ดู: 310|ตอบกลับ: 2

{ นอกเมืองจางเย่ | เขาสายรุ้งตันเซี่ย } โถงศิลาหิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-15 14:37:13 |โหมดอ่าน
 




โถงศิลาหิน   


{ นอกเมืองจางเย่ - เขาสายรุ้งตันเซี่ย }






【 ห้องโถงศิลาหิน 】

『ไม่มีใครรู้ ไม่มีผู้ใดเห็น


ห้องโถงศิลาหิน ซึ่งตั้งอยู่ภายใต้เส้นทางลับของหุบเขาสายรุ้งตันเซี่ย ไม่มีผู้ใดทราบว่าผู้ใดเป็นคนสร้างมันขึ้นมา แต่เส้นทางหากจะเดินทางมาที่นี้ ย่อมต้องผ่านเส้นทางคับแคบและสูงชัน ไม่เหมาะกับ อิสตรีที่มีหน้าอกหน้าใจ หรือบุรุษที่อกสามศอกใหญ่เกินไป


โถงแห่งนี้โดนสร้างขึ้นโดยใช้หินเนื้อละเอียดตั้งเรียงกันเป็นเส้นทางยาวและทำเป็นโถง ภายในนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นหนากรัง แต่ทว่าตรงกลางของห้อง..มีอะไรบางอย่างอยู่.....








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
zifu + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-15 14:38:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-15 14:40

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 3 : ความสงสัย โชคชะตา จะนำพาอีกครั้ง}
{ ตอนที่ 18 : ตามคำทำนาย : ห้องลับ }

        “!!!!!!” เป่าหลิงนั้นกลิ้งตีลังตาสามตลบลงมาจากพื้นที่ลับด้านล่าง เธอนั้นตกใจเล็กน้อย แต่เรียกว่าปวดเอวพอสมควรเหมือนกัน เด็กสาวนั้นจับก้นของตนเองปอยๆ เนื่องจากว่าก้นของเธอนั้นโดนกระทบหนักพอสมควร แต่คนที่สภาพเล่นเหมือนสไลด์ดิ้งน่าจะเป็นเจินจูจิ่วจาง ที่แหกปากร้องตอนลงมา แต่ด้วยความที่มันเป็นหมูวาสนาไง…แม่งก็เลยไม่เป็นอะไรเลย

        “กี๊ดดดดดดดดดด” << มันร้องประมาณนี้ล่ะ..

       “เจินจูตกใจชีวายวายแวบเป็นปลาแปบปิ้งแล้ว!!” เสียงของเจินจูจิ่วจางนั้นกล่าวเช่นนั้น ส่วนคนที่ปลอดภัยที่สุดน่าจะเป็นฝ้าเฉี่ย.. เพราะว่าบินลงมาไม่มีปัญหาอะไรนัก.. ‘พวกเจ้าทั้งสองคนเป็นอะไรมากหรือปล่าว..??’ เสียงของฝ้าเฉี่ยกล่าวถาม เพราะว่าตอนนี้สภาพของเป่าหลิงดูไม่จืดเสียเท่าไร เพราะว่ากลิ้งหลุนๆ ลงมากลายเป็เป่าหลิงคลุกดินทอด..ไม่ใช่ละ..

        “แค่กๆ...แค่ก...เอ่อ..ไม่เป็นอะไร..แต่อย่างหนึ่ง ปัดแปป” เธอกล่าวก่อนที่จะปัดมือของตนเองแล้วปัดฝุ่นออกจากร่างกายของตนเองเฉกเช่นเดิมเรียกได้ว่าก็จะเหนื่อยๆหน่อย แต่ก็ไม่หน่อยแล้วล่ะ “ช่างเถอะ..เดี๋ยวนะ..แล้วเราตกลงมาอยู่ที่ไหนวะเนี้ย?” เป่าหลิงพูด เธอเห็นเพียงเส้นทางที่ลึกเข้าไปด้านใน ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเส้นทางที่โดนขุดไว้ ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติแน่นอน..

       ‘ข้าเองก็ไม่รู้ ดูเหมือนว่าหินก้อนนั้นจะเป็นทางลับ ข้าว่าเจ้าไม่ควรกระโตกกระตากนะ..เจินจู เจ้ากลับเข้ากระจาดเถอะ’ เสียงของฝ้าเฉี่ยเอ่ยเตือนทางเจ้าหมูวาสนา เป่าหลิงนั้นจับกระจาดของเจินจูขึ้นมาแล้วจัดการสะพายหลังเหมือนตะกร้านั้นเป็นเป้ของเธอ ตอนนี้เจ้าหมูวาสนาผู้ไม่ถูกกับที่มืดนั้นก็ได้เอาแต่เกาะขอบตะกร้าเสียอย่างงั้น..

