ดู: 262|ตอบกลับ: 6

{ เมืองเป่ยไห่ } จวนสกุลเซี่ยโหว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-11-8 20:26:48 |โหมดอ่าน

จวนสกุลเซี่ยโหว




หยูอิงโหวได้รับสืบทอดมาสู่สามรุ่น ปัจจุบันรุ่นที่สาม "เซี่ยโหว ปอ"
ด้วยคุณงามความดีของปู่ทวด "เซี่ยโหว อิง"
ที่ร่วมกับฮั่นเกาจู่นับตั้งแต่ลุกขึ้นสู้ ณ อำเภอเพ่ยเสี้ยน เมืองเสี่ยวเพ่ย
นับเป็นยอดขุนพลที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับฮั่นเกาจู่ร่วมด้วยอีกสามท่าน
ฟ่านไคว้ / เฉาซาน / เซียวเหอ ในศึกครั้งแรกที่ปาสู่
เซี่ยโหวอิงได้รับแต่งตั้งเป็น 'เหวินโหว'
ต่อมาหลังรวมแผ่นดิน สถาปนาราชวงศ์ฮั่น
ได้รับศักดินาใหม่นามว่า 'หยูอิงโหว'
ดูแลความเรียบร้อยเมืองเป่ยไห่
เขานับเป็นขุนพลที่ติดตามภักดีต่อฮั่นเกาจู่ที่สุด

ฃ ด้วยความดีความชอบสกุลเซี่ยโหวที่่ผ่านมา
ฮ่องเต้จึงได้อภัยโทษหยูอิงโหว "เซี่ยโหวปอ" ไว้ชีวิตเขา
ยึดทรัพย์สินและปลดลงเป็นสามัญชน
เหลือเพียงจวนที่สกุลเซี่ยโหวที่ได้รับจากผลงานในสมัยเกาจู่
ฮ่องเต้ทรงทิ้งไว้ให้เขาใช้ชีวิตสุดท้ายและกักบริเวณไม่ให้ออกจากเป่ยไห่
ให้เขาใช้ชีวิตปั้นปลายอย่างสำนึกผิด ไร้ยศศักดิ์


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

212

กระทู้

1859

โพสต์

60หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
497948
เงินตำลึง
2130500
ชื่อเสียง
267163
ความหิว
555

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7196
ความชั่ว
1487
ความโหด
3964
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-11-10 16:14:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-11-10 20:28

[ถึงที่ จวนหยูอิงโหว]



     เมื่อจัดการกับอหารเที่ยงจนอิ่มหน่ำเป็นที่เรียบร้อย จางงฝูเเละเจี๋ยเฟยก็เตรียมตัวที่จะออกเดินทางไปตามเส้นทางที่เสี่ยวเออร์ผู้นั้นเป็นคนบอกเพื่อนำจดหมายที่ได้มานั้นไปส่งยังจวนหยูอิงโหวและเป้นการปิิดงานและพวกเธอนั้นก็จะได้เดินทางกลับฉางอันไปรับพวกจู๋เว่นและหยางเพื่อเดินทางกลับไปพักที่ฉางซาเสียที


      “จะเอายังไงกับไข่นี่ดี”จางฝูเอ่ยขึ้นพรางมองไปังเจ้าไข่หน้าตาประหลาดที่ชายขี้เมานั้นเอามาวางไว้ให้พวกเธออีกทั้งมันยังถูกเป็นพ่อแม่ของเจ้าไข่ใบนี้อีก ซึ่งตามความคิดเธอจะเก็บเจ้าไข่ใบนี้ไว้มันก็ไม่ไ้แย่อีกทั้งตัวเธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าไอ้ไข่หน้าตาประหลาดนี้เมื่อฟักออกมาแล้วมันจะกลายมาเป็นตัวอะไร


