ดู: 788|ตอบกลับ: 9

{ เมืองเสี่ยวเพ่ย } โรงเตี๊ยมผิงเฟิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-18 13:58:54 |โหมดอ่าน




โรงเตี้ยมผิงเฟิง


{ เมืองเสียวเพ่ย }








【โรงเตี้ยมผิงเฟิง】
เชิญแวะพัก แม้ผ่านทางไกล
โรงเตี๊ยมผิงเฟิงที่พักสำหรับผู้คนที่สัญจรไปมา มีห้องพักมากมาย 
ด้านในตกแต่งอย่างผสมผสาน ทั้งสวนหินและหลังคากระเบื้องเคลือบ งดงามร่มรื่น ส่วนที่พักให้บริการทั้งน้ำร้อนน้ำชาครบครัน 
อีกทั้งยังมีสุราเลิศรสสำหรับนักดื่มคอทองแดงอีกด้วย 



 ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมผิงเฟิง 
เจ้าของกิจการ: ซุ่น เหรินผู 
ประเภทร้าน: บริการอาหาร-ขนม, สุรา-น้ำชา, เสียงดนตรี และ ที่พัก 
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง
 #ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองเสี่ยวเพ่ย










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-10-18 19:42:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     พวกเขาเดินทางออกจากเมืองเซี่ยพีแล้วเดินทางเข้ามายังเมืองเสียวผิงเฟิงเพื่อสืบเสาะหาข่าวเกี่ยวกับกลุ่มคนชุดดำกันต่อ หลี่เซี้ยนเจ่อได้สั่งให้ทหารทั้งหมด 6 นาย กระจายตัวกันออกสืบหาเบาะแสและร่อยรอยทั่วเมืองเสียวเพ่ย

     หลี่เซี้ยนเจ่อเข้ามานั่งพักในโรงเตี๊ยมผิงเฟิงเป็นการชั่วคราวเพื่อรอฟังข่าวอยู่ที่นี่ เขาสั่งเพียงน้ำชาจากเสี่ยวเอ้อห์เท่านั้นเพราะเขายังต้องออกเดินทางกันต่อ ผ่านไป 3 ชั่วโมง ทหารทั้งหมดก็มาถึงยังโรงเตี๊ยมและเดินเข้ามารายงานผลการหาข่าว

   "พวกเจ้า ที่ข้าให้ออกไปสืบหาเบาะแสและร่องรอยของกลุ่มคนชุดดำ ได้เรื่องว่าอย่างไรบ้าง?" หลี่เซี้ยนเจ่อดื่มชาเสร็จก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

   "เรียนใต้เท้า พวกข้าทั้งหมดหลังจากที่ได้กระจายตัวกันตามหาเบาะแสตามคำสั่งของใต้เท้าแล้ว ทั่วทั้งเมืองไม่มีเบาะแสใดๆให้พวกข้าได้สืบหาได้เลยครับ" ทหารที่เป็นผู้นำกลุ่มทหารที่ออกตามหากลุ่มคนชุดดำสบตากับหลี่เซี้ยนเจ่อแล้วรายงานผล

   "หากแดนเหนือไร้ซึ่งเบาะแสและวี่แววเช่นนี้ เห็นทีพวกเราคงต้องเดินทางเข้าเขตภาคกลางซะแล้วสิ" หลี่เซี้ยนเจ่อเดินออกจากโต๊ะแล้วก็วางเงินไว้

   "ไม่ทราบว่า ใต้เท้าจะเดินทางไปยังที่ใดต่อ" ทหารนายหนึ่งโพล่งถามขึ้นมา

   "ถัดจากเสียวเพ่ยก็คงเป็นเฉินหลิวเพราะเป็นเมืองเข้าเขตภาคกลางพอดี พวกเราจะไปเริ่มจากที่นั้นต่อ" หลี่เซี้ยนเจ่อเดินออกมาจากโรงเตี๊ยม

     พวกเขาทั้งหมดเดินมาขึ้นรถม้ากันที่ด้านหน้าโรงเตี๊ยม โดยแบ่งรถม้าเป็นสองคัน หลี่เซี้ยนเจ่อแจ้งสารถีว่าจะไปเฉินหลิวแล้วก็ขึ้นเข้าไปนั่งด้านในรถม้า จากนั้นรถม้าทั้งสองคันก็ออกเดินทางจากเสียวเพ่ยไปยังเฉินหลิวต่อทันที



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1

24

กระทู้

140

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
385
เงินตำลึง
40970
ชื่อเสียง
6909
ความหิว
103
ซูซาคุ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-4 08:23:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย AKIKOMINAMOTO เมื่อ 2017-11-4 08:25

บทที่35:แวะพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมผิงเฟิง

หลังจากควบม้า ออกจากตลาดใหญ่เมืองเจียงเยี่ยแล้วก็เป็นช่วงเวลาใกล้พลบค่ำพอสมควรอากิโกะที่ควบม้ามาไกลพอสมควร ก็เกิดอาการเหนื่อยอ่อนจนต้องหาที่พัก

"วันนี้ พวกเราเองก็เดินทางมาไกลพอสมควรเลย พวกเจ้าว่าไม คัทสึโอะ ซูซาคุ" อากิโกะเอ่ยถามสัตว์เลี้ยงทั้งสองของเธอ

"ฮี่!!"

"แกว๊ด!"

