12
ตั้งกระทู้ใหม่ กลับไป
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ นอกเมืองว่านเฉิง } ค่ายพักแรมขบวนคาราวาน

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-7-12 20:36:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ปิดฉากตำนานเต้าหู้
[เหมาะสม]

    ขบวนรถม้าเดินทางของต้วนหงส์ที่จางฝูพึ่งจะมารู้ที่หลังว่าเป็นถึงองครักษ์ประจำตัวฮองเต้องค์ปัจบันนั้นเคลื่อนผ่านแนวป่าเขาก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ค่ายพักขบวนคาราวาทที่อยู่ในเขตเมืองวานเฉินเพียงแต่เป็นส่วนด้านนอกเมืองเท่านั้น


     เสียงของต้วนหงส์ตะโกนบอกให้หยุดรถพร้อมกับรถม้าที่ค่อยๆหยุดลงพร้อมกับจางฝูเเละจู๋เว่ยที่ขอตัวออกไปเดินดูรอบๆเพื่อยืดเส้นยืดสายส่วยท่านไป๋และสาวใช้ที่ชื่อลี่ซื่นนั้นขอเพียงนั่งพักอยู่บนรถม้าเฉยซึ่งเธอก้ไม่รู้หรกนะว่าอยู่แต่บนนั้นมันสบายอย่างไร แต่ก็ดีว่าให้สหายผู้บอบบางของเธอมาเจอเหล่าชายฉกรรจ์มากมายในที่พักแห่งนี้ละนะ


     เธอและะจู๋เว่ยเดินหลบฉากออกไปจากขบวนรถม้าแล้วไปนั่งพักที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งพรางมองไปทางรถม้าที่ท่านไปนั่งอยู่


     “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าข้าถึงบุกจวนบิดาของสหายแถมฆ่าคนของนางไปอีก”เธอเอ่ยขึ้นพรางถอดถอนหายใจออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อยชั่วเวลาที่เธออยู่ต่อหน้าท่านไป๋ เธอต้องยิ้มให้ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อความสบายใจของสหาย แต่การใส่หน้ากากนั้นมันช่างกินพลังงานเหลือเกิน


    “ก็เจ้าไม่รู้ ไม่ใช่รึ แต่ถึงอย่างไรหากกเจ้าไม่ทำท่านต้วนก็คงทำ กบฎเป็นความผิดต่อให้หนีอย่างไรก็ไม่พ้น เจ้าก็รู้นี่”ชายหนุ่มเอ่ยแล้วขยับเเขนเอื้อมไปโอบไหล่ร่างบางข้างๆที่เอนตัวมาพิงไหล่กว้างของตน


    “นั้นสินะ ข้าไม่ทำก็มีคนอื่นมาทำอยู่ดี เเค่ตอนนี้จะบอกเรื่องนั้นกับท่านไป๋ไม่ได้”เธอเอ่ยแล้วทอดสายตามองไปทางรถม้าที่ต้วนหงส์พึ่งเดินขึ้นพรางยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย “เหมาะกันดีนะนั้น ต้วนหงส์กับท่านไป๋ คุณหนูน้อยผู้บอบบางและองครักษ์หนุ่ม”


    “ชอบจับคู่ให้คนอื่นจังนะเจ้าเนี่ย”ชายหนุ่มเอ่ยแล้วมองไปในทิศทางเดียวกันกับหญิงสาว ซึ่งตัวเขาเองก็คิดเช่นเดียวกับคนข้างๆว่าทั้งสองนั้นช่างดูเหมาะสม เพียงแค่มีบางจุดที่เขาเห็นว่าทางต้วนหงส์นั้นจะดูให้เกียรติเกินไปจนเหมือนถอยห่างมากกว่า


     “พูดแบบนั้นเเต่เจ้าก็คิดเหมือนข้าใช่ไหมละจู๋เว่ย”ร่างบางเอ่ยก่อนจะผละออกจากชายหนุ่มแล้วยันตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวยาวๆเดินไปทางรถม้าที่ต้วนหงส์พึ่งจะเดินถอยห่ายออกไปเมื่อครู่ เธอจึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งโดดพึงขึ้นไปบนรถโดยมีสาตามที่ตกใจของหญิงสาวทั้งสองมองมายังเธอ หากเเต่เธอนั้นได้สนใจไม่ กลับเดินไปนั่งที่ตนเองแล้วยิ้มมองท่านไป๋เป็นการใหญ่