      “แล้วแต่เจ้า จะเก็บไว้ก็ได้นะเพราะข้าคิดว่าคนที่นี่ก็คงไม่อยากได้มันไว้เท่าไหร่”เจี๋ยเฟยกล่าวตอบก่อนจะเดินแยกไปจ่ายเงินค่าบะหมี่ส่วนตัวเธอนั้นก็หันกกับไปมองเจ้าไข่หน้าตาประก่อนที่จะหยิบเอาม่อว่อผืนเดินนั้นขึ้นมาปิดแล้วอุ้มเจ้าไข่ใบนั้นขึ้นมาถือก่อนจะพบมาเจ้าไข่ใบนี้นั้นมันก็หนักเอาการเเต่อย่างไรเสียมันก็ยังเป็นไข่นับว่ายังโชคดีมากที่ไม่โดยชายขี้เมานั้นจับเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาจนแตกเสียก่อนที่จะมาเจอเธอ


      “เอาไว้ข้าจะหาผ้าผืนใหม่ที่อุ่นๆมาเปลี่ยนให้ทีหลังนะ”เธอเอ่ยพึมพัมออกมาเบาก่อนที่จะหันไปมองมือหหนาที่มาวางเเตะอยู่บนไหล่ซึ่งเจ้าของมือก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสามีเธอนั้นแหละ เธอยิ้มออกมาน้อยแล้วจะเดินไปยังใต้ต้นไม้ที่เจี่ยเฟยผูกม้าไว้ก่อนที่พวกเธอนั้นจะออกเดินไปตามถนนในเมืองเป่ยไห่ตามที่เสี่ยวเออร์บอกเพื่อมุ่งหน้าไปทำงานของเธอให้เสร็จ


    ไม่นานหลังจากที่เดินมาตามเส้นทางตามที่ได้รับขอมูลมาในที่สุดทั้งเธอเเละเจี๋ยเฟยก็มาหยุดอยู่ที่จวนขนาดใหญ่มากๆหลังหนึ่งซึ่งเมื่อมองขึ้นไปยังซุ้มประตูไม้เบื้องหน้าก็พบกับป้ายแม้ที่แกะสลักและเขียนด้วยตัวอักษางดงามว่า ‘จวนหยูอิงโหว’ และนั้นเป็นสิ่งยืนยันแล้วว่าเธอนั้นได้เดินทางทาถึงจุดหมายเสียที ไม่รอช้าเธอและเจี๋ยเฟยรีบเดินเข้าไปหายามที่ยืนเฝ้าประตูอยู่เพื่อเเจ้งเรื่องที่พวกเธอมาในวันนี้ทันที


    “สวัสดีเจ้าค่ะ ข้าและสามีมาจากฉางอัน เพื่อนำจดหมายนี้ส่งให้ผิงหยางกงจู่และจวนหยูอิงโหวเจ้าคะ”จางฝูเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบเอาจดหมายที่นายทหารผู้นั้นฝากมายื่นส่งให้ยามที่เฝ้าหน้าจวนดู ก่อนที่ยามผู้นั้นจะรับจดหมายจากมือเธอไปดูเเละพบว่าที่หน้าซองนั้นจ่าถึงผิงหยางกงจู่ตามที่สตรีเบื้องหน้าบอกจริง


    “งั้นพวกเจ้ารอสักครู่” น่าจบยามผุ้นั้นก็หันหลังเดินเข้าไปยังด้านในจวนเพื่อเเจ้งเรื่องโดยทันทีส่วนพวกเธอนั้นก็เดินจูงม้าเดินมาหลบแสงแดดอยู่ภายใต้ชายหลังคาของซุ้มประตูที่ยื่นออกมา ซึ่งมันก็ใหญ่มากขนาดที่ว่าหากเธอพาเอาเฟยเทียนมาก้สามารถที่จะเอาเข้ามาพักหลบแดดได้เลย ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเป็นตัวจวนที่อาศัยภายด้านในนั้นจะยิ่งใหญ่อลังการเพียงใด หรือบางทีอาจจะใหญ่เป็นน้องๆวังหลวงที่ฉางอันเลยก็ว่าได้


