เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองเฉิงตู } ตลาด ซังเฉินบ๊วย

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-1-20 10:07:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด

กินข้าวก่อนค่อยไปฝึก





       พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็มาถึงตลาดซังเฉินบ๊วยแต่ก่อนจะเข้าไปนั้นผิงผิงบอกว่าไปแวะหาลุงช่างไห่ก่อนเพราะไม่ได้ไปเยี่ยมนานแล้ว เลยถือโอกาศพาสองคนนี้กลับไปที่บ้านเสียหน่อย
       “ท่านพ่อ” เสี่ยวเหอร้องเรียกเมื่อพบบิดาบุญธรรมกำลังอุ้มเสี่ยวซูออกมานั่งเล่นหน้าบ้าน เมื่อพวกเขาเห็นทั้งสามคนก็ยิ้มกว้าง
       “ลมอะไรหอบพวกเจ้ามากันเล่า? แล้วแต่งตัวเช่นนี้จะไปทำอะไรกัน?”
       “ข้าจะพาน้องๆ ไปฝึกพื้นฐานของร่างกายเจ้าค่ะ” ผิงผิงกล่าว
       “ดี ดีมาก เอาให้หนักเลยลุงจะได้สบายใจ” ลุงช่างไห่เอ่ยด้วยเสียงหัวเราะเหมือนเสี่ยวซูที่ขำให้พี่ชายของตัวเอง “ใช่เจ้าค่ะ พี่ชายจะได้มีแรง”
       “โธ่ เจ้าตัวเล็ก” เสี่ยวเหออดจะบ่นไม่ได้ส่วนเสี่ยวจางก็ยิ้มขำๆ ผิงผิงเลยขอเล่นกับเสี่ยวซูส่วนเสี่ยวเหอกับเสี่ยวจางเข้าไปช่วยพ่อยกข้าวของภายในบ้านที่ยังมีเด็กคนอื่นๆ อีกที่ลุงช่างไห่ดูแล
       “พี่สาว”
       “จ๋า?” ผิงผิงหยอกล้อกับเสี่ยวซู จากเด็กหญิงตัวเล็กขี้แยตอนนี้โตมาร่าเริงสดใสแบบนี้สิ
       “ขนมอะ”
       “มีสิ นี่ไง” ผิงผิงชูพุทราเชื่อมขึ้นมาก่อนจะให้เสี่ยวซู เธอแทบจะพบพุทราเชื่อมไว้กับตัวแล้วด้วยซ้ำ เพราะมีใครบางคนหรอกที่ชอบพุทราเชื่อม…
       “อร่อยจังค่ะ” เสี่ยวซูยิ้มแก้มปริ ผิงผิงอดใจไม่ไหวที่จะฟัดแก้มยัยตัวเล็ก
       “เดี๋ยวพี่สาวมาน้า เสี่ยวซู เราเข้าไปในบ้านก่อนนะ” ผิงผิงอุ้มเสี่ยวซูเดินเข้ามาภายในบ้านของเจ้าตัว “ท่านลุง เดี๋ยวข้ามานะเจ้าค่ะ จะไปซื้อของเสียหน่อย”
       “อย่าเพิ่งกินขนมมากละแม่หนู มากินข้าวเที่ยงกับพวกเรากันก่อน” ลุงช่างไห่บอก ผิงผิงรับคำก่อนจะเดินไปที่ตลาด แต่คิดไปคิดมาก็อยากใช้วิชาตัวเบาเพราะมันเร็วกว่า…


