ดู: 324|ตอบกลับ: 4

{ เมืองท่าเจี้ยนเฉิง } ท่าเรือเจี้ยงเจียงเจี้ยน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-5-12 18:47:48 |โหมดอ่าน

ท่าเรือเจี้ยงเจียนเจี้ยน

{ เมืองท่าเจี้ยนเฉิง}








【ท่าเรือเจี้ยงเจียงเจี้ยน】
ต้นน้ำคือทะเลส่วนที่ประสานกันเกิดน้ำกร่อย บางส่วนเทียบลงทะเลลึกเมืองท่าขนาดเล็ก
เต้มไปด้วยชาวประมงและเรือบด ไม่มีเรือขนาดใหญ่อาศํยเพียงข้ามฝากและเดินทางระยะสั้นเท่านั้น
ชาวประมงเมืองท่าอัธยาศํยดีมักจะแนะนำของขึ้นชื่ออย่าง ปลาหมัก ปลาเค็มตากแห้งให้นักท่องเที่ยวเสมอ



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-10 16:10:12


{ เส้นทางแม่น้ำหวงเหอ }
เปิดบริการเส้นทางรถ แพท 2.5
** ท่านสามารถเลือกลงกลางทางได้ โดยเขียนโรล ป่านอกเมือง หรือ ทะเลทรายนอกเมืองที่ลง **


สายเรือซีเหอ :เมืองผูโจว / เมืองเจียเหลียง / เมืองเหวินซี / เมืองเซียง / เมืองผิงหยาง / เมืองหยาง / เมืองซีเหอ
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าแถบแม่น้ำซีเหอ
ราคาต่อเที่ยว: 1,000 ตำลึง



สายเรือหวงเหอ : ฉางอัน / ลั่วหยาง / ท่าเหวินเซ่อ /
ท่าลี่หยาง / ท่าไป๋เม่า / ท่าอิงกู้ / ท่าหลิงหยง / ท่าจีเป่ย / ท่าเหลียนเซ่า
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าแถบแม่น้ำหวงเหอ
ราคาต่อเที่ยว: 1,000 ตำลึง




{ เส้นทางการเดินเรือ - แม่น้ำฉางเจียง }

สายที่ 1 : ท่าเหอผิง / เมืองอู๋จวิ้น
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองอู๋จวิ้น / ท่เมืองาเหอผิง
ราคาต่อเที่ยว: 15 ตำลึง


สายเจียงหนาน : ท่าซูโจว /
ท่าเจี้ยนเฉิง / ท่าอวี้ไท่ / ท่าอวี้หยุน / ท่าไห่โข่ว / ท่าหม่าเจียง / ท่าไฉหรง / ท่าไฉ่ซ่าง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าแถบเจียงหนาน
ราคาต่อเที่ยว: 10 ตำลึง


สายจิงโจว :ท่าหยูลู่ / ท่าเกิ่งเฟิ่ง / ท่าซื่อปี้ / ท่าหยวนหง / ท่าเหยียนเถียน / ท่าอวี้เมิ่ง / ท่าเกาเหลียง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าแถบจิงโจว
ราคาต่อเที่ยว: 25 ตำลึง



สายกุ้ยหยาง :หมู่บ้านปี้หลัว
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือ หมู่บ้านปี้หลัว
ราคาต่อเที่ยว: 20 ตำลึง




{ เส้นทางการเดินเรือ - ขึ้นเหนือ }

สายที่ 1 :หมู่บ้านฮุ่ยเจ๋อตง / ท่าเหลียนหยู
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ หมู่บ้านฮุ่ยเจ๋อตง / เมืองท่าเหลียนหยู
ราคาต่อเที่ยว: 50 ตำลึง


สายที่ 2 : เมืองป๋อไห่ / ท่าเทียนจิน / ท่าวั่งผิง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองป๋อไห่ / เมืองท่าเทียนจิน / ท่าวั่งผิง
ราคาต่อเที่ยว: 1,000 ตำลึง

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะแห่งหลานหลิง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x8
x1350
x799
x98
โพสต์ 2019-5-12 21:07:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ความสงสัย]

