เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองเฉิงตู } ตลาด ซังเฉินบ๊วย

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-3-6 10:58:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แจ้งข่าว




      ผิงผิงออกเดินทางจากเฉินตูหลังจากบาดแผลเริ่มดีขึ้นมากแล้ว เด็กสาวยังคงขี่หลังจวื่จือและให้ซือลู่กับหนิงเอ๋อห์ตามมา นับวันสหายของเธอยิ่งเพิ่มมากขึ้นทำให้เด่นสะดุดตาหากเวลาผ่านไปไหนมาไหน เธอต้องไปบอกแก่ท่านลุงช่างไห่เรื่องที่อี้เหอกับกงจางได้เข้าไปเรียนในหอบัณฑิต เมื่อพวกเขาจบออกมา ทุกคนจะได้สบาย

      ไม่นานนักก็มาถึงตลาดเมืองเฉินตู ผิงผิงไปที่ท้ายตลาดที่มีบ้านเก่าอยู่เหมือนเช่นเคย เด็กสาวลงจากหลังจวื่จื่อ

      "ท่านลุง"



      "อ้าว แม่หนู แล้วเจ้าสองคนนั้นละ"



      "ข้ามีข่าวมาแจ้งแก่ท่านลุงเจ้าค่ะ อี้เหอกับกงจางได้เข้าไปเรียนในหอบัณฑิตแล้ว" ผิงผิงกล่าว



      "แต่ที่นั้นรับเฉพาะลูกขุนนางขึ้นไป พวกข้า.."



      "มีหนังสือรับรองเจ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ท่านลุงช่างไห่ฟัง ชายวัยกลางคนฟังแล้วต้องขอบคุณ คุณชายซือหม่าและแม่นางหลิน ที่ทำให้บุตรชายทั้งสองของเขาได้ก้าวหน้า...



      "แล้วเจ้าจะไปที่ใดต่อ?" เขาอดที่จะถามไม่ได้ แม้จะทราบว่าอีกฝ่ายเป็นชาวยุทธ์และเดินทางทั่วแผนดิน หากแต่เจ้าตัวเป็นสตรีนะ ผิงผิงนิ่งคิดไป.. เธอไม่รู้จะไปที่ใดแต่คงจะไปแดนเหนือ...



      "ข้าคงตอบมิได้เจ้าค่ะ ข้ายังไม่รู้จะไปที่ใด...."



      "แม่หนู..."



      "ท่านลุง ข้าคงต้องขอตัวก่อน ไว้ข้าจะมาเที่ยวหาอีกนะเจ้าค่ะ" ผิงผิงคาราวะอีกฝ่ายก่อนจะเดินไปพาพวกสหาย  แทนที่จะขี่หลังเหมือนทุกที... เธอคิดไม่ออก จะไปทุ่งหญ้าตอนเหนือเลยดีหรือไม่นะ? ตอนนี้เธอไร้จุดหมายปลายทางเสียแล้ว จดหมายที่ส่งถึงพี่ถิงก็ยังมิได้รับการตอบกลับ...




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +25 ความหิว -44 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 + 5
Admin + 25 -44

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x6
x28
x40
x3
x2
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x11
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-4-4 18:33:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-4-4 18:38

แปดหลอด

        หลังจากการข่มขู่เหล่าชายชุดดำเสร็จแล้ว ก็ต้องพบว่าพวกเขานั้นก็หายตัวไป วิ่งหนีไปอีกทางหนึ่ง ที่เธอไม่รู้เลยว่ามีทางแบบนั้นอยู่ในตรอกนั้นด้วย เด็กสาวคนนั้นก็ยังคงอยู่ เธอเดินไปหยิบตุ๊กตาของตนเอง ก่อนที่จะหันมาทางคู่ชายหญิงที่ไม่รู้จักชื่อ ส่วนพระชายาหลินเฟยเมื่อเห็นเด็กสาวว่าไม่มีอันตรายแล้ว แถมมีเหล่าผู้คนเดินกันมากขึ้น เธอจึงเร่งที่จะเดินออกไป

        เธอไม่อยากจะให้มันเป็นเรื่องอะไรมากมายขนาดนั้น หากช่วยมากกว่านี้อาจจะเป็นข่าวใหญ่เพราะฉะนั้นควรที่จะเดินออกมาซ่ะ