       เด็กสาวเดินเล่นเตร่ที่ตลาดพลางมองหาร้านขายอาวุธไปในตัว สิ่งที่เธอต้องการซื้อคือ ดาบไม้ คันธนูและลูกธนูสัก 20 อัน พร้อมกับเชือกและตะขอ เด็กสาวคิดอะไรเพลินๆ ไม่ได้สังเกตไรมากนัก…. ไม่นานเธอก็เจอร้านขายอาวุธที่ต้องการ
       ผิงผิงเดินเข้าไปและพบกับเจ้าของร้านที่เด็กสตรีร่างสูง ผิงผิงยิ้มให้พร้อมกับบอกสิ่งที่ต้องการ “ขอดาบไม้หนึ่งเล่ม คันธนูหนึ่งและลูกธนู 20 อัน เชือกพร้อมตะขอเจ้าค่ะ”
       “ทั้งหมดเท่านี้” เจ้าของร้านบอกราคามาผิงผิงก็จ่ายไป ไม่นานนักของทั้งหมดที่ต้องการก็เรียบร้อย “ให้ข้าไปส่งให้ไหม?”
       “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าถือไหว” ผิงผิงตอบพร้มกับหิ้วข้าวของพวกนี้เดินตัวปลิวออกจากร้านไป ภาพของเด็กสาวตัวเล็กที่หิ้วของมากมายดูท่าทางตลกแต่เจ้าตัวกลับเดินได้อย่างมั่นคงและไม่อาย(?) สายตาคนที่จับต้องอยู่ เด็กสาวฝิวปากเป็นเพลงเบาๆ จนเดินถึงบ้านของลุงช่างไห่
       “ของพวกนี้?” เสี่ยวจางที่เดินออกมาพอดีแทบเข้าไปรับของจากในมือผิงผิงไม่ทัน
       “เอามาให้พวกเจ้าฝึกอย่างไรเล่า” ผิงผิงตอบ ส่วนเธอนั้นมีง้าวอยู่แล้วแต่มิได้เอามาด้วย
       “ผมคงเลือกดาบไม้”
       “งั้นธนูนี่ให้เสี่ยวเหอลองฝึก” ผิงผิงตอบ ทั้งสองนำของที่ซื้อมาวางไว้ที่ห้องกลาง ก่อนจะเดินไปร่วมทานข้าวกับคนอื่นๆ  เมื่อจัดการอาหารเรียบร้อยและพักสักครู่เพื่อให้อาหารย่อย ก็ถึงเวลาไปฝึกกันแล้ว “ไว้พวกเราจะมาเยี่ยมใหม่นะเจ้าค่ะ”
       “เดินทางดีๆ อย่าได้แผลกลับมาเยอะละ”
       “ครับท่านพ่อ”
       “เจ้าค่ะ ท่านลุง” ว่าแล้วพวกเขาก็ถือของและแยกกันขี่หลังจวื่จื่อ ซือลู่ตรงไปอย่างป่าทิศใต้


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +200 +77 ความหิว -11 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 + 77
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x6
x28
x40
x3
x2
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x11
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-1-23 00:05:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เร่รอนไปทั่วเเผ่นดิน}
[จาง ฝู]
บทที่ 20 ซวย!!
       เมื่อค่ำคืนที่แสนวุ่นวาได้ผ่านพ้นไปเป็นที่เรียบร้อยในตอนนี้ร่างบางของจางฝุที่กำลังยืนเช็คความเรียบร้อยอนู่ด้านหน้ากระจกเพื่อเตรียมจะไปเดินซื้อของในเมือง ดวงตาสีน้ำตาลหันไปมองยังเพื่อนตัวน้อยที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับอาบแดดอยู่ที่ริมหน้าต่าง


      “ลู่จิว ข้าไปตลาดแปบนะ เจ้านอนรออยู่โรงเตี้ยมนี่ละ”


      ฟ่ออ(ก็ได้เจ้านาย)


       จางฝูเดินไปลูบหัวลู่จิวเล็กน้อยก่อนที่เธอจะหันไปหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากห้องพักไป ร่างบางเดินลงบันไดไปอย่างช้าๆก่อนจะมายุดที่หน้าเคาเตอร์ซึ่งมีเถ้าแก่กำลังเช็ดถูทำความสะอาดอยู่


