12
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองซานตง } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]

74

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
13826
เงินตำลึง
19246
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
374
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-12-9 14:13:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-12-9 16:12

สัญญาจ้าง
สอบถามอีกแล้วเรอะ!

        พวกเขาออกเดินทางจากฉางอันในเวลาพลบค่ำและมาถึงเมืองฉานตงในตอนเช้าโดยขึ้นเรือข้ามฝั่งมาจนมาถึงย่านการค้าในซานตง เมื่อมาถึงพวกเขาเข้าพักที่โรงเตี้ยมก่อนเพื่ออาบน้ำอาบท่าและเพิ่มพลังกายในการตามหาเบาะแสต่อ…

        เมื่อเติมพลังด้วยอาหารแล้วก็ออกไปที่ย่านการค้าเพื่อสอบถามชาวเมืองโดยแยกกัน หลิงผิงผิงไปทางทิศตะวันออกเพื่อสอบถาม

        “ท่านป้าเจ้าค่ะ เจ้าเมืองคนใหม่เมืองซานตงแช่อะไรเจ้าคะ?” ผิงผิงเอ่ยสอบถามด้วยน้ำเสียงสุภาพแก่หญิงวัยกลางคนตรงหน้าที่กำลังเดินผ่านไป
        “เจ้าเมืองคนใหม่แซ่หลี่น่ะแม่หนู ทำไมหรือ?”

        “ข้าเป็นนักเดินทางเพียงสงสัยเท่านั้น” ผิงผิงเอ่ยตอบก่อนจะขอบคุณและเดินไปหาหลิงเสวี่ยหลานที่จุดนัดพบ... เจ้าเมืองคนใหม่แซ่หลี่จริงๆ ด้วย... จะใช่อย่างที่ซือหม่าเซียนบอกหรือเปล่านะ หากใช่ข้าละ... น่าจะตัดกลองดวงใจของเจ้าแซ่หลี่จริงๆ หลิงผิงผิงเดินมาที่แผงลอยขายอาหารเพื่อซื้อของกินเล่นรอหลิงเสวี่ยหลาน ระหว่างที่กินรอนั้นเธอนั่งอยู่บนหลังหมีชงชง... จนทำให้สะดุดตาอยู่เล็กน้อย ก็... เจ้าตัวติดใจขนนุ่มๆ ของหมีนี่!!!

        "ข้าได้ข่าวแล้วและเรารู้ที่ตั้งของจวนเจ้าเมืองหลี่" หลิงเสวี่ยหลานเดินกลับมาที่จุดนัดพบและหาตัวผิงผิงได้ไม่ยากเย็นนักเพราะเธอนั้นเด่นสะดุดตา... ก็เล่นอยู่กับบรรดาสัตว์ทั้งหลาย!

       "งั้นจะรอช้าอยู่ไย ไปกันโลด" ผิงผิงเขี้ยวขนมจนหมดแล้วเริ่มเดินกันไปเพราะพวกเขาฝากม้าไว้ที่โรงเตี้ยม




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +50 ความหิว -26 ย่อ เหตุผล
Admin + 50 -26

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2019-2-4 18:44:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-4 18:46


{ เควสเสริมพิเศษ - สายเลือดแห่งโชคชะตา }
【เป่าหย่า : การเดินทางของความฝัน ตอนที่ 4 : ค้าขายร่ำรวย】

          เป่าหลิงนั้นลืมตาขึ้นมาจากการเดินทาง ตอนนี้เธอนั้นอยู่ที่ป่านอกเมือง แต่สถานที่ในเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดก็คือซานตง แม้ว่ามันจะเดินทางยากลำบากขนาดไหนก็ตามที ตอนนี้นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเป่าหลิงนั้นเต็มไปด้วยความง่วง เพราะท่าทางแล้วหญิงสาวจะพึ่งตื่นนอน เมื่อวานนั้นเธอต้องเดินทางผ่านทางเส้นทางป่าของเมืองฮองหง ข้ามสะพานที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อไปยังภูมิภาคเขตปิงโจว เพื่อที่จะเดินทางมาที่ซานตงนั้นเอง..


