เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองเฉิงตู } ตลาด ซังเฉินบ๊วย

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2017-10-21 20:53:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qiangrong เมื่อ 2017-10-21 21:08

สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 1 : พาร์ทไทม์ (วันที่ 2.4)]


          รถม้าคันเดิม คนขับรถม้าก็คนเดิม และเธอก็อยู่ในเสื้อตัวเดิม… เฉียงหรงจ่ายเงินให้กับคนขับรถเพื่อนำตนไปส่งที่เมืองเฉิงตูอีกครั้ง ในวันนี้เธอตั้งใจจะเอาให้ตัวเองเน่าเต็มที่ก่อนจึงจะอาบน้ำจะได้คุ้มค่ากับน้ำที่ต้องใช้ซักล้างนั้น

          ในมือจื่อถงนั้น ข่าวสารดูจะยังไม่ชัดเจนเท่าที่ควร บ้างก็ว่าท่านอ๋องมีความประสงค์จะขยายดินแดน บ้างก็ว่ากษัตริย์แดนใต้จับพระชายาของท่านอ๋องเป็นตัวประกัน ดูแล้วมิสามารถจับทิศทางได้ โดยเฉพาะเรื่องที่พระชายาโดนจับตัว แม้ว่าจวนท่านอ๋องจะมีทหารเพียงน้อยนิด แต่ผู้ใดเล่าจะสามารถลักลอบกำลังทหารกว่าร้อยนายได้ในคราวเดียว?

          เวลาเท่าเดิมกับเมื่อวานนี้ เฉียงหรงมาก็มาถึงเมืองเฉิงตุงอีกครา ตลอดทางมานี้เธอต้องทนกับสายตาของคนขับรถม้าที่หันมามองเป็นระยะๆ สายตาของเขาดูจะเคลือบแคลงไปด้วยความสงสัยอะไรบางอย่าง น่าอึดอัดเป็นอย่างมาก

          อันที่จริงแล้ว คนขับรถม้าจะสงสัยก็มิน่าแปลกใจนัก เพราะตอนขากลับไปยังเมืองจื่อถง เธอไม่ได้โดยสารรถม้าแต่เป็นการวิ่งฝ่าทุ่งหญ้าแทน คนที่เห็นผู้โดยสารคนเดิมขึ้นรถขาไปถึงสองคราคงมีความรู้สึกว่าตนได้ประสบเกตุการณ์ที่ชาวตะวันตกเรียกว่า เดจาวู เสียแล้ว

          เมื่อมาถึง สิ่งแรกที่เธอเห็นเลยก็คือผู้คนที่กำลังพลุกพล่านไปในทางเดียวกัน สีหน้าของเหล่าผู้สันจรเต็มไปด้วยความกังวลเป็นส่วนมาก หากแต่บางคนก็มิได้เปลี่ยนสีหน้าไปอย่างไร

          หญิงสาวขมวดคิ้ว ดูท่าว่าข่าวลือจะเป็นเรื่องจริงเสียแล้ว เสียงเซ็งแซ่ของชาวเมืองเฉิงตูต่างเติมเต็มไปด้วยความสับสน แต่ที่สำคัญคือทั้งหมดเป็นไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด คือพระชายาท่านเซียวไต้อ๋องนั้น…

          ถูกลักพาตัว

          [ชาวยุทธท่านใดที่เก่งกล้าสามารถ พร้อมจะช่วยเหลือพระชายาไต้อ๋องจากแดนกันดาร หากช่วยสำเร็จ ท่านอ๋องจะมีรางวัลให้อย่างงาม สามารถแจ้งเจตจำนงได้ที่จวนเซียวไต้อ๋อง ถนนตะวันตกของเฉิงตู]

          นั่นคือข้อความที่ได้ประกาศเอาไว้บนแผ่นป้าย ณ ย่านการค้าแห่งเมืองเฉิงตู ตลาดซังเฉินบ๊วย…

          “ฮ่ะๆ… เอาแล้วไง”

          ดูท่าแล้ว การเกิดสงครามคงจะเป็นความเป็นไปได้ที่มากที่สุด แดนกันดารที่ว่านั้นจะต้องเป็นแดนใต้มิผิดเป็นแน่ แดนใต้คือแดนคนเถื่อน ปกครองด้วยกษัริย์คนเถื่อน ความน่ากลัวของแดนนั้นขจรไกลไปทั่วแผ่นดิน หากแต่ที่ยังมิถูกกำจัดไปนั้นก็เพราะแดนใตยังมิเคยรุกรานแผ่นดินฮั่นเลยแม้แต่นิด

          แต่ครั้งนี้มันต่าง…

          มันเหมือนกับการประกาศศึกสงครามกลายๆ แม้ว่าอาจมองเป็นข้อพิพาทระหว่างเมืองสองเมือง แต่อีกฝ่ายหนึ่งที่มีผู้ที่มีความสามารถบุกจวนท่านเซียวไต้อ๋องได้ คงมีแต่กษัตริย์โฉด เตี๋ยน เหมิง จู้ เท่านั้น…

          ปึก!