     “ถ้ามีบ้านใหญ่แบบนี้บ้างเจ้าคิดว่าอย่างไงจางฝู”เจี๋ยเฟยที่จู่ๆก็เอ่ยถามขึ้นมานั้นทำเอาเธอถึงกับต้องหันไปมองอยากแปลกใจ และเมื่อกลับมาคิดดูดีๆแล้วเธอก็ไม่มีบ้านเป็นของตัวเองในดินแดนฮั่นเลยถ้าจะเป็นบ้านจริงๆของเธอตั้งแต่เด็กก็ไหม้ไฟไปแล้วอีกทั้งยังอยู่ถึงต้าหว่านซึ่งเธอคงไม่ได้ไปมาหาสู่บ่อยๆ บางทีเธอน่าจะหาซื้อหรือสร้างบ้านของตัวเองในดินแดนฮั่นนี่สักหลังแต่ถ้าใหญ่แบบนี้สงสัยจะไม่ไหว


     “ข้าว่ามันใหญ่ไป กลางๆสักบ้านเจ้าอยู่ชายป่าใกล้ๆน้ำตกแบบนี้ข้าว่าข้าชอบมากกว่านะ”เธอเอ่ยตอบยิ้มๆก่อนจะหันไปมองทางซุ้มประตูที่ยังคงไร้วีแววของยามที่เดินเข้าไปแจ้งข่าวด้านใน ‘ช้าเพราะจวนมันใหญ่ ข้าเข้าใจ’

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
สุรากู่หลันหลาง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หน้ากากยักษ์แดง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2020
x5
x1
x9
x100
x3
x8
x30
x5
x1
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x14
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x43
x600
x399
x96
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x594
x5
x100
x1185
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x56
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x54
x200
x100
x800
x5
x333
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x92
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x7
x1676
x1
x2
x1360
x2290
x35
x1523
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x265
x126
x225
x590
x40
x111
x432
x994
x1
x23
x616
x5
x458
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x794
x490
x4
x2
x724
x804
x450
x165
x9999
x1878
x500
x325
x40
x26
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x62
x1
x9
x153
x264
x698
x5450
x123
x11
x218
x446
x141
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x614
x1866
x830
x108
x205
x107
x11
x113
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x177
x263
x500
x2
x51
x701
x9
x158
x200
x6662
x702
x296
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x14
x678
x8
x1439
x9
x1748
x313
x958
x1169
x962
x1030
x667
x205
x134
x199
x745
x1580
x807
x92
x155
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1200
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x619
x24
x280
x1245
x157
x248
x1444
x8146
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1

212

กระทู้

1859

โพสต์

60หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
497948
เงินตำลึง
2130500
ชื่อเสียง
267163
ความหิว
555

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7196
ความชั่ว
1487
ความโหด
3964
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-11-11 16:32:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เข้าพบผิงหยางกงจู่]

  นานกว่าสองเคอแล้วหรืออาจจะมากกว่าเเต่สิ่งที่เธอเห็นนตอนนี้ก็คือซุ้มประตูทางเขาที่ยังไร้วี่เเววของยามที่เป็นผู้นำจดหมายของเธอเข้าไปแจ้งแก่คนที่อยู่ด้านใน หรือบางทีจ้ายามคนนั้นอาจจะเหมือนกับเจี๋ยเฟยที่เป็นพวกชอบหลงทางรึป่าวนั้นอันนี้ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ เธอและสามียังคงนั่งรออยู่ข้างเธอก่อนที่ร่างของยามคนเดินนั้นจะเดินออกมาจากแล้วหันมามองทางพวกเธอ


    “แม่นาง คุณชายที่ยืนตรงนั้นน่ะ” ทหารคนเดิมที่รับเรื่องออกมาก่อนตะโกนเรียกพวกจางฝูที่บัดนี้นั่งยองรอกันอยู่ที่ข้างๆกำแพงจวน