     “เถ้าแก่ ข้าจะไปข้างนอกบนข้ามีงูข้านอนอยู่ อย่าให้คนเข้าไปรบกวนนะเจ้าคะ”


      “ได้ขอรับแม่นาง”


       ว่าจบเธอก็ยิ้มให้เถ้าแก่เล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกจากโรงเตี้ยมไปโดยหันกลับขึ้นไปมองลุ่จิวที่ชูคอมองลงมาจากทางหน้าต่าง เธอจึงโบกมือให้มันเล็กน้อยแล้วออกไปบนท้องถนนมุงสู่ตลาดซังเฉินบ๊วย ภายในตลาดตอนนี้เนื่องจากยังเป็นเวลาเช้าอยู่จึงไม่แปลกที่จะเห็นบรรดาพ่อค้าแม่ค้าออกมาตะโกนเรียกลูกค้าเข้าร้านกันอยย่างแข็งขัน ดูแล้วช่างชวนให้คึกคักจริงๆนะ


       “ท่านอาเอาถังหูลู่ให้ข้าไม้นึงสิเจ้าคะ”จางฝูเดินตรงไปยังชายวัยกลางคนนึ่งที่กำลังนั่งขายยถังหูลู่อยู่ที่ข้างทางเข้าตลาด


       “สองตำลึงแม่นาง” ชายวัยกลางเอ่ยแล้วยื่นถังหูลู่ไม้หนึ่งให้เธอก่อนจะรับเงินมา


       หลังจากที่ได้ของกินเล่นมาร่างบางของหญิงสาวก็ออกเดินชมตลาดซังเฉินบ๊วยต่ออย่างสนุกสนานโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีสายยตาหลายคู่ที่กำลังจ้องมองเธออยู่จากมุมมืดในตรอกที่ร้างผู้คน  


       หลังจากที่ซื้อของกินและเสบียงเล็กๆน้อยๆติดมือกลับมาได้ก็ปาไปเกือบเที่ยง ‘ปานนี้ลู่จิวคงหิวแย่’ เธอจึงตัดสินใจที่จะเดินกลับโรงเตี้ยมแต่ระหว่างที่กำลังเดินคิดนู่นนี่เพลินๆเท้าของหญิงสาวก็จำต้องหยุดลงเมื่อด้านหน้าของเธอมีกลุ่มชายฉกรรจ์ราวมสี่ห้าคนยืนดักหน้าดักหลังเธอเอาไว้ ก่อนที่ชายคนหนึ่งจะก้าวออกมาด้านหน้ากลุ่มคน เธอจำได้ทันที่ว่าเป็นตัวหัวเรื่อง ชายขี้เมาที่ดรงเตี้ยมที่ถูกลู่จิวทำให้ขายหน้าไปเมื่อคืน


      “เจอกันอีกแล้วแม่นาง คราวนี้คงไม่มีเจ้างูมาก่อกวนเราแล้วจริงไหม” ชายคนนั้นก้าวสามขุมมาหาเธอก่อนจะกระชากตัวเธอให้เข้าไปในตรอกมืดแห่งหนึ่ง
      “ปล่อยข้า อย่ามายุ่งกับข้านะ”จางฝูร้องโวยวายพร้อมกับพยายามที่จะฝืนตัวไว้เพื่อไม่ให้โดนลากเข้าไปแต่ยังไงแรงของสตรีก้ส้แรงบุรุษไม่ได้อยู่ดีอีกทั้งร่างกายที่แสนจะผอมบางของเธอมีรึจะไปทานกำลังของชายร่างยักษ์ตรงหน้าได้