          “อั๊ก!”

          ระหว่างที่เฉียนหรงกำลังคำนวณว่าตนควรจะลี้ภัยไปที่ไหนดีนั่นเอง ด้วยความที่ไม่ระวังตาม้าตาเรือเข้า เธอกลับเดินชนอะไรสักอย่างที่มันทิ่มหน้าผากของเธอจนเธอหงายหลังคว่ำลงไปกับพื้น

          แคร้ง!

          “โอ้ย อะไรมันมาชนข้าฟระ! หือ?”

          ข้างๆ เธอนั้นมีทวนยาวเล่มหนึ่งตกอยู่ ที่ปลายทวนนันมีผ้าสีฟ้าผูกเอาไว้ แสดงถึงลักษณะของทวนที่ขายทั่วไปตามท้องตลาด ตัวเหล็กของทวนนั้นยังดูใหม่เอี่ยม และเหมือนจะมิได้ผ่านการใช้งานมาเพียงสักครั้ง

          เธอมองดูทวนที่ตกอย่างข้างกายด้วยความฉงนใจ ก่อนที่จะเห็นไปมองเส้นทางที่ผู้คนแหวกทางไปเมื่อสักครู่นี้ หญิงสาวนางหนึ่งที่ใส่ชุดเครื่องแบบดั่งชาวยามาไตสีดำที่ดูงดงามบนอาชาทมิฬที่งดงามมิแพ้กันกำลังเดินทางออกไปยังประตูเมือง ที่ข้างม้านั้นเอง สัมภาระต่างๆ ได้ถูกผูกเอาไว้อย่างแน่นหน้า ทวนที่มีลักษณะคล้ายๆ กับอันที่ตกข้างกายเธอเองก็อยู่ร่วมกับสัมภาระด้วย

          “เฮ้! นี่ของเจ้าหรอเปล่า? เฮ่! เฮ้!?”

          เฉียงหรงพยายามจะลุกและกำทวนวิ่งตาม แต่นั่นก็สายไปเสียแล้วเมื่อสตรีนางนั้นได้บึ่งควบม้าหายออกไปอย่างรวดเร็ว…

          “...”



          “เรื่องก็เป็นงี้แหล่ะเถ้าแก่”

          เฉียงหรงที่ในตอนนี้มีลูกมะนาวลูกใหญ่ๆ อยู่บนหัวกลับมาพูดคุยกับเถ้าแก่ร้านเดิมที่ตอนนี้พยายามกลั้นขำสุดชีวิตกับสภาพของเธอ

          “อุฟุๆๆๆ อ.. โอ่ย ท่านทำให้ข้าตกใจได้อยู่เรื่อยเลยนะ ข้าว่าก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยที่ท่านจะเก็บทวนเล่มนี้ไว้ สตรีนางนั้นที่ท่านบอกมีทวนอีกเล่มหนึ่งใช่ไหมล่ะ? ถ้าหากทวนเล่มนี้เป็นทวนใหม่แล้ว มันก็ย่อมจะต้องเป็นทวนสำรองอยู่แล้ว ไว้ท่านเจอนางท่านก็ค่อยคืนก็ได้น่าพี่สาว”

          เถ้าแก่พูดจบก็หันกลับไปกลั้นขำต่อ นี่หน้าเธอมันตลกขนาดนั้นเลยเชียว? แต่ว่า เพียงสองวัน เธอกลับเก็บอาวุธได้สองชิ้น ถึงชิ้นแรกจะไม่อาจเรียกว่าอาวุธได้เต็มปากก็เถอะ แต่ชิ้นที่สองนี้มันเป็นอาวุธอย่างแน่นอน แต่ปัญหาคือ เธอใช้อาวุธประเภททวนมิเป็น

          “พี่สาว ข้าเริ่มคิดจริงๆ แล้วนะว่าท่านอยากร่วมงานกับข้า เพียงสองวันท่านกลับมาหาข้าถึงสามครั้งเชียวนะ”

          “ไม่อะ ข้าก็จะท่องยุทธภพนี่แหล่ะ ข้าไม่ได้อยากร่วมงานกับท่านเลย”

          “หรือว่า… แท้จริงแล้วท่าน… รักข้า?”