      “เจ้าค่ะๆ”จางฝูร้องออกมาพร้อมเด้งตัวลุกขึ้นอย่างลืมตัวก่อนจะเซถอยหลังไปเล็กน้อยเพราะเสียสมดุลจากการยืนยังดีที่เจี๋ยเฟยนั้นไหวตัวทันแล้วเข้ามาช่วยพยุงเธอเอาไว้ได้ทันก่อนที่พวกเขาทั้งคู่นั้นจะเดินตรงไปหาทหารยามที่ร้องเรียก


    “ตามมา”ทหหารยามผู้นั้นกล่าว และเมื่อได้ยินคำเอ่ยจากปากนายทหารนั่นเธอก็ไม่รอช้าที่จะเดินตามเขาเข้าไปยังด้านในเช่นเดียวกับเจี๋ยเฟยจะมีแค่เหล่าหมาป่าและม้าที่ถูกปล่อยให้รออยู่ด้านนอกเป็นเพื่อนทหารยามอีกคนนั้น


     สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวเธอเมือเดินเข้ามายังเขตด้านในจวน ก็คือจวนนี่มันยิ่งใหญ่และกว้างมาก อีกทั้งยังถูกตกแต่งอย่างสวยงามและอลังการงานสร้าง หรูหรา ดูดี และน่าเกรงขาม อีกทั้งในนที่นี่ก็ยังมีทหารอีกหลายนายคอยเดินตรวจตราอยู่ที่อย่างรัดกุม ‘ยิ่งใหญ่’


      พวกนางเดินตามนาทหารผู้นั้นที่พาพวกเธอนั้นเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางในอาคารต่างที่ดูแล้วชวนให้รู้สึกมึน คาดว่าถ้ามีโจรหวังจะเข้ามาขโมยของคงมิวายหลงทางอยู่ในนี้จนหาทางออกไม่เจอเป็นแน่ อย่างน้อยก็สามีเธอคนหนึ่งละนะ พวกเธอเดินตามทหารนั้นไปเรื่อยก่อนจะพบว่าที่เบื้องหน้าพวกนางนั้นเป็นตัวอาคารใหญ่หลังหนึ่งซึ่งตกแต่งอย่าอลังการแและมีทหารเฝ้าอยู่รอบๆมากเป็นพิเศษกว่าบริเวณอื่นๆของจวน


      “หยุดก่อน องค์หญิงกำลังคุยธุระกับจินโหว” ทหารหันกลับมาบอกพวกเธอก่อนพาพวกเธอทั้งสองนั้นไปนั่งรอที่ด้านข้างห้องก่อน “พวกเจ้ารอตรงนี้ เดี๋ยวข้าเข้าไปเรียนทั้งสองก่อน” ทหารบอกอีกฝ่ายก่อนเดินไปทางห้องพัก
  
{ ภายในห้องพัก }


     หยูอิงโหวที่รวบรวมความกล้าก่อนค่อยๆ เดินไปหาผิงหยางกงจู่ที่กำลังนั่งอ่านตำราอย่างเขอะเขิน ก่อนนั่งลงที่โต๊ะข้างๆ


     “กงจู่...ข้าได้ยินซือเอ๋อห์บอกว่าพักนี้ท่านมีอาการไอตัวร้อน ท่านตามหมอมาดูอาการแล้วหรือยังขอรับ” หยูอิงโหวที่พูดประจบฮูหยินก่อนจะเกริ่นๆ เรื่องสำคัญเพื่อขอให้กงจู่ช่วยเหลือ


     ผิงหยางกงจู่ไม่ได้มองอีกฝ่าย สายตาจดจ้องที่ตำราในมือก่อนจะเอ่ยปาก “วันนี้ทำไมจินโหวถึงมีเวลามาห่วงใยข้าได้กันล่ะ”