       “ปล่อยข้านะ เจ้าชั่ว” เสียงหนาวของจางฝูที่ตะโกนแหกปากด่า ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของพวกเหล่าชายฉกรรจ์ เธอพยายามอย่างมากที่จะสะบัดตัวให้หลุดจากการการจับกุมก่อนที่ร่างของเธอจะถูกแขนหนาของชายหัวโจกเกี่ยวล็อคคอไว้แน่น ไว้เท่าเธอออกแรงกัดเข้าไปที่แขนที่ล็อคเธอไว้อย่างสุดแรง และโอกาศของเธอก้มาเมื่อแขนของชายร่่ายักษ์นั้นสะบัดออกเพื่อให้หลุดจากการกัด จางฝูไม่รอให้โอกาศหลุดลอย เธออาศัยความตัวเล็กและความคล่องแคลวมุดตัวออกจากวงแขนแต่ไม่ทันที่เธอจะไปก้าววิ่งไปไหน ผมของเธอก็ถูกชายคนนั้นจับไว้แล้วออกแรงกระชากอย่างเเรงเสียจนร่างบางของเธอลอยหวืดกลับมาก่อนที่เธอจะถูกเเรงนั้นเหวี่ยงเข้าไปในตรอก


      โครม!! อึก!!


        ร่างบางของจางฝูที่ถูกแขนใหย่ของชายร่างยักษ์เหวี่ยงเข้าไปด้านในตรอกจะไปกระเเทกเข้ากับลังไม้จนล้มลงมาเสียงดังเเต่คงไม่ช่วยอะไรในเมื่อจุดที่เธอถูกพวกมันพามานั้นเป็นถนนเปลี่ยวที่แถบจะร้างผู้คน


      “เมื่อคืนทำข้าอายมากเลยสาวน้อย วันนี้ข้าขอเอาคืนสักหน่อยนะ”ชายร่ายักษ์ไม่รอเปล่ามือหนาตรงเข้ามากระฉากเสื้อคลุมของหญิงสาวออกจะขาดหวิน
     
        “กรี๊ดดด  อย่าน้าาาา ใครก็ได้ ช่วยข้าด้วย”จางฝูกรีดร้องออกมาสุดเสีย เธอหวังว่าอย่างน้อยจะมีใครสักคนที่ได้ยินเสียงเธอ ใครก็ได้ในตอนนั้น มือบางที่ปัดป่ายไปมาอย่างป้องกันตัว


     “ใครก็ช่วยดะ…อึก”เสียงที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือพลันขาดห้วงไปเมื่อกำปั้นใหญ่ๆชกเข้ามาที่ท้องของเธออย่างรุนแรง ความเจ็บและจุกที่มอบให้ร่างบางของหญิงสาวทำเอาเธอแทบสิ้นสินสติ ร่างบางนอนขดตัวอย่างสันชาตยาน มือทั้งสองกุมท้องในตำแหน่งที่ถูกต่อย ดวงตาสีน้ำตาลที่คล่อไปด้วยหยาดน้ำสีใสหลับลงอย่ารอรับสะตากรรม


     ‘ในวันนี้เธอคงไม่รอด หากแต่เธอก็หวัง หวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยเธอ แม้จะเป็นเพียงหวังลมๆแร้งๆของหญิงสาวตัวเล็กๆอย่างเธอ แต่อย่างน้อยเธอก็อยากให้มันเป็นจริง’


@ผิงผิง


     “เฮ้ยแก่เป็นใครวะ” เสียงของใครสักคนในกลุ่มชายฉกรรจ์ดังขึ้นก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงตุ๊บตับและเสียงโอดครวนที่ตามมาติด


     ณ วินาทีนั้นเธอไม่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อย่างน้อยวันนี้เธอก็รอด ใครสักคนที่ได้ยินเสียงเธอและมาช่วยเธอไว้ น้ำตาแห่งความดีใจไหลรินออกมาไม่หยุดพร้อมกับดวงตาที่หนักลงทุกที
   
    @ผิงผิง


     “ข้า...ขอบคุณ”เสียงที่ถูกเปล่งออกมาเบาเสียจนแทบจะไม่ได้ยิน ภายของใครสักคนที่กำลังก้มลงประคองเธออยู่นั้นช่างเลือนลาง