    เรือข้ามฟากลำใหญ่เคลื่อนตัวผ่านแม่น้ำสายใหญ่ที่ทั้งงดงามและเงียบสงบ จางฝูที่ยืนพิงผนักเรือมองดูทิวทัศน์โดยรอบอยู่ สูดดมเก็บเกี่ยวความสุนทรีเอาไว้โดยที่ข้างๆคือร่างของชายผมสีเขียวขามที่ยืนโค้งตัวเอาแขนวางเท้ากับผนักกาบเรือมองดูวิววสายน้ำโดยรอบอยู่เงียบๆ ก่อนสุดท้ายซุนเจียงจะเป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น


      “ถ้าสมมติว่าท่านพ่อยอมรับเรื่องข้อเงื่อนไขแล้ว พวกเราก็จะ..เอ่อ..”


      “ก็ต้องเเต่งงานกันอย่างไร เพียงแต่ว่านอกจากการเเต่งงามตามประเพณีของฮั่นแล้วเราก็ต้องเดินทางกลับไปยังเเคว้นบ้านเกิดข้าเพื่อทำพิธีตามประเพณีของบ้านข้าด้วยเช่นกัน”จางฝูเอ่ยอธิบายขึ้นมาซึ่งการแต่งงานในประเพณีของฮั่นนั้นทางท่านผู้ใหญ่อยากจะจัดหรือไม่อยากนั้นสุดท้ายแล้วก็ต้องลงเอยที่การเดินทางไปแต่งที่ต้าหว่านอยู่ดี เพื่อให้พิธีเสร็จสมบูรณ์และพวกเธอทั้งคู่ก็จะได้เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกจารีต


      “แล้วแคว้นของเจ้ามันอยู่ไกลหรือไม่”ซุนเจียงเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยท่าทีให้ความสนใจมากขึ้น อย่างน้อยเรื่องพวกนี้ก็เป้นเรื่องที่เขาควนจะรับรู้เอาไว้บ้าง เขาไม่อยากที่จะทำให้งานเเต่งที่จะทำให้คนข้างกายเขามีความสุขกลายป็นที่นินทาของชาวบ้านหากว่เขาทำตัวผิดจารีตไป


      “ก็ไกลอยู่นะ เดินทางขึ้นไปทางตะวันตก ผ่านทะเลทรายที่ร้อนระอุและแห้งแล้งกว่าสองเดือน ก็จะไปถึงเเคว้นของข้า” จางฝูเอ่ยอธิบายเกี่ยวกับการเดินทางเพื่อไปยังเเค้นต้าหว่านอย่างคร่าวๆให้กับซุนเจียงฟังซึ่งการเดินทางนั้นมันจะเป็นอย่างไรก็คงต้องให้เจ้าตัวไปเผชิญเอาเองอีกอย่าง มันก็เปรียบเหมือนการทนสอบชายหนุ่มที่จะไม่ใช้ชีวิตร่วมกับเธอว่าจะตรากตรำทนทาความลำบากพวกนั้นได้มากน้อยเพียงใด ยังไม่นับการต้องปีนขึ้นเขาหิมะที่เเสนโหดร้ายนั้นอีก สำหรับเธอและเจี๋ยเฟยในคราก่อนยังนับว่าดีที่มีลมปราณควบช่วยให้ความอบอุ่นในร่างกาย แต่กับซุนเจียงที่ไม่รู้เเน่ชัดว่ามีหรือไม่นั้นค่อนข้างจะเป็นเรื่องลำบากไม่น้อย


    หนึ่งสาเหตุที่เธอไม่แน่ใจว่าคนด้านข้างนี้มีลมปราณหรือไม่เพราะยามเมมื่อเข้าสู้กลับไม่เคยใช้หรือเเสดงมันออกมาเลย เเต่ว่าเมื่อตอนที่เขาคลุ้มคลั่งนั้น จังหวะที่เข้าพุ่งตัวเข้าใส่นายพลซาางหยู เมื่อคราวนั้นไม่ว่าจะดูอย่างไรมันก็เป็นการพุ่งไปโดยใช้วิชาตัวเบาแน่ๆ แม้ท้ายการการสู้ของเขาจะเป้นการเหวี่ยงหมัดออกไปแบบมั่วๆก็ตามที


