ดู: 123|ตอบกลับ: 2

{ ด่านหานกู่กวน } บึงน้ำตกจินเซียง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-1 20:55:20 |โหมดอ่าน




บึงน้ำตกจินเซียง

{  ด่ า น ห า น กู่ ก ว น }














【บึงน้ำตกจินเซียง】

『 เจ้าอาจหลอกใครบางคนได้บางครั้ง แต่เจ้าไม่สามารถหลอกคนทุกคนได้ทุกครั้ง』

บึงน้ำตกจินเซียงนั้นตั้งอยู่บริเวณด่านหานกู่กวน ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
เป็นบึงน้ำตกที่มีความสวยงามไหลลงมาจากสถานที่แห่งหนึ่งที่เล่าขานกันว่างดงาม
ตรงกลางบ่อนั้นเป็นเหมือนเกาะกลางที่จะเป็นสถานที่ให้นั่งพักผ่อนหรือตกปลาได้

เห็นว่าสถานที่แห่งนี้นั้นเกิดขึ้นจากสิ่งที่เรียกว่า "ผู้คน" เป็นคนสร้างมันขึ้นมา
เขานั้นได้สร้างไว้เพื่อให้หญิงสาวที่เขารัก... แต่ทว่าน่าเสียดายที่หญิงที่รักนั้น
เป็นเพียงลมปากที่แสนน่าเศร้าสร้อย... เพราะฉะนั้นสถานที่แห่งนี้มักจะทำให้ใครหลายคนได้พบความจริง
แต่ความจริงนั้น...เจ็บปวดเสมอ





 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-1 23:49:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-2 14:17

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
ตกปลาเบ็ดตรง ณ บึงน้ำตกจินเซียง
{ ตอนที่ 73 : เดินทางกลับบ้าน : ตกปลาไง ไม่เคยเห็นคนตกปลาหรอ?}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกจากฮองหงและผ่านป่าซินเจ๋อหนี่เข้าสู่ด่านในของด่านหานกู่กวน เด็กสาวนั้นเดินทางพักผ่อนที่นี้เป็นเวลาหนึ่งคืนก่อนที่จะเดินทางออกจากด่านหานกู่กวนเพื่อเข้าสู่เมืองลั่วหยาง ท่าทางแล้วเธอจะยังไม่ถึงเมืองลั่วหยางมันง่ายๆ เป็นแน่ถ้าเกิดว่ายังแวะอะไรตรงไหนแบบนี้อีก ท่าทางจะเป็นแบบนี้อีกนานเลย..

       “.............อ่ะ..ตรงนั้นมีบึงด้วยล่ะ” เสียงของเป่าหลิงนั้นกล่าวแบบนั้น ท่าทางแล้วเธอก็จะเหนื่อยๆหน่อยนั้นล่ะ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นจ้องมองเห็นภาพของบึงที่อยู่ระหว่างทาง ซึ่งเป็นบึงที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เองตามธรรมชาติ..

        ‘.........ข้ารู้สึกเศร้าจัง’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นบอกเป่าหลิงเช่นนั้น เด็กสาวใบหน้าอันอ่อนเยาว์นั้นก็เงียบไปเพราะว่าเธอก็รับรู้ได้ถึงความเศร้านั้นเหมือนกัน ขาทั้งสองข้างของเธอนั้นเดินฉับๆเข้าไปด้านในของบึงที่ตรงกลางนั้นเหมือนเป็นสถานที่ที่สนุกสนาน ช่างน่ารักจริงๆด้วยล่ะ..สำหรับใครหลายคนคงบอกว่าสถานที่แห่งนี้ช่างงดงามเหลือเกิน..