          ความจริงแล้วเป่าหลิงก็คิดไม่ออกเท่าไรว่าทำไมต้องให้เดินทางมายังสถานที่แบบนี้ด้วย แต่ในเมื่อมันเป็นเส้นทางอ้อมที่ทำให้เธอนั้นจะได้ไม่ต้องเจอกับเหล่าสิ่งที่เรียกว่า การโจมตี จากทางเหล่ามนุษย์ชนชาติฉงหนูนั้นก็มีเหตุผล.. เป่าหลิงบิดขี้เกียจของตนเองเล็กน้อย ตอนนี้เธออยู่ด้านบนต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาของตนเอง เพื่อที่จะยืดหยัดให้เหมือนกับเธอ.... 


         เป่าหลิงนั้นค่อยๆกระโดดลงมาจากต้นไม้ใหญ่ก่อนที่เธอนั้นจะขึ้นควบม้าอาชางามของตนเอง นามเฟิ่งหวงเทวะเดินทางจรลีเข้าสู่เมืองซานคง ซึ่งเป็นเมืองเส้นทางผ่านของเธอนั้นเอง นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นเริ่มเดินทางสู่เส้นทางที่เธอนั้นใฝ่หาคำตอบของเรื่องนี้ แต่ท่าทางมันคงจะยากไปสักหน่อย หญิงสาวนั้นยังคงอยู่ในชุดผ้าคลุมของตนเองนั้นเช่นเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง เนื่องจากว่าเธอก็ไม่ได้ต้องการให้ใครนั้นมารู้จักหน้าคาดตาของเธอเสียเท่าไร


         เมื่อเดินทางมาจนถึงภายในเมืองนี้ เป่าหลิงก็เห็นอะไรบางอย่าง ใช่แล้วนั้นคือการค้าขาย เธอคิดว่าจะเดินทางเข้ามาตรงย่านการค้า เพื่อที่จะได้ขายเจ้าหัวแครอทตัวร้ายที่เธอนั้นไปจัดการถอนรากถอนโคนมันออกมาจากป่าที่เมืองฮองหง เป่าหลิงนั้นเดินเข้าไปหาร้านค้าที่รับซื้อเจ้าแครอทนี้ ก่อนที่จะตกลงซื้อขายกัน เห็นว่าทางเจ้าของร้านนั้นจะเดินทางสู่อู๋จวิ๋น เพื่อขนของพวกนี้ลงไปขายที่นั้น .... หวังว่าคนที่นั้นจะได้ทานอะไร อร่อยๆ นะ


ดินเเดนเเห่งหนใดที่ข้านั้นอยู่

ท่านรู้ไหมผู้ใดอยู่ที่เเห่งนั้น

ทำไมทรงจำของข้าจึงคลุมเคลือ

ถ้าข้านั้นหรือ มี ครอบครัว

อยู่ถิ่นไกลจากทะเล

จะมีคนเเลคิดถึงข้าอยู่ปล่าว


ข้าอยากจะรู้ คำตอบนั้น ....ข้าอยากจะพบ  เส้นทางของข้า ...

ยึดกัน อนาคต บทเรียน สู่เรื่องราว ในอดีต

ข้าอยากใด้โอกาาสทั้งหมดนี้

คลี้คลายความรู้สึกฉัน

ไม่รู้ข้ารอสิ่งใด

เเต่ข้าจะก้าวไป

เพราะข้าอยากจะรู้

https://www.youtube.com/watch?v=wj_OY0jnnqo


@Admin 


 


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-4 19:53

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-4 18:46:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}

44 : {บททดสอบเป็นพ่อค้า}


        เวลาล่วงเลยไปร่วมห้าปี นับตั้งแต่จื้อหาวพลัดมาเกยตื้นที่หาดต้าฮั่นพร้อมลูกพี่ลูกน้อง ชายหนุ่มใช้ชีวิตร่วมกับกองคาราวานของลู่เป่ยกงมาตลอด ไต่เต้าตั้งแต่เด็กขนของจนมาเป็นหนึ่งในพ่อค้าร่วมกองคาราวาน ส่วนสานั้นก็พูดภาษาฮั่นได้คล่องแคล่วขึ้นมากทีเดียว ถึงนางจะยังอ่านตัวหนังสือไม่ออกสักเท่าไรนัก ฝีทอของนางก็อยู่ในระดับของช่างทอผ้าของต้าฮั่น ทั้งยังทอได้รวดเร็วขึ้นมาก เมื่อหญิงสาวต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ของนางหมดไปกับการทอผ้าเพื่อมาเป็นส่วนหนึ่งของสินค้าที่เขาใช้ขาย