    “กงจู่...ท่า..ท่านเป็นฮูหยินของกระหม่อม ทำไมกระหม่อมจะไม่ห่วงใยเล่า” หยูอิงโหวรีบพูดขึ้นด้วยสีหน้าอันอบอุ่น “ไม่ให้ห่วงได้ไงล่ะ ท่านอยู่ในจวนทั้งวันไม่ออกไปไหน ถึงไม่ป่วยก็ย่อมทำให้ท่านป่วยจนได้”


     “หรือว่าให้กระหม่อมไปเดินเล่นเป็นเพื่อนกงจู่กันดีไหม” หยูอิงโหวกล่าวขึ้นอย่างเกรงขามและน้ำเสียงประจบประแจงฮูหยินของตน


     ผิงหยางกงจู่ที่เงยหน้ามองสวามีไม่ทันได้เอ่ยอะไร ทหารก็เข้ามาแจ้ง


     “รายงานกงจู่ ท่านหยูอิงโหวขอรับ มีแขกทั้งสองมาจากฉางอันขอเข้าเฝ้ากงจู่”


     “ตามเข้ามาได้” ผิงหยางกงจู่หันไปตรัสกับนายทหาร
  
     {ด้านนอกห้องพัก}


         “ที่นี่มันช่างกว้าง กว้างมาก”เจี๋ยเฟยเอ่ยพร้อมมองไปรอบๆอย่างสำรวจซึ่งต่างงจากจางฝูที่ถึงแม้จะยอมรับว่าที่จวนหยูอิงอิงโวนี่จะใหญ่แต่เมื่อเทียบกับวังหลวงที่เธอเคยไปเหยียบมาแล้วถึงสองครั้งนั้นที่นี่นั้นจึงดูเล็กไปอยุ่เท่าตัวเลยจึงไม่ได้มีอาการตะลึงมากเท่าไหร่นัก


      “ใช่กว้างๆแบบเป็นบ้านของข้ากับเจ้า ข้าคงไม่ได้เจอหน้าสามีอีกเพราะเจ้าเดินหลงไปไหนไม่รู้”เธอเอ่ยก่อนจะหันไปยิ้มให้เจี๋ยเฟยที่โดนเเหน็มหันมายิ้มแห้งๆอย่างยอมรับในจุดอ่อนของตัวเองที่ไม่รู้ว่าทั้งชาตินี้ตนจะสามารถแก้ไขมันได้มั้งไหม


      ในขณะที่เธอกับเจี๋ยเฟยนั้นกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ประตูห้องพักนั้นก็เปิดออกพร้อมกับร่างของนาทหารผู้นั้นจะเดินตรงมายังพวกเธอ “พวกเจ้าเข้าไปได้”


        เมื่อได้รับคำอนุญาติจึงไม่รช้าที่จะเดินตามทหารผู้นั้นเข้าไปยังด้านในทัน ภายด้านในห้องนั้นตกแต่งอย่างหรูหรามาก ทุกการตกแต่งและสิ่งของตกแต่งด้านในก็ล้วนแล้วแต่มีราคาและที่ด้านในนั้นก็ยังมีร่างของสตรีนางหนึ่งนั้นนั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้วยท่าทีสง่างาม อีกทั้งบรรยากาศรอบๆตัวและรังศีโดยรอบไม่ตอบเอ่ยบอกก็สามารถรับรู้ได้ว่าท่านผู้นี้คือผิงหยางกงจู่และที่ด้านข้างนั้นก็มีนั้นก็ชายอีกคนที่แต่งตัวดูภูมิฐานอยู่ข้างๆ


     ไม่รอคำบอกหรือสั่ง เธอรีบยกมือขึ้นประสานคำนับคนทั้งสองโดยทันทีเช่นเดียวกับเจี๋ยเฟยที่ยกมือขึ้นมาประสานและคำนับตามพิธีการ


      “จางฝู คารวะผิงหยางกงจู่ และหยูอิงโหวเพคะ”


       “หลิน เจี๋ยเฟยเฟย คารวะผิงหยางกงจู่ และหยูอิงโหวขอรับ”


