระรอกน้อยครุ่นคิดวิตก ตนเองไม่ชินทางมีเจ้าถิ่นไปด้วยนับว่าฉลาดมาก “นี่ๆ เจ้าจำทางกลับบ้านได้อะเปล่า? มาด้วยกันหน่อยสิพี่เฮ่ยเย่า นะๆๆ”

              ล่อได้วยไก่ขอทานสองตัว ในที่สุดก็ได้เพื่อนร่วมทางเป็นหมาป่าสีนิลทมิฬสาง เด็กสาวแสนยินดีอย่างน้อยงานนี้ก็ไม่หัวเดียวกระเทียมลีบแล้ว!

             “ยัยหนูน้อย.. เจ้าไปเอาอะไรมาพูด ห๊า! ราคานั้นมันตั้งแต่ปีมะโว้ สมัยนี้อ่ะนะ ราคาหญ้าม้าก็ขึ้น ค่าซ่อมบำรุงตัวรถอีก ไหนจะค่าสึกหรอจากพายุทราย เพ้ย! ใจคอกะจะไม่ให้พวกข้าได้ทำมาหากินกันเลยรึไง”

             ทว่าเมื่อถึงจุดพักม้าดันเกิดเรื่องขึ้นเสียได้… ทั้งที่จื่อหลัวมั่นใจแล้วนะว่าขาไปซูเล่อราคาเท่าไหน คนขับนี่สิยืนกรานว่าจะเพิ่มอีกเท่าตัวเฉยเลยแม้ในใจรุ้สึกว่าไม่ยุติธรรมอยู่บ้าง ตนแอบเห็นนะว่าพี่สาวคนก่อนหน้าคนรถยังเก็บแค่ครึ่งเดียว! ด้วยว่ากระรอกน้อยออกเดินทางไกลลำพังหนแรก เสียงที่โต้กลับจึงสั่นๆ “ต..แต่ว่า ที่บ้านก็เขียนบอก 6,500 ชั่ง สำหรับรถเที่ยวเดียวไปซูเล่อนะเจ้าคะ”

              “หึ! เด็กอย่างเจ้าจะมาเข้าใจอะไรงานของผู้ใหญ่หือ!! ถ้าเจ้าไม่มีปัญญาจ่ายก็ไสหัวไป!” คนรถไม่คิดจะแยแสเจ้าเด็กมอซอหน้ากลมนี่แต่แรก ชุดหรือก็ธรรมดาใช้ผ้าราคาถูก หากตนเก็บที่นั่งไว้ให้พ่อค้าผ้าอีกรายเชื่อว่าได้เงินพิเศษเพิ่มแน่ๆ ส่วนเด็กที่มีผู้ติดตามเป้นแค่หมาตัวนึง.. ภาระระหว่างทางชัดๆ

            “ด..เดี่ยวก่อนสิ ข้าต้องการเดินทางไปซูเล่อจริงๆ นะเจ้าคะ ป..เป็นขนส่งมวลชน ทำแบบนี้มันไม่ถูกนะ” มือน้อยกำชายกระโปรงตนเองแน่นกลั้นน้ำตาไม่ให้สะอื้น ยิ่งอีกฝ่ายขึ้นเสียงดังก็เรียกสายตาผู้ชมมาฮั่นมุ่งต่างเริ่มซุบซิบว่าเด็กขอทานหรือผู้ใหญ่รังแกเด็ก

             “ไปๆๆ อย่ามาทำข้าเสียเวลา ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายหนึ่งหมิ่นชั่งค่ารถม้า ก็กลับบ้านไปกินนมแม่ซะ!!”

              “................” คนใจร้าย.. แม่แท้ๆ ข้าสิ้นลมไปนานแล้วนะ! และข้าก็ไม่ใช่ทารกแล้วด้วย กระรอกน้อยขมริมฝีปาก นึกลังเลว่านางควรหันไปหารถคันอื่นหรือกลับไปเอาเงินเพิ่มที่จวนดีนะ