        เธอเดินดูรอบๆตลาดๆ ก็เห็นข้าวของที่ขายนั้นมีความแปลกใหม่มากขึ้น ไหนจะเป็นอาหารคาวหวานทั้งหลายนั้นอีก เมื่อสักครู่ที่ซื้อเสี่ยวหลงเปาก็ไม่ได้กิน เพราะเอาไปปาใส่อัดหน้าเจ้าชายชุดดำนั้น คงจะอิ่มอร่อยกันไปข้าง แต่เธอก็ยังไม่ได้อิ่มอร่อยขนาดนั้น น่าลำบากเหลือเกินที่จะต้องพบเจออะไรแบบนั้น

        เพราะฉะนั้น พระชายาหลินเฟยที่กำลังอยู่ในคราบสาวชาวบ้านธรรมดา รวมถึงมีผ้าผืนนั้นปกปิดใบหน้าอีกด้วยนั้นก็ทำให้ดูน่าค้นหากันไปคนละแบบ..แต่ก็นะ..น่าค้นหากับน่ากลัวมันก็ดูได้ทั้งสองอย่างนั้นล่ะ ทั้งเธอและพี่ชายจึงเดินหาซื้ออะไรทานไปด้วย แต่แล้วอะไรบางอย่างก็เข้ามาถึงโสตประสาทของคนที่เป็นพี่ชาย

        จิ้นอันนั้นขมวดคิ้ว เนื่องจากว่าเขารับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างที่เดินตามพวกเขามาตั้งแต่ช่วงตรอกตรงนั้นแล้ว แต่ทว่าเมื่อหันไปก็ต้องเห็นกับอะไรสักอย่างที่กำลังแอบซ่อนอยู่ เพียงแต่สิ่งที่เห็นนั้นมีเพียงตุ๊กตาไม้ลักษณะคุ้นตาที่เห็นเมื่อสักครู่

        เขาจึงสะกิดน้องสาวคนเล็กอย่างเบามือจนเธอนั้นหันมามอง

        “มีอันใดหรือท่านพี่?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย ก่อนที่มือของท่านพี่ใหญ่ของเขานั้นจะชี้ไปทางร่างเงาของเด็กสาวที่อยู่ในสภาพที่กำลังแอบดูพวกเธอสองคนที่กำลังซื้ออาหารอยู่ เด็กสาวจ้องมองเธอด้วยความสงสัย กึ่งหวาดกลัวไปด้วย จนเมื่อรับรู้ว่าเธอจ้องมองอยู่ ก็สะดุ้งร่างกายของตนเอง แต่ก็ออกมาจากที่ซ่อน

        พระชายาหลินเฟยนั้นพิจารณาเด็กสาวตัวน้อยด้วยความเอ็นดู เด็กน้อยน่ารักตัวเล็กๆ ที่ดูไม่มีพิษไม่มีภัย หรือว่าจะพัดหลงกับพ่อแม่เช่นนั้นหรือ?...อืม … มือยังคงถือของของเล่นเป็นตุ๊กตาไม้ รูปผู้หญิงอยู่เลย แต่ทว่าเมื่อเด็กสาวนั้นออกมาจากที่ซ่อน เธอแสดงท่าทางที่ดูหวาดกลัวสิ่งรอบๆด้วยซ้ำไปนั้นคงเพราะเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้

       เธอจึงหันไปทางท่านพี่ใหญ่ก่อนที่จะเดินไปทางเด็กน้อยอย่างช้าๆ แต่ทว่าเมื่อเดินเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น เธอก็แสดงสีหน้าแปลกๆ รวมถึงหลบเข้าไปตรงที่ถังไม้นั้นเช่นเดิม จนพระชายาหลินเฟยนั้นยิ้มแห้งๆ พลางเกาแก้มเหมือนกับว่าไม่รู้จะเอาไงดี.. แต่ก็คงต้องเดินเข้าไปนั้นละนะ?

