1234567
ตั้งกระทู้ใหม่ กลับไป
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองเฉิงตู } ตลาด ซังเฉินบ๊วย

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-3-25 14:24:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Yangshi เมื่อ 2019-3-25 16:44

เรื่องราวที่ 2 - อลวนโลกภายนอก
        ตลาดซังเฉินบ๊วย

        พวกเขาทั้งสามเดินทางจนมาถึงบริเวณตลาดซังเฉินบ๊วย การจะหาผู้จ้างวานนี่ก็ใช่ว่าจะง่ายเสียที่ไหน ดันบอกว่าตลาดซังเฉินบ๊วยแต่ไม่ระบุเจาะจง! ตลาดมันกว้างนะเฮ้ย

        “ต้องถามชาวบ้านไหมว่า อาปี้แห่งตลาดซังเฉินบ๊วย” เฟยหงหันไปถามพลางเดินต่อไป แต่ด้วยความแปลกใหม่เจ้าตัวเดินช้าลงและสำรวจนั้นนี่ ส่วนเสี่ยวมี่เองก็สอบถามชาวบ้านถึงอาปี้ที่เป็นคนประกาศละนะ ทางตู๋เหยียนหลงก็หลีช่วยจับตาดูเฟยหงเพราะยังไงอีกฝ่ายก็ยังคงเป็นเด็ก การได้ออกมาท่องเที่ยวแบบนี้ถือว่าเปิดหูเปิดตามากเลยทีเดียว

        “เสี่ยวหง หลังจากลองได้ทำงานแล้วเจ้าจะไปที่ใด?”

        “ข้าคิดว่าอยากขึ้นเหนือ ข้ายังไม่เคยเลย” เฟยหงกระซิบกับตู๋เหยียนหลงเพราะหากเสี่ยวมี่รู้เข้าคงโดนดุแน่ๆ เพราะสงครามแถบนั้นไม่รู้ว่าสงบกันหรือยัง? แต่แดนเหนือมันน่าลองไปเสียจริง ทุ่งหญ้ากว้าง ขี่ม้า นมแพะ เหล้านมแพะพวกนั้นน่าลิ้มลองจะตาย!

        “หากเจ้าอยากไป ต้องมั่นฝึกฝนร่างกายเข้าไว้ เพราะมันอันตรายมาก” ตู๋เหยียนหลงแนะนำ

        “พวกเจ้า! ข้าเจอที่ที่อาปี้อยู่แล้ว” เสี่ยวมี่กล่าวแล้วบอกทุกคน พวกเขาทั้งสามไปที่หน้าบ้านหลังหนึ่งตามที่ชาวบ้านบอกว่าเป็นบ้านของอาปี้ที่ไปติดประกาศบนบอร์ด

        เสี่ยวมี่เคาะประตูไปเพื่อรออีกฝ่าย….

        “สวัสดีเจ้าค่ะ พวกเรามาตามป้ายประกาศนี้” เสี่ยวมี่ยื่นใบประกาศให้อาปี้

2) สัญญาจ้าง : ข้ามีเรื่องทุกข์ใจ แต่มีเงินไม่มาก ท่านพอจะช่วยข้าได้หรือไม่?
( 0 ชั่ง - 500 ตำลึง - 7777 ชื่อเสียง - ไอเท็มพิเศษ )
สถานที่: อาปี้ | ตลาดซังเฉินบ๊วย


        หลังจากยื่นใบที่เป็นหลักฐานให้ไปพวกเขาก็รอคำตอบจากอีกฝ่ายว่าจะใหงานอะไร?

        “อ่าใช่…” อาปี้ที่รู้สึกรับอะไรไม่ทันตั้งตัว เขาผายมือเชิญทั้งสามเข้าไปในบ้านก่อนจะเปิด จัดการเสิร์ฟน้ำชาให้อีกทุกคน แต่คงยกเว้นกระต่ายอย่างตู๋เหยียนหลง