ทั้งไก่ฟ้าและเจ้าม้าสีดำทมิฬต่างก็ร้องตอบรับคำตอบของ ผู้เป็นนายของมัน เหลือเพียง เจ้านกฮูก ฟุมิโอะที่ยังหลับอยู่บนไหล่ของเธอต่อ

"เอาละ วันนี้พวกเราต้องหาที่พักให้ได้ก่อนค่ำ เพราะฉะนั้นควบไปเลยคัทสึโอะ!"

หลังจากพูดจบ อากิโกะก็สะบัดบังเหียนของคัทสึโอะในทันที และเจ้าม้าสีดำทมิฬก็ออกวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ในทันทีทันใด

------------------------------------------------------------------
ณ.หน้าโรงเตี๊ยมเมืองเสียวเพ่ย

หลังจากที่อากิโกะควบม้า ผ่านเมืองหวยหนานและเซียพี อยู่นานในที่สุดเธอก็มาถึงเมืองเสี่ยวเพ่ยจนได้ในช่วงเวลาค่ำพอดี เป็นช่วงเวลที่ฟุมิโอะตื่นจากการหลับไหล

"เอาละ เหล่าสหายเอ่ย พวกเรามาหาที่พักในคืนนี้กันดีกว่านะ" อากิโกะพูดไปขณะเดินผ่าน ย่านการค้า จนมาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึง เมื่อเห็นว่าเจอที่พักแล้ว อากิโกะจึงไปยังคอกม้าของโรงเตี๊ยมเพื่อฝาก ม้าของเธอไว้ในคอกทันที แล้วลงจากหลังม้าสีดำทมิฬของเธอ

"คัทสึโอะ อยู่ที่นี้ไปก่อนคืนหนึง เดียวเช้าๆข้ามารับ" อากิโกะพูดไปขณะลูบหัวอาชาสีดำทมิฬของเธอไปด้วย

"ฮี่" อาชาสีดำทมิฬยืนนิ่งๆให้ผู้เป็นนายของมันลูบหัว ขณะเดียวกัน เจ้านกฮูกฟุมิโอ เมื่อเห็นว่ารอบๆเริ่มมืดมันก็ร้องขึ้นทันทีว่า

"ฮูกๆ"

"อ๊ะตื่นแล้วเหรอฟุมิโอะ" อากิโกะ หลังจากที่ลูบหัวอาชาสีดำทมิฬจนพอใจแล้วก็เหล่ตามองเจ้านกฮูกฟุมิโอะของเธอเล็กน้อย ก่อนจะปลดกระเป๋าสัมภาระของเธอ ออกมาแล้วสะพายกับตัวแล้วพร้อมกับหยิบซาลาเปาออกมาแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วป้อนให้ฟุมิโอะกิน

"ฮูกๆ" ทางฟุมิโอดมกลิ่นอยู่สักพักแล้วเริ่มกินซาลาเปาชิ้นเล็กๆบนมือของหญิงสาวในทันที

"ฟุมิโอะ เดียวคืนนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปหาอะไรกินเองนะ เดียวรุ่งสาง เจ้ากลับมา ไม่เจอข้า ก็มาอยู่กับ คัทสึโอะในคอกนะ" อากิโกะพูดไปขณะ ป้อนซาลาเปาให้ฟุมิโอะจนหมด

"ฮูกๆ" เจ้านกฮูกฟุมิโอะพยักหน้ารับคำสั่งของเธอเรียบร้อย มันก็บินออกจากไหล่ของเธอไปหากินในยามราตรีข้างนอกคอกม้าในทันที

"เอาละ ที่เหลือก็มานี้มาซูซาคุ" หลังจากพูดจบอากิโกะก็อุ้มเจ้าไก่ฟ้าซูซาคุลงมากจากท้ายของคัทสึโอะ แล้วออกจากคอกเดินเข้าโรงเตี๊ยมไปในทันที

---------------------------------------------------------------
ณ.ภายในโรงเตี๊ยมผิงเฟิง

"ยินดีต้อนรับ ขอรับคุณหญิง อยากได้ อาหาร สุรา หรือที่พักดีขอรับ" เก้าแก่โรงเตี๊ยมโผล่ออกมาต้อนรับหญิงสาวและยิ้มบริการให้เธอไปด้วย

"คืนนี้ข้าอยากได้ห้องพักนะ เถ้าแก่ ขอห้องหนึง" หลังจากพูดจบอากิโกะ ก็หยิบเงินมาจ่ายค่าห้องพักให้เถ้าแก่เป็นจำนวนเงิน150ตำลึงในทันที

"ขอรับ เอาเด็กมานำทางคุณหญิงกับไก่ฟ้าของนางไปห้องพักหน่อยเร็ว" หลังจากเถ้าแก่รับเงินมาแล้วก็ได้เรียกเสี่ยวเอ้อมาเพื่อนำทางอากิโกะไปห้องพัก

"ทางนี้เลยคะ คุณหญิงได้โปรดตามข้ามา" หลังจากพูดจบเสียวเอ้อสาวคนนั้นก็เริ่มเดินนำอากิโกะไปก่อน

ทางอากิโกะได้เดินตามเสี่ยวเอ้อสาวคนนั้นขณะอุ้มไก่ฟ้าไปยังห้องพักเพื่อผักผ่อน เอาแรงในค่ำคืนนี้ทันที

