ดู: 55|ตอบกลับ: 3

[ลี้ลับ] { ความฝันของหวงเส้าเทียน } บุรุษผู้ดูแลดรุณีต้องสาป

[คัดลอกลิงก์]

59

กระทู้

1039

โพสต์

54หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
101406
เงินตำลึง
567560
ชื่อเสียง
206533
ความหิว
883

ตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
5358
ความชั่ว
5550
ความโหด
7992
หนูเทา
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-2-11 22:16

สถานที่นอนหลับของตัวละคร : ถ้ำลี่เซ่อ
ชื่อผู้ฝัน : หวง เส้าเทียน
ความฝันประเภท : ลี้ลับ

{ เควสโลก } ผนึกไป๋หู่
ตอน บุรุษผู้ดูแลดรุณีต้องสาป




          ร่างสูงค่อยๆปรับนัยน์ตาลืมขึ้นดูเหมือนจะนอนหลับเนินนานจนหัวสมองโล่งว่างเปล่าไร้ความรู้สึกร่างกายเสมือนเบาบางประดุจปุยเมฆ ยันกายลุกขึ้นสังเกตมองที่นี่รอบข้างขุ่นมัวมืดอนธการอาจจะตกดึกแล้วหยิบย่ามสะพายกระเป๋า มือหนากุมขมับแน่นิ่งจู่ๆหัวใจก็บีบรัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

          “.....” ขาทั้งสองข้างยาวก้าวเดินออกไปหาเหล่าสัตว์เลี้ยงที่อยู่แถวๆปากถ้ำ ป่านนี้ไป๋เหยียนเฟยจะเป็นเยี่ยงไรบ้างอยากจะสนทนาในเรื่องราวต่างๆที่ตนเองอยู่ในสนามรบ

          ตึกตึกตึก

          เสียงฝีเท้าที่ไม่คุ้นเคยแล้วไม่น่าจะใช้บรรดาสัตว์เลี้ยงดังขึ้นบริเวณแถวหน้าถ้ำ หูทั้งสองข้างเงียบฟังสงสัยเพราะไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆทั้งสิ้น ใบหน้าคมคายติดหวานคล้ายสตรีลอบแอบแถวโขดหินที่ปิดบังร่าง

          หากแอบหลบอยู่ตรงนี้อาจจะไม่สามารถล่วงรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้นทางที่ดีเขาควรจะเดินออกไปดูให้รู้แล้วรู้รอดเลยดีกว่า ไม่ลืมที่จะหยิบเข็มด้ายออกมาเผื่อเกิดสถานการณ์ฉุกเฉินพร้อมที่จะสังหารแก่ผู้ที่ลักลอบเข้ามาถ้าเป็นศัตรู

          แว่วเสียงสัตว์เลี้ยงก็ไม่มีร้อง บ้าหน่ามันไม่ปกติเสียแล้ว ร่างสูงหายใจเสียงแผ่วเบาเหยียบย้ำฝีเท้ากระทบพื้นถ้ำเบาๆอย่างเงียบเชียบ

          เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆก่อนจะปรากฎร่างบุรุษผู้หนึ่งอาภรณ์สีดำทมิฬ...


          ชายหนุ่มจ้องมองอย่างไม่ไว้วางใจในมือถือเข็มด้ายไว้ป้องกันตัวเองจากคนที่มิอาจคาดเดาได้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู “เจ้าเป็นใคร” เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามราบเรียบไม่ลดระยะป้องกัน

          ร่างสูงโปร่งมองคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยทักทาย “สวัสดีเส้าเทียน ข้าจ้งหลง” น้ำเสียงทุ้มต่ำค่อยๆพูดแนะนำตัว

         “.....” นิ่งชะงัก “รู้จักชื่อข้าได้เยี่ยงไร ข้าไม่รู้จักเจ้า” ความแปลกประหลาดครอบงำไม่เคยคุ้นหน้าค่าตาอีกฝ่ายไฉนถึงรู้ชื่อเขาได้

         “ข้าเป็นผู้คุ้มครองคุณหนูโม่” จ้งหลงบอกกล่าวเพื่อให้อีกฝ่ายลดอาวุธในมือลง

         “อย่ามาโกหกข้า พี่ชายผู้ดูหรหยงเสียชีวิตไปแล้ว” มือหนาสะบัดเข็มพุ่งเข้าเพื่อจัดการอีกฝ่ายที่อ้างชื่อ จะเป็นไปได้อย่างไรคนตายจะมีชีวิต เข็มพุ่งตรงด้วยความรวดเร็วแต่มันพุ่งผ่านร่างประดุจกับไม่มีกายหยาบเนื้อสัมผัส “เจ้าไม่ใช่มนุษย์” พยายามควบคุมอารมณ์

          “ใช่ข้าตายแล้วมิใช่มนุษย์” ร่างสูงโปร่งตอบนัยน์ตาสีดำสนิทนั้นไร้เงาจากนั้นก็เอ่ยเล่าจุดประสงค์ของการมา “เจ้าคงรู้แล้วสินะว่าคุณหนูโม่มีวิญญาณร้ายในร่าง เรื่องนี้ต้องเล่าย้อนกลับไปเมื่อครั้นที่คุณหนูเกิด….”

          เส้าเทียนยืนนิ่งเมื่อได้ยินคำตอบ นี่กำลังพูดคุยกับวิญญาณคนตายชีวิตจะพบเจอแต่เรื่องบันเทิงเกิดไปไหม “ใช่ข้ารู้นางมีวิญญาณร้ายในร่าง” แต่เขายอมรับได้จึงตกลงปลงใจที่จะแต่งงาน