     “เจ้าทำสีหน้าเคร่งเครียดอีกแล้ว มีเรื่องอะไรให้เจ้ากังวลอีก”ซุนเจียงที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปนานเอ่ยถามขึ้นมาแล้วมองเสี้ยวใบหน้างดงามของสตรีที่เขาก็ไม่รู้ตัวว่าเมื่อให้ที่รู้สึกหลงรักนางมากมายขนาดนั้นจนลงมือทำเรื่องเสี่ยงอย่างการออกเดินทางจากหมู่บ้านมาเพื่อพานางไปยังสถานที่ที่บิดาตนบอกเล่าว่ามันสวยโดยที่ไม่รู้ว่ามีจริงๆหรือไม่


      “ข้าก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื้อย บางที่ข้าควรจะหยุดคิดเรื่องงานบ้าง”จางฝูเอ่ยออกมาก่อนยกเเขนขึ้นยืดเส้นยืดสายแล้วมองหันไปทางด้านหน้าเรือที่มองเห็นท่าเรืออยู่ลิบๆ แล้วเอ่ยออกมา“อีกไม่นานเรือก็คงจะเข้าเทียบท่า เจ้าจะเดินทางกลับไไปตามเส้นทางเดิมที่ใช้มาไหม”


      “ข้าไม่รู้ เจ้าเห็นว่าอย่างไร”


      “ข้าว่า ไปทางอวี้ซางแล้วอ้อมไปหมู่บ้านน่าจะย่นระยะทางได้ดีกว่านะ”จางฝูเอ่ยบอกก่อนที่เธอจะเดินไปหาเจ้าต้าเสวี่ยพร้อมกับซุนเจียงเพื่อเตรียมลงจากเริ่มและออกเดินทางกันต่อไปยังหมู่บ้านนั้นเอง     




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-5-12 21:23

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +25 ความหิว -36 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มุกพณาหวาซวี
หน้ากากอาร์มอร์
ปลอกแขนเฟย์อี๋
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
Brynhildr Norns
ทำเนียบบุปผา
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
กำไลเทพีไอซิส
ผีผาหยินหยู
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x36
x30
x30
x30
x30
x1
x1
x30
x60
โพสต์ 2019-8-19 22:52:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-8-20 09:46

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 69
ออกเดินทางไปเจียงหนาน

          เรือโดยสารเล่นมาตามแม่น้ำไปเรื่อยๆ อิงฮวานั่งตาแป๋วครุ่นคิดในใจตลอดเวลา 'ถ้าเกิดไปถึงที่นั่นแล้วจะต้องทำตัวอย่างไรบ้าง' สัตว์เลี้ยงที่พกพามาด้วยก็เปลี่ยนมาเป็นพูดนางฟ้าทั้งสองตัวสีชมพูสดใสน่ารักนางชอบสีชมพูเป็นอย่างมากมันเหมือนกับว่าเป็นตัวตนของหญิงสาวจริงๆ

           ครืดดด~

          ดอกอิงฮวากลีบดอกชมพู จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ตอนนี้มันกำลังตื่นเต้นสุดๆไปเลยที่จะได้ไปทำงานสักทีหลังจากที่ว่างงานมายาวนานหลายอาทิตย์เป็นเดือนแล้ว งานเป็นเสมียนครั้งนี้แตกต่างจากงานที่ทำในคอกไม้อย่างสิ้นเชิงเพราะจะต้องดูแลค่าใช้จ่ายเงินในจวนแล้วก็เขียนบันทึกอีกต่างหากไม่เหมือนกับทำงานในคอกม้าที่ดูแลและพามันไปเที่ยวเล่นให้มันอารมณ์ดีอะไรทำนองนั้น

          "แม่นางน้อยเดินทางมาที่นี่มาทำอะไรหรือเปล่าขอรับดูท่าทางแล้วกระตือรือร้นเชียวถ้าเห็นท่านนั่งอ่านเอกสารใบนั้นอยู่ตลอดเวลาเลยขอรับ" นายท่าชวนคุยหลังจากที่เงียบกันมานาน ส่งผู้โดยสารไปหลายคนแล้วตอนนี้ก็เหลือแค่ไปที่ปลายทางจุดหมายที่เดียวก่อนที่จะได้กลับ