@Admin





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง -150 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 -150 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ผิดไปข้อ1
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กลยุทธ์ซุนปิน
ง้าวมรกต
ม้าวายุทมิฬ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x7
x30
x4
x5
x3
x18
x19
x1
x4
x29
x30
x3
x5
x3
x30
x21
x79
x124
x109
x11
x46
x4
x86
x2
x2
x2
x14
x15
x1

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12342
เงินตำลึง
510
ชื่อเสียง
15282
ความหิว
101
คุณธรรม
542
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-29 20:38:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-30 03:52


     พวกเขานั่งเกวียนจนมาถึงโรงเตี้ยม หลิวเทียนรีบเดินเข้าไปเปิดห้องพร้อมกับขอผ้าสะอาดและยา ส่วนผิงผิงนั้นประคองบุรุษชุดดำลงจากเกวียนก่อนจะพาขึ้นไปชั้นบนที่ห้องของหลิวเทียน หลิวเทียนนำผ้าพร้อมน้ำสะอาดเดินเข้ามาก่อนจะค้นยาจากห่อผ้า ผิงผิงจัดท่าให้บุรุษชุดดำนอนบนเตียงหลิวเทียนก่อนจะช่วยกันทำแผลให้เขา ดูเหมือนหลิวเทียนจะเกรงๆ แปลกๆ เมื่อจัดการเรียบร้อย ผิงผิงนำน้ำและผ้าที่ใช้แล้วไปให้เสี่ยวเอ๋อห์ก่อนจะเดินกลับเข้ามา
     "เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"   
     "อย่างไรก็ให้เขาพักผ่อนเสียก่อน" หลิวเทียนเอ่ยพลางปาดเหงื่อบนน้าผาก
     "ให้เขาพักห้องเดียวกับท่านนะเจ้าค่ะ อย่างไรก็เป็นบุรุษเหมือนกัน" ผิงผิงเอ่ยแล้วเตรียมจะออกไปแต่หลิวเทียนเอ่ยรั้นไว้ก่อน
     "เอาอย่างนี้ดีกว่า เรานอนห้องเดียวกันนี่แหละ เดี๋ยวข้าไปเอาผ้าปูเตียงห้องเจ้ามาปูนอนบนพื้น ส่วนเตียงก็ให้เขานอนไป เจ้ากับข้าจะได้ช่วยกันเฝ้าเขาอย่างไรเล่า" หลิวเทียนเสนอความคิด ผิงผิงเองก็คิดว่าดีเพราะหลิวเทียนเองก็คงเพลียแต่เธอนั้นแข็งแรง
     "ตกลงตามนี้เจ้าค่ะ งั้นข้าไปเอาผ้าปูเตียงก่อนนะเจ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยก่อนจะเดินไปที่ห้องของตนเองแล้วเอาผ้าปูเตียงเดินกลับไปที่ห้องหลิวเทียน ก่อนจะจัดการให้เรียบร้อย โดยเว้นระยะห่างกันไว้ "งั้นข้าขอตัวไปอาบน้ำที่ห้องก่อนนะเจ้าค่ะ"
    "หากเจ้าอาบเสร็จแล้ว ข้าขอใช้ห้องเจ้าต่อ ตอนเจ้าแช่น้ำนำสมุรไพรนี่โรยไปด้วย จะช่วยให้เจ้าหายปวดเมื่อย" หลิวเทียนเอ่ยเพราะเมื่อวานผิงผิงเจ็บตัวเล็กน้อยเพราะช่วยเหลือเด็กผู้หญิง ผิงผิงรับมาก่อนจะเอ่ยขอบคุณแล้วกลับห้องตนเองไป ผิงผิงทำตามที่หลิวเทียนบอกโดยโรยสมุนไพรลงในถังไม้ก่อนจะลงไปแช่...  เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากทีเดียวแถมกลิ่นสมุนไพรก็ไม่ได้เหม็นเขียวเท่าไรแต่มีกลิ่นหอมแปลกๆที่ผิงผิงสามารถได้กลิ่นได้ทั้งๆ ที่เธอจมูกด้านผิงผิงแช่ไปสักพักจนเริ่มรู้สึกตาลายเพราะแช่นานไปสักหน่อยก่อนจะลุกขึ้นจากถังไม้แล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยกะว่าจะนอนแล้วแต่ไปเห็นสมุดที่หลิวเทียนให้เสียก่อน...
   "คุณชายหลิวให้มาทั้งที เราบันทึกเสียหน่อยดีกว่า" ผิงผิงกล่าวก่อนจะนำสมุดเปล่ามาที่โต๊ะก่อนจะฝนหมึกและลงมือเขียนลงไป...


    บันทึกการเดินทางของหลิงผิงผิง
    ตอนนี้ข้าอยู่เมืองเสี่ยวเพ่ย ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่อง ย่างเนื้อหมามากที่สุดหากมาแล้วไม่ได้ไปกินถือว่ามาไม่ถึงข้าลองกินแล้วอร่อยดีแต่ข้าเป็นคนชอบหมาจึงลองชิมเท่านั้นหาได้กินหมดไม่และได้พบกับน้องหยู่ ที่เคยช่วยไว้เมื่อ 2 ปีก่อน นางเติบโตขึ้นมากทีเดียว
    แต่วันนี้ข้าปวดเมื่อยไปทั้งตัวคงเพราะเมื่อวานช่วยเหลือเด็กไว้จนตัวเองเจ็บตัวอีกแล้วโชคดีที่ได้คุณชายหลิวค่อยรักษาให้ตลอดทางคุณชายหลิวเป็นบัณฑิตจากเมืองหลวงแต่โดนคนไม่ดีรังแกข้าจึงช่วยเหลือไว้และพาเขาเที่ยวอีกหลายวันกว่าจะเที่ยวครบตามที่ข้าวางไว้... อีกทั้งวันนี้มีชาวยุทธ์ต่อสู้กันภายในร้าน แต่ข้ามิได้เข้าไปร่วมวงด้วยอดสนุกเลย เพราะข้าต้องค่อยคุ้มกันท้งสองคนหากโดนลูกหลงขึ้นมาคงไม่ดีแน่ แต่สุดท้ายข้าก็พาเขากลับมาที่โรงเตี้ยมด้วยเพื่อรักษา ข้านี่ช่างหาเรื่องเสียจริง...