    “เจ้ากับต้วนหงส์เป็นอะไรกันรึสนิทกันถึงเพียงนี้” เธอเอ่ยถามแล้วมองดูท่านไป๋ยิ้มๆและท่าทีที่ได้รับกลับมามันยิ่งชัดเจนเลยว่าต้องมีอะไรบ้างอย่างระหว่างทั้งสองคนแม้ว่าตัวของสาวเจ้าเองจะเอ่ยปฏิเสธออกมาก็ตามที


      “เอ๊ะ…?” คนถูกถามกระพริบตาปริบๆพร้อมกับแก้มทั้งสองข้างผ่องจะขึ้นสีระเรื่อ “ท่านเข้าใจผิดไปแล้ว  ข้ามิได้สนิทกับใต้เท้าหรอกเจ้าค่ะ”


      “อย่ามาปฏิเสธน่าสนิทถึงขนาดทำแผลให้กันเเบบนี้ ไม่ถ้าไม่ใส่เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กก็คนรักกันแล้วละเจ้าคะ”เธอยังคงซักไซ้ต่อไปพรางเลือบมองผ้าผันแผลที่พึ่งถูกเปลี่ยนให้ใหม่และตลับกระเบื้องหยกที่วางอยู่บนตักอีกคนแม้จะใช้มืออีกข้าพยายามจับกำปิดเอาไว้แต่ก็มิได้รอพ้นสายตาช่างสังเกตุของจางฝูไปเลยแม้เเต่น้อย


      “ โธ่…” เสียงของสตรีในชุดขาวร้องออกมาแล้วพยายามที่จะก้มหน้ามุดหนีหลบสายตาของเธอแต่ก็นั้นละรถม้ามีอยู่เท่านี้จะหลังอย่างไรก็ไม่พ้นและถ้าจะหลบให้พ้นคงมีเเค่สองทางหนึ่งคือให้ท่านไป๋ลงไปเดินตามรถหรือเป็นวิณญาณเเล้วเข้าไปสิงในกำแพงรถเท่านั้นแหละ


     “ไปแกล้งอะไรแม่นางไป๋อีกแล้วละจางฝู”จู๋เว่ยที่เดินตามขึ้นรถม้ามาเอ่ยถามเสียงกึ่งดุก่อนจะเลื่อนตัวเข้าไปนั่งประจำที่ตัวเองแล้วมองหญิงสาวแสนซนที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วหันไปยิ้มให้ท่านไป๋บางๆเป็นการขอโทษ เมื่อทุกคนกลับขึ้นรถมาเสร็จสรรพเรียบร้อยรถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวออกเดินทางต่อไปทันที


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -19 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มุกพณาหวาซวี
หน้ากากอาร์มอร์
ปลอกแขนเฟย์อี๋
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
Brynhildr Norns
ทำเนียบบุปผา
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
กำไลเทพีไอซิส
ผีผาหยินหยู
ชุดเสวี่ยจงฮัวฮวา
น้ำมันหอมชาวไอจี๋
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x36
x30
x30
x30
x30
x1
x1
x30
x60
x8
x14
x86
x78
x1
x1
x147
x60
x7
x4
x11
x10
x1
x1
x3
x2
x4
x1
x3
x9
x2
x1
x3
x6
x1
x5
x1005
x291
x195
x200
x8
x4
x6
x1
x1
x2
x3
x30
x1
x1
x10
x9
x2
x8300
x2
x7
x12
x16
x4937
x192
x11
x9
x10
x3
x13
x8
x337
x945
x6
x2
x3
x2
x130
x4
x2
x18
x18
x2
x1
x100
x4
x422
x9
x5
x12
x20
x3
x4
x16
x7
x15
x4
x2
x4
x4
x4
x7
x2
x22
x107
x5
x24
x20
x9
x991
x32
x14
x3
x8
x21
x6
x590
x961
x20
x22
x20
x350
x3
x5
x12
x10
x20
x18
x40
x3
x10
x2
x116
x1
x2
x2
x1
x550
x118
x1
x524
x100
x8
x12
x230
x6
x4
x37
x6
x10
x31
x5
x12
x5
x5
x1
x6
x230
x180
x80
x30
x280
x170
x10
x4
x83
x13
x42
x460
x2
x500
x360
x100
x1
x215
x110
x317
x1600
x2
x352
x160
x45
x52
x566
x244
x3
x14
x13
x160
x3
x400
x3
x28
x1
x600
x800
x174
x120
x30
x240
x3
x34
x600
x509
x88
x14
x396
x1198
x125
x11
x87
x590
x5
x1
x1
x500
x1313
x2
x350
x196
x5
x583
x38
x3
x74
x25
x7
x250
x29
x540
x182
x73
x390
x150
x800
x13
x520
x867
x190
x16
x400
x37
x900
x1
x1
x1
x1000
x600
x950
x49
x600
x121
x8
x10
x31
x390
x74
x1
x19
x1876
x4
x2
x2315
x3300
x1643
x9
x12
x20
x1151
x2
x120
x1
x6
x3
x11
x4
x255
x5
x16
x251
x390
x130
x5
x30
x30
x2
x65
x10
x901
x798
x9500
x132
x367
x532
x390
x570
x520
x670
x159
x475
x643
x47
x111
x592
x1298
โพสต์ 2019-3-19 01:11:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โพสต์ 2019-3-19 01:13:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-19 01:14