       “แต่เศร้าโศก..โศกา...” เป่าหลิงนั้นเงียบไป นัยต์ตาของเธอเพียงจ้องมองภาพของสิ่งที่เรียกว่าบึงเพียงแค่นั้น แต่แล้วเมื่อยามปลานั้นกระโดดโลลเต้นกลางสระ รอยยิ้มของเด็กสาวนั้นก็ปรากฏขึ้นมา ท่าทางแล้วมันจะน่าสงสัยจริงๆนั้นล่ะ...ว่าเธอจะได้อะไรจากการตกปลา ณ สถานที่แห่งนี้หรือปล่าว

       เป่าหลิงนั้นหยิบกราดิอุสของตนเองนั้นออกมาก่อนที่จะตัดเส้นเชือกเอ็นเล็กตรงที่มีตะขอออก รวมถึงเอาแต่เส้นด้ายของเบ็ดตกปลาธรรมดามาแล้วหยิบกราดิอุสทองอันเก่านั้นฟันฉับไปที่ลำของต้นไม้ไผ่ลำตรงแด๊วออกมา ค่อยๆนั่งฝนลำไผ่ให้เนียนไม่มีใบ นำใบของมันมากองรวมกันใกล้กับกอไผ่ รวมถึงมีการไหว้ก่อไผ่อีกต่างหาก

       หลังจากนั้นเป่าหลิงก็นั่งเหลาไม้ไผ่อีกล่ะ เธอนั่งเหลาไม่พอ ยังต่อเส้นเอ็นด้ายโดยที่ไม่แขวนเหยื่อปลาอะไรเลย ทั้งยังไม่อาจจุ่มลงไปในน้ำใสไหลเย็นนั้นอีก มือเรียวบางขว้างคันเบ็ดไปทั้งอย่างนั้นมันยังห่างจากย้ำกว่า 3 คีบ…

          “มัจฉาหยกม่วงตนไหนตกลงปลงใจ มิอยากหามีชีวิตอยู่ไม่แล้ว ก็มากินเบ็ดคันนี้เอาเองเถิด”

          เสียงนั้นที่นั้นเหมือนกับการก้องกังวาลไปทั่วผื่นน้ำ เมื่อพูดเสร็จเด็กสาวนามเป่าหลิงก็ค่อยๆนั่งลงใกล้ๆกับตรงนั้น แล้วนิ่งเงียบจ้องมองแผ่นน้ำของตนเอง...ด้วยความเงียบของเธอเอง เสียงของสายลม แสงแดดที่ตกกระทบนั้นทำให้เป่าหลิงอยากที่จะล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้านี้เสียแล้วสิ?...

        หลังจากการนั่งอยู่ไม่กี่เค่อ เป่าหลิงก็ค่อยๆล้มตัวลงนอนก่อนที่จะผลอยหลับไปในที่สุด ทั้งๆที่มือของเธอนั้นยังคงถือเบ็ดตกปลเบ็ดตรงนั้นอยู่….เข้าสู่ห้วงนิทราในหลับฝัน..

ยืนอยู่กลางสายลมเพียงลำพัง
ความเงียบเหงาเข้ามาประดังจนหวั่นไหว
ไขว้คว้าความว่างเปล่า ได้แค่เงาของความไกล
เหน็บหนาวจนร้าวใจ น้ำตาไหลจนชินชา
ยืนกอดตัวเองท่ามกลางความเหงา
เหม่อลอยไปกับสายลมพัดเบา ที่โชยหา
ล้มตัวลงเอนกาย อ่อนแรงเกินเยียวยา
ขอหลับไปนิทรา...และฝันดี


@Admin




แสดงความคิดเห็น

(( บันทึกวาสนา ))  โพสต์ 2019-3-2 14:30
คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-2 14:30

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 50 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

212

กระทู้

1859

โพสต์

60หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
497948
เงินตำลึง
2130500
ชื่อเสียง
267163
ความหิว
555

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7196
ความชั่ว
1487
ความโหด
3964
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2020-6-4 01:23:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[นกน้อยเหยี่ยวเทา]