        วันนี้ก็เป็นวันที่วุ่นวายอีกวันหนึ่งอย่างที่เขาง่วนอยู่กับการขายสินค้าในเมืองซานตง ม้วนผ้าไหมของลูกพี่ลูกน้องขายได้มากขึ้นเรื่อยๆเมื่องานของนางทวีความละเอียดขึ้น สองมือของชายหนุ่มม้วนผ้าที่เหลือจากการขายของ ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงจากเด็กหาบของเรียกมาแต่ไกล

        “พ่อค้าหลินๆ เถ้าแก่ลู่เรียกหาขอรับ” เหวินเหวินเด็กลูกหาบส่งเสียงร้องเรียก
        “อา รับทราบแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” จื้อหาวเงยหน้าขึ้นไปรับคำ เก็บม้วนผ้าลงในหีบ ก่อนยกหีบนั้นขึ้นเกวียน ก่อนมุ่งตรงไปหาเถ้าแก่ลู่ที่คอยอยู่ที่กระโจมอย่างเคย


        “ข้าน้อยมาแล้วขอรับเถ้าแก่” ชายหนุ่มกล่าวทักนายจ้างพร้อมยกมือขึ้นประสานอย่างนอบน้อม ลู่เป่ยกงยกมือขึ้นโบกไปมาเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนเรียกเขาให้เข้ามาใกล้ขึ้น

        “จื้อหาวเอ๋ย เจ้าค้าขายกับพวกข้ามาก็ร่วมห้าปีได้แล้ว ทำงานได้ดีมาก” ชายวัยกลางคนกล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ

“เถ้าแก่ก็ชมข้าน้อยเกินไปขอรับ” จื้อหาวกล่าวพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ ทุกครั้งที่ถูกเรียกมาแบบนี้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกโหวงๆในท้องไม่ใช่น้อย อาจจะเพราะความขี้กังวลของเขาจึงทำให้มักหวั่นใจว่าจะถูกไล่ออกหรืออย่างไรเสียทุกคราวไป ทว่าเถ้าแก่ลู่นั้นคล้ายจะอ่านความคิดของเขาออกจึงหัวเราะเบาๆ

        “ข้าว่าเจ้าน่าจะพร้อมรับบททดสอบขั้นต่อไปเพื่อเป็นพ่อค้าคาราวานเต็มตัวแล้ว” นายจ้างกล้าวต่อ ไม่ใส่ใจกิริยาตื่นตระหนกของลูกน้องตน จื้อหาวกะพริบตาปริบกับคำของลู่เป่ยกง ตาเป็นประกายขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนกลับไปกังวลต่ออีกรอบ

        “ทะ ท่านว่าข้าพร้อมแล้วจริงๆหรือขอรับ?” ชายหนุ่มว่าพลางทำไม้ทำมือ เขายังไม่มั่นใจนักว่าเขาพร้อมที่จะก้าวสู่การเป็นพ่อค้าเต็มตัวหรือยัง ทว่าลู่เป่ยกงเพียงหัวเราะรับกับกิริยาของจื้อหาว

        “เจ้าน่ะพร้อมยิ่งกว่าอะไรเสียอีก หรือว่าเจ้าไม่อยากเดินทางค้าขายอย่างอิสระตามใจตัวเองหรอกหรือ?”

        คำของนายจ้างทำให้เขาสะอึกก่อนพยักหน้ารับ “อยากขอรับ ...ข้าน้อยจะขอรับการทดสอบขอรับ”

        “ดี… ข้าเพิ่งได้สินค้าทดสอบใหม่ส่งมาจากสมาคมพ่อค้าใหญ่ คือผ้าไหม กับ สิ่งนี้ไวน์ขาวจากหมู่บ้านโรมันในซีอวี้” ลู่เป่ยกงกล่าวพลางเรียกให้เด็กหาบของขนสินค้าเข้ามาในกระโจม เป็นผ้าไหมจำนวนสิบพับ และไหใส่ไวน์อีกร่วมสิบไห ชายหนุ่มได้เพียงมองสินค้าใหม่ที่เขาต้องนำไปขาย พลางกลืนน้ำลายเมื่อชายวัยกลางคนกล่าวต่อ

