กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 36|ตอบกลับ: 2

{ เกาะจู } ♥ สระหัวใจมรกต ♥

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-2-11 20:39:44 |โหมดอ่าน
My Example


♥ สระหัวใจมรกต ♥



♥ สระหัวใจมรกต ♥



สระน้ำธรรมชาติที่อยู่ในป่าทิศตะวันออกริมสุดของเกาะ
ซ้อนตัวอยู่ในปราการหินผาที่หากมองจากมุมสูงจะเห็นเป็นรูปหัวใจสีเขียวมรกต
จนได้ชื่อว่า สระหัวใจมรกต ทางเดียวที่จะเข้าถึงสระแห่งนี้คือต้องปีนเขาข้ามไป
และไต่ลงบรรไดไม้ไปยังแพรเล็กๆ

แหล่งน้ำเต็มไปด้วยแร่ธาตุและพลังชีวิตส่วนหนึ่งจากสระน้ำศักดิ์สิทธิ์
ทำให้อุดมไปด้วยพันธุ์ปลาและพืชน้ำหลากหลายสายพันธุ์
น้ำในสระยังมีสรรพคุณบำรุงผิวพรรณอีกด้วย

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-2-11 21:35:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SUSAN เมื่อ 2019-2-11 21:43


『ปฐมบทที่ 1』เจตจำนงแห่งไฟ 4 [ครั้งหลัง]
[โรลเนื้อเรื่องอิสระ+ ตกปลา]
ความเดิมตอนที่แล้ว
      ฉง ลู่เต๋า บุตรชายสหายของโอฟิเลีย เดินทางมายังเกาะจู เขาขอมาอาศัยอยู่ที่นี่สักพักด้วยเหตุผลบ้างอย่าง ซูซานน่าดีใจที่ได้เจอเขาอีกครั้ง โอฟิเลียยินดีให้มารหนุ่มอาศัยอยู่ที่คฤหาดร่วมกับลูกๆของนาง แต่หงหยิงกับไม่ชอบมารผู้นี้นัก เพราะกลัวว่า ซูซานน่า จะใกล้ชิดชายหนุ่มมากจนเกินไป. . .
“ ข้างหน้านั้นแหละพี่ชาย ตรงไปโลด~”
“. . . .”
     ร่างสูงกำยำของชายหนุ่มเกศาเพลิงกำลังปีนไต่ขึ้นเขาพร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังขี่หลังของเขาเหมือนลูกลิงเกาะหลังแม่ขึ้นต้นไม้ หน้าผาสูงชันของภูเขาที่มีสายน้ำไหลจากยอดเขาตลอดเวลา เป็นเรื่องยากต่อการปีนป่ายแต่สำหรับมารหนุ่มมันไม่ใช่เรื่องยากเย็น เด็กน้อยเกาะแผ่นหลังแกร่งไว้แน่น นางไม่ได้กลัวความสูงหรือกลัวจะผลัดตก เพียงแต่รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก นางเหยี่ยวหงหยิงบินวนอยู่ไม่ห่างคนทั้งสอง เพราะกลัวว่าเด็กหญิงจะพลัดตกลงไปในหุบเหว หงหยิงทั้งเบื่อหน่ายทั้งหงุดหงิดกับการละเล่นและกิจกรรมพิเรนๆของเด็กน้อยที่สรรหามาเล่นในแต่ละวัน วันก่อนก็แอบไปวาดรูปที่หุบผาทมิฬ วันนี้ก็จะปีนเขาเข้าไปตกปลาที่สระหัวใจมรกต นับวันซูซานน่ายิ่งเลานอะไรอันตรายหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ. .
อันตราย. .ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไปขี่หลังเจ้ามารนั้น ทั้งที่ข้าก็พาบินข้ามไปได้ง่ายๆแท้ๆ. .ฮึ! ถ้าตกขึ้นมาข้าจะไม่ช่วยเลยค่อยดู หงหยิงคิดอย่างขุ่นเคืองดูเหมือนตั้งแต่ลู่เต๋ามาอยู่ที่นี่ ค่าความสัมพันธ์ของนางจะลดลงมากลายเป็น เหยี่ยวแบกของแทนเสียแล้ว. .