        “หนูมีอะไรหรือปล่าวจ๊ะ?”
       “!!!?? ...งะ...งะ….แง้!!!!!!!!!!! แง้!!!!” เสียง 8 หลอดนั้นแหกปากออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอร้องไห้ออกมาอย่างทันทีที่พระชายาหลินเฟยพูด จนทำให้หญิงสาวนั้นไม่รู้ว่าควรทำอะไรกันเลยทีเดียว เมื่อเห็นดังนั้นเธอก็ค่อยๆนั่งลง แล้วพูดอย่างใจเย็นรวมถึงเสียงหวาน

        “ใจเย็นๆนะจ๊ะสาวน้อย ฉันไม่ทำอะไรหรอกนะจ๊ะ ใจเย็นๆนะไม่เป็นอะไรแล้วสาวน้อย” เธอพูด ก่อนที่จะยิ้มให้ ก่อนที่จะ พยายามลูบหัวปลอบใจเธอ แต่เด็กสาวก็ยิ่งแต่แหกปากร้องกว่าเดิม เมื่อเห็นดังนั้นก็เริ่มคิดว่าทำอย่างไรดีนะ?

       “ใจเย็นๆนะ หนู โอ๋ๆ ไม่เอานะคะ ไม่เอานะคะสาวน้อย ร้องไห้แล้วจะเจ็บคอนะคะ” เธอพูดไปด้วยพลางเช็ดน้ำตาของหญิงสาว ก่อนที่เริ่มรู้สึกว่าเหล่าฮั่นมุงจะมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเสียอีก จนตอนนี้ เริ่มมีมากขึ้นไปอีก เพราะเหมือนว่าสาวผู้นี้ก็ปิดหน้าปิดตาอยู่กับเด็ก แถมยังทำเด็กร้องไห้อีกต่างหาก .. มีหลายคนเริ่มเดินเข้ามาหาเธอ

        “ใจเย็นๆ ก่อนนะจ๊ะ อ๊า..ไม่ใช่นะคะ ข้าไม่ได้ทำอะไรเด็กน้อยผู้นี้เลยนะเจ้าคะ” หญิงในผ้าคลุมดำนั้นพูดเช่นนั้น หลายคนก็ต่างเชื่อยาก เริ่มวิพาร์กวิจารย์เธอกันไปต่างๆนานา แต่พอยิ่งมีคนมุง และใครหลายๆคนเข้าหาเด็กหญิงผู้นั้น เธอก็ยิ่งแต่ถอยหนี

       “อ้าว..ตกลงว่าเป็นแม่แล้วทำไมถึงปล่อยให้ลูกร้องไห้เช่นนี้เล่า!! แม่นาง เจ้านี้ช่างแย่เสียจริง” พระชายาหลินเฟยต้องขมวดคิ้ว เธอไม่ใช่แม่เด็กคนนี้เสียหน่อย แต่ทว่ากลับโดนฮั่นมุงคิดว่าเป็นแม่ของเด็กเสียได้ เดี๋ยววก่อนนน ฟังเธออธิบายก่อนนนนนนน

       แต่ทว่าคงไม่มีใครฟังเธออธิบาย เพราะตอนนี้เด็กน้อยร้องไห้หนักขึ้น

       ไม่ว่าใครเข้าหาเธอก็ถอยหนี เหมือนกับว่าไม่อยากให้แตะต้อง น้ำตานั้นไหลอาบแก้มและดวงตาทั้งสองข้างก็แดงก่ำจนพระชายานั้นลำบากใจ  เธอร้องไห้จนไอแค่กๆ ดังไปทั่ว ตอนแรกก็คิดว่าจะปล่อยเด็กสาวผู้นี้ไม่ยุ่งกับตนเอง แต่ตอนนี้คงจะยากยิ่งขึ้นแล้ว เพราะว่ามันมาจนถึงขั้นนี้ ก็ควรที่จะทำให้เด็กผู้นี้นั้นเลิกร้องไห้ก่อนที่จะถามอะไรมากกว่านี้

       แต่สถานะการณ์ตอนนี้นั้นไม่อำนวยอย่างมากเลยล่ะ

       “พวกท่านเลิกทำตัวเป็นฮั่นมุงได้แล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจักจัดการเอง เชิญไปทำงานของพวกท่านต่อได้แล้วเถิด” พระชายาหลินเฟยพูด นั้นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พระชายาหลินเฟยนั้นเริ่มเข้าใกล้เด็กน้อยแล้วอุ้มเธอขึ้นมาเหมือนอุ้มลูก ให้เด็กหญิงคนนั้นใช้ไหล่ของเธอในการแหกปากไปแทน เพื่อเป็นการลดเสียงของเด็กน้อยไปในตัว คือให้ใช้ไหล่ของเธอในการซุกเพื่อร้องไห้ระบายอารมณ์