        “เจินจูไม่ชอบเบยยย” เจินจูจิ่วจางนั้นพูดแบบนั้นก่อนที่ทางฝ้าเฉี่ยจะบินมาเกาะตรงขอบตะกร้าของเจินจู แล้วเป่าหลิงก็เงียบไป เธอนั้นฉีกผ้าของตนเองแล้วมัดไม้ไว้ ทำเป็นคบเพลิงแล้วชุบกับน้ำมันที่เธอมักจะพกติดตัวไว้อยู่เสมอ เพราะว่าเราไม่มีทางรู้หรอก ว่าเราจะพบกับอะไรบ้าง เหมือนกับวันนี้ ที่เป่าหลิงก็ไม่แน่ใจว่าเธอกำลังจะพบกับอะไรหรือปล่าว…

        ต้องขอบคุณหรือด่าว่าดวงซวยที่นมเล็กดีวะ?...

        เป่าหลิงนั้นจุดไฟทำเป็นคบเพลิงก่อนที่มือบางนั้นจะเดินถือคบเพลิงของตนเองแล้วเดินสำรวจเส้นทางยาวที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ดูเหมือนว่าที่นี้เป็นเส้นทางทอดยาวของถ้ำ แต่ทว่าโดนขุดโดยฝีมือของมนุษย์แน่นอน รอบข้างนั้นโดนทำจากหิน มันเหมือนกับว่าเป็นเส้นทางลับ ที่เป็นเค้าโครงสร้างที่ไม่มีไม้ อาจจะโดนทำมานานหรือปล่าว แต่ทว่ามันก็โดนสร้างจากหินเป็นส่วนใหญ่..

        ขาทั้งสองข้างของเธอนั้นสาวเท้าเดินเข้ามาเรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ทำให้เด็กสาวนั้นต้องเงียบกันเลยทีเดียว รอบข้างนั้นมีคบเพลิงที่โดนทำเป็นรูปประหลาดอยู่บ้างประปราย แต่ทว่าก็มีฝุ่นจับหน้าเตอะอยู่เหมือนกันเพราะฉะนั้นคงจะยากหน่อยที่เธอจะได้ให้เห็นอะไรแบบนี้ ท่าทางน่ะนะ..

        มือบางของเป่าหลิงนั้นจับคบเพลิงเพื่อที่จะใช้มันส่องทางที่มืดสลั่วของมัน มีเพียงแสงที่น้อยนิดในการที่จะส่องไฟให้ไปถึง แม้ว่าจะเป็นเพียงเส้นทางแต่ทว่าพวกแท่นหินนี้โดนทำไว้อย่างดีเลยนี้หน่า?.. แต่ทว่าทำไม หากเป็นสถานที่เก่า น่าจะต้องมีที่ไม้ดามที่ทำจากไม้บ้างสิ?...

        มือบางนั้นเดินอย่างระมัดระวัง เนื่องจากว่าตลอดทางของเป่าหลิงนั้นเธอรู้สึกซีเรียสขึ้นนิดหน่อยที่ว่าอยู่ๆ เธอก็เดินทางออกมาตรงที่ใดแล้วก็ไม่รู้

       ‘เจ้าคิดว่ามันสร้างขึ้นมานานแล้วหรือยัง?’ เสียงของทางฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวถามกับเป่าหลิง เด็กสาวนั้นเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะส่ายหัวเหมือนกับจะบอกว่าเธอเองก็ไม่ค่อยมั่นใจเหมือนกันว่ามันโดนสร้างมานานหรือยัง แต่ทว่าที่สำคัญว่าไม่ใช่ภายในห้าปีนี้แน่..หรือปล่าวกันนะ?..

        “ยังไงเราก็กลับขึ้นไปด้านบนนั้นไม่ได้อยู่แล้วนี้ กลิ้งหลุนๆลงมาขนาดนั้น แถมยังเป็นเส้นทางลื้นแล้วก็ลาดชันด้วย แบบนั้นก็ลำบากต่อการขึ้นอยู่ดี เพราะฉะนั้นสำรวจตรงนี้แล้วกัน แม้ว่าจะดูสยองๆหน่อยเถอะ..อย่างน้อยก็มีอะไรให้ดู” เด็กสาวผู้มีนัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นกล่าวเช่นนั้น ส่วนทางฝ้าเฉี่ยก็พยักหน้า เขาเองก็พอเห็นเหมือนกัน ว่าเธอกลับทางเดิมไม่ได้ด้วย..