     @ผิงผิง
      
     “ข้า คิดว่า ข้าไหว”จางฝูกลั้นใจก่อนใจค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างทุลักทุเล ดวงตาสีน้ำตาลซบกับอีกคนก่อนที่น้ำตาอีกระลอกจะไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

       @ผิงผิง


      “ขอบคุณมาก ขอบคุณท่านจริง”เธอกล่าวทั้งน้ำตา ในความคิดที่ว่าโลกนั้นช่างกว้างใหญ่สวยงามนั้นไม่ใช่เลย มันทั้งโหดร้ายและน่ากลัวถ้าไม่ได้คนตรงหน้าปาดนี้เธอคงเหมือนตายทั้งเป็น ทำไมชีวิตเธอต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ด้วยนะ ชะตาฟ้าช่างเล่นตลกกับชีวิตข้าเสียจริง


       @ผิงผิง




@STAFF_Pixiu


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -22 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มุกพณาหวาซวี
หน้ากากอาร์มอร์
ปลอกแขนเฟย์อี๋
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
Brynhildr Norns
ทำเนียบบุปผา
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
กำไลเทพีไอซิส
ผีผาหยินหยู
ชุดเสวี่ยจงฮัวฮวา
น้ำมันหอมชาวไอจี๋
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x36
x30
x30
x30
x30
x1
x1
x30
x60
x8
x14
x86
x78
x1
x1
x147
x60
x7
x4
x11
x10
x1
x1
x3
x2
x4
x1
x3
x9
x2
x1
x3
x6
x1
x5
x1005
x291
x195
x200
x8
x4
x6
x1
x1
x2
x3
x30
x1
x1
x10
x9
x2
x8300
x2
x7
x12
x16
x4937
x192
x11
x9
x10
x3
x13
x8
x337
x945
x6
x2
x3
x2
x130
x4
x2
x18
x18
x2
x1
x100
x4
x422
x9
x5
x12
x20
x3
x4
x16
x7
x15
x4
x2
x4
x4
x4
x7
x2
x22
x107
x5
x24
x20
x9
x991
x32
x14
x3
x8
x21
x6
x590
x961
x20
x22
x20
x350
x3
x5
x12
x10
x20
x18
x40
x3
x10
x2
x116
x1
x2
x2
x1
x550
x118
x1
x524
x100
x8
x12
x230
x6
x4
x37
x6
x10
x31
x5
x12
x5
x5
x1
x6
x230
x180
x80
x30
x280
x170
x10
x4
x83
x13
x42
x460
x2
x500
x360
x100
x1
x215
x110
x317
x1600
x2
x352
x160
x45
x52
x566
x244
x3
x14
x13
x160
x3
x400
x3
x28
x1
x600
x800
x174
x120
x30
x240
x3
x34
x600
x509
x88
x14
x396
x1198
x125
x11
x87
x590
x5
x1
x1
x500
x1313
x2
x350
x196
x5
x583
x38
x3
x74
x25
x7
x250
x29
x540
x182
x73
x390
x150
x800
x13
x520
x867
x190
x16
x400
x37
x900
x1
x1
x1
x1000
x600
x950
x49
x600
x121
x8
x10
x31
x390
x74
x1
x19
x1876
x4
x2
x2315
x3300
x1643
x9
x12
x20
x1151
x2
x120
x1
x6
x3
x11
x4
x255
x5
x16
x251
x390
x130
x5
x30
x30
x2
x65
x10
x901
x798
x9500
x132
x367
x532
x390
x570
x520
x670
x159
x475
x643
x47
x111
x592
x1298
x1
x905
x770
x8
x586
x162
x3899
x318
x720
x1560
x179
x263
x870
x828
x15
x2
x1132
x615
x460
x195
x9999
x2010
x630
x335
x186
x26
x27
x269