       “เอ่อ...เอาๆ เอาเถอะ เจ้าก็น่าจะพึ่งมีลูกคนแรก ค่อยๆคุยกันแล้วกัน อย่างน้อยก็อย่าทิ้งเด็กคนนี้ล่ะ ข้าเห็นหลายคนขายเด็กให้ไปพวกขุนนางกัน น่ากลัวจริงๆ...โอ๋ๆนะหนู ไม่ต้องร้องแล้ว ...จะว่าไปแม่นาง เจ้าใส่ผ้าปิดหน้าปิดตาแบบนี้ เอาออกก็ดี..ลูกคงจะลืมนะ เด็กคือเด็กนะแม่นาง” มียายคนหนึ่งพูด เธอเป็นแม่ค้าขายของอยู่แถวนั้นเข้ามาบอก พร้อมทั้งบอก… ส่วนพระชายาหลินเฟยก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วก้มหัวพยักหน้า

       “ขอบคุณท่านป้ามากเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะดูแลเขาเอง” พระชายาหลินเฟยไม่ได้ปฎิเสษแต่ก็ไม่ได้ตอบรับ ส่วนท่านยายคนนั้นก็เอามือสะบัดไปมาๆ เหมือนกับว่าแหม่ๆ

       “แหม่..เรียกยายเถอะ ข้าสาวขนาดนั้นเลยเราะ โฮะๆๆ” เขากล่าว ก่อนที่จะเดินกลับไปยังร้านค้าของตนเองเพื่อทำการค้าขายเลี้ยงชีพต่อไป

       เด็กสาวยังคงร้องไห้สะอื้นอ้อน แต่เมื่อเธออุ้ม นางก็ร้องใส่หัวไหล่ของเธอ เหมือนกับการระบายอารมณ์แทน จนใครหลายๆคนนั้นเริ่มเข้าใจว่าคงเป็นเรื่องของครอบครัวทะเลาะกันเสียละกระมัง? แต่มันจะใช่แบบนั้นหรือไงนะ!!

       ไม่ใช่เฟ้ย!!! แต่ตอนนี้ควรพาไปยังสถานที่ใกล้ๆก่อน ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวหากแหกปากร้อง คงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่มากกว่านี้เป็นแน่แท้เลยทีเดียว เพราะฉะนั้นพระชายาหลินเฟยจึงอุ้มเด็กน้อยที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุดนั้น ไปยังสถานที่ที่สงบกว่านี้น่าจะดีกว่า…

       แล้วค่อยปลอบขวัญเธอ…..

       ดูเหมือนว่าจะต้องเหนื่อยเลยนะ….

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +300 +25 ความหิว -16 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 300 + 25 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-4-8 16:36:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-4-9 12:22

การเดินทางอีกครั้ง

        ร่างของหญิงสาวผู้อยู่ในชุดออกเดินทางปิดใบหน้าคาดตานั้นกำลังเดินซื้อของอาหารแห้งเพื่อเตรียมที่จะออกเดินทางอยู่ เธอซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็นในการเดินทาง ไม่ว่าจะเป็นเชือกหรือหินไฟ ภูมิภาคแคว้นเยี่ยหลางนั้นเป็นภูเขาไม่ได้ต่างกับชาวเตี๋ยนเสียเท่าไร เพราะฉะนั้นควรเตรียมไว้ก่อน

        ท่านอ๋องนั้นก็เดินอยู่ข้างๆเธอด้วยเช่นกัน แต่คราวนี้เขาก็ใช้หน้ากากปกปิดตัวตนเหมือนกัน ใครเล่าจะรู้ว่าคู่ชายหญิงสองคนนั้นคือท่านอ๋องและพระชายาแห่งเฉิงตู เมื่อซื้อของเสร็จเรียบร้อยพวกเขาก็ตรวจความเรียบร้อยของที่ซื้อมา ก่อนที่พระชายานั้นจะหันไปถามพระสวามีของตนเองด้วยความสงสัย