“ผ้าไหมต้นทุน ผืนละ 10 ชั่ง ราคาขายจะอยู่ 35 ชั่ง
แต่เจ้าจะขายเท่าไหร่ก็ได้ ต่ำกว่า 35 ก็ย่อมได้ แต่ต้องมีกำไลรวมสินค้าทั้งหมดกลับมา 200 ชั่ง
ส่วนไวน์ขาว ไหละ 100 ชั่ง ราคาขายจะอยู่ที่ 300 ชั่ง
แต่เจ้าจะขายเท่าไหร่ก็ได้ ต่ำกว่า 300 ย่อมได้ แต่ต้องมีกำไรรวมสินค้าทั้งหมด 2000 ชั่ง”

พอได้ยินราคาขายแล้วหนุ่มชาวใต้ก็ได้แต่กลืนน้ำลายดังอึกอย่างประหม่า ในขณะที่สีหน้าของเขานิ่ง แต่ในหัวของเขาท่วมไปด้วยวิธีการขายของเท่าที่จะนึกขึ้นมาได้ ก่อนเริ่มกัดเล็บ ลู่เป่ยกงมองกิริยาของพ่อค้าในสังกัดแล้วก็หัวเราะเบาๆ

“การเดินทางค้าขายนี้จะต้องไปเพียงคนเดียว ส่วนข้าจะรอการรายงานผลของเจ้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมในนครฉางอันนะ” เถ้าแก่ลู่กล่าว ขณะที่ลูกหาบส่งสินค้าให้กับลูกจ้างชาวใต้ “ขอให้โชคดี”

“ข้าน้อยจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”

จื้อหาวผละออกมาจากกระโจมของพ่อค้าใหญ่พร้อมสินค้าที่ได้รับมอบหมายมา ก่อนกลับมายังเกวียนเล่มน้อย สายังคงทอผ้าอยู่ข้างใน ส่วนลูกสิงโตที่เก็บมาเมื่อหลายปีก่อนนั้นนอนอยู่บนตักของนาง ดวงตาของสาละจากงานขึ้นมามองลูกพี่ลูกน้อง

‘เถ้าแก่ว่าอย่างไรบ้างสิน?’ นางออกปากถาม

        ‘เขาว่าข้าพร้อมที่จะเป็นพ่อค้าเต็มตัวแล้ว แต่ข้าต้องขายของที่เป็นบททดสอบให้หมดน่ะ ส่วนเถ้าแก่จะไปรอที่ฉางอัน’ เขาตอบ มืออุ้มลูกสิงโตมากอดฟัดอย่างหาที่พักใจ เจ้าตัวขนนุ่มส่งเสียงครางต่ำๆในคอขณะเงยหน้ารับมือเจ้าของเกาคางแกร่กๆ

        ‘ทำเอานึกถึงตอนที่เจ้าสมัครเป็นพ่อค้าใหม่ๆเลยนะ’ สาว่าพลางเก็บอุปกรณ์ทอผ้าลงหีบของนาง ส่วนน้องชายก็ได้แต่หัวเราะเจื่อนๆรับคำ ‘นั่นสินะ เราคงต้องเตรียมออกขายแล้วล่ะ’



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-3-4 19:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +50 ความหิว -32 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 50 -32 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x15
x1
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x10
x10
x50
x50
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x50
x1
x1
x50
x15
x200
x7
x30
x2
x200
x200
x30
x200
x40
x200
x240
x200
x50
x400
x200
x40
x200
x200
x200
x200
x15
x200
x20
x70
x400
x1
x215
x1000
x200
x2
x2
x1
x15
x200
x200
x50
x2
x1
x3
x200
x25
x200
x30
x55
x1
x2
x2
x2
x30
x2000
x100
x200
x15
x200
x1
x2
x200
x25
x2
x400
x200
x200
x100
x20
x20
x3
x4
x1
x600
x400
x1
x20
x120
x2000
x400
x8
x19
x6
x3
x1
x1
x6
x7
x77
x30
x32
x220
x220
x148
x1
x300
x310
x10
x90
x32
x1100
x15
x50
x60
x11
x46
x100
x320
x201
x42
x215
x10
x300
x359
x20
x274
x300
x55
x1
x1
x1
x1
x412
x510
x74
x8
x5
x24
x2
x320
x10
x5034
x67
x3
x2
x205
x110
x10
x20
x1
x924
x720
x2000
x310
x75
x413
x498
x3
x17
x50
x9
x10
x5
x40
x30
x14
x90
x50
x1