    ผิงผิงรอให้หมึกแห้งก่อนจะปิดสมุดบันทึกก่อนจะนำไปใส่กระเป๋าแล้วดึงกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาเขียน


    ถึง พี่ถิง
    สวัสดีเจ้าค่ะ พี่ถิงสบายดีหรือไม่เจ้าคะ? ส่วนข้านั้นปวดตามเนื้อตัวเพราะช่วยเหลือผู้คนมาเจ้าค่ะตอนนี้ข้ากำลังเดินทางท่องเที่ยวและอยู่ภาคกลาง อีกหลายวันกว่าข้าจะได้ไปปาสู่ข้าได้พบพี่เฮ่าแล้ว พี่เฮ่าสบายดีค่ะตอนนี้คงยังอยู่ที่เทียนซุยหากอย่างไรถ้าข้ากลับปาสู่ ข้าจะไปเยี่ยมพี่ถิงนะเจ้าค่ะ ช่วงนี้อากาศเย็นอย่างไรก็รักษาตัวด้วยนะเจ้าค่ะ 'เจ้านกอ้วนมีชื่อว่าหมั่นโถว เจ้าค่ะ'
จาก น้องสาวผิง



    ผิงผิงพับจดหมายใส่กระบอกไม้ไผ่เล็กก่อนจะเรียกหมั่นโถวมา
    "ทำหน้าที่ของเจ้า"
    "กรู๊วววว"
    "เจ้านกอ้วนออกกำลังกายเสียบ้าง เดี๋ยวบินไม่ขึ้นพอดี" ผิงผิงขำก่อนจะผูกกระบอกไม้ไผ่กับขาของมันแล้วปล่อยให้มันบินออกไปทางหน้าต่าง...เมื่อทำอะไรเสร็จแล้วเด็กสาวก็เดินกลับมาที่ห้องหลิวเทียน เขาจึงนำห่อผ้าไปที่ห้องผิงผิงเพื่อชำระร่างกาย เด็กสาวเดินไปที่เตียงคนเจ็บพลางมองบุรุษชุดดำ... ไม่นานนักหลิวเทียนก็กลับมาก่อนจะพากันเข้านอนโดยหลิวเทียนบอกว่าตนเป็นบุรุษจะนอนใกล้ประตูเอง ผิงผิงจึงนอนตรงกลางไม่ไกลจากเตียงคนป่วยมากนัก ก่อนจะกลับ


@Admin
@YuTing

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 35 -11 + 5 จองเวลา

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x4
x10
x40
x56
x43
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x4
x35
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x18
x12
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x394
x16
x4
x80
x408
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x80
x30
x15
x59
x1
x15
x32
x1
x20
x437
x740
x301
x200
x152
x70
x2
x35
x121
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1552
x10
x6
x2
x69
x430
x2
x2
x384
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x736
x4026
x771
x1285
x12
x17
x25
x161

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12342
เงินตำลึง
510
ชื่อเสียง
15282
ความหิว
101
คุณธรรม
542
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-30 10:49:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-30 13:32

