123
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ ซานเมืองฉางอัน | ฝั่งเหนือ } ท่าเรือซันป่อกง {ท่าเรือใหญ่}

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2020-9-16 19:52:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วังวนลิขิตเจ็ดเดือนเจ็ด
2013
ถังหูลู่เกลือนรก

               นักกวีหนุ่มเดินทางกลับไปที่จวนซือหม่าเพื่อเยี่ยมเยียนบิดาและมารดาบุญธรรม หลังทานอาหารและสนทนาไต่ถามสารทุกข์สุกดิบแล้ว ไฉ่เมี่ยนได้กันำหีบไม้ใบหนึ่งมามอบให้เขา ภายในนั้นมีจดหมายไม่ต่ำกว่าร้อยฉบับจ่าหน้าถึงตน.. น่าปวดหัวยิ่งจึงสุ่มหยิบมาอ่านเพียงห้าหกอัน เมื่อเข้าไปถึงเรือนอู่ถงก็พบว่าอาภรณ์ประหลาดที่มีลวดลายแขร่งขรึมพร้อมสานส์ฉบับหนึ่ง มีเพียงตราสัญลักษณ์รูปจันทร์เสี้ยวบ่งว่ามอบให้เจ้าของเรือน

                ‘จันทร์เสี้ยว? หรือว่าจะเป็นอาเยว่?’ ลองสวมดูพบว่าเนื้อผ้าถักทอลวดลายโบราณช่วงบ่าประดับปีกทองคำ มีเอกลักษณ์กว่าอาภรณ์ที่วางขายตามท้องตลอด รู้สึกประทับใจอยู่บ้างจึงนำติดไปในการเดินทางนี้ด้วยเสียเลย..

                  จดหมายสองสาบฉบับแรกมาจากสหายเก่าไต่ถามเรื่องราวทั่วไป แสดงน้ำใจและความห่วงใยมาถึงกัน มือขาวตวัดอักษรแล้วพับสานส์ให้เหล่านกพิราบนำไปส่งได้ไม่ถึงห้าฉบับก็บังเอิญนึกถึงของสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้… เขาสมควรนำพิณติดตัวไปด้วยเผื่อฝึกฝนคลายความเบื่อหน่ายระหว่างทาง ร่างสีเงินก้าวไปยังตู้ไม้จันทร์หอมเดิมทีคิดว่ากู่ฉินวารีกับพิณหางไหม้คงจะเหมาะสมที่สุด ตัวเลือกสองอย่างที่ว่าถูกปัดตกไปเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับ ‘ม่อเยวี่ยนสือซว่าน’ กู่ฉินโบราณที่ตัวเขาเองก็ยังลืมไปแล้วว่าได้มันมาอย่างไร ไม้ดำบุปผาแดงราวกับโลหิตดูดึงดูดและล่อลวงผู้คน ชายหนุ่มนำมันออกมาใส่กล่องพกเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง

                ก่อนก้าวออกจากเรือนยังได้ล่องลอยไปกับความทรงจำและบรรยากาศอันอ้างว้างรอบเรือนอู่ถง เขาเคยพึงพอใจกับความเงียบสงบของที่นี่จึงเลือกเป็นที่พักในครั้งอดีต “....พอไม่มีเจ้าพวกนั้นอยู่แล้ว ดูร้างไปเยอะ” ย้อนกลับไปห้าปีก่อน ลานกว้างรอบๆ นี้มักมีร่างของอวี้เหวินหยางที่คอยรำมวยอยู่ทุกเช้า เสียงของผานซุ่นที่โอ้อวดว่าตนสามารถยึดห้องครัวใหญ่จากพ่อบ้านได้สำเร็จ หรือแม้แต่บทเพลงขลุ่ยน้ำเต้าของจูหรงเยว่… ก็ชวนให้หวนคิดถึง เวลานี้สถานที่ยังคงเดิมผู้คนกลับเปลี่ยนแปลง สิ่งเดียวยังเหมือนเดิมก็คือตัวเขาที่กลับมาใช้ชีวิตลำพัง