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง ว่านเฉิง 13}
{ ตอนที่ 14 : ข่าวลือที่ไม่ค่อยดีเท่าไร}

        เป่าหลิงนั้นเดินออกมาจากทางถ้ำหงส์ฟ้าที่เธอนั้นไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามที่อยู่ในชุดเสื้อฮู๊ดคลุมดำนั้นไม่ได้ใส่ใจว่าสิ่งที่เธอทำนั้นเป็นอย่างไรเลยสักนิด เด็กสาวก็แค่สงสัยแล้วเดินทางไปแค่นั้นเอง ไม่นานที่เธอเดินทางโดยที่ไม่ได้รู้ความคิดของคนที่อยู่ด้านหลังเลย นั้นเป็นอย่างไร นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอ ก็เหลือบมองไปเห็นกับร่างของผีเสื้อมายา สหายรักของเธอนั้นเอง..

        มือบางนั้นเอื่อมมือไปก่อนที่ผีเสื้อมายาตัวใหญ่นั้นจะบินมาเกาะที่มือตรงบริเวณที่เธอนั้นยกขึ้น ทางอาเปานั้นเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าวถาม “นั้นผีเสื้อมายาใช่ไหมขอรับ?” เขากล่าวถามทางเป่าหลิง

        “ใช่ ผีเสื้อมายา..ทำไมหรอ เจ้าไม่เคยเห็นหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม ก่อนที่ทางเป่าหลิงนั้นจะให้ฝ้าเฉี่ยมาเกาะตรงบริเวณหัวของเธอนั้นเอง.. ดูเหมือนว่าทางอาเปานั้นจะจ้องมองอย่างแปลกใจเหมือนกัน..

        “ขอรับ ไม่เคยเห็น แค่แปลใจน่ะขอรับ เพราะว่าผีเสื้อมายานั้นเป็นเก่าแก่ที่มีอายุกว่าพันปี เล่าขานกันว่าอาศัยตามสถานที่มืดครื้ม ยามรัตติกาลผีเสื้อจะส่องแสงสว่างสีม่วงระยิบระยับเป็นประกายคอยนำทางผู้หลงในความมืดมิด อีกอย่างมันยังหายากมาก..ข้าเองก็ไม่เคยเห็นกับตัวเองสักครั้งน่ะขอรับ...” อาเปานั้นบอกกับทางเป่าหลิง เขานั้นจ้องมองทางเด็กสาวที่กำลังเดินอยู่ตรงหน้าของตนเอง ความจริงก็อย่างที่คิดนั้นล่ะ

       แต่ได้ข่าวลือมาเหมือนกัน แต่มันอาจจะไม่เป็นจริงก็ได้ เรื่องชาวยุทธสตรีที่มีผีเสื้อมายาบินข้างกายตลอดเวลา เห็นว่าเป็นเด็กสาวที่อันตรายน่าดู นางช่วยเหลือใครหลายๆคนไว้ เรียกได้ว่าเดินทางไปทั่วทุกที่.. แต่ข่าวนั้นเห็นบอกว่านางนิสัยไม่ค่อยดี….

       เอ๊ะ...หรือว่า คือแม่นางเป่าหลิงหรอ? ปกติเห็นว่านางจะไม่เปิดเผยชื่อในการทำงานนี้หน่า? ใช่แล้ว ทางเขานั้นคิดเช่นนั้น ส่วนเป่าหลิงก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร..เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายก็แค่ศึกษาเรื่องของสัตว์แค่นั้น แต่หัวสมองของทางพ่อบ้านหนุ่มนั้นกลับคิดหนักอยู่เหมือนกัน…

       ‘หึ….สตรีชุดม่วงหรอ..’ นั้นคือเสียงที่เขาเคยได้ยินจากทางนายท่านของตนเองเหมือนกัน..แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นคนเดียวกันหรือปล่าว






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-19 01:30

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +25 ความหิว -16 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

12
ตั้งกระทู้ใหม่ กลับไป
ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้