        “คือเรื่องเป็นอย่างนี้ บิดาข้าถูกใส่ความจนถูกขังในคุกเมืองเฉินตู ข้าต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขา ท่านพ่อเป็นพ่อค้า ถูกร้านคู่แข่งใส่ร้ายว่าขายของไม่มีคุณภาพ วันหนึ่งร้านนั้นส่งคนลอบเข้ามาในคลังสินค้า แล้วทำให้เนื้อในของชิ้นงานเสียหายจนหมด คนที่ซื้อไปต่างมาโวยวาย และเจ้าหน้าที่ก็จับเขาไปเพราะสร้างความวุ่นวาย”

        “เฉินตูวุ่นวายถึงเพียงนี้เชียว?” เสี่ยวมี่อุทานน้อยๆ ไม่คิดว่างานนี้จะเสี่ยงอันตรายขนาดนี้ ก่อนจะหันไปมองเฟยหงที่มีอายุเพียง 6 ขวบเท่านั้น

        “แม้ภายนอกจะดูสงบสุขหากแต่ภายในกลับวุ่นวายมากขอรับ!” อาปี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า ส่วนเฟยหงหันไปสบตากับตู๋เหยียนหลง

        “พี่ชาย จะให้พวกเราให้ความเป็นธรรมอย่างไรเล่า พวกเราก็เพียงนักเดินทาง” ตู๋เหยียนหลงกล่าว เพราะการที่มีกระต่ายขาวพูดได้ทำให้อาปี้แตกตื่นนึกว่าผีหลอกกลางวันแสกๆ เสียอย่างงั้น! แต่กว่าจะทำให้อาปี้สงบลงได้นั้นยากนัก(....) มีกระต่ายที่ไหนที่พูดได้เล่า?

        “พวกท่านรบกวนช่วยไปสืบข่าวก่อน… ช่วยข้าทีเถอะ ช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อข้าที!”

        “แน่นอนว่าเราจะช่วย!” เฟยหงตอบรับ ใครจะไปรอดูให้ประชาชนของเสด็จพ่อเดือดร้อนเล่า! แบบนี้หากจับได้แล้วเจ้าตัวอยากส่งรายงานไปให้เสด็จพ่อเสียจริง...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-25 15:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +25 ความหิว -36 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x6
x28
x40
x3
x2
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x11
x17
x25
x181
โพสต์ 2019-3-26 19:48:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เรื่องราวที่ 2 - อลวนโลกภายนอก
        “เราแยกกันไปสืบกันดีกว่า” เฟยหงเสนอแนะโดยเจ้าตัวจะไปตู๋เหยียนหลง เพราะด้วยความเป็นเด็กและมีกระต่ายน่ารัก(?) ไปด้วย ต้องได้ข้อมูลอะไรมาแน่นนอน ส่วนเสี่ยวมี่ก็จะแยกไปอีกที่

        “ข้าดูแลเสี่ยวหงได้อยู่แล้ว แม่นางน้อย” ตู๋เหยียนหลงเอ่ยกับเสี่ยวมี่ที่มองมาด้วยสายตาดุๆ เสี่ยวมี่แยกไปสอบถามภายในตลาด ส่วนเฟยหงและตู๋เหยียนหลงเดินตรงไปที่โรงรับจำนำสิงเชว่หยู โดยเด็กชายตัวน้อยอุ้มกระต่ายน่ารัก ทำตาป๊องแบ๊ว พวกเขาสองคนกระซิบกันและปรึกษากันจนเดินไปถึงโรงรับจำนำสิงเชว่หยู หนึ่งในผู้เสียหายที่ซื้อของจากร้านของอาปี้ไป

        “ให้ตายสิ ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าร้านที่ยาวนานขนาดนั้นจะเพิ่งมาโกงเอาตอนนี้” ชายเถาแก่ร้านเอ่ยบ่นกับลูกค้าอีกคนที่หยิบยกประเด็นเรื่องนี้มาสนทนาด้วย เฟยหงที่เป็นเด็กน้อยเดินเข้ามาด้วยความตัวเตี้ยและไร้เดียงสาจึงแอบฟัง

        “เจ้าไม่สงสัยหรือไง? ว่าทำไมจู่ๆ มาก็โกงเล่า?”

        “ข้าจะไปรู้หรือ?”