     “พักที่นี่ก็ก็แล้วกันนะหมิงมิ่ง”จางฝูกล่าวออกมาด้วยเสียงที่ไม่ดังมาก ก่อนจะดึงสายบังเหียนเพื่อให้เจ้าม้าหมิงมิ่งของเธอหยุดลงที่บริเวณบึงน้ำแห่งหนึ่งบริเวณด่านหานกู่กวน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ตั้งอยู่บริเวณด่านนอกของด่าน แม้จริงๆแล้วเธอจะไม่จำเป็นต้องพักแล้วเดินทางรวดเดียวไปให้ถึงฮองหงเลยก็ได้เพียงแต่เมื่อครู่ขณะที่กำลังขี่ม้ามาตามเส้นทางในป่ากลับรู้สึกเหมือนไอ้เจ้าคนนอนคว่ำเป็นผักเน่าในห่อเสื่อมันขยับไปมาคลายยาสลบคงหมดฤทธิ์แล้วทำให้ตัวของจางฝูเองนั้นก็ไม่มีทางเลือกต้องหาที่เงียบๆปลอดสายตาคนจิ้มยาสลบให้ไอ้ชั่วนี่อีกสักเข็มเพื่อความมั่นใจว่ามันจะไม่ตื่นขึ้นมากลางทางและสร้างความวุ่นวายให้เธอในภายหลัง


     ข้าวของมากมายที่หญิงสาวขนวางทับบนห่อเสื่อค่อยถูกรื้อเอาลงมาวางจัดเตรียมใหม่อย่างไม่รีบร้อน เท่าใดนักเพราะมันจะพยายามหนีแต่สถานที่เเห่งนี้ก็เต็มไปด้วยน้ำที่เธอจะหยิบยืมเอามาทำอาวุธได้มากมายหนีไปอย่างไรก็ไม่น่าจะรอดอยู่ดี


     “เจ้าคงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ด้วยสินะ ไม่งั้นยาสลบข้าคงไม่หมดฤทธิ์ลงเร็วเช่นนี้”จางฝูกล่าวออกมาราวไม่ใส่ใจเท่าใดมือบางเอื้อมถกเปิดแผ่นเสื่อเผยให้เห็นใบหน้างัวเงีย มึนงงเพราะฤทธฺ์อยู่ของเป้าหมาย แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มนั้นจะเอื้อนเอ่ยวาจาใดออกมา เข็มสีเงินเคลือบด้วยยานอนในมือของจางฝูก็จิ้มจึ๊กลงไปบนร่างของที่นอนสลึมสลืออยู่ให้หลับไปอีกรอบ


      มือบางของจางฝูตวัดเอาเสื่อขึ้นคลุมปิดเอาไว้อีกครั้งก่อนที่เธอนั้นจะเดินจูงเจ้าหมิงมิ่งไปกินน้ำที่ข้างบึงน้ำแล้วล้วงหยิบเอาแปลงขึ้นมาขนแผงคอที่ยุ่งเหยิงจากการวิ่งด้วยความเร็วตัดผ่านพุ่มไม้มากมายจนทำให้มีเศษกิ่งไม้ใบไม้เกาะเกี่ยวอยู่ตามเเผงคอพวงหางอยู่ไม่น้อย


      “สะอาดสวยเช่นเดิมแล้ว”จางฝูที่หยิบเอาปลอกคอสรรพสัตว์ขึ้นมาสวมใส่เอาไว้เช่นเดิมแล้วหลังจากที่ก่อนหน้านี่เธอถอดออกเพระหนามของปลอกคอมันไปเกี่ยวพันกับเส้นผมของเธอจึงได้ตัดสินใจถอดออกไปครู่หนึ่ง “แล้วเจ้าเล่าเป็นไงบ้างไหนให้ข้าดูแผลสิ”