เสวี่ยเสวี่ย



      ยามเช้ามาถึงพวกเขาต่างตื่นนอนกันหากแต่คนเจ็บนั้นยังคงนอนลับสนิท ผิงผิงกับหลิวเทียนจึงออกจากห้องไปเงียบๆ เพื่อไม่เป็นการรบกวนคนป่วย พวกเขาเดินลงมาหาอะไรทานกันข้างล่าง
      "จะทำอย่างไรกับเขา?"
      "อย่างไรก็รอเขาตื่นก่อนแล้วสอบถามครับ" หลิวเทียนเองก็ไม่รู้เช่นกัน เขาไม่อยากยุ่งกับชาวยุทธ์แบบนั้นเท่าไรนัก
      "แต่สะภาพเขาสะบัดสะบอมมากเลยเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าว ก่อนจะสั่งอาหารเช้าง่ายๆ สองสามอย่างและน้ำแกงสำหรับคนป่วย(?) ที่นอนอยู่ข้างบน หลิวเทียนและผิงผิงจัดการอาหารตอนเช้าเสร็จแล้ว ผิงผิงถือน้ำแกงตามหลังหลิวเทียนขึ้นไปชั้นบน เมื่อเปิดห้องเข้าไปก็พบว่าบุรุษชุดดำนั้นตื่นแล้วและกำลังมองพวกเธออยู่ "สวัสดียามเช้า เจ้าดื่มน้ำแกงเสียหน่อยนะ"
      "..."
      "ไม่มียาพิษหรอก พวกเราช่วยพาเจ้ามาเมื่อวานและช่วยทำแผลให้" ผิงผิงกล่าวเมื่อเขาทำหน้าไม่ไว้ใจ "ดื่มน้ำแกงเสียก่อนค่อยทานอาหารหนักๆ ร่างกายท่านต้องการอาหาร" หลิวเทียนเอ่ยบ้าง เขารับน้ำแกงจากผิงผิงมาก่อนจะดื่มอย่างสุภาพไม่เหมือนคนไปติดหนี้ใครเขามาเลย
      "หากดื่มน้ำแกงได้ก็ทานโจ๊กได้ก่อนค่อยดื่มยา" หลิวเทียนเอ่ยก่อนจะเดินออกไปสั่งโจ๊กกับเสี่ยวเอ๋อห์แล้วเดินกลับมา
      "ท่านชื่ออะไรรึ?" ผิงผิงเอ่ยถามบุรุษชุดดำ เขาไม่ได้ตอบแต่ทำท่าจะลุกแต่กลับลุกไม่ไหวจนต้องนอนบนเตียงที่เดิมเขาถอนหายใจเบาๆ เพราะสภาพเขาตอนนี้สะบัดสะบอมมากจริงๆ "ข้า เสวี่ยเสวี่ย"
      "ไม่มีแซ่หรือ?" ผิงผิงถามด้วยความสงสัย หากแต่หลิวเทียนนั้นดูออกว่า เสวี่ยเสวี่ย คนนี้กำลังปกปิดบางอย่างจากพวกตนอยู่ เสวี่ยเสวี่ยหลังจากจัดการอาหารและยาเรียบร้อยแล้วเขาทำท่าจะยืนขึ้นแต่จู่ๆ ก็ทรุดล้มลง ผิงผิงที่อยู่ใกล้สุดรีบเข้าไปพยุงดันตัวเขาไว้ ทำหน้าเหยเกเล็กน้อย      "ท่านจะฝืนร่างกายไม่ได้นะครับ ยิ่งฝืนยิ่งแย่ เอาแบบนี้แล้วกันครับตอนนี้พวกเรากำลังเดินทางอย่างไรท่านก็ต้องไปกับพวกเราก่อน ข้าช่วยเหลือคนแล้วไม่ทิ้งๆ ขวางๆ หรอกครับ ห้ามดื้อด้วย" หลิวเทียนร่ายยาวใส่เสวี่ยเสวี่ย ส่วนผิงผิงนั้นเงิบเพราะเหมือนโดนว่าไปด้วยเนื่องจากตัวเองก็มักจะหาเรื่องทำให้ร่างกายบาดเจ็บเหมือนกัน "คุณชายหลิว เราซื้อม้าจากโรงเตี้ยมดีหรือไม่เจ้าคะ? ท่านเสวี่ยเขาน่าจะนั่งบนหลังซือจู่กับจื่อจื่อไม่ได้"
      "ความคิดดีครับ เดี๋ยวเรื่องนี้ข้าจัดการเอง เจ้าพาเขาออกไปรอ" หลิวเทียนเอ่ย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยมีผิงกั่วเกาะบนตัวเขาอย่างเคย ผิงผิงพยุงชายหนุ่มไว้ก่อนจะค่อยๆ พาเดินลงบันไดลงไปจนไปรอนอกโรงเตี้ยม เหมือนเขาจะอึงเมื่อเห็นว่า มีวัวกับช้าง...
      "นี่จื่อจื่อ ส่วนเจ้าตัวเล็ก(?) นี่ชื่อ ซือจู่" ผิงผิงแนะนำวัวและช้างของเธอให้เสวี่ยเสวี่ย ชายหนุ่มมองผิงผิงแปลกๆ ก่อนจะยิ้มขำเบาๆ โดยที่เด็กสาวไม่ได้สังเกต เมื่อได้หลิวเทียนพาม้ามาเขาขึ้นขี่ ผิงผิงพยุงให้เสวี่ยเสวี่ยนนบนหลังจวื่จื่อแทนจะสบายกว่าและตนเองจะขี่หลังซือจู่แทน 3 คน กับ 4 ตัวออกเดินทาง...
      "คุณชายหลิว เดี๋ยวข้าขอแวะโรงเงินตราสักประเดี๋ยวนะเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวก่อนจะพากันไปที่นั้น

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x4
x10
x40
x56
x43
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x4
x35
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x18
x12
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x394
x16
x4
x80
x408
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x80
x30
x15
x59
x1
x15
x32
x1
x20
x437
x740
x301
x200
x152
x70
x2
x35
x121
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1552
x10
x6
x2
x69
x430
x2
x2
x384
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x736
x4026
x771
x1285
x12
x17
x25
x161

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79534
เงินตำลึง
688088
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-8-27 21:35:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-8-27 22:45

[ก้างชิ้นใหญ่]



    หลังจากที่เดินเที่ยวซื้อข้าวของกันจนเป็นที่พอใจจางฝูและเจี๋ยเฟยก็พากันเดินกลับไปยังรถเทียบพร้อมด้วยเจ้าหมาป่าขาวว่าที่สมาชิกใหม่ของการเดินทางแม้ว่าตอนที่ไปถึงแรกๆมันจะมีท่าทีฮึ่มแฮ่กับเจ้าพวกสามหย่งก็ตามทีแต่เพียงไม่นานพวกมันก็เริ่มมีท่าทีที่สงบลงจนเธอแน่ใจแล้วว่าพวกมันจะไม่รุมกัดก่อน ก่อนที่ทั้งหมดนั้นจะออกเดินทางไปยังโรงเตี้ยมที่อยู่ใกล้ๆ เดินไปไม่ถึงเคอก็ถึงแล้ว