        “ไม่ก็อาจมีคนใส่ร้ายก็ย่อมได้นะ เพราะร้านของอาปี้มีคู่แข่ง แต่จู่ๆ คู่แข่งจะร่ำรวยกว่าขึ้นมาได้ยังไงเล่า?” เถ้าแก่กับลูกค้าในโรงรับจำนำกระซิบกระซาบกัน เฟยหงเองก็ฟัง

        “ชู่--- อย่าเอ่ยเสียงดัง ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง ระวังโรงรับจำนำนี้จะโดนไปด้วย”

        พวกเขาคุยกันไปมาส่วนเฟยหงนั้นกำลังคิด… ก่อนจะหลบฉากออกไปเมื่อเหมือนมีคนมาเข้ามาเอ่ยถาม

        “รู้จักร้านอาปี้ไหม? ที่โกงคนอื่นน่ะ” มีชาวบ้านคนหนึ่งถาม เฟยหงเลยฉวยโอกาสฟังไปด้วย

        ““อ๋อ! คนนั้นน่ะหรือ เขาเคยมาที่นี่แล้วขอกู้เงินไปเปิดกิจการ ก็ทำมาค้าขายได้ดีอยู่ตลอด ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนแบบนี้” เถ้าแก่เอ่ยด้วยน้ำเสียงดังฟังชัดราวกับว่าไม่เคยคุยเรื่องก่อนหน้านี้ เฟยหงพอทราบมาบ้างก็อยู่ฟังต่ออีกสักระยะ


        ทางด้านตลาดซังเฉินบ๊วย

        เสี่ยวมี่ไปสอบถามชาวบ้านและแม่ค้าตลาดแถวนั้นล้วนแล้วแต่สงสัยว่าทำไมจู่ๆ ถึงโกงได้เล่า? แต่ก็ถือว่าโกงกันไปแล้ว เพราะตลอดมาประวัติของร้านอาปี้้นั้นใสสะอาด เพิ่งจะมีเรื่องเมื่อเร็วๆ นี้เท่านั้นเอง

        ตามความคิดของเสี่ยวมี่แล้วค่อนข้างเอนเอียงไปทางที่อาปี้ถูกใส่ความมากกว่าแต่ก็ไม่มีหลักฐานมากพอ เพราะมีเพียงปากเปล่าเท่านั้น ก่อนจะไปถามแม่ค้าที่แผงลอยแผงหนึ่ง

        “โอ๊ยยยย เจ้าคนจอมปลอมคนนั้นน่ะหรือ! อย่าไปสนใจเขาเลย! แค่คนขี้โกหกคนหนึ่งเท่านั้นแหละ” ดูเหมือนคนอื่นๆ จะเชื่อว่าอาปี้โกง เสี่ยวมี่ก็ไปสอบถามร้านค้าอื่นๆ เหมือนกัน

        “คนนั้นน่ะหรือ? เขาทำให้ร้านข้าผล็อยเสียหายไปด้วย เพราะเขารับของไปขายต่อน่ะสิ! เฮ้ออ ของร้านข้าก็มีแต่ชิ้นดีๆงามๆ ไม่น่าอยู่ในมือคนแบบนี้เลย” พ่อค้าร้านขายเครื่องประดับรายใหญ่ในเฉินตูยังกล่าวแบบนี้ หรือร้านค้านี้จะมีส่วนได้ส่วนเสียกับการที่ร้านของอาปี้เสียหายกันแน่? หรือ ร่วมมือกับร้านคู่แข่งของอาปี้?

        “เอ๋.. เขาเป็นพ่อค้าหรือ ตอนข้าพบเขาคราวก่อนเขายังเป็นคนแบกหามอยู่เลย ขยันขันแข็งและซื่อสัตย์ สู้ชีวิต จนตอนนี้ได้ดีเป็นพ่อค้า ไม่น่าเล๊ย เฮ้อ...” น่าสงสัย น่าสงสัยเสียจริง… เพราะอะไรกันอาปี้ถึงถูกใส่ร้ายแบบนี้แม้อีกฝ่ายจะเป็นคู่แข่งกันก็ตาม



@Staff_สัญญาจ้าง @Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-26 20:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +50 ความหิว -33 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x6
x28
x40
x3
x2
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x11
x17
x25
x181
โพสต์ 2019-3-27 22:33:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Yangshi เมื่อ 2019-3-27 23:48