215

กระทู้

1895

โพสต์

60หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
502409
เงินตำลึง
2137929
ชื่อเสียง
267998
ความหิว
246

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7310
ความชั่ว
1504
ความโหด
4076
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-6-19 09:57:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-6-19 21:59

[ขบวนแห่ รำลึกถึงวันวาน]



     เสียงโห่ร้อง แตร ดนตรีที่เล่นบรรเลงงานมงคลดังขึ้นไล่ไปตามท้องถนนเรียกให้เหล่าชาวบ้านที่กำลังทำกิจวัตรประจำวันกันอยู่นั้นต้องกันวิ่งออกมาชะเง้อคอมองงานมงคลที่จัดขึ้นในวันนี้คืองานของใคร เมื่อเห็นว่าที่เจ้าบ่าวขี่ม้าเดินนำขบวนมาเหล่าชาวบ้านก็พากันโห่ร้องเเสดงความยินดีด้วยและเสียงของเหล่าสาวๆที่พากันอกหักดังเปาะร้องครวนครางออกมากันระงมไปหมดจะเเยกแทบไม่ออกว่าเสียงไหนเป็นเสียงไหน


    ทางเจ้าบ่าวเมื่อเห็นเหล่าชาวบ้านออกมาแสดงความยินดีก็รีบพงกหัวรับและยิ้มตอบขอบคุณไปอย่างสุภาพตามประสาคุณชายตะกูลใหญ่ เว้นเพียงจางฝูที่ยามนี้เธอนั่งเลิ่กผ้าคลุมขึ้นมาแล้วแง้มช่องมองดูด้านนอกอย่างนึกกังวลใจ เธอต้องเเต่งงานเข้าพิธี เพียงแห่ขบวนคนยังมาเยอะเพียงนี้แล้วเมื่อเข้าไปยังงานพิธีแล้วคนมันจะเยอะขนาดไหน แล้วถ้าเธอเข้าพิธีไปนี่คงไม่นับว่าเธอเป็นภรรยาเขาจริงๆใช่ไหม ไม่หรอกมั้งมันไม่ได้ผ่านพิธีของชาวต้าหว่านนี่ โอ้ยยิ่งคิดยิ่งปวดหัว


     แต่ประเด็นมันอยู่ตรงที่งานที่เธอมาทำครั้งนี้มันจะไปจบลงยังไง หาต้องลงมือฆ่าก็ไม่เท่ากับว่าเธอฆ่าสามีตัวเองหรือ ไม่สิเเต่เธอไม่ได้รักหรืออยากแต่งงานกับไอ้เจ้าคุณชายนี่นิ ฆ่าทิ้งไปก็คงไม่เป็นอะไรมั้ง แต่ถ้าเกิดลงมือฆ่าคุณชายนี่ไปไม่อยากจะคิดสภาพ เธอจะเอาชีวิตรอดออกไปจากเมืองซานตงนี้อย่างไรดูสิ คนรักมากมายปานนี้จะให้เจี่ยเฟยมาช่วยลักพาตัวกลับไป กว่าจะมาถึงหรือคุยกันรู้เรื่องคงเป็นชาติ ซุนเจียงเองก็ฝึกวิชายามนี้เธอจะพึงใครได้กันละ จู๋เว่ยใช่ยังมีจู๋เว่ยแต่ว่า ถ้าเขาเอาเรื่องนี้ไปบอกเจี๋ยเฟยก่อนที่จะเดินทางมาช่วยเธอละ โดนด่าแน่ๆโดนด่าเละเเน่ๆ จบแล้วชีวิตอิสระของข้าได้ถูกจับขังไว้ในจวนไม่ได้ออกไปไหนมาไหนอีกแน่


    “ทำไมงานแต่ละอย่างข้ามันถึงได้ลำบากขนาดนี้นะ” จางฝูร้องสถบขึ้นมาแล้วยังยกมือขึ้นครึงขยับของตัวเองที่ยังนี้มันเต้นตุบๆจนพาให้รู้สึกปวดหัวไปหมด ไหนจะพวกสัตว์ของเธอที่ป่านนี้ยังอยู่ที่นอกเมืองอยู่เลยหวังว่าเจ้าชิงซาคงรู้งานเดินไปตามเจ้าพวกหย่งกลับมาหาเธอแล้วนะ ของเอยอะไรเอยก็อยู่ในกระเป๋ามันเสียด้วยสิ