       ‘ถ้าอย่างงั้นก็เดินอย่างระมัดระวังแล้วกัน..ข้าไม่อยากจะให้เจ้าเจออะไรอีก’ เสียงของฝ้าเฉี่ยเอ่ยเตือนทางเป่าหลิง เด็กสาวนั้นรู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นห่วง แต่เธอก็คิดว่าเธอไม่มีทางที่จะตายตอนนี้แน่ๆนั้นล่ะ เหตุการณ์ต่างๆนั้นน่าจะเป็นสิ่งที่เชื่อมต่อได้ดีเลยทีเดียว…

        “ที่นี้คล้ายห้องโถงที่ทำขึ้นจากหินตัด...แสดงว่าต้องโดนใครบางคนสร้างมาแน่นอน...” เป่าหลิงเอ่ยกล่าวหลังจากที่เดินสำรวจมาสักพักเด็กสาวนั้นเดินไปถึงสามเค่อ ก่อนที่จะพบกับห้องแห่งหนึ่งที่อยู่ทางซ้ายของเธอ.. เป่าหลิงนั้นค่อยๆย่องเข้าไป ก่อนที่จะแนบร่างกายของตนเองกับกำแพง..เพื่อกันว่ามีใครอยู่ที่นี้หรือปล่าว…

        แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือไม่น่าจะมีเพราะว่าไม่เจอความรู้สึกของมนุษย์ เป่าหลิงขมวดคิ้ว เธอเดินเข้าไปตรงหน้า เห็นกับประตูหินที่โดนสลักไว้ด้วยสัญญาลักษณ์แปลกๆ.. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นขมวดคิ้ว..ก่อนที่จะค่อยๆแนบเจ้าคบเพลิงไว้ตรงด้านหน้า.. แล้วพยายามใช้แรงของนางในการแง้มประตูหินนี้..

        “อึก..มันฝืด...” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่เธอจะดึงจนสุดแรง จนประตูที่ฝืนนั้นเริ่มที่จะเปิดตนเองขึ้นมา มันทำจากหินตัดแลงเนื้อละเอียดที่น่าจะเป็นหินปูนหรือปล่าวเธอไม่แน่ใจเหมือนกัน.. ด้านในนั้นมีเป็นห้องโถงมืดดำ ที่ได้แต่กลิ่นของฝุ่นที่ลอยมาแตะจมูก เป่าหลิงหยิบคบเพลิงก่อนที่จะใช้ผ้านั้นปิดจมูกของตนเองไว้

        รอจนกว่าสิ่งที่เรียกว่าฝุ่นนั้นจะจับตัวหายไป… เหมือนมันผ่านมานานแล้ว เป่าหลิงนั้นเดินเข้าไปตรงบริเวณกลางห้องเธอ..เธอเห็นกับมีอะไรบางอย่างตั้งอยู่บนโต๊ะ ราวกับว่ามันกำลังวางไว้เพื่อให้คนมันมาหยิบมันขึ้นมาอย่างงั้นล่ะ..

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นค่อยๆเหลือบมอง ก่อนที่จะดูรอบๆห้อง เป็นห้องแท่นหินที่ฝุ่นจับตัวกันหนาเตอะเต็มไปหมด ทั้งเขรอะครัง.. เรียกได้ว่าไม่มีส่วนน่าเดินทางไปจริงๆนั้นล่ะ.. ขาทั้งสองข้างของเป่าหลิงนั้นเดินทางเข้าไปตรงกลาง ก่อนที่จะเหลือบมองสิ่งที่ตั้งอยู่..

        มันคือ… ชุด???????????? เสื้อผ้า?............

        ด้วยความสงสัยเธอจึงเลือกที่จะสำรวจและดูว่ามันคือชุดอะไร?? ใส่ได้ไหมวะ?







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-15 15:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -78 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -78 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-15 19:36:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-15 19:37

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 3 : ความสงสัย โชคชะตา จะนำพาอีกครั้ง}
{ ตอนที่ 19 : ตามคำทำนาย : ชุดบ้าอะไรวะเนี้ย }

        เป่าหลิงนั้นจอ้งมองชุด ก่อนที่จะเงียบไป ลักษณะนี้มัน..กลิ่นอายเซียนจากนักพรตมาจากชุดนี้ อี้ของพวกนี้มันอะไรกัน? เป่าหลิงนั้นเบ้ริมฝีปากของตนเอง ก่อนที่จะเงียบไป เธอปัดฝุ่นก่อนที่จะเก็บมันเล็กน้อย แล้วก็เดินออกจากห้องเพื่อไปสำรวจต่อ.. เด็กสาวนั้นเดินทางมาเรื่อยๆ ตอนนี้สิ่งที่เธอคิดคือ สถานที่ตรงนี้ใครเป็นคนสร้างกัน?..

