ดู: 298|ตอบกลับ: 1

[ลางสังหรณ์] {ความฝันของ หลิน เจียวหย่า l เป่าหลิง} เพราะว่าในจิตใจเธอยังมีความดีอยู่

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-25 06:26

สถานที่นอนหลับของตัวละคร:
ชื่อผู้ฝัน: ..... เป่าหลิง l หลิน เจียวหย่า
ความฝันประเภท: ..... ลางสังหรณ์

เพราะว่าในจิตใจเธอยังมีความดีอยู่

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเป่าหลิงนั้นลืมตาขึ้นมาภายในเมืองแห่งความฝันของตนเอง หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะมองรอบๆ .. เธอเห็นแต่สระของดอกบัวมากมาย มันคุ้นชินเหมือนกับเคยเห็นมาก่อน แต่ทว่านางก็ไม่อาจทราบได้ว่าเคยเห็นที่ไหน … เป่าหลิงคิดว่านี้อาจจะเป็นฝันที่ท่านพ่อของนางนั้นส่งมาก็ได้…

        แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจนักหรอก?...

       “ท่านพ่อ...ท่านพ่อหรือปล่าวเจ้าคะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่เธอจะได้รับรู้ถึงกลิ่นของอะไรบางอย่าง มันคือกลิ่นกายของสตรีนางหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ตรงปลายของสระบัว นางกำลังฮัมเพลงเหมือนกับเป็นเพลงกล่อมเด็ก.. เมื่อเป่าหลิงเห็นนางก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาอย่างเงียบงัน..




        “แม่นาง...เจ้าอยู่ที่นี้ได้ยังไง?” เป่าหลิงนั้นถามขึ้นมา.. เมื่อนางพิจารณาดูดีๆแล้ว หญิงผู้นี้ดูมีอายุ แต่ที่น่าแปลกกว่านั้น นางมีใบหน้าเหมือนกับเป่าหลิงทุกประการ เหมือนเป่าหลิงที่แก่กว่าเล็กน้อย..ทั้งยังดูมีออร่าแห่งความเป็นมารดา..และความงามที่แผ่ซ่านออกมาอย่างเห็นได้ชัด.. นางค่อยๆคลียิ้มเมื่อได้ยินเสียงของเป่าหลิง…

        “.....” เธอไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่จ้องมองเป่าหลิงด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างอ่อนโยน..ก่อนที่จะโอบอุ้มเด็กที่อยู่ในอ้อมกอด… “มานั่งตรงนี้สิจ๊ะ..” สตรีคนนั้นกล่าว เมื่อเธอได้ยินก็ค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ.. นัยต์ตาของเป่าหลิงนั้นพิจารณาสตรีตรงหน้าของตนเอง..

        หรือว่านางจะเป็น?...ต้นเสียงนั้น?...

       “ท่านคือคนที่ข้าได้ยินเสียงบ่อยๆหรือปล่าว?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม?..

        เมื่อสตรีผู้นั้นได้ยินก็คลียิ้มอีกครั้ง นางไม่ได้ตอบรับคำถามของเป่าหลิงได้แต่เพียงอุ้มเด็กทารกที่อยู่ในมือแล้วคลียิ้มให้ “เจ้ายังคงจำคำของข้าได้อยู่ใช่หรือไม่?” สตรีผู้นั้นกล่าวถามเป่าหลิง หากนางพูดเช่นนี้ ก็หมายความว่านางก็คือสตรีผู้นั้น ที่เข้าฝันเธอบ่อยๆในช่วงนี้ ตั้งแต่ที่เธอเริ่มฝึกการฝึกฝนขั้นที่สี่ …..

       “.......จำได้..แต่ท่านเป็นใคร?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามด้วยความไม่เข้าใจ นางไม่เข้าใจจริงๆ อยู่ๆสตรีผู้นี้ก็เข้าฝันของเธอเข้ามา แล้วทำให้หญิงสาวนั้นรู้สึกจิตใจสับสนอย่างเห็นได้ชัด นางค่อนข้างที่จะลำบากเล็กน้อยกับการตัดสินใจที่เกิดขึ้นมา.. จากที่นางเคยเป็นคนไม่สนใจใคร แต่เมื่อได้รับความรัก นางก็ค่อยๆเปลี่ยนไป…

        “.......หากเจ้าจำได้...ข้าจะขออะไรเจ้าสักอย่าง”

        สตรีผู้นั้นไม่ได้คิดที่จะตอบคำถามของเป่าหลิงเลยสักนิด นางได้แต่เพียงคลียิ้มแล้วเอื่อมมือขึ้นมาลูบใบหน้าของเธออย่างเงียบๆ นัยต์ตานั้นจ้องมองด้วยความรู้สึกที่มากมายเกินกว่าที่เป่าหลิงนั้นจะรับไหว นัยต์ตาที่เศร้าโศก นัยต์ตาที่งดงามนั้นทำให้ดวงใจของเป่าหลิงเต้นระรัวเหมือนกับต้องการที่จะบอกอะไรบางอย่าง…

        แม้ว่าสตรีตรงหน้าจะไม่ได้เป็นอะไรก็ตามที.. นางเหมือนเป่าหลิง แต่ก็ไม่ใช่เป่าหลิง เป่าหลิงเหมือนนางแต่ก็ไม่ใช่นาง…

        อะไรกันนะ?....