    ร่างบางของจางฝูยืนรอพวกเจี๋ยเฟยและจู๋เว่ยอยู่ที่ด้านหน้าประตูทางเข้าโรงเตี้ยมโดยมีเจ้าหมาป่าขาวนั้นค่อยติดตามอยู่ข้างๆตลอดไม่ยอมห่าง แม้ว่าในตอนแรกเธอจะถึงเดิน ทั้งล่อมันไปยังคอกพักสัตว์แต่มันก็ยังอุส่าเดินตามเธอมาไม่ห่าง จึงกลายเป็นเธอที่เป็นฝ่ายต้องยอมแพ้ไปนั้นเอง


    “จางฝู มาแล้วเข้าไปด้านในเถอะอากาศเริ่มเย็นแล้ว”เสียงของเจี๋ยเฟยที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มทั้งสองนั้นจะเดินหอมสัมภาระมาด้วย เดินตรงมายังเธอก่อนที่ทั้งสามคนและหนึ่งตัวนั้นจะเดินเข้าไปด้านในโรงเตี้ยมพร้อมๆกัน


     “เอ่อ.. แม่นางโรงเตี้ยมของเราไม่อนุญาติให้นำสัตว์เข้านะขอรับ”เถ้าเเก่ร้านเอ่ยพร้อมกับชะโงกหน้าไปมองเจ้าหมาป่าสีขาวที่เดินตามหลังพวกจางฝูเข้ามา


    “อ่า ขออภัยเจ้าค่ะแมันบาดเจ็บข้าต้องรักษามัน อนุโลมให้ไม่ได้รึเจ้าคะ”เธอหันไปเอ่ยขอร้องแล้วมองเถ้าแก่ที่มีท่าทีลังเลเล็กน้อยเพราะตัวเถ้าแก่เองก็ไม่ได้เกลียดอะไรพวกสัตว์


       “ถ้ามันไม่สร้างความเดือดร้อนให้แขกคนอื่นๆ ก็ได้แม่นาง”


       “ขอบคุณนะเจ้าคะ ข้าจะดูเเลไม่ให้มันไปกวนใครแน่นอนเจ้าคะ” เธอเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้เถ้าแก่เมื่อจัดการจองห้องพักเสร็จเป็นที่เรียบร้อยพวกเขาก็พากันเดินขึ้นไปยังห้องพักของตัวเองโดยที่จู๋เว่ยนั้นเเยกออกไปนอนออีกห้องและเธอเจี๋ยเฟยและเจ้าหมาป่าขาวนั้นก็นอนกันอีกห้อง


    ตุ๊บ!!


    ห่อผ้าสัมภาระถูกโยนลงไปกองกับพื้นห้องพร้อมกับร่างบางของจางฝูนั้นจะเดินไปล้มตัวนอนบนเตียงอย่างนึกขี้เกียจ ตามด้วยร่างสูงของเจี๋ยเฟยที่เดินตามเข้ามาและเป็นเจ้าหมาป่าสีขาวโดยมีเจี๋ยเฟยนั้นเป็นคนปิดประตูและลงกลอนเอาไว้เพื่อความเรียบร้อยก่อนที่ร่างสูงนั้นเดินตามลงไปทรุดตัวนอนอยู่ข้างๆจางฝูที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงก่อนหน้านี้แล้ว


    “พรุ่งนี้ไม่เดินยาวแบบนี้แล้วนะ”จางฝูเอ่ยขึ้นแล้วแล้วพลิกตัวไปนอนตะเเคงมองร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆพรางนึกไปถึงเรื่องที่เจี๋ยเฟยนั้นพาพวกเธอเดินรวดเดียวข้ามเมืองมาอีกเมือง ทำเอาเธอที่ร่างกายยังฟื้นตัวไม่เต็มทีนั้นรู้สึกเพลียขึ้นมาหน่อยๆ ก็แน่ละเขาไม่ได้โดยอาวุธจิ้มจนเป็นรูแบบเธอนี่


    “เข้าใจแล้วจะค่อยๆเดินทางไปทีละเมืองๆ ไม่ให้คนดีของข้าเหนื่อย”เจี๋ยเฟยหันมาตอบแล้วรวบเอวร่างเล็กนั้นให้ขยับเข้ามาหาให้แล้วจุมพิศลงบนเเก้มเนียนของหญิงสาวเบาๆก่อนที่จู่ๆร่างของชายหนุ่มนั้นจะถูกอะไรบางอย่างลากลงไปจากเตียงอย่างแรงจนรวงตกลงไปกองที่พื้น


     “เหวออ…”


    โครมมม!!!