        “ท่านอยากได้อะไรอีกหรือปล่าวเจ้าคะ?” เจียวหย่าถามท่านอ๋องขณะที่กำลังเดินอยู่ด้วยกัน ส่วนท่านอ๋องนั้นเมื่อได้ยินก็ได้แต่ยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปประชิดตัวฮูหยินของตนเองแล้วกระซิบลงข้างหูของพระชายาตนเอง

        “เจ้าไง”

        เมื่อได้ยินดังนั้นพระชายาหลินเฟยจึงลงศอกใส่ท้องของท่านอ๋องอีกตามเคย แล้วหรี่ตาจ้องมองคนลามกหนึ่งอีเอที่เหมือนว่าสี่ปีนี้นอกจากจะอ่อนโยนแล้วยังหื่นขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

        คนทั้งสองนั้นเดินมาจนถึงที่ผูกม้าที่มีม้าเหงื่อโลหิตและอาชาสีขาวที่ยืนอยู่ พร้อมกับชายหนุ่มรูปงาม ที่กำลังไหว้ฟ้าดินขอพรองค์เทพเพื่อให้การเดินทางครั้งนี้ปลอดภัย โดยที่ข้างๆ มีเด็กหญิงที่ถือตุ๊กตาไม้จ้องมองอยู่อย่างไม่ห่าง

        “กลับมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่” พระชายาพูดขึ้น เธอยิ้มให้ทั้งสองคนแล้วเก็บของไว้ข้างม้าก่อนที่จะกระโดดขึ้นควบขี่ม้าเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง และท่านอ๋องก็เหมือนกัน เด็กน้อยนั้นจ้องมองร่างทั้งสอง ก่อนที่จะยิ้มให้ เหมือนกับว่า เรากำลังจะไปกันแล้วหรอ อะไรเถือกๆนั้น

        จิ้นอันจึงขึ้นขี่ม้าของตนเองแล้วอุ้มเด็กน้อยโต้วเซี่ยวขึ้นมาด้วย โดยที่ให้เธอนั้นนั่งด้านหน้าเขา พวกเขาทั้งสี่คนก็ควบม้าออกเดินทางสู่แคว้นเยี่ยหลาง โดยที่ไม่ลืมใส่ผ้าปิดหน้าปิดตากันแดดกันลม รวมถึงกันว่าพวกมือสังหารทั้งหลายด้วย!!

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +300 +25 ความหิว -18 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-4-20 10:26:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                เช้านี้ก็เป็นอีกวันที่อากาศสดใส
                เมิร์กได้ลุกขึ้นจากเตียงนุ่มนิ่มที่สั่งพิเศษมาจากนายช่างใหญ่โดยพึ่งขนเข้าบ้านมาได้เมื่อวานนี้เอง
                ภายนอกผู้คนเริ่มออกเดินทางจับจ่ายซื้อของกันแล้ว แถมที่นี่ก็อากาศอบอุ่นกว่าแถบบนๆที่เขาจากมาเยอะเลย
                “ข้าไปเดินตลาดดีกว่า” เมิร์กตัดสินใจได้ก็กระโดดไถลไปกับราวบันไดคว้าชุดคลุมตัวเก่งไปอาบน้ำก่อนจะแต่งตัวด้วยชุดเสื้อผ้าแบบธรรมดา
                “เฉียนเอ้ย ฝากบ้านไว้หน่อยนะ” เมิร์กตบบ่านายเฉียนเฟยหมิงที่กำลังรดน้ำต้นไม้แล้ววิ่งออกไปทันที
                “ท่านเมิร์ก!!” เขามองข้ามเสียงตะโกนไล่หลังของนายเฉียนเฟยหมิงก่อนจะออกวิ่งไปที่ตลาดประจำเมือง
               