               นัยน์ตาหงส์หรุบลงวูบหนึ่งเจือแววโดดเดี่ยว ทอดถอนใจ ทุกสิ่งล้วนพบเพื่อพรากจาก…

               รับเอาขนมและของทานเล่นจำนวนหนึ่งที่คิดว่าสตรีน่าจะชื่นชอบมาจากแม่นางไฉ  มัวแต่อำลาอี้เหนียงจั๋วเหวินจวินมิได้สังเกตท่าทีพะว้าพะวนของไฉเมี่ยนเฝ้าถามว่าครั้งหน้าเขาจะกลับมาอีกเมื่อไร อาจเพราะน้ำเสียงของนางแผ่วเบาจนเกินไป ฟังมิได้ศัทพ์ บุรุษเกศาเงินจึงเพียงหยักยิ้มเรียบๆ มีหรือจะพูดตอบ เพื่อไม่เป็นการเสียเวลาหลิงเฮ่าเดินทางไปยังจุดพักม้าโดยแวะที่ร้านเครื่องประดับสำหรับสั่งทำของขวัญวันเกิดให้มารดาบุญธรรมของเขา จังหวะเลือกลวดลายและร่างแบบอยู่นั้น บังเอิญพบหยกขาวชิ้นหนึ่ง.. ครุ่นคิดอยู่สักพักว่ามันสามารถเจียรไนออกมาได้เป็นภาพที่ตนต้องการรึไม่ หลังทำธุระเสร็จชายหนุ่มสะพายกู่ฉินมุ่งหน้าไปนั่งรอที่แผงน้ำชาข้างท่าเรือซํนปอกง

              ระหว่างทางไม่เจอคนตามก็ใช่ แต่เจอนกสีแดงจอมก่อกวนบินตามไม่ห่าง ไม่ใช่ว่าหลิ่งซือหลับอยู่ข้างซ่านหงหรอ .. ไฉนอยู่ๆก็มาตีปีกบินวนหน้าวนหลังได้ก็ไม่รู้.. ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอาเป็นว่าครั้งนี้คงมีนกเจ้าอารมณ์ป่วนเปี้ยนทำรังบนหัวนางอีกไม่ผิดแน่  พัดกลมทรงสวยถูกวางใช้บดบังใบหน้าครึ่งล่างไปโดยบริยาย เพราะใบหน้าหวานตอนนี้ครึ่งนึงมีแววเหนื่อยหน่ายใจกับสัตว์เลี้ยงจอมซนอยู่มากพอตัว

              “ ข้าจะงดปลาสดของเจ้า.. คอยดูสิ “ ขอบพัดกลมแตะที่สันจมูกเป็นระยะตามการก้าวเดินที่ใช้ความคิด รวมๆแล้วนางคงจะต้องมีของฝากให้หลายคน แค่บรรดาเจ้าพวกสับสนมึนงงที่เมิ่งเหยาก็เยอะพอตัว อาจจะต้องรวมพ่อบ้านเจิ้ง พี่สาวหลาน พี่ชายหลิว ! ผสมอาเหิงน้อยเข้าไปอีกคนก็ได้ ไม่ได้ใช่วันนี้ วันหน้าก็อาจจะได้ใช้ คิดไปเรื่อยผ่านแผงขนมก็แวะซื้อถังหูลู่ติดมือไปด้วย บิป้อนนกบ้าง กินเองบ้าง แต่ยังมีไม้นึงที่ไม่ได้แตะไว้ ซึ่งคงไม่พ้นเอาไปฝากคนที่จะไปเจอ แต่ถ้าเขาไม่รับก็ยังยินดีจะกินแทนให้อยู่ดี

              ด้านหน้าคือท่าเรือเมืองฉางอันที่ไม่เคยจะมีโอกาสได้มา กวาดสายตามองผ่านๆยังไม่เจอคนไหนที่เส้นผมสีเงิน ดังนั้นก็คงจะต้องเดินหาย้ายจุดกันสักหน่อย โดยปกติแล้วหากจะมีใครมาก่อน หรือต้องรอใคร สถานที่ที่ดีในการรอก็คงจะเป็นแผงน้ำชา ซึ่งรู้สึกว่าเหมือนจะมีข้างจุดสำหรับขึ้นพาหนะเกือบทุกชนิดและแทบทุกเมือง เคี้ยวถังหูลู่ไปก็หาไป จนกระทั้งเห็นเงาสีเงินๆแว่บๆก็ก้าวไปจนพบตัวสักที “ นี่ข้าทำให้ท่านรอนานรึเปล่าเนี่ย ? “