“ เย้~~~ถึงแย้ววว วันนี้ซูจะตกปลาตัวโตๆเลย ”
“. . . .”
        ในที่สุดทั้งสามก็เข้ามาถึงสระหัวใจมรกต แสงตะวันปลายฤดูหนาวส่งสว่างผ่านปราการหินสะท้อนผืนธาราสีมรกตที่แน่นิ่ง ฝูงมัจฉาแหวกว่ายในวารีเย็นเฉียบ ต้นไม้เริ่มแตกใบอ่อนสีเขียวบ่งบอกถึงใบไม้ผลิที่กำลังใกล้เข้ามา คนทั้งสองและหนึ่งเหยี่ยวยืนอยู่บนแพรไม้เก่าริมสระน้ำ เด็กน้อยผู้ร่าเริงตื่นเต้นกับทุกสิ่งในขณะที่มารหนุ่มและนางเหยี่ยวอยู่ในห้วงอารมณ์อันเงียบเฉียบ สองสายตาของสองอสูรจ้องมองกันและกันเป็นพักๆ หงหยิงมองมารหนุ่มอย่างไม่ไว้วางใจ ขณะเดียวกันลู่เต๋าก็คงรู้ว่ามีคนกำลังเพ่งเล็ง

“ พี่ชาย~ มาตกปลากันเถิด ”
“. . . . .” เด็กหญิงเอ่ยก่อนจะส่งคันเบ็ดไม้ให้กับชายหนุ่ม ร่างสูงพลันสายหน้าเบาๆก่อนจะหันมองไปทางอื่นอย่างว่างเปล่า
“ เอ๋~ทำไมล่ะ? พี่ชายอุตส่าห์พาข้าปีนเขามาแท้ๆ ”เด็กน้อยเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้า ใบหน้าคมคายที่กำลังเหม่อลอยหันมาจ้องมองร่างเล็กก่อนจะเอ่ย. .

“ อยากให้มา ก็มา ” เด็กน้อยจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาว้อนวอน นางรู้สึกเสียดายที่ชายหนุ่มไม่มาตกปลาด้วยกัน แต่อย่างน้อยๆเขาก็ยอมมากับนาง..
“Okay~ ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะตกเผื่อพี่ชายเอง วันนี้Dinnerคือปลาย่าง~~” เด็กน้อยเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะคว้าเบ็ดเหวี่ยงลงน้ำ นั่งรอค่อยปลาสักตัวมากินเหยื่ออย่างใจจดใจจ่อ ส่วยชายหนุ่มก็ยังคงยืนมองแผ่นน้ำสีมรกตอย่างเรียบเฉยราวกับเป็นปูนปั้น ไม่ใสใจว่าเด็กน้อยจะกำลังทำสิ่งใด หงหยิงที่กำลังเกาะกิ่งไม้เฝ้ามอง เพียงเท่านั้นนางก็รู้สึกได้แล้วว่าซูซานน่าควรอยู่ให้ห่างมารผู้นี้ ซูของนางเป็นเด็กร่าเริงและเอาใจใส่คนรอบข้างแต่ชายผู้นี้มันก็แค่หุ่นกระบอกที่มีชีวิตแต่ไร้หัวใจ ไม่มีความรู้สึก ไม่มีสิ่งใดที่ควรค่าให้ซูซานน่าของนางทุ่มเทใส่ใจ . . .