      “ทั้งสองตามสบาย ซือเอ๋อห์จัดที่นั่งให้แขก” ผิงหยางกงจู่กล่าวบอกทั้งสองก่อนบอกสาวใช้คนสนิท และหันไปตอบหยูอิงโหวผู้เป็นสวามี“งั้นเราไปฉางอันกันนะ”


        “ขอบพระทัยเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยเอ่ยตอบก่อนจะหันไปมองเก้าอี้ที่ถูกยกมาวางไว้แล้วจึงค่อยทรุดตัวลงนั่ง เจี๋ยเฟยที่เห็นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างแล้วมองดูทั้งสองคนเบื้องหน้าที่พูดคุยกันอยู่


     หยูอิงโหวยิ้มก่อนยื่นมือไปกุมมือกงจู่ที่วางบนโต๊ะอย่างอบอุ่น “ฮะๆ กงจู่คงคิดถึงบ้านมาก ดีสิ ข้ากำลังว่างอยู่พอดี เช่นนั้นเราไปฉางอันกัน กงจู่ไปที่ไหน กระหม่อมก็ยินดีตามไปเป็นเพื่อนที่นั่น”


      “ท่านไปเป็นเพื่อนข้าหรือข้าไปเป็นเพื่อนท่าน” ผิงหยางกงจู่กล่าวตอบส่งสายตาให้อีกฝ่ายอย่างรู้ทัน


      หยูอิงโหวที่ถูกจับไต๋ได้ก่อนหดมือกลับมายกมือคารวะ กล่าวด้วยน้ำเสียงเล็ก “กงจู่ช่างหูตากว้างขวางจริงๆ กระหม่อมไม่อาจปิดบังอะไรได้เลย”


      “พักนี้ฮ่องเต้ทรงตรวจสอบผู้ที่มีส่วนรู้เห็นทำให้หวยหนานวุ่นวาย ท่านสนิทสนมกับหลิวอัน ติดต่อกันอย่างลับๆ” ผิงหยางกงจู่กล่าวขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย “ท่านอยากไปฉางอันเพื่อแสดงความจงรักภักดี ทำไมข้าจะไม่รู้”


       คำกล่าวที่กงจู่กล่าวไปเมื่อครู่ทำเอาจางฝูที่นั่งฟังอยู่ในหองนั้นด้วยถึงกับชะงักไปเล็กน้อยพรางเหลือบสายตามองไปยังจดหมายที่อยู่ในมือกงจู่ และมันพอจะทำให้เธอเข้าใจอยู่ว่าเหตุใดจดหมายนั้นมันถึงสำคัญจนเจ้าพวกชุดดำถึงกับต้องการเป็นอย่างมากเช่นนี้


       “จางฝู”เสียงเรียกเบาๆของเจี๋ยเฟยที่เอ่ยเรียกเธอเพราะสังเกตุเห็นถึงท่าทีแปลก ซึ่งเธอก็เพียงหันไปยิ้มบางๆให้เล็กน้อยพร้อมเอื้อมมือไปกุมมืือหนาของผู้เป็นสามีเอาไว้


      “กงจู่… ก่อนหน้านี้เป็นเพราะกระหม่อมไม่รู้อะ” หยูอิงโหวกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล็กแหลมโดยไม่สนใจมองแขกทั้งสอง “กระหม่อมกับพวกเค้...ไม่สิ กระหม่อมกับพวกที่ก่อกบฎ เรื่องพวกก่อกบฎเหล่านั้นกระหม่อมไม่รู้เรื่องเลย”


     ก่อนยื่นมือจับแขนผิงหยางกงจู่ราวกับเด็กน้อยอ้อนมารดา “กงจู่ ผิดพันครั้งหมื่นครั้งกระหม่อมก็สำนึกผิดแล้ว ตอนนี้กระหม่อมกำลังปรับปรุงตัวใหม่ ภายหน้าคนที่ท่านไม่ชอบทั้งหมด กระหม่อมจะเลิกคบ รวมทั้งกับพวกที่เป่าขลุ่ยดีดกู่เจิงพวกนั้นก็จะเลิกคบให้หมดเลย รวมถึงพวกอนุทั้งหลาย กระหม่อมก็จะไล่ออกจากจวนให้หมด”