          “ในตอนนั้นมีเสือขาวตัวใหญ่หิวโหยออกไล่จับกินชาวบ้านในหมู่บ้านที่ออกไปหาของป่า ไม่มีใครทราบว่ามันมาจากที่ใด ศาสตราวุธใดๆ ไม่อาจทำอันตรายมันได้ มีเพียงนายท่านซึ่งมีกระบี่ล้ำค่าเล่มหนึ่งที่สืบทอดในตระกูล เล่าว่ากระบี่เล่มนี้เป็นกระบี่ที่ทำจากเศษหินอุกกาบาตที่ตกในสมัยฉิน กลับสามารถทำร้ายเสือตัวนั้นจนบาดเจ็บได ในวินาทีที่นายท่านจะแทงเสือตัวนั้นทะลุหัวใจ ก็มีวิญญาณเสือออกจากร่างและพุ่งไปเข้าร่างทารกน้อย ในแวบแรกที่มารดากำลังอุ้มหญิงสาวอยู่เห็นเป็นหน้าเสือนางถึงกับตกใจพลั้งทำตกร่วงหล่น ดีที่เป็นใบไม้มากมายที่นางเอามาทำเปลให้ลูกน้อยนอน หลังจากนั้นนายท่านได้ฟังก็นำคุณหนูเดินทางไปพบท่านนักพรตในป่าเขาแถบนั้นเพื่อช่วยคุณหนู นักพรตบอกว่าเป็นเพราะวิญญาณอาฆาตเสือขาวตัวนั้น สิ่งนั้นไม่ใช่เสือขาวธรรมดา แต่เป็นเสือขาวที่ถูกวิญญาณสัตว์เทพไป๋หู่ หนึ่งในสี่สัตว์เทพที่เคยอาละวาดสวรรค์และโลกมนุษย์เมื่อหลายแสนปีก่อนที่จะถูกเจ้าแม่หนี่วาปราบ วิญญาณไป๋หู่มีความอาฆาตพยาบาทจึงได้สิงสถิตย์ในตัวคุณหนูแทน” จ้งหลงเล่าเรื่องราวในสมัยอดีตน้ำเสียงปนเจือนด้วยความเศร้า

          “.....” ฟังหน้านิ่งๆไม่ได้ถามขึ้นเพื่อรอให้อีกฝ่ายเล่าให้จบก่อน

          เสือเทพไป๋หู่ ร่างสัตว์ขนาดใหญ่เสือขาวที่โจมตีในครั้งนั้นแวบผ่านเข้าความคิด

          “หลายปีที่นายท่านทุ่มเทค้นหาตำนานที่จะผนึกสัตว์เทพและนำออกจากร่างคุณหนู ทรงท่านพบว่าในทะเลทรายรกร้างทางตะวันตกมีกระบี่โบราณเล่มนึงที่สามารถกำจัดไป๋หู่จนดับสูญไปได้ ในตอนนั้นนายท่านทราบข่าวจางเซียนกำลังตั้งคณะเพื่อเดินทางไปตะวันตก ในระหว่างเดินทางท่านแยกตัวออกไปจากคณะเดินทาง และหายสาบสูญไม่ได้กลับมาอีกเลย”

          “เช่นนั้นกระบี่โบราณนั้นอยู่ที่ใด หากมันจะช่วยเหลือหรูหยงได้ข้าจะตามหาแม้นแลกด้วยชีวิต” ยิ่งฟังก็ยิ่งมีความหวังที่จะลบล้างผนึกนั้นออกจากร่างระหง เขาไม่อยากเห็นนางเจ็บปวดอีกแล้ว

          “ตำนานเล่าว่าผู้ที่จะกำจัดวิญญาณสัตว์เทพในร่างได้จะต้องเป็นคนที่รักอย่างสุดซึ้งและรักคุณหนูอย่างแท้จริง ใช้กระบี่เทียนกังแทงทะลุหัวใจ คุณหนูก็จะไม่ตายและสัตว์เทพถูกกำจัดจนแตกดับสูญไปในที่สุด แต่หากเจ้าไม่ได้รักคุณหนูแท้จริง เจ้าจะกระตุ้นไป๋หู่ให้ครอบครองร่างคุณหนูและนางจะเป็นเสือขาวตลอดไป ตามตำนานที่นายท่านบอกไว้ กระบี่เทียนกังถูกเก็บรักษาไว้ภายในถ้ำเต๋อเทียน ที่ไหนสักแห่งในแดนตะวันตกหรือก็คือซีอวี้ในปัจจุบันนั่นเอง” จ้งหลงเล่าตำนานวิธีการกำจัดวิญญาณสัตว์ร้าย

          “ถ้ำเต๋อเทียน!?” รู้สึกงง เขาไม่ใช่คนแถวนั้นย่อมไม่รู้จักเส้นทางการเดินทางไปถ้ำแห่งนั้น

          ซีอวี้กว้างใหญ่ไม่ได้หาเจอถ้ำอะไรนั้นง่ายๆหรอก

          “เส้าเทียน ข้าต้องฝากการช่วยคุณหนูในมือเจ้าด้วยนะ ข้าจ้งหลงจะคอยปกป้องเจ้าทั้งสองและนำทางเอง” ผู้ดูแลดรุณีต้องสาปฝากความหวังไว้ในกำมือชายคนรักของคุณหนูของเขา หวังว่าจะช่วยปลดปล่อยผนึกนั้นออก

          “ข้าให้สัญญาจะเสียสละชีวิตปกป้องภรรยาของข้า” หรูหยงเป็นสตรีที่เขารักมาก พานอุปสรรคมากมายมาด้วยกันต่างคนต่างยอมรับตัวตนกันได้ สตรีเฉกเช่นนี้จะหาได้จากที่ใด

          “เจ้ารักคุณหนูจากใจจริงใช่ไหม” เน้นย้ำคำถามเดิม

          “ไม่ว่านางจะเป็นสัตว์ร้ายหรือตัวอะไรข้าก็รักนาง แม้นชีวิตนี้จะไม่สามารถล้างผนึกนั่นได้ข้าก็จะปกป้องดูแลจนกว่าชีวิตจะหาไม่” น้ำเสียงราบเรียบเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ นัยน์ตาสีดำคมกริบจ้องมองอย่างไม่ปกปิดถ้อยวาจาสัตย์จริง

          “ได้ยินเช่นนั้นย่อมหายกังวล” คุณหนูของเขาได้คู่ครองที่รักจริงๆ อำนาจแห่งรักแท้จะช่วยเหลือทั้งสอง ร่างจงหล้นค่อยๆหายออกไปทีละนิดจากส่วนเท้า “ระวังด้วย ไม่ใช่มีแต่พวกเจ้าที่ปรารถนาอาวุธโบราณ กระบี่เทียนกัง แต่มีคนชั่วช้ามากมายที่ปรารถนาตามล่าขุมทรัพย์นี้เพื่อได้มันมาครอง”

          “กระบี่เทียนกัง… อืมข้าจะระวัง” ภายภาคหน้าจะมีอุปสรรคใดมาขวางกั้นก็ไม่อาจรู้ได้

          จ้งหลงจะเป็นคนนำทาง...