          ผลั่ว!!

          “อย่ามาพูดสุ่ยๆ นะไอ้บ้า! นี่สมองท่านเลอะเลือนเพราะลมทะเลทรายแหรืออะไร!?”

          “...”

          หญิงสาวเพียงแค่ใช้ด้ามทวนฟาดเข้ากับหัวของเถ้าแก่ร้านเท่านั้น แต่จากที่เถ้าแก่เริ่มนิ่งไป เฉียงหรงก็เริ่มหน้าซีด

          “เถ้าแก่…? เถ้าแก่ เถ้าแก่! เฮ้ย ท่านยังไม่ตายใช่ไหมเถ้าแก่!! ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดอย่ามาหลอกหลอนข้าในภายหลังเลย! แล้วข้าจะจุดธูปถวายน้ำเก๊กฮวยไปให้ท่าน!”

          “...อ … โอ้… ดาวดาว… ช่างสวยงามเหลือเกิน…”

          “เถ้าแก้~!”

          แล้วความวุ่นวายในร้านก็ดำเนินไปอีกสักพักใหญ่ ก่อนที่ทั้งคู่จะกลับมาสงบได้ดังเดิม

          เฉียงหลงร่ำลากับเถ้าแก่เป็นครั้งที่สามเพื่อตามหาข้อมูลเบาะแสต่อไป ดูเหมือนว่าเถ้าแก่เองก็ไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่าเธอนัก เขาโบกมือลาเธอด้วยรอยยิ้มพร้อมๆ กับลูกมะนาวบันหัวของเขาที่งอกงามพร้อมรับประทาน...



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -8 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x8
x1
x1
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1
โพสต์ 2017-10-24 00:21:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บทที่ 2 น้ำใจในแดนใต้
1.1 บริจาค


ยามเช้า รถม้าที่หลิงนูขึ้นมาจากเมืองจื่อถงได้เคลื่อนตัวออกจากเมืองในเวลาไม่นาน คนขับรถม้าบอกว่าจะมุ่งหน้าไปยังเมืองเฉิงตู
ที่อยู่ฝั่งตะวันตกของเมืองจื่อถง ซึ่งหลิงนูก้อยากรู้ว่าที่นั่นเป็นอย่างไร

ราวครึ่งวัน รถม้าที่เดินทางจากเมืองจื่อถงได้แล่นมาถึงหน้าประตูเมืองเฉิงตู ประตูเมืองดูใหญ่กว่าประตูเมืองถ่อจงที่ผ่านมา
เสียอีก แสดงว่าต้องเป็นเมืองใหญ่แน่นอน


ไม่นานนัก พอรถม้าเดินทางมาถึงลานจอด หลิงนูลงเดินบนพื้นทางเดินของเมืองเฉิงตูแล้ว เธอมองไปรอบๆ เป็นเมืองที่ดูใหญ่กว่าเมือง
ก่อนหน้า ผู้คนเดินไปมามากมายดูดีชีวิตชีวาเสียเหลือเกิน
ด้านหน้ามีพื้นที่ๆหนึ่ง เป็นพื้นที่ตลาด มันมีชื่อว่า ตลาดซังเฉินบ๊วย


หลิงนูเดินเข้าไปในตลาด มองดูรอบๆเผื่อหาสินค้าอะไรดีๆบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นของกิน หรืออุปกรณื เครื่องประดับ ของฝากอะไร
บ้างที่น่าสนใจในตลาดนี้


แต่ตามทางที่เดินสำรวจ หลิงนูพบผู้คนที่ใส่เสื้อผ้ามอมแมม ดูสกปรก ร่างกายดูผอมๆ มีรวมทั้งชายและหญิง นั่งอยู่ริมบริเวณ
ตลาดจำนวนไม่น้อยกว่า20+คน
หลิงนูมองตาม เมืองที่เจริญเยี่ยงนี้ยังมีผู้คนดูอดอยากอีกงั้นหรือ


ตอนแรกหลิงนูทำเป็นไม่สนใจ เลยเดินไปซื้ออาหารที่โรงเตี๊ยมใกล้ๆกับตลาดจำนวนหนึ่ง เผื่อจะได้เป็นเสบียงยามเดินทางต่อ


ตอนนั้นเอง ก้มีเด็กคนนึงดูท่าทางมอมแมมเดินมาหาหลิงนู ทำท่าเหมือนแบบมือขออะไรบางอย่าง
"....?" หลิงนูมอง
" มีอะไรเหรอเจ้าหนู?"