เมื่อไหร่จะกลับหลุมเจ้าไปสักที เจ้ามาร!
“. . .”
    หงหยิงคิดในใจพรางส่งจิตสังหารใส่มารหนุ่ม เพียงพริบตาใบหน้าเย็นชาพลันหันไปทางเหยี่ยวเวทย์ที่กำลังจ้องมองตน เหมือนชายหนุ่มรับรู้ได้มารนางเหยี่ยวกำลังแบบนินทาตนในใจ. .
“ มีอะไรหรือพี่ชาย? ”เด็กน้อยเอ่ยถามเมื่อสังเกต้ห็นท่าทีของชายหนุ่ม
“ . . . .”ลู่เต๋าส่วยหน้าก่อนหันกลับไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยตามเดิม

มีต่อ

แสดงความคิดเห็น

((3)) ได้รับปลาน้ำจืด 301  โพสต์ 2019-2-11 21:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เปิดเทอมนั้น ฉันตาย
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานเหยาเจี่ย
Ignite
เตาถานมู่
หลี่ซื่อชุนชิว
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x300
x5
x1
x1
x27
x378
x1040
x2000
x9
x10
x111
x40
x5
x20
x496
x10
x50
x10
x20
x30
x1
x1
x5
x1
x1
x5
x20
x5
x20
x90
x100
x50
x35
x18
x8000
x9999
x100
x9000
x5
x1
x1000
x1
โพสต์ 2019-2-11 23:07:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[โรลตกปลา]
          เวลาล้วงเลยผ่านไป ซูซานน่าตกปลาได้หลายตัว หงหยิงเองก็ช่วยนางจับปลาอีกแรง แต่ลู่เต๋าก็ยังคงนิ่งเฉยไม่ทำอะไรอยู่เช่นเดิมเพียงแค่เปลี่ยนอิริยาบทจากยืนมาเป็นนั่งข้างๆเด็กน้อยแทน การตกปลากินเวลาไปจนถึงยามเย็นดวงตะวันใกล้ลับฟ้าอากาศเริ่มหนาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสงสีส้มอำพันส่องประกายผิวน้ำสีมรกตจนเกิดสีสันอันงดงามบนผิวน้ำ  ผ่านไปนานจนเด็กหญิงรู้สึกเงียบเหงา มีเพียงหงหยิงที่พูดคุยกับนางแต่ก็เพียงในโทรจิต แถมยังดูเหมือนจะโกรธเคืองนางด้วยเหตุผลบางอย่าง บางทีนางก็อยากให้พี่ชายพูดคุยกับนางบางสักนิด. .
“ พี่ชาย เคยตกปลามาก่อนหรือเปล่า? ” เด็กหญิงเริ่มเปิดประเด็นสนทนากับชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ
“. . .” ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างไม่แลมอง

“โอว~ งั้นหรือ แล้วพี่ชายเคยเดินทางไปที่ไหนมาบ้าง? ไปทั่วทุกที่ในต้าฮั่นแล้วหรือยัง? ” ซูเอ่ยถามต่อ
“. . หลายที่ ” ลู่เต๋าเอ่ยตอบสั้นๆด้วยเสียงอันทุ่มต่ำเยือกเย็น เด็กน้อยแย้มยิ้มพลางพยักหน้า นางดีใจนิดหน่อยเมื่อในที่สุดพี่ชายก็พูดอะไรออกมาบ้าง

“ดีจัง ข้ารู้เรื่องราวนอกเกาะจูเพียงในตำรา กับฟังจากคำบอกเล่าของท่านแม่ แต่. .มันต่างกับสิ่งที่ข้าเคยเจอ มนุษย์ดู. .ใจร้าย เมื่อพบผู้คนที่แตกต่างจากพวกเขาก็จะถูกเกลียดชัง บางทีข้าก็กลัวที่จะต้องออกไปเผชิญโลกอีกครั้ง แต่ว่า. .ข้ายังอยากเห็นโลกให้มากกว่านี้ ” ซูซานน่าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มผู้ที่กำลังมองเหม่อพรางหันมามองร่างเล็กด้วยใบหน้าเย็นชา แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้นางดีใจมากแล้ว อย่างน้อยชายหนุ่มก็รับรู้และรับฟังสิ่งที่นางพูด แม้นจะมีท่าทีเย็นชาแต่นางคิดว่าเขาคงเข้าใจ

“. .อา~จริงสิ! อีกไม่กี่วันท่านแม่จะพาพวกเราไปเที่ยวเทศกาลวีนัสที่หมู่บ้านโรมัน และเทศกาลหมาป่าที่แคว้นซูเล่อ เป็นการท่องเที่ยวแบบยาวเหยียด~เลยล่ะ พี่ชายก็ไปกับเราด้วยนะ ”
“. . . . .” เด็กน้อยเอ่ยด้วยรอยยิ้มเริงร่า ชายหนุ่มผู้กำลังจ้องมองอย่างเรียบเฉยพลันพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปมองเหม่อที่เดิม เด็กน้อยดีใจแต่คนที่กำลังคิดหนักคือนางเหยี่ยวสาวผู้ซึ่งนึกภาพไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้ามารลู่เต๋าต้องติดตามไปด้วย เวรกรรม. .