     กรรร…


     ร่างสูงของเจี๋ยเฟยที่ร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้นห้องอย่างแรงก่อนที่ร่างสีขาวของเจ้าหมาป่านั้นจะโจนขึ้นมาคร่อมร่างนั้นเอาไว้พร้อมกับส่งเสียงขู่หนักๆ เขี้ยวสีขาวขุ่นปรากฏที่เบื้องหน้าทำเอาเจี๋ยเฟยถึงตกใจเช่นเดี๋ยวกับจางฝูที่หันไปมองอย่างตกใจก่อนที่ร่างบางนั้นจะยันตัวลุกขึ้นยืนมอง


   “นี่หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ จะทำอะไรเนี่ย”เธอตวาดลั่นพร้อมกับร่างของเจ้าหมาป่าสีขาวนั้นจะเงยหน้าขึ้นมามองเธอหูทั้งสองตั้งขึ้นราวกับรอฟังคำสั่ง “ถอยออกไปจากร่างเขา”


    สิ้นเสียงคำสั่งร่างสีขาวนั้นก็ค่อยล่าถอยออกไปแต่โดยดีก่อนที่เธอนั้นจะรีบปรี่เข้าไปดูชายหนุ่มว่าไม่ได้โดนกัดหรือข่วนตรงไหน ก่อนจะหันไปหรี่ตามองเจ้าหมาป่าขาวที่นั่งกระดิกหน้าอยู่อย่งดุๆ “ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกเข้าใจไหม ถ้าข้าไม่สั่งห้ามเจ้าไปกระโจนใส่ใครเด็ดขาด”


    หงิงง..


    “ให้ตายนี่ข้ามีก้างขวางคอเพิ่มมาใช่ไหมเนี่ย”เจี๋ยเฟยติดตลกแล้วหันไปมองเจ้าหมาป่าขาวที่นั่งมองจ้องเขม็งมายังเขา ดูท่าน่าจะเชืองกับเเค่คนข้างตัวเขาจริงๆนะเนี่ย


    “คงต้องจับดัดนิสัยกันหน่อย เจ้าไปอาบน้ำไปเจี๋ยเฟยอาบเสร็จข้าจะได้ไปอาบบ้างจะได้นอนกัน เหนื่อยจะแย่”เธอเอ่ยแล้วยกมือขึ้นมาเกาหัวเเล้วเดินกลับไปฟุบนอนที่เตียงต่ออย่างหน่ายๆ




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1
โพสต์ 2018-9-13 23:36:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บุญคุณ-ความแค้น

การเดินทางของคุณชายเจ้าสำราญ   2


     ด้วยวันวานหลี่เซี้ยนเจ่อได้พักผ่อนอย่างเต็มที่จากความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง  เมื่อเก็บสัมภาระเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  เขาก็จ้างรถม้าหนึ่งคันให้มาไปส่งยังอีกเมืองหนึ่ง  นับจากการขนส่งนักโทษมายังแดนเหนือเมื่อหลายปีก่อน  นี่นับว่าหลี่เซี้ยนเจ่อได้ออกท่องเที่ยวไปยังแดนไกลอีกครา เพียงแค่เปลี่ยนสถานที่ก็เท่านั้นเอง  ตลอดเวลาที่เขานั่งอยู่บนรถม้าก็ได้เปิดหน้าต่างด้านข้างรถออกชมวิวทิวทัศน์สองฝากฝั่ง  หนนี้ที่ตัวเองเปลี่ยนเป้าหมายจากการเดินทางกลับไปเยี่ยมมารที่เพิ่งฟื้นจากอาการป่วย  มาเป็นออกตามหาสตรีนางหนึ่งที่ทำให้ตนเองได้พลันบังเกิดเจอรักแท้ขึ้นจากสถานการณ์คับขัน  บางเหตุการณ์ในชีวิตมักจะนำพาเรื่องที่ไม่คาดคิดมาสู่ตัวเราเสมอ  ชีวิตของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์คิ้วขาวก็เฉกเช่นเดียวกัน  ตัวเขาเองเลิกใส่ใจถึงสตรีผู้เปี่ยมด้วยปัญญาอันชาญฉลาดที่บิดาได้จัดหาให้มานานแล้ว  ทิวทัศน์สองฝากฝั่งในเขตแดนเหนืองามในรูปแบบเฉพาะของมันจริงๆ  บางครั้งมีลมพัดผ่านเข้ามาให้ได้เย็นบ้างเป็นครั้งคราว

     เมื่อรถม้าได้เคลื่อนตัวเข้าสู่ชานเมืองเสี่ยวเพ่ย  เขตชวี๋โจว  หลี่เซี้ยนเจ่อได้ชะโงกออกมาดูความงามตามธรรมชาติของเมืองนี้  ได้ยินเสียงน้ำตกดังมาแต่ไกลและเสียงสรรพสัตว์ตามมาอีกมากมาย  ผู้คนที่เมืองนี้คึกคักมากก็จริงแต่คงไม่เท่าเมืองที่เขาเพิ่งจากมา  แล้วแน่นอนที่เตะตาสำหรับหลี่เซี้ยนเจ่อมากที่สุดคงหนีไม่พ้นเด็กรุ่นเยาว์ที่วิ่งเล่นไล่จับกัน  เพราะภาพเหล่านี้คือความทรงจำที่อาจจะเรียกได้ว่าทำให้เขามีความสุขมากที่สุด  ในที่สุดรถม้าขับมาจอดที่ด้านข้างของโรงเตี๊ยม  เขาจ่ายเงินค่าจ้างที่พามาส่งแล้วนำสัมภาระลงมาจากรถม้า  หลี่เซี้ยนเจ่อขอห้องพักด้านในสุดของโรงเตี๊ยม  แล้วสั่งเหล้าสองกา  เนื้อแกะ  ขาไก่ ให้นำส่งตามไปที่ห้องด้วย  เขาเดินเข้ามาด้านในห้องแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าเตียงพลางทุบขาตัวเองทั้งสองข้าง  การเดินทางมักจะดูดพลังชีวิตไปค่อนข้างมากทีเดียว  แต่สำหรับตัวเองในตอนนี้ที่ห่างหายจากการออกกำลังกายมานาน  หากมันจะทำให้เหนื่อยง่ายย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก  ไม่นานหลังจากนั้นเสี่ยวเอ้อห์ได้นำทั้งอาหารและสุราที่ได้สั่งไปเดินเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะแล้วหันหลังเดินออกจากห้องพักของตนเองออกไป  หลี่เซี้ยนเจ่อนั่งทานและดื่มจนหมดเกลี้ยง  ผ่านไปสักพักเขาลุกขึ้นเดินมานอนที่เตียงด้วยความอิ่มเอม