        “สร้างเพื่อเก็บชุดนี้นะ? บ้าไปแล้วอ่ะ...” เป่าหลิงนั้นเบ้ริมฝีปากของตนเอง ท่าทางแล้วเธอก็ไม่ชอบขี้หน้าของอะไรแบบนี้เลย ใช่ไม่ได้โว้ยยย ตัวแม่งใหญ่เกินไป เดี๋ยวปั๊ดเสียนี้ ‘คิดว่าน่าจะเป็นอย่างงั้นนะ แต่ทว่ากลิ่นนี้มันกลิ่นไอของนักพรตไม่มีผิดแน่...แถมยังเป็นนักพรตที่บำเพ็ญตบะแก่กล้าด้วย’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นแนะนำ..

       “ของดีว่างั้น แต่ของดีแบบนี้อยู่กับข้าไปก็ขยะเสียปล่าว” เป่าหลิงกล่าว..
        ‘ก็จริง..ค่อยเอาไปให้คนอื่นแล้วกัน’ เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกแบบนั้นท่าทางแล้วเธอจะดูเหนื่อยน่าดูแต่ก็ช่างเถอะ เพราะว่าเธอเหนื่อยก็เลยเป็นแบบนี้ไงล่ะ เด็กสาวนั้นสูดลมหายใจของตนเองก่อนที่จะเหลือบมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรจริงๆนั้นล่ะ แต่ถ้าสำรวจไปต่อ อาจจะเจออะไรมากกว่านี้หรือปล่าวนะ? ไม่นึกเลยจริงๆ

        “...กลิ้งตกลงมาแทบตาย ให้คนอื่น บ้าป่ะ?” เป่าหลิงบอกเช่นนั้นก่อนที่เธอจะเดินไปเรื่อยๆ เด็กสาวนั้นเล่นเดินมาถึงทางตันเสียนี้ แต่ทว่าก็ได้ยินเสียงลมจากด้านหลัง…

       “เดี๋ยวนะ...” เป่าหลิงนั้นกล่าวก่อนที่จะเคาะไปที่ผนังตรงนั้น ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเสียงลมจริงๆนั้นล่ะ เด็กสาวนั้นขมวดคิ้วก่อนที่จะคิดอะไรบางอย่าง เธอนั้นลองสำรวจดูตรงผนังตรงนั้นอย่างละเอียด.. ก่อนที่จะหยิบคบเพลิงขึ้นมา วางไว้ใกล้ ก็เห็นว่าคบเพลิงนั้นดิ้นไปมาจริงๆนั้นล่ะ..เอาเถอะ ถ้าอย่างงั้น อย่างงี้ก็ได้ จะได้ไม่มีปัญหา

        “อืม..มันไม่ใช่ทางตัน..เหมือนว่าจะเอามาโบกทับอีกที” เป่าหลิงนั้นอธิบาย ก่อนที่จะเห็นว่าหากมองดีๆ มันก็คล้ายกับก้อนหินหลายก้อนที่ทับถมกันมานั้นล่ะ คงจะเป็นเพราะว่าแผ่นดินไหวหรือว่าถ้ำถล่มถึงทำให้เกิดเรื่องอะไรแบบนี้ขึ้น..และคุณคงไม่ต้องเป็นห่วง เพราะว่าไอ้คนที่ทำให้แผ่นดินไหวจนปิดปากถ้ำ…

        แม่งก็คือเธอนั้นล่ะ..แต่ก่อนก็โดนทับนิดเดียว แต่ทว่านี้...นั้นล่ะฮะ เอาเสียเกือบหน้าแน่นเลย ดูเหมือนว่ามันจะโดนทับถมมาเป็นร้อยกว่าปีแล้วล่ะจนเกาะเป็นเนื้อเดียวในด้านล่างส่วนครึ่งของครึ่งบน..น่าจะพึ่งตกลงมาประมาณไม่กี่ปีนี้.. เป่าหลิงนั้นสูดลมหายใจก่อนที่เธอจะค่อยๆหยิบพลั่วออกมา

        หลังจากนั้นเธอก็จัดการขุดเจ้าหินชั้นดินตรงนั้น เพราะว่าดูเหมือนว่ามันจะทะลุออกไปได้..เอาล่ะ …..เป่าหลิงนั้นใช้เวลาในการขุดนานพอดูเหมือนกัน ก่อนที่จะเลิกคิ้วแล้วนี้มันด่านหลังนี้กว่า..เอาเถอะ ...อืม..พวกนั้น..หากพูดถึงแดนใต้ ปาสู่กับจิงโจวใต้...เอาไงวะ..งั้นก็..เริ่มที่..โจร..น่าจะเป็นจิงโจวมากกว่า

        แต่ก่อนอื่น..ต้องเดินทางไปทำงานอันนั้นก่อน..เห่อ ต้องไปซื้อของกับไปที่วิหารอะพอลโล่







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +2 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-15 19:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +35 ความหิว -63 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -63 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2022-6-28 09:24

ขึ้นไปด้านบน