              “ หมื่นชั่ง… เฮอะ “ น้ำเสียงทุ้มเรียบแลดูเย็นเฉียบของบุรุษสูงโปร่งผู้นึงที่ยืนมองป้ายราคาจุดพักม้า บนป้ายเห็นได้ชัดว่าไปซูเล่อราคาเพียง 6,500 ชั่ง เหตุไฉนขึ้นมาเป็นหมื่นชั่งได้ภายในคำพูดเดียว? รอยยิ้มราบเรียบบนใบหน้ากับหมาป่าตัวสูงใหญ่ข้างกายที่แยกเขี้ยวอย่างไม่เป็นมิตรให้ใครใดๆทั้งสิ้น กลางเป็นการแหวกฝูงชนซะอย่างงั้น “ หากราคาบนป้ายนี้มันตั้งแต่ปีมะโว้ เหตุไฉนไม่รู้จักเปลี่ยนป้ายเล่า.. โขกราคาเสียขนาดนี้กับแค่ป้ายประกาศราคาคงไม่ลำบากเจ้านักหรอกกระมั้ง “

              ‘เหมยไป๋เหอ’ หลังจากได้ของดูต่างหน้าน้องสาวมาเป็นหมาป่าตัวใหญ่อย่างฮุ่ยหลาง เป้าหมายเขาคือการกลับผู๋หยางไปบ่นใส่บิดามารดาว่าอวี้เอ๋อร์ชักจะเหิมเกริมขึ้นทุกวี่วัน ดูอย่างครั้งนี้หนีไปไกลถึงซีอวี้ครั้งที่สอง ครั้งก่อนบอกจากบ้านไปจะไปเพียงฉางอัน ที่ไหนได้ไปไกลถึงโหรวหรานซีอวี้ ทำเอาทั้งบ้านตอนได้รับจดหมายตื่นตกใจกันเป็นแทบ ใครจะนึกพอจะกลับบ้านโดยอาศัยบริการรถม้าจากจุดพัก กลับเจอเรื่องอันไม่น่าให้อภัย

               คนรถชำเลืองมองไปทางผู้พูดแว่บหนึ่ง เห็นว่าเป้นคุณชายท่าทางนุ่มนิ่มคงไม่พ้นบัณฑิตที่มีอยุ่เกลื่อนกลาดในนครหลวงแห่งนี้พลันยิ้มเยาะ “ท่านไม่ทราบอะไร.. ยัยเด็กคนนี้เดินทางมาพร้อมสุนัขป่า ต้องมีทั้งค่าปลอบขวัญผู้โดยสาร ค่าพื้นที่ว่างและค่าเก็บกวาดสิ่งปฎิกูลที่สัตว์หน้าขนตัวนั้นจะปล่อยออกมา เกิดมีใครแพ้ขนสัตว์นั่นอาจถึงชีวิตเป็นทั้งความเสี่ยงและภาระ.. จ่ายหมื่นช่าง..แพงตรงไหน”

            “แต่ว่า.. เฮ่ยเย่าวิ่งตามไปได้นะ!!” จื่อหลัวแม้มปากแน่น อย่างไรกัน.. จะเอาเปรียบกันเกินไปละ นางไม่คิดจะพาสุนัขป่าขึ้นไปแย่งที่คนบนรถนะ! หมาป่าสีนิลด้านข้างกันเห่าขึ้นเหมือนเข้าใจภาษาคน

              ดวงตาเรียวคมตวัดมองคนรถด้วยสายตาเฉยชา ทุกคำพูดการเอาเปรียบเด็กหญิงตัวน้อยก่อนหน้านี้เขาล้วนแต่ได้ยิน ฮุ่ยหลางที่เห็นนายใหม่ทำสีหน้าเรียบเฉยไม่พอใจ ก็แยกเขี้ยวใส่แทบจะพุ่งกระโจนเข้าขย้ำคอหากเจ้านายสั่ง “ อืม.. เจ้ามองเช่นนั้นสินะ เรียกราคาหมื่นชั่งจากเด็กน้อยคนเดียว ในขณะที่ผู้อื่นแม้จะขนหีบมากมายก็ 6,500 ชั่ง.. คนรถในฉางอันทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว “ ยังไงนี่ก็ไม่ใช่บ้านเกิดหรือเมืองหลักเขา มาครั้งเดียวเจอเช่นนี้ใครหนอจะอยากวนกลับมาอีกให้เสียอารมณ์

              "คุณชาย.. การค้าก็แบบนี้ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ข้าก็แค่คนรถหาเช้ากินค่ำ แนะนำว่าท่านไม่เข้าใจก็อย่าก่อกวนจะดีกว่า หากต้องการเช่ารถเชิญไปที่นายหน้า..." จากเสียงซุบซิบของผู้โดยสารรอบๆ รวมไปถึงคนที่ขึ้นไปนั่งประจำที่แล้ว ทำให้คนรถนั้นหน้าเสียไป กระบวนท่านี้จะให้ยอมง่ายๆ มิเท่าพ่ายแก่เด็กเมื่อวานซืนหรือ เจ้าของรถม้าเอ่ยเสียงเย็น