            "ไม่เลย.. ข้าพึ่งมาถึงได้เมื่อครู่" วางน้ำชาสมุนไพรรสจางลงแล้ว บุรุษร่างสูงคลี่ยิ้มบางเบาเมื่อพบว่าอีกฝ่ายพกเพื่อนร่วมทางมาด้วย เจ้านกแก้วแดงกระพือปีกทำรังบนตัวเจ้าของดูแล้วเด่นกว่าสีของถังหูลู่ในมือนางเสียอีก

             "เมื่อครู่บอกไต้ก๋งเรือไว้แล้ว พวกเราแค่รอให้ถึงเวลารถออกตัวเท่านั้น.. นั่งก่อนสิ"

              นักกวีหนุ่มวางห่อขนมกุ้ยฮวาเกาหน้าตาน่าทานลงบนโต๊ะ แค่แกะห่อกลิ่นหอมและขนาดพอดีคำก็ยั่วน้ำลายคนรอบด้าน "ต้องเดินทางในเรือ จะกินรึนอนคงไม่ใคร่สะดวก ทานรองท้องเสียก่อนเถิด"

              “ หว่า.. น่ากินจริงๆเลย “ หลิ่งซือโผบินไปเกาะขอบโต๊ะขณะที่หญิงสาวก็ลดตัวลงนั่ง หลุบสายตามองขนมหอมหวานหน้าตาน่ากิน ถังหูลู่อีกไม้ที่ยังไม่ได้แตะต้องถูกยื่นไปให้ถึงจะไม่ได้คิดว่าจะมีอาหารอะไรมาเผื่อให้นาง แต่นางก็ตั้งใจจะเอามาให้อยู่แล้ว “ ถังหูลู่นี้ให้ท่าน “ จะว่าไปนางก็ไม่ได้มั่นใจนักว่าพ่อบ้านเจิ้งใส่อะไรมาให้บ้างในห่ออาหาร แต่เชื่อว่าน่าจะเป็นอาหารที่เก็บไว้ในการเดินทางได้ หรือไม่ก็คงเป็นจำพวกวัตถุดิบเพราะพ่อบ้านเจิ้งเองก็รู้ดีว่านางทำอาหารเป็น
                     
              "หืม… เจ้าไม่คิดว่านี่ออกจะ…" จิ้งจอกหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ่งเหล่าผู้โดยสารที่มองพวกเขาอยู่ต่างก็กลั้นยิ้มเอาไว้ไหล่สั่น บุรุษองอาจเช่นนี้กับผลไม้เชื่อมสีสันสดใสที่เด็กๆ ชอบทาน ดูอย่างไรมันก็มิได้เข้ากันเสียเลย

              เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนรับไม้นั้นมา เพียงแต่กัดไปได้ครึ่งคำ กลับไม่ค่อยไหว "หวานจัด… บางทีนกของเจ้าน่าจะชอบ เห็นมันจ้องไม่กระพริบมาตั้งแต่เมื่อครู่" กล่าวจบถังหูลู่ไม้นั้นก็ถูกยื่นไปจ่อตรงหน้าเจ้านกแก้วแดง หากเป็นห้าปีก่อนตนคงทานอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ… ครั้งเปิดฟักทองนรกได้เจ้าพวกนี้เป็นพันๆ ไม้จนต้องถวายสังฆทานถังหูลู่ก็รู้สึกว่าขยาดมันเกินจะกลืน