@Admin

     



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2018-11-19 20:36:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-11-20 22:46


ดิ้น ดิ้นอีก และดิ้น

        เป่าหลิงนั้นเดินทางกลับมาจากโรงน้ำชาซึ่งคราวนี้เธอซื้อดอกเบญจมาศไว้ด้วย เนื่องจากว่าตนเองคิดว่าจะนำไปให้ทานพ่อได้ลองทาน จะว่าไป นานเหมือนกันที่เธอนั้นไม่ได้เห็นท่านพ่อทานอะไรมานานแล้วเหมือนกัน สาวน้อยนั้นจ้องมองใบหน้าของตนเอง ที่สะท้อนกับคันฉ่องงาม นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นถอนหายใจ..

        เธอเดินทางเข้าไปด้านในโรงเตี๊ยมแล้วใช้บริการที่พัก โดยที่เธอนั้นมีอาหารอยู่แล้ว สาวน้อยนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนของตนเองอย่าเงียบๆ .. เธอล้มตัวลงเตียง หลังจากที่ถอนเสื้อคลุมสีดำสนิทนั้นออกไป ใบหน้าของนางจดจ้องไปมองเพดาลของสถานที่ ที่ตนเองอยู่ ใบหน้าของใครบางคนนั้นฝุดขึ้นมา นั้นคือท่านพ่อของเธอนั้นเอง..

        วันพรุ่งนี้ก็คงจะได้เจอท่านพ่อแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเสียละมั้ง?

        แต่แล้วหลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายของเธอก็รู้สึกปวดหนึบๆตรงบริเวณท้องอย่างน่าตกใจ มันเหมือนมีอะไรถีบเธออยู่ด้านในท้องนั้นอย่างน่าแปลกใจ ...เป่าหลิงนั้นค่อยๆนำมือไปลูบไว้ตรงท้องน้อยของตนเอง..ก่อนที่ครรภ์ของเธอนั้นจะปรากฏขึ้นมา..

        ตอนนี้ครรภ์ของสตรีร่างเล็กนั้นเป็นครรภ์ที่ใหญ่พอที่จะคลอดไปได้แล้วเสียอีก..คงต้องบอกให้ท่านพ่อจัดการเรื่องนี้ให้จริงๆนั้นล่ะ เป่าหลิงนั้นค่อยๆลูบครรภ์แก่ใกล้คลอดของตนเองอย่างเงียบๆ เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่เลยสักนิด มีเพียงท่านพ่อเท่านั้นที่คอยดูแลเธอมาตลอด จนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร..

        ความอบอุ่นที่นางเคยมีกับคำว่าแม่แทบจะไม่เคยมีเลย.. ความอบอุ่นที่นางนึกถึงได้อย่างงั้นหรอ?...... ความอบอุ่นจากท่านพ่ออย่างไรล่ะ..

       ‘เจ้า..ใกล้คลอดเด็กคนนี้แล้วสินะ?’ ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าว ความจริงแล้วครรภ์ของเป่าหลิงนั้นสมบูรณ์อย่างมาก เนื่องจากว่าครรภ์ของเธอนั้นโดนปกป้องโดยมารฝัน อาหารที่ฝ้าเฉี่ยให้เป่าหลิงทานล้วนเป็นอาหารบำรุงครรภ์และน้ำนมรวมถึงร่างกายของสตรีมีครรภ์ทั้งนั้น.. โดยที่หญิงสาวไม่ได้รู้ตัวเลย แต่เมื่อท้องนั้นเริ่มเติบใหญ่แบบนี้ยิ่งทำให้เป่าหลิงนั้นขยับกายได้ยากยิ่งกว่าเดิม

        มันช่างน่าแปลกยิ่งนัก? …. เป่าหลิงนั้นถอนหายใจก่อนที่จะใช้มือลูบไปตรงท้องของตนเอง

        น่าเสียดายที่เด็กคนนี้จะไม่มีทางได้พบเจอหน้าของท่านพ่อของตนเอง..เขาคงไม่มีทางได้รู้หรอก ไม่ว่ายังไง มันคือความผิดพลาดของเธอเอง…. แม้เป่าหลิงจะคิดว่าเด็กคนนี้เกิดขึ้นจากความไม่ได้ตั้งใจ แต่ทว่าใบหน้าของบุรุษผู้เป็นพ่อของเด็กคนนี้กลับโผล่ขึ้นมากลางใจของนาง…

        ……..เจ้า…..ลืมข้าไปเสียเถอะ...ถังซึ่นเจี้ยน

        หรือว่าเด็กคนนี้จะไม่มีทางได้ออกมาลืมตาดูโลกกันนะ?....


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3 เงินตำลึง -150 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -3 -150 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

838

กระทู้

3275

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1170025
เงินตำลึง
23677
ชื่อเสียง
191818
ความหิว
721

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15300
ความชั่ว
8223
ความโหด
23325
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-3 11:54:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1