เด็กคนนั้นเงียบๆ พยายามจะสื่อสารแต่ดูจะพูดไม่ออก


".....อา.."
แต่ดูทำท่าเป็นแบมือของอาหารที่หลิงนูเพิ่งซื้อมาเมื่อครู่


หลิงนูมอง เนื้อตัวมอมแมมเยี่ยงนี้ แถมร่างกายดูผอมๆ คงจะไม่ได้ทานอะไรมาแน่ๆเลย
คิดไปคิดมา ก้ลองให้ดูก่อนเป็นอะไรไป
"..หิวงั้นเหรอ อืม...
งั้น ให้อันนึงนะ.."
หลิงนูหยิบหมั่นโถว1ชิ้นยื่นให้เด็กคนนั้น


พอเด็กคนนั้นได้รับหมั่นโถวแล้วก็ดูมีท่าทีดีใจ แล้ววิ่งจากไปทันที
แบบยังไม่ทันได้บอกอะไรเลย
"เฮ้..เดี๋ยว... อะไรของเค้าน่ะ.."
หลิงนูค่อนข้าง งงงวยเล็กน้อย ก่อนจะเดินก้าวออกจากหน้าโรงเตี๊ยมนั้นเพื่อเดินไปหาจุดหมายต่อ


ทว่า ระหว่างที่เธอเดินก้พบกับเหล่าคนยากจนกับขอทานมากมาย มีทั้งท่าทางอดอยาก หิวโหย มีทั้งแบบนอนหมดอาลัยตายอยาก เธอมองแล้วรู้สึก
เวทนาทั้งๆทีเธอไม่ควรจะไปยุ่งสักเท่าไหร่
ถึงแม้นิสัยของเธอคือไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า แต่ว่าถ้าพบเห็นผู้คนพวกเขาลำบากขนาดนี้ ก้ต้องมีการช่วยเหลือสักนิดก้ยังดี


เธอลองเดินเข้าไปหาคนยากจนคนหนึ่ง นั่งย่อๆตรงหน้าเขาแล้วลองคุยด้วย
"นี่..?"
คนอดอยากผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมา
"อือ...ใครกัน...ผู้คนงั้นหรือ..?
ท่านจะมาช่วยเรางั้นหรือ" เสียงของเขาดูแหบราวกับคนไม่ได้กินอะไรมานาน
หลิงนูฟังแล้วน่าเวทนานัก


"เอ่อ..เจ้าหิวไหม ข้าเอาอาหารมาแบ่งปันให้เจ้านะ"
หลิงนูหยิบหมั่นโถว1ลูกยื่นให้กับคนอดอยากผู้คนนั้น


"อะ...โอ....ขะ...ขอบคุณท่านมาก..! ท่านนางฟ้า!"
คนอดอยากผู้คนนั้นรับหมั่นโถวมาแล้วกินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหิวมากๆอย่างไรอย่างนั้น
หลิงนูเห็นแล้วจึงคิดว่าเขาคงหิวมากจริงๆ
"เจ้าไม่ได้กินอาหารมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย.." หลิงนูถามดูจากพฤติกรรมของเขา


"ข้า...ข้าไม่ได้ทานอะไรมาเกือบ10วันแล้ว..." เขาเล่าให้ฟังแบบน้ำตาจะไหล ดีที่ยังมีคนนำอะไรมาให้ทาน
"ข้า..ประทังชีวิตด้วยน้ำฝน หรือน้ำบนพื้น ส่วนอาหารข้านั้นต้องเก็บเศาอาหารกินตามพื้น หรือแถวโรงเตี๊ยม
บ้างก้ขดมยบ้าง แต่ข้าถูกจับได้แล้วโดนยึดไปหมด....ข้าลำบากสุดๆเลย.... "


หลิงนูฟังแล้ว ทำไมเมืองที่เจริญแบบนี้ยังปล่อยให้มีคนอดอยากได้ คงไม่ใช่คนที่ถูกรังแกอย่างไรเยื่อใยหรอกนะ...
เอาเป็นว่า ตอนนี้เธอตัดสินใจบางอย่าง