              แหมะ…

             ‘พี่สาวหลาน พี่ชายเฮ่า! ไหนท่านบอกว่าหากเราดีกับผู้อื่น ผู้อื่นจะดีกับเราไม่ใช่หรอ หง่ากก’ น้ำตาที่เพียรพยายามกลั้นไว้เพื่อจะ ‘เข้มแข็ง’ เอาอย่างคนในจวนซือหม่าหยดหนึ่งเม็ด ใสกระจ่าง แต่ทว่ามือน้อยนั้นกำชายกระโปรงจนเกร็งก็แล้ว ทั้งความกลัวสายตาผู้คนรุมจ้องและเสียงซุบซิบที่เหมือนตัดสินว่าตนนั้นทำอะไรผิดก็สร้างแรงกดดันมหาศาลแก่ไหล่น้อยๆ ของจื่อหลัวจนแบกรับไม่ไหว

              จะว่าไปซูเล่อ… อืม แคว้นในแดนซีอวี้ที่มีน้องสาวตัวดีหนีหายไปพอดี ปรายตามองเด็กหญิงที่ยังมีท่าทีประหม่าจากการถูกเอาเปรียบแล้วก็รู้สึกเห็นใจอย่างบอกไม่ถูก นึกๆดูแล้วอีกไม่กี่ปีเสี่ยวฮวาก็คงตัวเท่านาง หรือไม่ก็ย้อนไปตอนอวี้เอ๋อร์ยังเด็ก ไม่สิ รายนั้นคงเทียบได้แค่ความสูง ถ้าเป็นเรื่องนิสัยเจอแบบนี้น่าจะมีวิ่งกลับไปลากคอท่านพ่อไปจัดการแล้ว.. “ เจ้าจะไม่พานางไปก็ไม่ต้องพาไป “

              ร่างสูงของเหมยไป๋เหอเคลื่อนกายเข้าใกล้เด็กหญิงตัวน้อยที่จำต้องหลั่งน้ำตา ย่อกายลงให้อยู่ในระดับสายตาของนาง และเผยรอยยิ้มเบาบาง “ เจ้าจะไปซูเล่อสินะ “ หลุบตามองมือเล็กๆที่กำแน่นจนสั่น สิ่งนึงที่ไม่ว่าจะบุตรชายคนโต หรือบุตรสาวคนรองบ้านสกุลเหมยไม่อาจทนทานได้ คือการพบเห็นคนรังแกเด็ก เจ้าพวกคนไร้ยางอาย แก่จนจะลงโลงแล้วยังหาเรื่องทำให้เด็กรุ่นหลังท้อแท้กันอีก !

              “..ฮึก.. เจ้าค่ะ ข้าจะไป ฮึก.. ซื้อสินค้าให้พี่สาว” ใบหน้าเล็กเพียงฝ่ามือ เพราะอดกลั้นมานานเกินไปจนเปลี่ยนเป็นสีตำลึงสุก แก้มกลมๆ ดูคล้ายลูกกระรอกเข้าไปใหญ่

              “ เด็กคนนี้มากับข้า เจ้าจะรับคนอื่นก็รับไป.. มิทราบรถม้าคันใดยังว่าง ข้าเหมาทั้งรถพาข้ากับนางและหมาป่าอีกสองตัวไปส่งซูเล่อ “ ไป๋เหอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง วางมือไว้บนไหล่ของเด็กสาวตัวน้อยด้วยความเข้าใจ ปรายตามองไม่ว่าจะเหล่าผู้คนที่ล้วนมามุงดู หรือแม้แต่ติฉินนินทา “ หากทำให้พอใจตลอดเส้นทาง จะมากกว่าหมื่นชั่งข้าก็จ่าย ! “

             “เฮ้อ.. เหล้าต้าเอ้ย ทำนิสัยแบบนี้อีกแล้วแบบนี้ลูกค้าถึงได้ลดลงทุกเดือน”