          “บางครั้งข้าไม่อาจปรากฎตัวปกป้องพวกเจ้าได้ อย่าประมาทต่อทุกสิ่งที่พบเจอ เส้นทางสู่ถ้ำเต๋อเทียนเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย” บอกตักเตือนเส้นทางที่จะไปถึงอีกฝ่ายจะเก่งกาจแต่อันตรายเกิดขึ้นได้ทุกหนทุกแห่ง

          “ข้าจะฝ่าฟันอันตรายนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเพื่อช่วยเหลือนาง”

          อันตรายมากเพียงใดก็ฝ่าฟันอุปสรรคนั้นไป
          ขอเพียงนางยิ้มให้กำลังใจ…..


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ความหิว -196 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -196 + 5

ดูบันทึกคะแนน

นี่ลูกหรือนักโทษ..ตามติดชีวิตเปลี่ยน

59

กระทู้

1039

โพสต์

54หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
101406
เงินตำลึง
567560
ชื่อเสียง
206533
ความหิว
883

ตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
5358
ความชั่ว
5550
ความโหด
7992
หนูเทา
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-3-2 23:28:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สถานที่นอนหลับของตัวละคร : สุสานดำ
ชื่อผู้ฝัน : หวง เส้าเทียน
ความฝันประเภท : ลี้ลับ

{ เควสโลก } ผนึกไป๋หู่
ตอน ผู้มีวาสนา


          กึก…

          เขาลืมตาตื่นขึ้นมามองเห็นทั้งสองข้างทางเป็นถ้ำที่มืดมิดไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างใดๆทั้งสิ้น มาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร นัยน์ตาสีดำคมกริบเดินสำรวจๆภายในถ้ำด้วยความสงสัยเป็นอย่างมากคนอื่นๆหายไปไหนกันหมด

          “มืดชะมัด” เขานั้นไม่ก้มหน้ามองทางทั้งที่พยายามคลำๆผนังถ้ำที่มืดสนิท ตื่นจากภวังค์ด้วยเสียงน้ำตกที่ดังกระทบหินเพียงหนึ่งหยด หากจะสำรวจดูที่นี่จะต้องมีคบเพลิง แถวนั้นไม่มีอะไรติดตัวมาเลยเดินมาเพียงตัวเปล่า

          ถ้าหากว่ามันจะมืดขนาดนี้นะแล้วทำไมเขาถึงจะต้องมาเดินอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ จำได้ว่าตัวเองนั้นโค่นพยัคฆ์ดำได้สำเร็จพร้อมกับพ้องเพื่อนสหายที่อยู่ด้วยกัน

          ในขณะเดินเส้าเทียนถูกอะไรบางอย่างกัดคอ ความรู้สึกเจ็บราวกับไม่ใช่ฝัน “!!!!” ความรู้สึกของเขานั้นมันเหมือนกับว่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่เขาหวาดกลัวจนแทบจะไม่อยากจะเอ่ยชื่อ ภรรยามจะทำใจดีสู้เสือโดยที่ไม่นึกคิดถึงมันใดๆทั้งสิ้นอาจจะเป็นแมลงอะไรหรือเปล่าที่มากัดคอ

           ร่างทรงนั้นกำลังเดินตามไปเรื่อยๆที่ได้ยินเสียงน้ำ ที่เคยได้ยินมาไม่นานเขาคิดว่าถ้าหากว่าจับเสียงฟังเอาโดยที่ไม่ได้มองทางนั้นก็คงจะไปถึงได้ ขายาวทั้งสองย่างก้าวอย่างสม่ำเสมอมือทั้งสองข้างก็เดินคำๆผนังทำไปเรื่อยๆ

          ถ้าหากว่าตอนนี้นั้นมีคบเพลิงในมือก็ดีจะได้ไม่ต้องคลำแบบนี้ไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย

          ติ๋ง...ติ๋งๆ

          จนกระทั่งสองเค่อกว่าๆเส้าเทียนเดินมาเจอกับโขดหินที่มีหินงอกปลายแหลมงอกชี้โขดหิน มีหยดน้ำใส่โขดหินตลอด แปลกตรงที่ว่าตรงนี้นั้นมีแสงสว่างที่สามารถจะมองเห็นหินงอกไปแหลมที่ชี้โขดหินราวกับว่าต้องการที่จะให้เขานั้นสำรวจดู ร่างสูงมองดูรอบๆสายตาทั้งสองข้างมาหยุดอ่านคำจารึกบนโขดหิน

          “กระบี่เทียนกังจักปรากฎต่อผู้มีวาสนา” เสียงทุ้มติดหวานอ่านออกเสียงก่อนที่จะขมวดคิ้วเป็นปมครุ่นคิดคำจารึกที่พึ่งอ่าน หากเป็นเช่นนั้นกระบี่เทียนกังจะปรากฏขึ้นเขาก็จะต้องเป็นผู้มีวาสนาถึงจะสามารถพบเจอมันได้ใช่ไหม...

          แต่น่าแปลกตรงที่ว่าทำไมถึงปรากฏอักษรจารึกบนโขดหินให้เขาอ่านกันละ ในระหว่างที่กำลังครุ่นอยู่นั้นตรงเบื้องหน้าก็เกิดประกายแสงที่ผนังถ้ำ
ก่อนจะมีร่างหนึ่งปรากฎตัวขึ้นมา
         

          “ท่านเป็นใคร…” เขาถึงกับตกใจที่เห็นสตรีส่วนบนเป็นคนส่วนล่างเป็นงู ถึงว่าจะเห็นแค่ด้านล่างของมันก็ทำให้เขาใจคอไม่ดี!