"อือ...ข้าเข้าใจ ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะ.."
หลิงนูพยักหน้าให้คนยากจนคนนั้นแล้วลุกเดินออกไป


เธอเดินไปยังโรงเตี๊ยมอีกที่นึงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตลาด ซื่อหมั่นโถวจำนวนหนึ่ง ประมาณ30ลูก ซาลาเปา 15ลูก
เธอคิดว่าน่าจะเอาไปแจกจ่ายให้ลูกละ1คนน่าจะกำลังดี


หลังจากนั้นจึงเดินไปแจกจ่ายให้กับขอทานและผู้คนยากไร้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณตลาดและในตลาดทีละคน ทุกคนรับมาอย่างเต็มใจและทานมันราวกับสิ่งที่สามารถยื้อชีวิตพวกเขาได้ รวมแล้วประมาณ45เกือบๆ50คน
เมื่อได้เห็นผู้คนอดอยากเหล่านั้นได้ทานอาหารแล้วดูอิ่มเอมรอดตายไปอีกสักอีกหน่อยน่าจะหลายวัน นั่นทำให้หลิงนูรู้สึกมีความสุขเล็กน้อย
จากการที่ได้ช่วยเหลือผู้คนทำให้มีความรู้สึกแปลกๆแทรกเข้ามา เป็นความรู้สึกที่ได้ช่วยเหลือผู้คนนั่นเอง


พอตกเย็น หลิงนูได้เข้าพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อพักผ่อนหลังจากเดินทางและทำภารกิจมา...

บริจาค / หมั่นโถว 30
ซาลาเปา 15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1 +100 ความหิว -8 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ราชสีห์คำราม
Brynhildr Hlina
Brynhildr Norns
เกราะเอ็ดมอนด์
เครื่องประดับผมเซเมเล่
ผ้าคลุมชินชิล่า
อาภรณ์เจียวจิ้น
แอปเปิ้ลทองคำ
ลิ่วลิ่วต้าชุ่นหม่า
ทวนจันทร์เสี้ยวมังกรหาญ
หน้ากากภูตทมิฬ
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
หวางซวนหมิง
แหวนห้าสี
ตัวเบาขั้นสูง
กระบี่ฉุนจวิน
ลมหายใจขั้นสูง
กลยุุทธ์เหลียนผอ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x45
x112
x33
x30
x1
x20
x12
x4
x6
x106
x24
x14
x100
x165
x80
x10
x40
x20
x40
x40
x50
x76
x402
x144
x10
x20
x20
x40
x50
x30
x20
x20
x50
x40
x50
x70
x40
x20
x40
x30
x30
x67
x120
x81
x8
x35
x10
x363
x359
x326
x30
x145
x30
x14
x21
x50
x56
x32
x15
x39
x242
x2
x1
x124
x10
x36
x155
x54
x64
x119
x156
x20
x22
x28
x9999
x2225
x4
x2
x9
x2
x24
x2
x3
x7
x2
x2
x80
x196
x143
x72
x2
x4
x6
x6
x7
x18
x64
x7
x72
x26
x22
x11
x80
x11
x20
x122
x7
x120
x14
x10
x66
x24
x15
x16
x115
x12
x9
x13
x10
x8
x65
x11
x5360
x68
x18
x15
x16
x80
x1002
x4915
x52
x42
x3610
x49
x12
x66
x73
x181
x68
x15
x137
x12
x43
x304
x20
x305
x1568
x526
x1
x2
x35
x2
x46
x1
x5
x7
x6
x5
x3
x2
x3
x4
x5
x3
x4
x4
x3
x5
x3
x4
x3
x3
x4
x151
x2
x5
x37
x1
x830
x704
x800
x725
x30
x30
x45
x37
x740
x19
x2
x1091
x19
x30
x16
x15
x7
x4
x1310
x9999
x610
x260
x830
x15
x20
x33
x20
x23
x21
x134
x13
x79
x16
x2
x115
x3
x3
x12
x3
x60
x5
x27
x1800
x690
x710
x750
x39
x180
x257
x32
x2
x34
x31
x32
x9999
x3
x675
x6
x8
x76
x147
x8
x187
x2450
x228
x2000
x29
x65
x9
x1740
x201
x126
x22
x275
x90
x732
x280
x101
x1845
x3
x142
x28
x800
x55
x2510
x136
x63
x29
x1261
x1040
x1800
x3100
x660
x140
x28
x1000
x13
x38
x24
x45
x34