                ปัก
                จู่ๆเมิร์กขณะที่วิ่งเข้ามาในตลาดก็ชนเข้ากับคนผู้หนึ่ง เป็นเรื่องไม่น่าแปลกที่คนๆ หนึ่งจะวิ่งมาอย่างระมัดระวังและจะชนกับใครคนหนึ่งเหมือนเทพลิขิต
                เหมิง เยี่ยฟงมองอีกฝ่ายที่มาซนเธอ "นี่เจ้าไม่ดูตาม้าตาเรือนหรือไง!!"
                เมิร์กกุมหน้าผากด้วยความเจ็บปวดก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆก็เห็นสตรีที่คาดว่าน่าจะเป็นตอที่เขาชน
                “ขอโทษด้วยครับ” เมิร์กคอยดันตัวลุกขึ้นเขารู้สึกเหมือนจนเข้ากับต้นไม้เลยให้ตายสิ สตรีแถวนี้เขาก็พอจะได้ยินว่าแข็งแรงไม่นึกว่าจะขนาดนี้
                “ช่างเหอะ” เหมิง เยี่ยฟงพูดขึ้นก่อนลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว
                “ไม่รู้ครับ ข้าพึ่งมาใหม่ได้ไม่นานมานี้เอง” เมิร์กตอบกลับขณะปัดฝุ่นตามตัว ตลาดนี้เยอะทั้งคนทั้งฝุ่นเลยสินะ

                “งั้นช่วยรับคำขอโทษเล็กๆจากข้าไปด้วยเถอะครับ”เมิร์กยื่นหมวกไผ่ผ้าคลุมที่กะจะเอาไปให้หลี่ เหม่ยหลินมอบให้กับหญิงสาวตรงหน้า
                “หมวกเหรอ ดีถือว่าข้ารับคำขอโทษ” เหมิง เยี่ยฟงมองหมวกชาวฮั่นก่อนฉุดคิดได้ว่าเธอจะใช้หมวกนี่ปลอมตัวสืบเรื่องราวจวนไต้อ๋องและหาโอกาสแอบอ้างเป็นพระชายาไต้อ๋องเพื่อฆ่าเขา ถ้าเธอใช้หมวกนี้ก็อาจจะช่วยเธอปิดบังหน้าตาได้
                “ข้าชื่อเมิร์กครับ เหลียน เมิร์ก เห้ย ไม่สิ เมิร์กโนกีอัส ซีซ่าร์ครับ” ช่วงนี้แนะนำตัวสลับกันบ่อยชักสับสนแหะ
                “ไม่สนิทกันไม่จำเป็นต้องแนะนำตัว” เหมิง เยี่ยฟงพูดขึ้นก่อนเดินจากไป
                “ครับๆ งั้นข้าขอตัวเดินตลาดต่อนะครับ”เมิร์กวิ่งออกไปและหันหลังมายิ้มโบกมือให้กับหญิงสาวก่อนจะวิ่งหายวับเข้าไปในตัวตลาด


แสดงความคิดเห็น

ได้รับความสัมพันธ์จากการสนทนา {+5}  โพสต์ 2018-4-20 11:49
ได้รับความสัมพันธ์จากการมอบหมวกไผ่ผ้าคลุมให้ [เหมิง เยี่ยฟง] {+50}   โพสต์ 2018-4-20 11:49