          “ข้าคืออดีตทายาทหนี่วารุ่นที่สิบ นามของข้า ‘เซี่ยโหว ถิง’ หลังข้าตายดวงจิตของข้าไม่อาจละทิ้งถ้ำแห่งนี้อันเป็นบ้านเกิดของข้า” ก่อนทายาทหนี่วาจะ เดินนำทางอีกฝ่ายไปเส้นทางที่ปรากฎขึ้น

          นัยน์ตาสีดำคมกริบมองเส้นทางสีทองที่ปรากฎขึ้น “ข้าชื่อหวง เส้าเทียนขอรับ” เขาเอ่ยแนะนำตัวด้วยเสียงราบเรียบก่อนที่จะเดินตามนางไป

          สองข้างทางฉายภาพบางอย่าง “เดิมถ้ำแห่งนี้เป็นถ้ำของชาวเผ่าต้าหลี่โบราณส่วนหนึ่งที่ปรารถนาใช้ชีวิตสงบไม่ยุ่งเกี่ยวโลกภายนอก”

          “ถ้ำแห่งนี้หมายถึงถ้ำอันใดรึ” โพล่งถามด้วยความงุนงงที่นางนั้นบอกเขามองทางทั้งสองข้างที่มีภาพฉายขึ้นมาราวกับมีเวทมนตร์

          “ข้าเกิดมาในหมู่บ้านเต๋อเทียนแห่งนี้ มีหน้าที่ปกป้องชาวบ้านและโลกใบนี้ตามหน้าที่ทายาทหนี่วา” ทายาเจ้าแม่หนี่วายังไม่ตอบคำถามของอีกฝ่ายนางนั้นกำลังพูดอธิบายเรื่องราวในอดีตหนึ่งพันปีที่แล้ว

          “.....” เมื่อเส้าเทียนเห็นว่านางนั้นไม่ยอมตอบคำถามของเขาจึงไม่ได้ถามอะไรต่อเลือกที่จะฟังแล้วก็มองภาพตามไปด้วย ที่นี่นั้นเคยเป็นหมู่บ้านมาก่อนอย่างนั้นหรอเขาเพิ่งรู้

          “แต่น่าอดสูใจนักที่ข้าบกพร่องในหน้าที่ ปล่อยให้เกิดความรักในจิตใจที่ทายาทหนี่วาไม่ควรมี” เสียงหวานไพเราะนั้นพูดด้วยความโศกเศร้า

          “ความรักมันเกิดได้ทุกที่…” ขนาดคนอย่างเขาที่ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะมีคู่ครองยังก่อเกิดความรักให้กับโม่หรูหยง

          “ข้าหลงรักจอมมารอสูร เยว่หวางฉิน เขาเป็นจอมมารที่มีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้น เขาหลอกล่อข้าให้หลงรัก โดยมีจุดประสงค์เพื่อครอบครองกระบี่เทียนกังและดวงจิตทายาทหนี่วา เพื่อทำลายโลกมนุษย์”

          ‘จอมมารอสูร เยว่หวางฉิน’ นี่เขาต้องมารับรู้เรื่องราวความรัก ก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น ผู้คนมากมายนะ ต้องการที่จะได้ครอบครองกระบี่เทียนกัง ไม่เว้นแม้แต่จอมมารอสูร

        
  “ในคืนที่เรื่องราวทุกอย่างเกิดขึ้น…” ก่อนเซี่ยโหว ถิงจะผายมือไปทางภาพที่ชาวบ้านถูกไอความมืดเข้าครอบครองร่าง “เยว่หวางฉินได้ใช้เวลาหลายสิบปีที่ข้าคิดว่าเขารักข้าและข้ารักเขาหว่านเมล็ดพันธุ์ปีศาจใส่ทุกคน ทำให้ชาวหมู่บ้านเต๋อเทียนห้ำหั่นกันเอง”

          เส้าเทียนมองภาพที่เกิดขึ้นราวกับตัวเองได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ เห็นคนในหมู่บ้านเต๋อเทียนกลายเป็นมนุษย์ที่มีจิตใจปีศาจ เป็นเมล็ดพันธุ์ที่น่ากลัวซะจริง

         
“ข้าได้ใช้พลังทั้งหมดผนึกผู้คนหมู่บ้านเต๋อเทียนเป็นหิน กาลเวลาผ่านไปนานที่แห่งนี้จึงกลายเป็นถ้ำ ส่วนเยว่หวางเฟยข้าได้หลอมรวมกับเค้า ตัวข้าเมื่อหมดพันธะปกป้องที่แห่งนี้ข้ากับเขาจะแตกดับสูญไม่สามารถเกิดใหม่ได้”

          “แล้วข้าจะทำอย่างไรเพื่อที่จะได้ครอบครองกระบี่เทียนกัง” เส้าเทียนนั้นมีจุดมุ่งหมายเพียงอย่างเดียวเพื่อต้องการที่จะปลดวิญญาณร้ายออกจากคนรัก

         
“หากท่านอยากได้กระบี่เทียนกังเพื่อปราบไป๋หู ข้าจะยกให้ท่านหลังจากท่านปลดปล่อยชาวหมู่บ้านเต๋อเทียนจากการเป็นหินและถอนเมล็ดพันธุ์ปีศาจออกจากตัวพวกเขาได้”

          “เดี๋ยวก่อนสิแม่นางแล้วพวกข้าที่เป็นมนุษย์จะทำอย่างไรล่ะอีกอย่างนึงพวกนั้นก็มีจิตใจที่ไม่ใช่มนุษย์แล้ว การที่จะถอดเมล็ดพันธุ์ปีศาจของพวกเขานั้นจะต้องใช้กำลังเป็นอย่างมาก อีกอย่างหนึ่งมันก็ยากมากเลยนะที่จะทำมันได้” เข้าได้ฟังที่ทายาทเจ้าแม่หนี่วาพูดก็ต้องพูดค้านขึ้นมา คนอย่างพวกเขานะหรอที่จะช่วยเหลือได้