      “เฮ้ออออ….” จางฝูถอหายใจออกมาอย่างเหนนื่อยก่อนที่เธอจะดึงเอาผ้าคลุมหน้าลงมาปิดหน้าของตัวเอง อย่างไรก็ทำอะไรไม่ได้ใในตอนนี้อย่างน้อยก็ของีบหลับก่อนจนกว่าจะเดินทางไปถึงจวนตะกูลหลัวอะไรนั้นก็แล้วกัน คิดได้เช่นนั้นจางฝูก็จึงค่อยเอนศีรษะที่ตกแต่งประดับไว้ด้วยเครื่องแต่งมากเองลงกับผนังของกำแพงรถม้าอย่างระมัดระวังพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆปรือปิดลงมาอย่างช้าๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง การเตรียมตัวและการที่ร่างกายต้องมารับภาระกับชุดแต่งงานที่ทั้งและรุ่มรามเช่นนี้ด้วย ก็พาให้เธอนึกย้อนไปถึงตัวเองเมื่อตอนที่เธอกับเจี๋ยเฟยเเต่งงานกันเหมือนห้าปีที่เเล้วจริงๆ ตอนนั้นก็ลำบากเช่นนี้เพียงแต่ว่าเธอกลับรู้สึกมีความสุขอย่างมาก มีความสุขจนร่ายกายไม่มีความรู้สึกเหน็ตเหนื่อยเลยแม้จะได้นอนไปเพียงม่กี่ชั่วโมง ในยามของซุนเจียงก็เหมือนกัน เพียงแต่ในยามนี้เธอกับรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยและเพลียอย่างมมากอยากจะหลับไปเสียและพอตื่นมาเหตุการณ์ทุกอย่างจะเป็นเพียงฝัน จะไม่มีใครตามล่าเธอเธอกับสามีทั้งสองจะอยู่ด้วยกันพร้อมด้วยลูกๆทั้งหลาย ยิ้ม หัวเราะ พูดคุย กินข้าวร่วมกัน เธออยากให้มันเป็นเช่นนั้นเหลือเกิน


      ขบวนเเก่ยังคงเดินเคล่อนตัวไปอย่างช้าๆรอบเมืองเพื่อให้ผู้คนที่ต้องการร่วมยินดีให้ติดตามขบวนเเห่นั้นไปส่งบ่าวสาวเข้าร่ววมพิธีมงคล จากแถวที่ยาวอยู่แล้วยามนี้ยิ่งยาวกว่าเดิมมากนานนักและกว่าที่ขบวนจะเคลื่อนมาจนถึงตะกูลก็เล่นเอาเสียเกือบเที่ยงเลยทีไม่เพียงเท่านั้นกว่าที่ปลายหางเเถวจะเคลื่อนตัวมาจนถึงบริเวณบ้านของเจ้าบ่าวก็ต้องรอกนอีกกว่าสองเค่อจึงมาถึง และเสียงแตรดนตรีแห่จึงค่อยเบาลง จางฝูที่สะดุ้งตื่นขึ้นมายกมือขึ้นแง้มผ้าม่านที่หน้าต่างดุก่อนจะพบว่ายามนี้ขบวนเดินทางแห่ของเะอนั้นได้เดินทางมาจึงถึงจวนตะกูลหลัวเป็นที่เรียบร้อยแล้วนันเอง ซึ่งหมายความว่าใกล้ถึงเวลาที่เธอต้องเข้าพิธีแล้วนั้นเอง


     “เฮ้ออ… เอาไงเอากันสิน่า”


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-6-19 23:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
สุรากู่หลันหลาง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หน้ากากยักษ์แดง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x50
x100
x1
x5
x1
x2020
x5
x1
x9
x100
x3
x8
x30
x5
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x14
x3
x14
x160
x3
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x581
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x42
x600
x399
x96
x9
x400
x1200
x75
x7
x27
x594
x5
x100
x1185
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x54
x30
x4
x250
x19
x571
x32
x54
x198
x100
x800
x6
x333
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x92
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x9
x1676
x1
x2
x1440
x2385
x50
x1523
x4
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x130
x275
x590
x44
x111
x432
x1006
x1
x23
x620
x5
x460
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x794
x494
x4
x2
x742
x840
x450
x165
x9999
x1878
x500
x325
x40
x26
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x62
x1
x9
x153
x264
x698
x5450
x123
x11