เรื่องราวที่ 2 - อลวนโลกภายนอก
               หลังจากทั้งสามไปสืบข่าวคราวมาหรือความจริงคือไปสอบถามเสียมากกว่า แต่เหมือนจะไม่ค่อยได้อะไรแถมไม่มีอะไรคืบหน้าเท่าไรนัก ส่วนมากล้วนแล้วจะเป็นข่าวลือ ปากต่อปาก ไม่มีหลักฐานเป็นชิ้นเป็นอันเสียด้วย

        “คุณชาย อาปี้อาจเป็นพวกต้มตุ๋นก็ได้นะขอรับ” เสี่ยวมี่เอ่ยออกไปหากแต่เฟยหงกลับส่ายหน้า

        “จะใช่หรือไม่ ตอนนี้เรายังตัดสินใจเองมิได้หรอก หากเป็นพวกนักต้มตุ๋นเราก็จับส่งทางการ แต่หากไม่ใช่เขาคือคนที่น่าสงสาร ตกเป็นเหยื่อของพวกโลภมาก อีกอย่างถือว่าเป็นประสบการณ์ของข้าด้วย” เฟยหงกล่าวพลางฮัดเพลงโดยอุ้มตู๋เหยียนหลงไว้ในอ้อมแขนเหมือนเด็กชายตัวน้อยๆ

        พวกเขากลับมาที่บ้านของอาปี้ที่อยู่ในตลาดซังเฉินบ๊วย

        “ส่วนมากไม่มีอะไรคืบหน้า ล้วนแล้วแต่บอกว่าเจ้าหลอกพวกเขา”

        “ชื่อเสียงร้านข้าป่นปี้หมด…” อาปี้เศร้า แน่นอนเสียแหละ

        “แต่ข้าเชื่อว่าบริสุทธิ์จริงและจะช่วยพาพ่อเจ้าออกจากคุก และจัดการเจ้าจิ้งจอกที่ทำกับเจ้า” เฟยหงกล่าวออกไป

        “ขอบคุณ คุณชายน้อย”

        “เพื่อช่วยพ่อของเจ้า พวกเราจะอยู่ที่เฉินตูสักพักและต้องใช้เวลา ถึงอย่างไรขอให้เชื่อในตัวพวกเรา” เฟยหงเอ่ยวาจาเกินเด็ก ต่อหน้าผู้อื่นนั้นเจ้าตัวใสซื่อยิ่งนัก แต่เมื่อต้องทำอะไรจริงจังเจ้าตัวก็ปรับสีหน้าได้แม้จะเป็นจอมแก่นก็เถอะ

        “คุณชายขอรับ ข้าน้อยแนะนำว่าลองไปสอบถามจากพวกขุนนาง… หากเป็นไปได้จะได้ข้อมูลมากกว่านี้” อาปี้กล่าวและเฟยหงเองก็เห็นด้วย เจ้าตัวรู้ว่าการแต่งตัวแบบไหนเป็นของขุนนางและระดับไหนด้วย… ก่อนจะมองเสื้อผ้าตนเอง

        “อาปี้ พอมีชุดเก่าๆ ให้พวกเราไหม? ข้าจะปลอมตัว” เฟยหงกล่าวก่อนที่อาปี้จะเชิญไปนั่งที่โต๊ะเล็กและหายเข้าไปหาชุด

        “คุณชาย… มิเสี่ยงเกินไปหรือขอรับ”

        “ข้าอยากลองเสี่ยง เราอาจได้พบอะไรดีๆ ก็ย่อมได้” เฟยหงกล่าวด้วยน้ำเสียงนึกสนุก… ไม่แน่ว่าเมื่อนางเติบโตขึ้นอาจช่วยเหลืองานของท่านพ่อและท่านลุงได้… ไม่นานนักอาปี้ก็นำชุดเก่าตัวเล็กมาเพื่อให้ทั้งสองเปลี่ยน เฟยหงเปลี่ยนไปใส่ชุดเก่าเหมือนขอทานน้อย

        “แถวนี้มีพวกศาลเจ้าร้างหรือไม่? ข้าจะไปพักที่นั้น”

        “มีขอรับ อยู่นอกเมืองไปไม่ไกล ที่นั้นเคยมีเด็กๆ อาศัยอยู่แต่ตอนนี้ไม่แล้วขอรับเพราะท่านเจ้าเมืองรับพวกเขาไปดูแล” อาปี้กล่าว เฟยหงกล่าวขอบคุณก่อนจะพาทั้งสองออกไป