        
  “ไม่ผิดหรอกหนุ่มน้อย ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าทำได้ เจ้าแม่หนี่วาเคยมาหาข้าครั้งนึงบอกว่า ในอีกหลายพันปีข้างหน้าจะมีมนุษย์ทั้งห้านำพาจิตวิญญาณสัตว์เทพศักดิ์สิทธิ์ไป๋หู่เดินทางมาที่แห่งนี้ พลังพวกเขาทั้งห้าและจิตวิญญาณสัตว์เทพจะช่วยปลดพันธนาการหมู่บ้านเต๋อเทียนและชำระล้างเมล็ดพันธุ์ปีศาจ” ทายาเจ้าแม่หนี่วาบอกกล่าวน้ำเสียงหวานมองบุรุษผู้มีวาสนาต่อกระบี่เทียนกัง

       “ในเมื่อว่าท่านบอกว่าพวกข้าจะทำได้...อืม ข้าสัญญาว่าจะช่วยเหลือคนในหมู่บ้านเต๋อเทียนให้กลับมาเป็นคนปกติ และช่วยชำระล้างเมล็ดพันธุ์ปีศาจ” เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยบอกให้สัจจะสัญญากับนางมองด้วยแววตามุ่งมั่นที่จะทำให้สำเร็จกับสิ่งที่ได้รับมอบหมายจากอีกฝ่าย


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +9 ความโหด โพสต์ 2019-3-2 23:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -63 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -63 + 5

ดูบันทึกคะแนน

นี่ลูกหรือนักโทษ..ตามติดชีวิตเปลี่ยน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปีกผีเสื้อมายา
ชุดมารจื่อเซ่อ
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
หน้ากากพุทธะ
ปิ่นเหมยกุ้ย
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x50
x4
x2
x5
x2
x1
x4
x1
x6
x1000
x500
x496
x425
x1000
x111
x15
x30
x665
x6
x8
x13
x2
x1
x6899
x100
x390
x4
x2
x997
x30
x454
x12
x1500
x1
x420
x766
x1040
x556
x108
x489
x431
x1
x1
x116
x6
x100
x4995
x20
x15
x100
x20
x15
x5
x5
x9999
x539
x10
x18
x10
x30
x19
x434
x24
x500
x218
x7144
x9999
x205
x161
x1
x400
x2
x260
x32
x174
x2835
x1
x133
x7880
x1100
x28
x7
x1
x3
x1351
x105
x2
x1100
x10
x10
x15
x1
x9999
x468
x201
x110
x977
x13
x2
x17
x4
x11
x56
x159
x619
x97
x171
x324
x2
x1577
x9999
x1
x9999
x1
x53
x37
x1315
x6
x510
x15
x30
x166
x7
x19
x130
x11
x5
x3
x1
x315
x175
x2
x1730
x4
x3
x360
x190
x24
x88
x13
x8
x15
x6
x35
x118
x367
x13
x4
x127
x449
x4599
x10
x8233
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x9
x12
x25
x15
x2900
x6
x7
x84
x962
x9999
x139
x1085
x758
x195
x1896
x9999
x554
x332
x3485
x9999
x6552
x4800
x17
x5221
x101
x189
x23
x1
x100
x6
x231
x72
x70
x96
x150
x17
x8125
x9999
x7756
x5424
x928
x170
x75
x9999
x944
x269
x15
x9999
x5506
x9999
x930
x1398
x9958
x799
x255
x652
x312
x5800
x1105
x505
x67
x2028
x63
x1679
x507
x275
x721
x3347
x72
x690
x8210
x2220
x141
x3000
x8494
x306
x1005
x804
x8104
x1491
x475
x1

59

กระทู้

1039

โพสต์

54หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
101406
เงินตำลึง
567560
ชื่อเสียง
206533
ความหิว
883

ตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
5358
ความชั่ว
5550
ความโหด
7992
หนูเทา
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-3-4 23:39:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-3-4 23:41

สถานที่นอนหลับของตัวละคร : หุบเขาจันทรา
ชื่อผู้ฝัน : หวง เส้าเทียน
ความฝันประเภท : ลี้ลับ

{ เควสโลก } ผนึกไป๋หู่
ตอน บททดสอบ


          “.....” เขาได้ยินเสียงปริศนานั้นพูดอีกครั้งก่อนที่จะหันไปมองหรูหยง ทันทีที่เซ้าเทียนมันกระพริบตาตามปกติจู่ๆก็มีแสงสว่างวูบวาบผ่านเข้ามาจนเขาต้องหลับตาด้วยความแสบ

           เอ๊ะ… เมื่อลืมขึ้นมากลับ กลับพบว่านั่งยองๆอยู่ที่พื้นที่ไหนสักแห่งซึ่งไม่ใช่ที่ที่เขานั้นอยู่ ‘หรูหยง ไห่หลง จีรั่ว อี้เหริน!?’ กลับหายกันไปหมดเหลือเพียงแค่เขาคนเดียวกับสถานที่ที่ตัวเองนั้นงุงงง ให้ตายเถอะนี้โดนภูตผีเล่นงานอีกแล้ว

          ทั้งที่ปลอบให้หรูหยงนั้นใกล้จะตื่นจากความหวาดกลัวได้สำเร็จแล้วๆแท้ ชีวิตมีอุปสรรคมากมายซะจริง บางทีก็สงสัยนะว่าคนอื่นเคยเป็นแบบเขาบ้างไหมหรือว่าเป็นแค่คนเดียว

           ชาติที่แล้วไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้วะ???