ซูซานน่า กลับได้แล้ว. . หงหยิงเอ่ยผ่านกระแสจิต ตัดบทคนทั้งสองก่อนจะบินไปโฉบเบ็ดตกปลาออกจากมือของเด็กน้อย" เฮ้!? เดี๋ยวก่อนสิหงหยิง ข้ายังอยากตกปลาต่อ--"
ไม่ต้องตกอะไรทั้งนั้น ไม่เห็นหรือไงว่ามันเย็นมากแล้ว เจ้าต้องกลับไปอ่านตำราอย่าลืมสิ!! นางเหยี่ยวเอ่ยพลันคว้าตะกร้าใส่ปลาแล้วสัมภาระต่างๆส่งให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งเฉยเมย ใบหน้าเยือกเย็นพรางหันมองนางเหยี่ยวราวกับกำลังถามว่า [ ต้องการอะไร? ]

ได้ยินข้าแล้วใช่ไหมเจ้ามาร? ข้าจะพาซูซานน่ากลับ จำทางกลับไปที่คฤหาสน์ได้ใช่ไหม?

". . . . . . ." หงหยิงส่งกระแสจิตสื่อสารกับมารหนุ่มโดยตรง ชายหนุ่มลุกขึ้นแต่ก็ไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างได้ ปลายตาสีแดงฉานพรางมองตะกร้าใส่ปลาและคันเบ็ดที่กองอยู่ที่พื้นแพรไม้

ไม่ตอบ. .งั้นข้าถือว่าจำได้ แบกของกลับมาด้วยล่ะ! หงหยิงเอ่ยก่อนคว้าตัวเด็กน้อยโบยบินขึ้นเหนือพื้น ร่างเล็กๆถูกหิ้วปีกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว. .
" เฮ้?เดี๋ยวสิหงหยิง แล้วพี่ชายล่ะ แล้วปลา---" ซูซานน่าเอ่ยถามด้วยความสับสน ที่จู่ๆหงหยิงก็จะพานางกลับแล้วทิ้งลู่เต๋าไว้ แต่ดูเหมือนนางเหยี่ยวจะไม่สนใจคำพูดของเด็กน้อยแม้นแต่น้อย และนางเหยี่ยวไม่ได้แยแสความรู้สึกชายหนุ่มสักนิด เพราะนางรู้ดีว่าเขาไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว

เขากลับเองได้ซูซานน่า แต่เจ้าต้องรีบกลับก่อนค่ำ คำสั่งแม่นาย ลืมแล้วหรือ? หงหยิงเอ่ย
"แต่. . Okay กลับก็ได้. . " เด็กน้อยพลันจะเอ่ยแย้งแต่ก็รู้สึกไม่ดีที่จะต้องคัดคำสั่งมารดา ใจจริงนางอยู่จะกลับด้วยกันกับพี่ชาย ไม่อยากทิ้งให้ชายหนุ่มแบกของกลับไปลำพัง  ร่างเล็กๆค่อยๆลอยขึ้นสูงเหนือพื้นแต่ดวงตาสีทับทิมยังคงจ้องมองชายหนุ่มเบื้องล่างอย่างเว้าวอน ทิ้งพี่ชายไว้แบบนั้น ไม่ยุติธรรมเลย เด็กน้อยคิด