     “งั้นเหรอ ทำได้เหรอ” ผิงหยางกงจู่กล่าวขึ้นเหน็บแนมอีกฝ่าย


      “มีฮูหยินที่เพียบพร้อมเช่นนี้แล้ว กระหม่อมยังมีอะไรที่ทำไม่ได้อีก” หยูอิงโหวกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน หากว่ามีการจัดประกวดเขาคงสามารถแสดงเป็นนักแสดงในละครตามหอฟ้อนรำต่างๆ ในบทตอแหลได้อย่างแนบเนียนที่สุด


     ผิงหยางกงจู่เมินสวามีก่อนยกมือขึ้นป้อนปากไอด้วยอาการป่วย ‘แค่กๆ’ และหันมาทางแขกทั้งสอง “ทั้งสองมีธุระอันใดกับเราหรือเปล่า ผิงหยางมั่นใจว่าไม่เคยเจอทั้งสองมาก่อน”


     “กงจู่ต้องถนอมวรกายให้ดีนะ โถ่เอ้ย ท่านป่วยมาหลายวัน ข้าเป็นสามีกินไม่ได้ นอนไม่หลับเลย กระหม่อมจะรีบให้บ่าวเตรียมของพาท่านเดินทางไปพักผ่อนที่ฉางอัน” หยูอิงโหวกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ


       “กล่าวถูกเพคะ กงจู่หม่อมฉันเพียงนำสานส์จากฉางอันที่ได้จากเอ่อ..สหายให้มามอบใหเพคะ ที่จริงสหายหม่อยฉันควรเป็นคนนำมามอบให้เพียงแต่เขาเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อบจึงไม่สามารถนำมามอบให้ได้ หม่อมฉันจึงอาสาเป็นผู้นำมาให้เเทนเพคะ”จางฝูเอ่ยตอบอย่างระมัดระวังคำพูดเป็นที่สุด เพราะเธอคิ ดว่าจดหมายที่เจ้าพวกชุดดำนั้นต้องการมันคงจะสำคัญมากเเน่


    “ซือเอ๋อห์รับสาส์นจากแม่นางท่านนี้มาหน่อย” ผิงหยางกงจู่กล่าวขึ้นก่อนตอบท่านจินโหว “ท่านบอกให้ข้าถนอมสุขภาพไม่ใช่เหรอ ยังไม่สิ้นเสียงไอเหตุใดท่านถึงรีบร้อนนัก”


     หยูอิงโหวที่หน้าแดงขึ้นเมื่อรู้ว่าพลาดแล้วก่อนรีบแก้ตัว “อ่อจริงด้วย ใช่ๆ กระหม่อมลืมไป ถ้าหากอาการเกิดกำเริบ สามีอย่างกระหม่อมต้องผิดหนักแน่” หยูอิงโหวกล่าวขึ้นอย่างอ่อนโยนก่อนรินชาใส่จอกให้ฮูหยินและยกให้ผิงหยางกงจู่ด้วยรอยยิ้ม “กงจู่ต้องพักผ่อนมากๆ นะ รอให้อาการทุเลาขึ้นแล้วกระหม่อมค่อยพากงจู่กลับไปเยี่ยมฉางอันนะ”


     ผิงหยางกงจู่รับจอกชามาดื่มก่อนส่งคืนให้อีกฝ่ายโดยไม่ได้มองหน้า สายตาจดจ้องตัวหนังสือในตำราอยู่เช่นนั้น