           ทำไมดวงของเขานั้นซวยซ้ำซวยซ้อนซ่อนเงื่อนขนาดนี้ เป็นห่วงคนรักที่ตัวเองนั้นพยายามที่จะให้นางหายคืนสติกลับคืนมาแต่ตัวเองก็โดนเล่นงานเช่นเดียวกัน แล้วจะทำอย่างไรต่อไปดี หันมองรอบข้างที่ไม่คุ้นตา

           ดูเหมือนอยู่ที่ไหนสักที่ในห้องโถงใหญ่เหมือนวิหารโบราณ “จะเอาอย่างไรกับชีวิตดี ต้องหาทางออก” เสียงทุ้มติดหวานพึมพำขึ้นมาเบาๆ ต้องไปตามหาทุกคน

           ทันทีที่เส้าเทียนนั้นลุกขึ้นยืนวิหารที่เคยมืดมิดแทบจะไม่เห็นแสงสว่าง ก็มีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาเปิดเป็นทางเดินให้สามารถเดินตรงต่อไป เปลวไฟที่คบเพลิงติดจนมองเห็นทางเรียงรายยาว “ขอเชิญหนุ่มน้อยเดินไปตามทางตรงหน้า”

           เสียงของใคร

          มันเป็นเสียงที่เหมือนกับว่าตัวเองได้ยินมาก่อนหน้านี้ก่อนที่เขานั้นจะโผล่มาที่ไหนก็ไม่รู้ ให้เดินไปด้านหน้าอย่างนั้นหรอ

           ตึกตัก…

          ร่างสูงค่อยๆเดินไปด้านหน้า เท้าทั้งสองข้างนั้นเดินสม่ำเสมอกันก่อนที่มองรอบรอบห้องโถงใหญ่ “.....” อันที่จริงแล้วเขาไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยเหมือนกับว่าตนเองนั้นโดนบีบบังคับให้ต้องทำตามเสียง

           เขานั้นเดินตามระเบียงทางตรงไปเรื่อยๆ นัยย์ตาสีดำคมกริบมองเห็นภาพสลักลวดลายมากมายที่สลักอยู่บนกำแพงทำให้วิหารแห่งนี้นั้นดูน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น

          ลวดลายสลักบนกำแพงดูเหมือนเป็นภาพประวัติศาสตร์ที่เขาเคยอ่านเรียงรายแถวยาวไป ตั้งแต่เซี่ย-จนถึงฮั่นจิ่งตี้ ที่นี่คงจะเป็นวิหารกาแฟที่สลักเรื่องราวเก่าๆของอดีตสมัยราชวงศ์ต่างๆ มีภาพประวัติศาสตร์มากมายที่เขาคุ้นตาอ่านผ่านๆมาแล้ว

           “ที่นี่ทั้งดูสวยงามแล้วน่าวังเวงในขณะเดียวกัน” อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่คนเดียวไม่มีผู้คนหรือใครอยู่แถวๆละแวกที่เขานั้นกำลังไล่อ่านลวดลายบนกำแพง

           จากนั้นเมื่ออ่านหมดแล้วเขาก็เดินตรงต่อไป หันมองสำรวจรอบรอบบ้างเพื่อที่จะได้หาทางออกไปจากที่นี่

          มันน่าแปลกตรงที่ว่าเหตุใดตนเองถึงมาโผล่อยู่ที่วิหารโบราณแห่งนี้ หรือนี่จะเป็นการเล่นตลกของภูตผีในหุบเขาจันทรา แต่นี่มันไม่มีความทรงจำที่เขาเคยเจอหรือเคยพบด้วยทั้งสิ้น อืม… อะไรก็เกิดขึ้นได้อย่าเพิ่งประมาทแล้วกัน

           มองรอบๆข้างพร้อมกับระมัดระวังตัวด้วยหากเจออะไรผิดปกติจะได้หาทางแก้ไขได้ทันท่วงที ตลอดระยะทางเดินที่เขาเดินนั้นช่างยาวไกลจนผ่านมาหนึ่งเค่อ เส้าเทียนเดินมาจนระเบียงทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นทางเดินถนนยาวไป

          นัยน์ตาทั้งสีดำสำรวจสอดส่องมองดูสองข้างไม่มีกำแพงวิหารมีเพียงความมืดที่มองไม่เห็นความมืดมิดที่พบจนชินชาแต่มิอาจเห็นได้พร้อมกับมีคบเพลิงตามทางเป็นแบบกระถางแทน

           ร่างสูงนั้นยืนอยู่ด้านบนเมื่อสังเกตมองไปด้านล่างก็พบกับมือมากมาย “คนพวกนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ”

           “ท่านผู้สร้างปล่อยพวกเราไปเถอะ เราผิดไปแล้ว” เสียงจากด้านล่างพูดขึ้นเสียงดังมีแววเสียงความขอโทษทรมาน

          “ท่านผู้สร้าง…?” ร่างสูงทบทวนพึมพำๆอยู่คนเดียว

          “ท่านผู้สร้างข้าขอไถ่โทษ ข้าสัญญาถ้าได้เกิดใหม่จะไม่ทำชั่วช้าอีกแล้ว”

         
“ไม่ ข้าไม่ผิด ข้าไม่ ข้าไม่”

          “.....” คนพวกนี้กำลังอ้อนวอนต่อผู้สร้าง? อืม เขาควรจะเดินลงไปดูให้เห็นกับตาแล้วถามใครสักคน แต่จุดมุ่งหมายของเขาในตอนนี้ก็คือการที่จะเดินลงไปเผื่อด้านล่างอาจจะมีทางออกไปจากที่นี่ก็ได้

           ตลอดทางเดินลงที่ผ่านนั้นก็ได้ยินเสียงคนพูดจาอ้อนวอน เส้าเทียนนั้นได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปมแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆพลางหันมองไปทางอื่นบ้าง

          แล้วทีนี้จะมีทางออกไหม

          "เฮ้อ" ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ทางเดินล้อมข้างที่มันอะไรกัน 'พูดถึงแต่ท่านผู้สร้าง ท่านผู้สร้าง ท่านผู้สร้าง อยู่นั่นแหละ'



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ความหิว -162 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -162 + 5