              จะเรียกว่าเป็นการสำรวจก็คงได้ ดรุณีน้อยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ บนโต๊ะมีน้ำชาก็จัดการรินและเลื่อนแก้วไปให้สำหรับล้างปาก นัยน์ตาหลุบลงต่ำแฝงความเสียดายไว้ลึกๆ นึกย้อนจากทั้งหมดที่นางรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคนๆนึง ลักษณะตรงกันเกือบทุกอย่าง แต่คงไม่น่าใช่ มือบางยกขึ้นนวดขมับเล็กน้อย จะตามหาไปทำไมในเมื่อถ้าเขาไม่มานางก็น่าจะได้อิสระอย่างที่ต้องการ นั่นสิจะหาไปทำไม ในเมื่อถ้าเจอตัวไปนางก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไงกับคนๆนั้นอยู่ดี

              “ ไม่ใช่คนกินของหวานจัด.. ข้าจะจำไว้แล้วกัน “ ถังหูลู่ส่วนตัวเองยังมีอยู่ก็นั่งงับนั่งกัดไปเรื่อย สำหรับนางจะกินถังหูลู่หรือน้ำเชื่อมหวานจัดหลายครั้งติดกันมันก็เอียนได้ เพราะฉะนั้นนานๆกินทีน่าจะดีกว่า

               ".....แค่บางอย่างเท่านั้น" หากจะให้เขาบอกเหตุผลจะกลายเป็นขายหน้าตนเปล่าๆ อีกทั้งไม่รู้ว่าถังหูลู่ไม้นี้สำคัญกับนางยิ่ง ถึงขั้นดูเศร้าซึมลงผิดวิสัย เป็นไปได้ไหมว่านางทำเอง? หรืออาจเก็บซานจาจากบนเขาสูงกันดารเพื่อนำมาให้อาจารย์อย่างเขา เดาไม่ออก ความคิดอิสตรีช่างซับซ้อน

               ทั้งคู่ทานของว่างรับน้ำชากันพลางๆ จนถึงเวลาที่เรือจะออกเดินทาง ชายหนุ่มจ่ายค่าโดยสารสำหรับสองคนและมุ่งหน้าไปยัง 'ฉางซา' ตามกำหนดการเดิม

จ่ายค่าเรือ 2 คน 9,000 โอนแล้ว
ใช้หมดที่ใช้ได้




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2020-9-16 20:17
คุณได้รับ +95 คุณธรรม +360 ความโหด โพสต์ 2020-9-16 20:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หว่านจินซีหวังมู่
ม้าภูตหิมะสายใย
กำไลเทพีไอซิส
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาสู่โจ้วจวี้เหริน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x6
x2000
x220
x130
x31
x49
x1435
x55
x435
x191
x768
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x89
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x418
x2
x3
x14
x1
x1
x5
x184
x235
x1
x14
x6
x6
x19
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x116
x736
x18
x7
x20
x55
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x360
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1110
x321
x2100
x2
x7900
x408
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7109
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x43
x34
x683
x470
x30
x221
x206
x9
x1210
x1395
x6201
x964
x133
x440
x130
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x820
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5469
x29
x15
x84
x179
x1000
x13
x4243
x2935
x1784
x3473
x9999
x2466
x3200
x2698
x1884
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2600
x3864
x2280
x151
x2861
x4466
x4395
x1805
x3768
x2168
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5466
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7147
x1243
x7629
x4470
x512
x1208
x1834
x892
x10
x1122
x2951
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x24
x8
x1709
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31
x210
x1117
x92
x2408
x2086
x129
x18
x1473
x2378
x2259
x3
x287
x3676
x2505
x7884
x518
x401
x4106
x5439
x9999
x16
x2283
x2451
x5805
x8000
x3380
x1666
x30
x3785
x1019
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4559
x9999
x9999
x9999
x3130
x2049
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3211
x4099
x787
x1
x765
x1790
x547
x1241
x6199
x2359
x5866
x5004
x9999
x7914
x9999
x3159
x2323
x2452
x3456
x4274
x2342
x404
x66
x1
x15
x1989
x6682
x743
x1
x4827
x8292
x68
x9999
x678
x1418
x1074
x6534
x105
x3595
x1095
x454
x105
x1177
x297
x8
x184
x37
x9999
x1123
x2070
x3514
x195
x666
x468
x100
x1301
x1656
x9999
x3780
x1295
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
123
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-10-23 01:01

ขึ้นไปด้านบน