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -29 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -29 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนแห่งมิเนอร์วา
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x2
x30
x2
x8
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x400
x1000
x2000
x1
x100
x9999
x8180
x8175
x81
x82
x1
x100
x9999
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x14
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x1100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x1068
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x8322
x1
x50
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x102
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x4
x1000
x2
x291
x5030
x35
x6889
x9999
x3967
x1670
x100
x10
x10
x74
x12
x6
x1
x10
x1
x119
x1
x15
x1140
x214
x27
x10
x10
x788
x3056
x2
x98
x4006
x14
x708
x140
x462
x130
x272
x16
x4
x1
x877
x9
x24
x2
x3
x260
x140
x326
x4
x2
x105
x1
x20
x9
x75
x170
x42
x1
x1896
x2
x66
x8
x14
x1
x2727
x1365
x9999
x10
x20
x9999
x354
x51
x143
x50
x2698
x217
x120
x220
x281
x11
x1229
x898
x25
x80
x9500
x82
x245
x9999
x9999
x5000
x1170
x7667
x6280
x200
x500
x286
x234
x488
x169
x450
x5
x819
x20
x80
x3368
x89
x23
x12
x7
x6
x25
x1838
x10
x380
x200
x139
x270
x7462
x4358
x6320
x9999
x9999
x162
x8388
x9999
x1471
x30
x91
x799
x74
x1414
x9999
x9999
x2567
x834
x160
x79
x30
x816
x597
x4
x20
x1
x47
x1
โพสต์ 2018-4-22 19:30:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                ทำงาน
                วันนี้ก็เป็นอีกวันที่อากาศแจ่มใสท้องฟ้าสีครามส่องสว่างอยู่เหนือโลกหล้า
        หนุ่มน้อยอายุ17ลุกขึ้นจากเตียงหนังสัตว์อย่างดีบิดขี้เกียจหนหนึ่งก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำ
        เขาใช้สบู่ที่ทำจากไขมันสัตว์ขัดถูขัดถูกทั่วร่างกายด้วยความเคยชินกับความรักสะอาดจนเคยตัว
        เขาเช็คตัวให้แห้งก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆขึ้นมาสวมและมุ่งหน้าออกจากบ้านไปพบกับผู้ช่วยของเขาเฉียน เฟยหมิง ยอดนักตบมุขแห่งต้าฮั่น
        “ไปกันเถอะ วันนี้เจ้าไปตะวันตก ข้าไปตะวันออก” เนื่องจากตลาดเฉิงตูนั้นกว้างใหญ่เมิร์กจึงได้แบ่งหน้าที่ของตนเองออกจากผู้ช่วย ให้ตายสิเขาอยากได้คนเพิ่มจัง
        “ขอรับ ไว้ค่อยเจอกันนะขอรับ”นายเฉียนพูดเสร็จก็ขวบม้าออกจากบ้านไปทางทิศตะวันตกทันที
        เมิร์กที่เห็นว่าผู้ช่วยของตนเดินทางออกไปแล้วจึงได้ขึ้นรถม้าของตนขวบออกไปอีกทางทันที
        
        ภายในตลาดเฉิงตูที่ชื่อยาวมากจนเมิร์กขี้เกียจจำ
        เสียงโวกเวกโวยวายของพ่อค้าแม่ค้ามากมาย เมิร์กรู้สึกคิดถูกที่เลือกที่แห่งนี้เป็นสถานที่แรกของการเริ่มขายมันดูมีชีวิตชีวากว่าในฉางอันมากมายนัก
        เขาเดินทางไม่นานก็เห็นสถานที่ว่างจะได้ขวบม้าเข้าไปจับจองและเริ่มทำการค้าขายทันที
        “มาเถิดพวกท่านทั้งหลาย เสื้อผ้าเนื้อดีจากฉางอัน” เมิร์กใช้วาทศิลป์ในการตะโกนเรียกลูกค้ารอบๆ
         ไม่นานก็เริ่มมีคนมามุงดู มาจับจ่าย มาลองชุด
        แน่นอนการลองชุด ไม่ใช่จะเห็นกันง่ายๆแต่ด้วยความฉลาดเมิร์กได้ใช้รถม้าที่ว่างอยู่ให้เหล่าสตรีขึ้นไปเปลี่ยน
        เอาจริงๆเขากะแอบเจาะรูให้เหล่าบุรุษส่องด้วยนะ แคกๆ
        “วันนี้เหนื่อยจริงๆ” เมิร์กปาดเหงื่อบนหน้าผาก มันทั้งร้อนทั้งเหนื่อยเขาเลยตัดสินใจว่าคราวหน้าไปคุยกับตัวแทนจำหน่ายดีกว่ามาขายเองแน่ๆ
        “แต่ก็เสร็จ เรียบร้อยกลับบ้านได้”เมิร์กเก็บลังไม้โล่งๆขึ้นรถก่อนจะขวบม้ากลับบ้าน


        เมื่อถึงบ้านเขาฝากฝังเฉียนให้เป็นผู้ดูแลศูนย์บัญชาการค้าสาขาเฉิงตูก่อนที่ตัวเองจะขวบขบวนมุ่งหน้าสู่ฉางอัน



@Admin
@STAFF_โรลทำงาน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +1100 ดีนาเรียส +8000 ความหิว -18 แต้มวาสนา +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 1100 + 8000 -18 + 6

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนแห่งมิเนอร์วา
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x2
x30
x2
x8
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x400
x1000
x2000
x1
x100
x9999
x8180
x8175
x81
x82
x1
x100
x9999
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x14
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x1100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x1068
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x8322
x1
x50
x214
x3
x2000