      “นี่เจ้าค่ะ”เธอกลาวแล้วยื่นส่งจดหมายให้แก่สาวรับใช้ที่ถูกเรียกว่าซือเอ๋อห์ พรางมองนางนั้นจะรีบนำเอาจดหมายนั้นเดินไปส่งให้แก่นายของตน ก่อนจะเหลือบมองไปทางเจ้าของจวนอย่างหยูอิงโหวที่ทั้งอ้อน ทั้งตามใจ รับใช้องค์หญิงที่เป็นฮูหยินตัวเองขนาดที่ว่าถวายหัวให้เลยอย่างไรอย่างนั้น ‘เจ้าบ้าข้างตัวนี่ว่าหนักแล้ว คนตรงหน้านี้ยิ่งกว่าอีกแหะ’ เธอคิดในใจพรางเหลือบมองไปทางคนข้างตัวที่นั่งมองรอบๆห้องอยู่อย่างสำรวจ


     ผิงหยางกงจู่รับม้วนไม้ไผ่จากซือเอ๋อห์ก่อนเปิดอ่าน ที่แท้น้องชายก็คิดเหมือนนางและเป็นห่วงนางไม่เปลี่ยนแปลง แม้หยูอิงโหวจะเป็นสวามีของนาง แต่นางก็ไม่ออกตัวปกป้องเขาปล่อยให้เป็นตามกฎหมาย ในเมื่อเขามีใจคิดกบฎร่วมโค่นล้มบัลลังก์น้องชายนาง ใยนางจะต้องใส่ใจ ก่อนพับม้วนจดหมายเก็บไว้หันมายิ้มให้ทั้งสอง


     “ที่แท้ทั้งสองเป็นคนที่ฝ่าบาทส่งมาคุ้มครองผิงหยางกับสวามีกลับไปเยี่ยมฉางอันนี่เอง วันนี้ทั้งสองคงเดินทางมาเหนื่อยแล้ว เช่นนั้นเชิญแม่นางจางกับคุณชายหลินพักที่นี่ก่อนสักสองสามวัน เดี๋ยวรอผิงหยางอาการป่วยทุเลาลงเราค่อยเดินทางไปฉางอันด้วยกัน” ผิงหยางกงจู่กล่าวบอกทั้งสองก่อนหันไปทางซือเอ๋อห์ “ซือเอ๋อห์พาทั้งสองไปพักที่ห้องรับรองและดูแลพวกเขาอย่างดี อย่าให้ขาดตกบกพร่องอะไร


      “หม่อมฉันขอบพระทัยผิงหยางกงจู่”จางฝูยัดตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะประสานมือคำนับให้แก่องค์หญิงก่อนที่จะหันไปมองซือเอ๋อห์


   “เชิญทั้งสอง” ผิงหยางกงจู่ผายมือให้ซือเอ๋อห์ไปนำทั้งสองไปห้องพักรับรองได้เลย “หากขาดเหลืออะไร ทั้งสองบอกซือเอ๋อห์ได้เลยนะ เดี๋ยวนางจะช่วยดูแลทั้งสองในช่วงพักอยู่ที่นี่”


      “เพคะ จางฝูทูลลาเพคะ”เธอก้มคารวะอีกครั้งกันจะหันหลังเดินตามซือเอ๋อห์ไปโดยที่ไม่ลืมหันไปกระตุกแขนเสื้อเจี๋ยเฟยที่ยังไม่เดินสอดสายตามองนู่นนี่อยู่ให้คารวะและเดินตามเธอออกไปยังด้านนอก




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ผิงหยางกงจู่ เพิ่มขึ้น 125 โพสต์ 2018-11-11 16:35
คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-11 16:35

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
สุรากู่หลันหลาง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หน้ากากยักษ์แดง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2020
x5
x1
x9
x100
x3
x8
x30
x5
x1
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x14
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x43
x600
x399
x96
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x594
x5
x100
x1185
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x56
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x54
x200
x100
x800
x5
x333
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x92
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x7
x1676
x1
x2
x1360
x2290
x35
x1523
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x265
x126
x225
x590
x40
x111
x432
x994
x1
x23
x616
x5
x458
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67