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-27 22:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +25 ความหิว -33 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x6
x28
x40
x3
x2
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x11
x17
x25
x181
โพสต์ 2019-8-26 19:37:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-8-26 21:22

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 93
สัญญาจ้างกับดรุณีซุ่มซ่าม (4)

          รถม้าขับเคลื่อนมาเรื่อยๆอิงฮวานั่งเล่นกับห่านฟ้าแววตาเปร่งประกายแวววับศีรษะเอนพิงกับคันรถสบายใจเชิบมือข้างนึงถือตำราอ่านพลางๆ 'แม้อยากเวลาว่างก็ศึกษาหาความรู้เพิ่มพูนประสบการณ์' ก่อนที่เสียงหวานจะถามคนบนรถที่นั่งมาจนสุดสายเช่นเดียวกันเผื่อจะมีใครรู้จักบ้าง "มีใครพอจะรู้จักที่อยู่นักพรตพเนจรบ้างไหมคะ"

          คนบนรถที่นั่งอยู่สองสามคนเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวอาภรณ์ชมพูหน้าตาจิ้มลิ้มที่มีความน่ารักน่าเอ็นดูในตัวคนเดียวกัน "อ๋อ ข้าเคยได้ยินแต่ชื่อเสียงไม่เคยรู้จักหรอก"

          "ข้าก็เหมือนกันแม่นางน้อย ชื่อเสียงของท่านก็ดังอยู่เห็นว่าเป็นคนลึกลับไม่ใช่รึแต่ว่าอยู่ไม่เป็นที่ไม่เป็นทาง" ชายคนหนึ่งตอบเตรียมตัวลงจากรถม้าเดินทางกลับบ้าน

          "ข้าก็ไม่รู้"

          "เจ้าค่ะไม่เป็นอะไร ข้าแค่ถามเฉยๆ" พอรถม้าจอดถึงที่หมายอิงฮวาจึงเดินลงจากรถเข้าไปที่ สถานที่ที่ต้องมีผู้คนชุกชุม จะเป็นที่ไหนไปไม่ได้เลยนั่นคือย่านการค้านั่นเอง ที่นั่นจะมีพ่อค้าแม่ค้าแล้วก็พวกคนที่มา ไม่แน่อาจจะมีคนที่พอจะรู้เบาะแสที่อยู่ของนักพรตพเนจรที่นางกำลังตามหาอยู่ก็เป็นได้

          นัยน์คู่หวานเดินเข้ามาท่ามกลางผู้คนกลิ่นของที่นี่แตกต่างกับในนครหลวงฉางอันสิ้นเชิง ไม่มีเวลามาเดินดูของกิน...

         ในกระเป๋าก็มีอาหารอยู่เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งใช้เงินจนเติบมือในตอนนี้ อะไรที่มันประหยัดได้ก็เขียมๆไปบ้าง เคยเปิดดูบัญชีธนาคารของคุณชายหวงดูแล้วก็เยอะนะ นางก็อยากจะมีเงินแบบเขาบ้างแต่มันดูหนทางยาวไกลสุดขอบฟ้า

          ต้องมาเดินตามหาถามไถ่ผู้คนดูทรงแล้ว การไถ่ถามคนน่ะไม่ยากหรอกแต่จะมีคนที่ให้เบาะแสนะสิจะมีไหม?

          "การค้าที่นี้ดูคึกคักกันจริงๆ" คนตัวเล็กเดินเข้าไปถามพ่อค้าแม่ค้าในระแวกบริเวณ ต้องมีสักคนบ้างแหละที่พอจะรู้มองโลกในแง่ดีเข้าไว้ "สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะรู้ที่อยู่ของนักพรตลึบลับพเนจรบ้างไหม"

          แม่ค้าที่นั่งอยู่หันมองร่างสูง "ยัยหนูข้าก็เคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้างแต่ไม่รู้หรอกท่านอยู่ที่ใด" นางปฏิเสธเมื่อได้ยินชื่อของคนที่ถามหา