          "พอดีว่าข้าน่ะได้รับหน้าที่ให้มันเป็นเสมียน แต่พอดีว่าเพิ่งมาทำเป็นครั้งแรก ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำหน้าที่ได้ดีแค่ไหนตอนนี้ก็รู้สึกทั้งกังวลทั้งตื่นเต้นไปหมดเลยมันมีความรู้สึกหลากหลายในใจ" เสียงหวานไพเราะเสนาะหูหวานตอบกลับ แดดส่องเบาๆท้องฟ้ายามเช้าดวงอาทิตย์สาดส่องแสงเรืองรอง

          "ทุกคนก็เริ่มมาจากก้าวแรกกันทั้งนั้นขอรับแม่นางน้อย อย่าเพิ่งไปกังวลกับสิ่งที่ยังไม่ได้เกิดขึ้นทำตัวให้สบายจะได้ไม่เครียดมาก ตอนที่ข้าเป็นนายท่าก็ทำเพื่อครอบครัวที่สืบทอดกันมานาน" ดูเหมือนอีกฝ่ายนั้นยังเด็กนักไม่ค่อยรู้เรื่องโลกภายนอกซะเท่าไหร่ ด้วยความเป็นผู้ใหญ่จึงชี้นำแนวทางเล็กน้อยที่พอจะช่วยเหลือได้

          "นั่นสินะ ทุกคนเริ่มจากก้าวแรก... แต่ก้าวแรกนั้นจะเป็นไปในทิศทางไหนก็สำคัญ" เก็บเอกสารใส่ลงในกระเป๋า

          เรือโดยสารเข้าเทียบท่าฝั่งท่าเรือเจี้ยนเฉิง "ถึงแล้วขอรับ" พาผู้โดยสารส่งขึ้นฝั่งแล้วจะได้ไปรอรับคนต่อ ทำเป็นกิจวัตรประจำวันหน้าที่ของสายเรือต่างๆ

          "เจ้าค่ะ ขอบคุณ" บนเรือนั้นเหลือเพียงแค่นางกับนายท่าอยู่สองคน

          คนตัวเล็กพยักหน้าแล้วก้าวขึ้นไปบนท่าเรือกลับมาที่เจียงหนานอีกแล้ว อืมมม ยืนบิดกายเล็กน้อยด้วยแววตาแจ่มใส เพราะจะต้องเดินทางไปที่เมืองเจี่ยงเยี่ยซึ่งเดินเท้าเอา จะได้ชมธรรมชาติเดินเล่นไปในตัวอีกอย่างนางก็ไม่ได้พกพาพาหนะมาด้วย

          เห็นทีจะต้องเดินถามทางไปเรื่อยๆซะแล้วก่อนอื่นไปแวะหาอะไรกินดีกว่ามือเรียวเล็กลูบท้องตัวเองเบาๆ "จะกินอะไรดีหว่า!?"

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ความหิว -42 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
โพสต์ 2019-12-29 23:46:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เทียบท่าที่เจี้ยนเจียงเจี้ยน]

      หลายวันหลายคืนที่เรื่อขนาดกลางล่องผ่านแม่น้ำมานาในที่สุดเรือที่จางฝูและซุนเจียงโดยสารมานั้นเคลื่อนเข้ามาสู่แถบเจียงโจวในที่สุดจากที่สอบถามกับนายเรือมาอีกไม่นานก็จะถึงเมืองท่าเจี้ยนเฉิงซึ่งเป็นเมืองท่าที่อยู่ติดกับเมืองเจี่ยงเยี่ย หลังจากที่ลงจากเมืองเจียงเยี่ยเธอคิดว่าจะเดินทางต่อไปยังเมืองอู๋จวิ้นเพื่อไปเดินเล่นชมชายหาดที่เธอไม่ได้ไปเดินเล่นชมมานาน หลังจากผ่านแต่เรื่องๆร้ายๆให้เครียดและปวดหัวมานานเธอก็อยากจะหาที่สวยๆเดินผ่อนคลายเช่นกัน


      “อาฝูเจ้าเป็นเช่นไรบ้างมีเวียนหัวคลื่นไส้รึไม่ซุนเจียงที่ยืนอยู่ไม่ห่างกล่าวถามขึ้นมาพร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มที่เดินมายกมืออุ้มประคองร่างของฮูหยินตัวเองเอาไว้ หลายวันมานี้เดินทางทางเรือ มีบ้างที่มันโครงเครงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ที่แย่คือทูลหัวของเขาดันเมาเรืออ้วกแล้วอ้วกอีกจนแทบไม่เป็นอันกินอันนอน