ดูบันทึกคะแนน

นี่ลูกหรือนักโทษ..ตามติดชีวิตเปลี่ยน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปีกผีเสื้อมายา
ชุดมารจื่อเซ่อ
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
หน้ากากพุทธะ
ปิ่นเหมยกุ้ย
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x50
x4
x2
x5
x2
x1
x4
x1
x6
x1000
x500
x496
x425
x1000
x111
x15
x30
x665
x6
x8
x13
x2
x1
x6899
x100
x390
x4
x2
x997
x30
x454
x12
x1500
x1
x420
x766
x1040
x556
x108
x489
x431
x1
x1
x116
x6
x100
x4995
x20
x15
x100
x20
x15
x5
x5
x9999
x539
x10
x18
x10
x30
x19
x434
x24
x500
x218
x7144
x9999
x205
x161
x1
x400
x2
x260
x32
x174
x2835
x1
x133
x7880
x1100
x28
x7
x1
x3
x1351
x105
x2
x1100
x10
x10
x15
x1
x9999
x468
x201
x110
x977
x13
x2
x17
x4
x11
x56
x159
x619
x97
x171
x324
x2
x1577
x9999
x1
x9999
x1
x53
x37
x1315
x6
x510
x15
x30
x166
x7
x19
x130
x11
x5
x3
x1
x315
x175
x2
x1730
x4
x3
x360
x190
x24
x88
x13
x8
x15
x6
x35
x118
x367
x13
x4
x127
x449
x4599
x10
x8233
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x9
x12
x25
x15
x2900
x6
x7
x84
x962
x9999
x139
x1085
x758
x195
x1896
x9999
x554
x332
x3485
x9999
x6552
x4800
x17
x5221
x101
x189
x23
x1
x100
x6
x231
x72
x70
x96
x150
x17
x8125
x9999
x7756
x5424
x928
x170
x75
x9999
x944
x269
x15
x9999
x5506
x9999
x930
x1398
x9958
x799
x255
x652
x312
x5800
x1105
x505
x67
x2028
x63
x1679
x507
x275
x721
x3347
x72
x690
x8210
x2220
x141
x3000
x8494
x306
x1005
x804
x8104
x1491
x475
x1

59

กระทู้

1039

โพสต์

54หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
101406
เงินตำลึง
567560
ชื่อเสียง
206533
ความหิว
883

ตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
5358
ความชั่ว
5550
ความโหด
7992
หนูเทา
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-3-5 07:37:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สถานที่นอนหลับของตัวละคร : หุบเขาจันทรา
ชื่อผู้ฝัน : หวง เส้าเทียน
ความฝันประเภท : ลี้ลับ

{ เควสโลก } ผนึกไป๋หู่
ตอน ผู้สร้าง


         ตึกตัก...ตึกตัก

         เส้าเทียนนั้นเดินตรงต่อไปเรื่อยๆตามระเบียงทางเดินถึงแม้ว่าจะมีเสียงคนจากด้านล่างนี้กำลังขอร้องอ้อนวอนต่อผู้สร้างอย่างใดเขานั้นก็ไม่สามารถจะยื่นมือไปช่วยเหลืออะไรได้นอกจากรับฟังและเดินตรงต่อไปอย่างมุ่งมั่น มองด้านซ้ายและขวาที่โล่งโจ้ง พยายามที่จะดูทางลงไปด้านล่างแต่เหมือนกับว่าไม่สามารถที่จะให้เขานั้นเดินลงไปได้

          ร่างสูงเดินกว่าสามเค่อ ก่อนมาหยุดตรงปลายประตูขนาดใหญ่ นี่เป็นประตูอะไรหรือว่าเป็นประตูทางออกสำหรับที่นี่อย่างนั้นหรอ แต่ถ้าเกิดว่าไม่เปิดไปก็คงไม่รู้ว่ามันเป็นประตูอะไรจึงต้องพิสูจน์

           มือหนาเอื้อมมือไปจะแตะประตูเพื่อที่จะเปิดทว่าเขากลับสังเกตเห็นโค้ดอะไรบางอย่างบนฝ่ามือปรากฎเป็นมือโปล่งใสก่อนมองเห็นโค้ตแปลกๆ 0101 บนหลังมือ

          ไม่นานประตูก็เปิอออกร่างสูงก้มกลับลงมาดูฝ่ามือ แต่ตอนนี้ไม่มีโค้ดแปลกๆขึ้นมาแล้ว เหมือนกับว่ามันหายไปมือของเขากลับมาเป็นเหมือนเดิม

          “.....” จากนั้นจึงเดินเข้าไปด้านในนัยน์ตาสีดำคมกริบมองห้องที่เขาย่างก้าวกรายเข้ามา เหลือบแสงสว่างกลมๆอยู่ตรงโถงใหญ่ นั่นเป็นแสงสว่าง… อืม ‘ข้าต้องผ่านมันเข้าไปหรือเปล่า?’

          คิดได้ดังนั้นก็ค่อยเดินเข้าไปใกล้ๆกับแสงสว่างที่อยู่ตรงกลางโถงใหญ่ แล้วทางออกอยู่ที่ใดหรือจะเป็นตรงแสงสว่างนั้นอาจจะใช้ในนี้รอบๆห้องไม่มีทางเดินต่อไปแล้วสำรวจรอบๆก่อนจะเข้าไปใกล้ๆ

          เดินมาหยุดตรงหน้าแสงสว่างมือหนายื่นมือจะแตะสัมผัสแต่ต้องชะงักมือค้างกลางอากาศแล้วถอยหลังออกหนึ่งก้าว

          “สวัสดี หวงเส้าเทียน ข้าเฝ้าจับตาดูมองท่านมาเสมอ ด้วยวาสนาของท่านในที่สุดก็พาท่านมาถึงที่แห่งนี้” แสงสว่างกล่าวพูดก่อนจะยื่นมือออกมาจากแสงลูบแก้มอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

          “แสงสว่างพูดได้!?!?” ไม่มีอะไรหน้าตกใจไปมากกว่าที่อีกฝ่ายมีมือยื่นออกมาลูบแก้มของเขาแล้ว นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น “ท่านเป็นใครหรือว่าเป็นท่านผู้สร้าง…” นั่นสินะตลอดทางเดินเขายังจำได้ดีว่าด้านล่างนั้นมีคนอื่นนามท่านผู้สร้างตลอด

          “ข้าจะประทานสิ่งที่เจ้าตัดไปมอบแก่เจ้าหลังจากเจ้ากลับถึงแผ่นดินฮั่น จำไว้สิ่งนั้นจะคงอยู่ได้เพียงสามวันเท่านั้นให้เจ้าใช้งาน” เอ่ยบอกในสิ่งที่สามารถประทานช่วยเหลือได้ เพราะอีกฝ่ายนั้นเป็นบุตรชายคนเดียวจึงจำที่จะต้องมีผู้สืบทอดต่อ