      ไม่ว่าเปล่ามือบางก็อุ้มเอาเจ้าเหยี่ยวสีเทาที่มีผ้าพันแผลที่ปีกที่เกาะอยู่บนหลังเจ้าหมิงมิ่งลงมาอุ้มเอาไว้ก่อนจะพาเดินไปนั่งที่บริเวณริมบึงน้ำและเเกะเอาผ้าพันแผลสีขาวนั้นออก มือบางค่อยขยับจับลูบดูร่องรอยแผลของปีกที่บริเวณปากแผลนั้นเริ่มสมานกันดีแล้วก่อนจะล้วงหยิบเอาตลับยาในเสื้อออกมาป้ายทาไปที่แผลของมันอย่างเบามือแล้วจึงเอาผ้าพันแผลสีขาวมาพันปิดเอาไว้เช่นเดิม “ใกล้หายแล้วล่ะอีกไม่กี่วัน น่าจะราวๆสามหรือสี่วันเท่านั้น”


     แกว๊กกก ‘ขอบใจเจ้ามากมนุษย์’


    “ไม่เป็นไรหรอก แล้วพอหายแล้วเจ้าจะกลับไปยังรังของเจ้าเลยรึไม่ล่ะ”จางฝูกล่าวถามขึ้นมาก่อนจะวางร่างของเจ้านกปีกหักนั้นไว้บนตักและหันไปเก็บอุปกรณ์ทำแผลของเธอใส่ในห่อผ้าไว้เช่นเดิมก่อนจะหันไปอุ้มเจ้าเหยี่ยวป่วยขึ้นมาและเดินไปยังเจ้าหมิงมิ่งที่ยืนเล็มหญ้ารออยู่


    แกว๊กกกก… ‘รังข้าคงโดนพวกนกตัวอื่นยึดไปแล้วนานขนาดนี้’ เจ้าเหยี่ยวเทาร้องกล่าวออกมาแล้วกระโดดออกจากอ้อมแขนของมนุษย์สาวไปเกาะที่บนหลังอาชาสีขาว จางฝูเมื่อเห็นก็เพียงยิ้มและเลิ่กคิ้วมองไปยังเจ้าเหยี่ยวเทาที่มองนางตาเเป๋วอยู่


    “เช่นนั้นจะมาอยู่กับข้าไม่ล่ะ เห็นแบบนี้บ้านข้าก็เลี้ยงสัตว์เยอะมากเลย”จางฝูกล่าวยิ้มๆก่อนนจะบึงเอาสายบังเหียนเป็นสัญญาณบอกให้เจ้าหมิงมิ่งให้เริ่มออกเดินทางต่อ ส่วนเจ้าเหยี่ยวเทาก็ตีปีกผกงหัวไปมาอย่างดีใจ เพราะหลายวันมานี้ได้อยู่กับเจ้าหญิงมนุษย์นี้เรียกได้ว่าสุขสบายดีก็ไม่ทุกข์ร้อนใดๆกลับยินดีบ้างเสียด้วย


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2020-6-4 09:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
สุรากู่หลันหลาง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หน้ากากยักษ์แดง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2020
x5
x1
x9
x100
x3
x8
x30
x5
x1
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x14
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x43
x600
x399
x96
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x594
x5
x100
x1185
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x56
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x54
x200
x100
x800
x5
x333
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x92
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x7
x1676
x1
x2
x1360
x2290
x35
x1523
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x265
x126
x225
x590
x40
x111
x432
x994
x1
x23
x616
x5
x458
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x794
x490
x4
x2
x724
x804
x450
x165
x9999
x1878
x500
x325
x40
x26
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x62
x1
x9
x153
x264
x698
x5450
x123
x11
x218
x446
x141
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x614
x1866
x830
x108
x205
x107
x11
x113
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x177
x263
x500
x2
x51
x701
x9
x158
x200
x6662
x702
x296
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x14
x678
x8
x1439
x9
x1748
x313
x958
x1169
x962
x1030
x667
x205
x134
x199
x745
x1580
x807
x92
x155
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1200
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x619
x24
x280
x1245
x157
x248
x1444
x8146
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1


ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-7-14 16:36

ขึ้นไปด้านบน