     “ก็มีแต่ไม่มากเช่นวันก่อนๆ แถบนี้กระแสน้ำนิ่งนักไม่เชี่ยวกราด ข้ายังไหวอยู่”จางฝูหันไปกล่าวเอ่ยบอกกับซุนเจียงพร้อมกับหันไปยิ้มบางให้แก่ชายหนุ่มก่อนที่ตัวเธอนั้นจะถูกสามีขี้ห่วงของเธอนั้นจูงมือพาเดินไปนั่งพักที่ด้านในร่มเพื่อไม่ให้ร่างบางนั้นเกิดเป็นลมไปเสียก่อน


      “เช่นนั้นก็ต้องพึ่งระวังเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร ที่นี่มีแต่น้ำไม่มีหมออาฝูเจ้าต้องระวังตัวสิ”ซุนเจียงกล่าวเสียงดุดวงตาสีอรุณมองจ้องไปยังฮูหยินของตนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ด้านข้าง เขารู้ว่าตัวนางนั้นทั้งซนและแสบพูดว่ากล่าวไปก็รั้นแต่จะไม่ทำตามซ้ำยังซนหนักยิ่งกว่าเดิมเสียเท่านั้น


    “ข้ารู้หรอกน่าซุนเจียงเจ้าห่วงเกินไปแล้ว คราเจ้าสามแฝดที่บ้านข้าก็ถ้าวิ่งกระโดดโล่นเต็นยังมิเป็นอะไรเลย ข้าน่ะแข็งแรงนะเจ้าวางใจเถอะ”จางฝูกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมาก่อนจะหันไปจับใบหน้าบึ้งตึงของผู้เป็นสามีให้ส่วนที่ขมวดย่นคลายลงแล้วเลื่อนมือมาจับมือของผู้เป็นสามีเอาไว้แน่น “รึหากข้าเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ เจ้าก็คงมิปล่อยให้ข้าเป็นอะไรมากหรอกจริงรึไม่”


      “เฮ้อ...ข้าละสงสารเจี๋ยเฟยจริงๆก่อนหน้าที่ต้องดูแลเจ้าเพียงคนเดียว”ซุนเจียงเอ่ยก่อนดึงเอาร่างบางของนางมาโอบกอดเอาไว้ด้วยความรักและห่วงนัก หากนางตรงหน้าหรือลูกในท้องเป็นอะไรไปโดยที่ตัวเขานั้นไม่สามารถที่จะช่วยอะไรได้ เขาคงไม่สามารถที่จะให้อภัยตัวเองได้แน่ๆ  ใบหน้าเข้มคมก้มลงกดปลายจมูกลงบนลุมผมสีดำเงาขลับของหญิงสาวที่รักสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะกายของนางที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่ากลิ่นที่ว่านั้นคือกลิ่นของสิ่งใดจนพึงใจแล้วก็ผละใบหน้าออกมองไปยังกาบเรือที่เคลืื่อนเข้าเทียบที่ท่าน้ำ


      “คงถึงแล้ว อาฝูเราไปเตรียมตัวเถอะ”


      “อื้ม”หญิงสาวร้องรับคำก่อนเธอจะเอื้อมไปจับมือของซุนเจียงแล้วขยับกายลุกขึ้นยืนแล้วมองซุนเจียงที่แยกตัวไปหยิบเอาสัมภาระมาถือแล้วเดินมาประคองเธอพาเดินลงจากเรือขึ้นสู่ท่าสะพานไม้ที่ยื่นลงมาสู่แม่น้ำและเดินต่อไปยังถนนตามทางที่เหล่าชาวบ้านมากมายพากันเดินเพื่อเดินทางไปยังเมืองเจียงเยี่ยที่อยู่ห่างไปไม่ไกลมากนัก


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -36 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มุกพณาหวาซวี
หน้ากากอาร์มอร์
ปลอกแขนเฟย์อี๋
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
Brynhildr Norns
ทำเนียบบุปผา
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
กำไลเทพีไอซิส
ผีผาหยินหยู
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x36
x30
x30
x30
x30
x1
x1
x30
x60

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2022-6-28 10:01

ขึ้นไปด้านบน