      ระหว่างทางที่ซูซานน่าและหงหยิงกำลังโบยบินกลับคฤหาสน์ เด็กน้อยรู้สึกจะนิ่งเงียบและเศร้าซึมกว่าทุกครั้ง ปกติถ้าไปไหนมาไหนด้วยการเหินเวหา เด็กน้อยจะร่าเริงและพูดไม่ยอมหยุด แต่คราวนี้กลับนิ่งเกินไปจนหงหยิงรู้สึกหงุดหงิดใจ นางรู้ดีว่าเพราะอะไร นั้นยิ่งทำให้หงหยิงเป็นกังวล มันทำให้นางรู้ว่าซูซานน่าใส่ใจมารหนุ่มพูดนั้นมากขนาดไหน. .
" เงียบแบบนั้น หมายความว่ายังไงซูซานน่า? " หงหยิงเอ่ยถาม
" ไม่ต้องพูดเลย เจ้าใจร้าย เราไม่ควรทิ้งพี่ลู่เต๋าไว้แบบนั้นนะ " เด็กน้อยเอ่ยตอบด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

" เขาเป็นมารปีศาจนะซูซาน เขาไม่เป็นไรหรอก เจ้าจะเป็นห่วงเขามากเกินไปแล้ว " หงหยิงเอ่ยขึ้นเสียงด้วยอารมณ์ ยิ่งทำให้เด็กน้อยรู้สึกไม่ดีเข้าไปอีก น้ำตาร้อนระอุเริ่มเอ่อคลอดวงตาแต่นางก็พยายามกลั่นมันเอาไว้. .
" เป็นมารแล้วยังไงล่ะ? เขาเป็นพี่ชายของข้านะ ถ้าเกิดพี่ชายโกรธข้าขึ้นมาล่ะ. ." น้ำเสียงใสตะหวาดตอบด้วยอารมณ์กลับไป

" เขาไม่โกรธเจ้าหรอกซูซานน่า เพราะเขามันไม่มีความรู้สึกอะไร เจ้าเลิกใส่ใจคนแบบนั้นสักทีได้ไหม!? " หงหยิงเอ่ยตอบ นางเองก็เริ่มจะเดือดดานขึ้นมาแล้ว อย่างไรก็ต้องระงับอารมณ์เอาไว้ เพราะอีกฝ่ายนั้นยังคงเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา. .

" ไม่จริงสักหน่อย. . ."น้ำเสียงใสเอ่ยอย่างแผ่วเบาก่อนจะก้มหน้าหลบตานางเหยี่ยวที่จ้องมอง นางใส่ใจและห่วงใยความรู้สึกของทุกคนที่นางรักไม่ว่าเขาจะเป็นมารปีศาจหรืออะไร นางเชื่อว่าลึกๆทุกคนยอมมีความรู้สึก นางไม่อยากถูกจนจำในแง่ร้าย ไม่ต้องการให้ใครเกลียดชังนาง . .นางเหยี่ยวเห็นท่าทีของเด็กน้อยก็เริ่มสงบใจ นางควรจะใจเย็นมากกว่านี้ โชคดีที่เด็กหญิงพกกระจกวารีติดตัวไปไหนมาไหน ไม่เช่นนั้นนางอาจจะปะทุพลังเพลิงออกมา นางคงต้องให้เวลาซูซานน่าอยู่คนเดียวสักพัก คนอย่างนางครู่เดียวก็กลับมาร่าเริงได้เหมือนเดิม. .

ขอโทษซูซานน่า ข้าต้องกันเขาให้ห่างเจ้า เพื่อตัวเจ้าเองนะ

@Admin @Baoling

แสดงความคิดเห็น

(2) ได้รับปลาน้ำจืด 200  โพสต์ 2019-2-11 23:16

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เปิดเทอมนั้น ฉันตาย
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานเหยาเจี่ย
Ignite
เตาถานมู่
หลี่ซื่อชุนชิว
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x300
x5
x1
x1
x27
x378
x1040
x2000
x9
x10
x111
x40
x5
x20
x496
x10
x50
x10
x20
x30
x1
x1
x5
x1
x1
x5
x20
x5
x20
x90
x100
x50
x35
x18
x8000
x9999
x100
x9000
x5
x1
x1000
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:19

ขึ้นไปด้านบน