          “สิ่งที่ข้า…” เสียงทุ้มติดหวานมันเงียบไปสักพัก “หากเป็นเช่นนั้นข้าก็ขอน้อมรับ” หลังเรื่องราวทุกอย่างจบลง คิดว่าภรรยาของเขาคงต้องการที่จะมีบุตร หากได้สิ่งนั้นกลับคืนมาแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆในระยะสามวัน อาจจะทำให้นางนั้นตั้งครรภ์ได้…


          “เมื่อเจ้ากลับไปยังที่เดิม จงนำหน้ากากนี้สวมให้หรูหยง มันจะช่วยให้นางได้สติจากมายาเมฆหมอกและต้านทานอิทธิฤทธิ์ไป๋หู่ได้ครึ่งหนึ่ง แม้ว่าจะไม่อาจช่วยได้มากแต่จะทำให้หรูหยงสู้กับไป๋หู่ในร่างได้ ที่เหลือขึ้นอยู่กับความรักที่เจ้ามีต่อนาง” แสงสว่างขยับมือเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะมีหน้ากากปรากฎขึ้นมา

          เส้าเทียนมองหน้าที่อีกฝ่ายนั้นจะมอบให้ “ในเมื่อถ้าสวมหน้ากากให้นางแล้ว หน้ากากนี้ข้าจะกลับมามอบคืนให้กับท่านได้เยี่ยงใดถ้าถึงตอนนี้เรื่องราวทุกอย่างสิ้นสุดลง”

          “ไม่ต้องห่วงหรอกเมื่อวิญญาณไป๋หู่ถูกทำลาย เมื่อนั้นหน้ากากนี้จะกลับมาหาเราเอง”
ก่อนยื่นมือพร้อมของในมือออกมามอบให้อีกฝ่าย

          “ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็โล่งใจ” ก่อนที่จะรับหน้ากากจากแสงสว่างที่ยื่นมือส่งมาให้เข้ากำลังคิดอยู่ว่า จะมีวิธีใดที่จะช่วยเหลือนางดูเหมือนว่า หากได้กลับไปในครั้งนี้ คงจะทำให้นางนั้นหายคืนมาได้สติจะภาพมายา


          “สิ่งนี้จะช่วยเจ้าปลดคำสาปถ้ำเต๋อเทียนกลับคืนสู่ดั้งเดิม ผู้คนกลับมามีชีวิต แต่พวกเขาจะปะทุร้ายพุ่งทำร้ายเจ้า ในตอนนั้นเจ้าและเพื่อนทั้งห้าร่วมกันถือกระจกและส่องใส่ชาวบ้านรายคนจะกำจัดเมล็ดพันธุ์ปีศาจเหล่านั้นได้” แสงสว่างขยับอีกครั้งก็มีกระจกโผล่ออกมา

          “ปลดคำสาปถ้ำเต๋อเทียน” กระจกบานนี้จะช่วยพวกชาวบ้านให้หายกลับคืนมากันเป็นปกตินั้นก็เท่ากับคำสัญญาสาบานที่ให้ไว้กับทายาทเจ้าแม่หนี่วาจะเป็นผล นางบอกไว้ว่าช่วยเหลือชาวบ้านแล้วนำเมล็ดพันธุ์ปีศาจออกมาจากตัวพวกเขาได้ นางจะยอมมอบกระบี่เทียนกัง “แล้วต้องใช้กระจกบานนี้อย่างไร”

          “เมื่อถึงถ้ำเต๋อเทียนให้เจ้าปล่อยใจไปตามกระบี่เทียนกัง กระบี่จะนำพาเจ้าไปยังจุดที่จะใช้กระจกส่องเพื่อคลายคำสาปถ้ำ จำไว้พวกเจ้าทั้งห้าคนจะต้องถือกระจกพร้อมกันและตั้งจิตใจที่อยากช่วยเหลือปวงมนุษย์อย่างถ่องแท้ทั้งห้าคน” บอกวิธีใช้งานกระจกที่จะสามารถช่วยเหลือชาวบ้านได้

          “ต้องร่วมมือช่วยกันสินะ” เส้าเทียนพยักหน้ารับฟังก่อนที่จะจดจำคำพูดอีกฝ่ายไว้ ต้องถือบานกระจกพร้อมกันแล้วตั้งใจจิตที่จะช่วยเหลือ

          “พึงระวังไว้ในขณะพวกเจ้าใช้กระจกส่องจะห้ามหลุดจากสมาธิและมือห้ามหลุดจากกระจก หมาป่าอี้เหรินกับไป๋เหยียนเฟยอาจจะต้องทำงานหนักคอยช่วยกันพวกเจ้าจากเหล่าวิญญาณร้ายที่จะมาขัดขวาง”

          “ดูท่าครั้งนี้จะเป็นงานใหญ่ แต่ไม่เป็นไรฆ่าเชื่อมั่นในสหายของข้าสอง” เชื่อมั่นในสหายของตนเองอยู่แล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเขาก็จะทำมันได้สำเร็จอย่างแน่นอน

          “เจ้าหลับตาตั้งสมาธิ ข้าจะส่งเจ้ากลับไปยังโลก”

          เส้าเทียนหลับนัยน์ตาทั้งสองข้างลง “อย่างไรซะก็ต้องขอบคุณท่านด้วย” ถึงจะหลับตาลงจะเอ่ยเสียงพูดกล่าวบอกขอบคุณแสงสว่างที่มอบของให้แก่เขาเอาไว้ช่วยเหลือหรูหยงและชาวบ้านอีกมากมาย

           สัมผัสได้ถึงริมฝีปากนุ่นนวลก่อนจะรู้สึกตัวเบาหวิวเหมือนกับล่องลอยอยู่บนอากาศ

           วูบบบ~


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ความหิว -462 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -462 + 5

ดูบันทึกคะแนน

นี่ลูกหรือนักโทษ..ตามติดชีวิตเปลี่ยน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปีกผีเสื้อมายา
ชุดมารจื่อเซ่อ
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
หน้ากากพุทธะ
ปิ่นเหมยกุ้ย
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x50
x4
x2
x5
x2
x1
x4
x1
x6
x1000
x500