          "เจ้าค่ะ ไม่เป็นไร" พอถามเสร็จก็เดินชมสินค้ามากมายที่ถนนแถวนี้โดยที่ตรอกการค้าที่แห่งนี้คือการที่มีเหล่าพ่อค้าแม่ค้ามากมายนำสินค้ามาขายกันอย่างมากมายโดยที่สินค้าเหล่านั้นต่างมีเหล่าผู้คนที่กำลังเลือกซื้อกันอยู่เต็มไปหมด อดใจไม่ไว้ซื้อขนมทานเล่น

         "นี้ๆได้แล้วอาหารที่แม่นางน้อยสั่งกินให้อร่อยนะขอรับ"พร้อมกับที่อาหารนำมาวางไว้ตรงหน้าของร่างเล็กบอบบาง

          มือเล็กนุ่มนิ่มควักจ่ายเงิน "พี่ชายพอจะทราบบ้างไหมว่านักพรตพเนจรอยู่ที่ใด" หันมาถามพ่อค้าตรงหน้าที่นางพึ่งซื้ออาหารจากเขา

         "ท่านอยู่ไม่เป็นที่หรอก ไม่แน่ใจๆ"

          แต่ในระหว่างที่นางกำลังเดิน ก็มีเด็กผู้ชายอายุราวห้าถึงหกขวบวิ่งมาชนนางจนตัวเองนั้นล้มลงและอาหารที่นางถืออยู่นั้นก็หลุดมือหล่นลงและกลิ้งไปยังกลางถนน

       "หนูน้อยเป็นอะไรมากหรือเปล่าจ้ะ" อิงฮวารีบเอ่ยถามขึ้นอย่างตกใจและย่อตัวนั่งลงพยุงเด็กน้อยขึ้นยืน ดวงตากลมโตมองสำรวจหาร่องรอยของบาดแผลตามตัวของเด็กน้อยว่ามีหรือไม่ พลางใช้มือช่วยปัดฝุ่นออกจากชุดไปด้วย

        "ข้าขอโทษพี่สาวที่ชนท่าน ข้ามิได้เป็นอะไรขอรับแต่ว่า..." เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายเอ่ยขึ้น "แต่ว่า...อาหารของพี่สาว"

        "ดีแล้วที่เจ้ามิได้เป็นอันใด อาหารข้าซื้อใหม่ย่อมได้" นางเอ่ยบอกกับเด็กน้อยอย่างใจดีแล้วเดินออกไป

          ก่อนจะเดินไปถามพ่อค้าแม่ค้าตามทางคนอื่นๆ "ท่านพอจะทราบ...เอ่อรู้จักที่อยู่ของนักพรตพเนจรหรือไม่" เสียงหวานดั่งแก้วใสถามหญิงสาวที่สวมใส่แต่งกายที่ดูมีระดับเหมือนชนชั้น

          "เราไม่รู้จัก" เสียงหวานตอบปฏิเสธกลับมาแล้วยิ้มให้

          "พอจะรู้จักนักพรตลึบลับบ้างไหม ข้ามาตามหาเขาอยู่" ขาเล็กยังคงไล่ถามคนต่อไปเรื่อยๆ แน่นอนว่าก้อนกลมน้อยนั้นยังไม่ได้บอกอะไรเลยที่เกี่ยวกับนักพรตลึบลับ

          "ไม่รู้จักหรอก"

           เหลือบหันเห็นแม่ค้าหญิงสาวคนหนึ่งที่ตั้งแผงขายผักอิงฮวาเดินหน้าบาน "พี่สาวคะ พอจะรู้จักนักพรตลึบลับหรืออยู่ที่อยู่ของเขาไหมคะ”

         นางหันมามองหน้ามือข้างนึงก็กำลังชั่งวางผักขายให้ลูกค้าสองสามคน "ข้าไม่รู้จัก" นางตอบปฏิเสธ "รู้เพียงแต่ว่านักพรตท่านอยู่ไม่เป็นหลักไม่เป็นแหล่ง"

         "แม่นางน้อยลองถามคนอื่นดูเถิด" เสียงหวานเอ่ยจบก็กลับมาสนใจงานของตัวเอง

          "เจ้าค่ะ ไม่เป็นไรๆ" คนตัวเล็กเริ่มไล่ถามทีละร้านแต่ก็ไม่มีใครรู้จักที่อยู่ของนักพรตพเนจรเลย ส่วนใหญ่แล้วจะรู้จักแค่ชื่อเสียงเรียงนามเท่านั้นเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นคนท่องเที่ยวไปทั่วไม่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง

          "พอจะรู้จักนักพรตพเนจรหรือไม่เจ้าคะ" เอ่ยถามคำเดิมซ้ำไปซ้ำมาจนใกล้จะสุดตลาด แต่ก็ยังมีอีกหลายร้านที่ยังไม่ได้ถามนางไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกก็แค่เดินถามไปเฉยๆเรื่อยๆไม่รีบร้อน มองโลกในแง่ดีเสมอถ้าเกิดว่าโชคชะตานำพาเดี๋ยวก็เจอกันเองก็เหมือนกับสัญญาจ้างฉบับนี้ที่มันหล่นใส่หัว!

          "ไม่ข้าไม่รู้จักที่อยู่หรอก" บุรุษท่าทางเหมือนบัณฑิตตอบ หันกลับไปสนใจตำราในมือต่อหลังที่ตอบคำถามของร่างเล็กบอบบาง

         เดินเตาะแตะไปตามทาง.... แง๊วววว จากการรวบรวมคำถามนั้นคนที่นี่รู้จักเพียงแค่ชื่อเสียงแต่ไม่รู้ที่อยู่กันเลยแม้แต่คนเดียว นี่เป็นเพียงแค่เริ่มต้นถามเท่านั้น เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า "อ่าาาา ตรงหัวมุมมีร้านขายหมูอยู่ด้วยนี่นาลองเดินไปถามร้านนึงอยู่ดีกว่าว่าจะรู้จักบ้างไหมนะ"

          ตึกตักๆ...

          ยืนกระพริบตาปริบๆ "ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าพอจะรู้จักนักพจพเนจรหรือกลับไหมที่มีชื่อเสียงดังๆอ่ะค่ะ"

          "ท่านนักพรตพเนจรน่ะเหรอ ข้าได้ยินว่าท่านเปิดแผงทำนายอักษรอยู่แถวๆ  ศาลาหมิงหลัน เพิ่งมาถึงเมื่อวาน" พ่อค้าขายหมูถืออีโต้พูดคุยกับดรุณีหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนแป้งน้อย

          "เปิดแผงทำนายอักษรเขาไม่ใช่นักพรต...เอ่อ ข้าเช่นนั้นข้าจะลองไปดูนะเจ้าคะ" นัยน์ตาหวานหรี่ตาลง รู้สึกว่ามันไม่น่าจะใช่หรอกนะ คนพเนจรในป่าเขาจากคำบอกเล่ารายละเอียดที่ได้จากอาเปา ฟังดูแล้วมันแปลกๆสงสัยจะต้องลองไปดูเสียหน่อย

          "ท่านสมมีตบะวิชาแกร้งกล้า ทำนายแม่นดั่งตาเห็น แต่น่าเสียดายท่านทำนายเพียงสามครั้งต่อวัน"

          "ข้าไม่ได้ต้องการจะมาทำนายอะไรหรอกนะเจ้าคะ แต่ก็ขอบคุณเบาะแสมากๆ" กล่าวขอบคุณพ่อค้าขายหมู

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +30 ความโหด โพสต์ 2019-8-26 23:33
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความโหด โพสต์ 2019-8-26 19:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -26 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
ปลอกหุ้มเล็บไห่ล่าง
หน้ากากอาร์มอร์
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์เหมันต์คีโอ
ถังอาบน้ำแห่งซัลลิส
ม้าจื่อเมี่ยว
กำไลเทพีไอซิส
ตัวเบาร่มนภา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
x1
x123
x1200
x2
x243
x101
x5
x50
x50
x10
x4
x1106
x2
x273
x5
x61
x1
x1
x1
x10
x9999
x351
x4
x2
x5
x9
x7
x5
x7
x5
x2
x8
x6
x4
x7
x4
x4
x10
x4
x2
x4
x2
x9
x4
x8
x6
x2
x9
x13
x128
x74
x36
x1254
x265
x372
x349
x601
x625
x272
x211
x100
x1000
x100
x9999