       “เชื่อมั่นในสิ่งที่เจ้าเชื่อ...จงใช้มัน จิตใจที่สับสนไม่ทำให้อะไรดีขึ้น อย่าพลาดพลั้ง จิตวิญญาณของเจ้า เกิดขึ้นจากครึ่งหนึ่งของข้าหล่อรวมกับมารฝัน...ก่อกำเนิดเป็นเจ้าสาวน้อย..”

       “ข้าจะไม่อาจอยู่ช่วยเจ้าอีก..” สิ้นคำกล่าวของสตรีผู้นั้นนางก็ค่อยๆ เลื่อนมือของนางนั้นมาจนถึงอกข้างซ้ายของเป่าหลิง เสียงหัวใจที่กำลังพาดผ่านนั้นทำให้นัยต์ตาของเธอยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นางเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น.. สตรีผู้นี้นั้นมีอิทธิพลต่อใจของเป่าหลิงอย่างมากมาย นางเหมือนเป็นความดีในใจของเธอ..เหมือนกับเป็นแสงสว่างสำหรับเด็กสาว..

        แต่...แต่ท่านพ่อ…

       “ไม่ต้องสับสน..ใจเจ้าอยู่กับผู้ใด ก็จงอยู่กับคนคนนั้น..เจียมเนื้อเจียมตัว..นับถอยหลังเรื่องราวที่กำลังจะจบลง….อีก…..”

        ทันทีที่เสียงนั้นเริ่มขาดหาย..ใบหน้าของเป่าหลิงนั้นก็เริ่มรู้ตัวว่านัยต์ตาทั้งสองข้างของเธอก็มีหยาดน้ำใสไหลเอ่อล้นออกมา ใบหน้ารอยยิ้มอันอ่อนโยนของสตรีผู้นั้นยิ่งทำให้เป่าหลิงนั้นยิ่งโศกเศร้าเมื่อนางจากไป.. ทำไมนางถึงโศกเศร้าเช่นนี้ ทำไมนางถึงรู้สึกอะไรเช่นนี้?..ทำไม?...ทำไมกัน?!! นั้นสินะ...สาวน้อยผู้โง่เขลา เจ้ากำลังพลาดพลั้งไปในสิ่งที่เจ้าทำ ไปในสิ่งที่เจ้าคึกคะนอง ผู้เป็นบิดามารดรนั้นได้เพียงจ้องมองเจ้าจากที่แสนไกล…

        ……...สำหรับข้าแล้วเจ้าก็เหมือนกับเด็กสาวที่ยังไม่เจียมเนื้อเจียมตัว… หากเจ้ารักชายคนนั้นจริง เจ้าก็คงแสดง หากเจ้าหารักไม่ ก็จงพิจารณาตัวเอง ว่าเจ้าทำสิ่งใดผิดไป.. ข้าไม่เคยปักใจไปรักชายอื่น..แต่เวรกรรมของข้านั้นหนักหนา ขอเพียงข้าได้พบเจอ แต่จำต้องพลัดพรากแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว..

        เซียวไต้อ๋อง...ท่านหลิวฉุน..และลูกๆของข้า..

        ………...อีกนิด…..ข้าขอเวลาอีกนิดที่จะอยู่ที่โลกแห่งนี้..จ้องมองบุตรและธิดาของข้าอีกสักนิด ….แม้ว่าข้าไม่อาจโอบกอดพวกเจ้าได้อีกแล้ว...ข้าจะรอ..รอวันที่เราจะได้พบกันอีกครั้งนะเจ้าคะ ข้าจะรอวันนั้นที่เราสองกลับมาเคียงคู่กัน..ต่อจากนี้ชีวิตของเป่าหลิง จะเป็นของเป่าหลิงแล้วล่ะเจ้าค่ะ….


‘ร่างกายของข้า จงใช้มัน แม้จิตใจเจ้าจะมืดบอด
แต่ครึ่งหนึ่งของข้าหล่อรวมกับมารฝัน ก่อกำเนิดเป็นเจ้าสาวน้อย
…. ใกล้ถึงวันที่ข้านั้นจะต้องกลับไป ณ ที่แห่งนั้น
ชะตาของเจ้า เจ้าจะเป็นคนลิขิตเอง ข้าหาได้โกรธเคืองเจ้าไม่
ชีวิตของเจ้าใกล้เริ่มต้นขึ้นแล้ว’

@Admin




แสดงความคิดเห็น

(( อำนาจแห่งการควบคุมฝัน เมื่อตื่นขึ้นมารฝันได้ปิดผนึกทำให้จำไม่ได้สักส่วน แต่อยู่จิตใต้สำนึกที่รอปลุก ))  โพสต์ 2018-10-25 13:40

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +500 ความหิว -296 แต้มวาสนา +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -296 + 4

ดูบันทึกคะแนน

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้