             ชายชราผู้ที่พักอยู่แผงน้ำชาข้างๆ ได้ยินได้ฟังเรื่องราวมาตลอดยังนึกเวทนาเห็นใจแม่เด็กน้อยแก้มกลมนั่น ด้านคุณชายบัณฑิตเองก็ช่างมีน้ำใจเหลือยินยอมเหมารถช่วยคน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เดิมทีคิดว่าจะหยุดสักวันคงไม่ได้ ชายชราลุกขึ้นเดินไปทางรถม้าของตนเองกล่าว “เชิญด้านนี้เถิด ราคาเหมาไปซูเล่อคิดเพียง 6,500 ชั่งต่อคนเท่านั้นไม่เคยเปลี่ยน ด้วยต้าอั่นและซูเล่อเป็นมิตรประเทศมานาน ราชสำนักย่อมสนับสนุนการค้าขายอยู่แล้ว”

              จื่อหลัวที่มีจุกซาลาเปาอยู่บนหัวสองลูกกลอกสายตามองตาม เริ่มมีความหวังว่าภารกิจเล็กๆ ของตนจะสำเร็จ เอ่ยถามพี่ชายแปลกหน้าที่เข้ามาช่วยตนอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “ท่านปู่เค้าจะช่วยพาหนูไปส่งใช่ไหมเจ้าคะ? พี่ชาย?”

               ชายชราที่เข้ามาบอกกล่าวทำให้ไป๋เหอวางท่าทีเย่อหยิ่งได้โดยง่าย ผู้ใดดีมา เขาดีตอบ ผู้ใดร้ายมา เขาก็ร้ายตอบ ด้วยเพราะอีกฝ่ายเป็นผู้อาวุโส เอ่ยปากไกล่เกลี่ยขนาดนี้ หากมีการศึกษาคงต้องรู้ว่าไม่ควรสืบสานเอาความใดๆต่อ จะต่างฐานะต่างชนชั้น นั้นไม่ใช่สิ่งที่ไป๋เหอสนใจ บุรุษหนุ่มจากตระกูลเหมยค่อมศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการตอบรับ หลุบสายตามองเด็กสาวที่ตนเลือกช่วยไว้ และเผยเพียงแต่รอยยิ้มเบาบาง

              “ อื้ม ผู้อาวุโสท่านนี้จะช่วยพาเจ้าไปส่งซูเล่อ อ้อ.. และก็มีข้าติดไปด้วย ไม่ต้องห่วง เรื่องค่าโดยสารส่วนของข้า ข้าจะรับผิดชอบเอง “ สกุลเหมยขึ้นชื่อเรื่องไม่สนคำพูดผู้อื่น ดังนั้นจะมีใครซุบซิบนินทาให้ตาย ก็ไม่อาจจะมาลดการตัดสินใจของคุณชายผู้นี้ได้

               “ ขอบคุณผู้อาวุโสมาก ตลอดเส้นทางข้าจะพยายามดูไม่ให้เกิดเรื่องใดรบกวนท่านมาก “ ยังไงหน้าที่ของคนรถ คือการพาผู้โดยสารไปส่ง ในเรื่องหน้าที่การจัดการกับสัมภาระหรืออะไรอื่นๆ เขาก็จะช่วยดูแลเท่าที่ทำได้ ห่อเงินชั่งตามราคาค่ารถที่เขาต้องจ่ายถูกยื่นให้ชายชราผู้ที่จะพาพวกเขาไปส่งซูเล่อ

              “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านลุง พี่ชายใจดี!!” เจ้าแก้มกลมนั้นพนักหน้าอย่างดีใจในที่สุดได้ออกเดินทางสักที กันไปกอดคอเฮ่ยเย่า “เราได้รถแล้ว!! ไปกันเถอะ!! นี่เจ้าค่ะค่าเหมารถม้า ส่วนอันนี้.. เป็นของว่างที่ข้าพกมาจากบ้านไว้ทานระหว่างทางกันนะเจ้าคะ”

              เมื่อชำระค่ารถม้าเสร็จ กระรอกน้อยไม่ลังเลที่จะแบ่งปันสเบียงกรังระหว่างทางให้กับทั้งสอง แม้ว่ามันมิใช่ของมีราคาใด แต่ก็คือขนมเยว่ปิงที่ตนกับแม่บุญธรรมช่วยกันทำขึ้นมาไม่อาจหาซื้อที่ไหนได้ เมื่อรถม้าเคืล่อนตัวจื่อหลัวเกาะขอบหน้าต่างอย่างตื่นเต้นระคนประหม่า เด