{ นอกเมืองเป่ยผิง | ป่าตะวันตก } กระท่อมซ่องโจร

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-10-17 11:19:15 |โหมดอ่าน


ภายในป่าตะวันตกที่ไร้ซึ่งสัตว์ร้ายใดๆปรากฏกายให้เห็น
กลับมีกลุ่มโจรป่าชั่วช้าแฝงตัวเร้นกายอยู่
พวกมันเลวทรามตํ่าช้ากว่าเหล่าสัตว์ร้าย...
หากมีชาวบ้านที่ออกมาเก็บหน่อไม้
ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เดินหลงมาในส่วนลึกของป่า
ชาวบ้านผู้นั้น...คงไม่มีวันได้ออกไป..



โพสต์ 2018-10-17 17:59:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-17 18:15

        
ตื่นมางงๆ งงๆ ด้วยต่อไป เดี๋ยวนะแล้วสามีข้าล่ะ

       โธ่ถังไม่น่าเลย…

        ไม่ใช่แบบนี้สิ? ร่างกายของหญิงสาวนั้นโดนพาเข้ามาในส่วนลึกสุดของซ่องโจรในป่า ใบหน้างามนั้นยังคงไม่มีสิ่งใดมากร้ามกราย มีเพียงชายนามเจี้ยนอี้ที่กำลังจ้องมองใบหน้าของนางยามหลับ ตอนนี้นางนั้นอยู่บนเตียงนุ่นอย่างดี เพราะว่าเจียนอี้สละเตียงให้ เขาปรึกษากับเหล่าพี่น้องชาวโจรของตนเอง บางคนเห็นว่าควรเก็บไว้ บางคนเห็นว่าควรขายไปเพราะได้ราคาดีแน่ๆ…

        แต่ส่วนตัวของเขา เขาไม่อยากจะปล่อยนางหรือขายนางออกไป เด็กสาวอายุเพียงเท่านี้นั้นเป็นเด็กสาวที่น่าจะอยู่ในโลกที่โหดร้ายไม่ไหว.. แม่นกน้อยควรได้รับการปกป้อง ไม่ให้บินหนีไปจากอ้อมอกของเขามากกว่า..

        “พี่เจี้ยนอี้เป็นเอามากนะ..” เสียงของน้องที่แอบดูอยู่นั้นกล่าวขึ้น
       “ไม่เคยเห็นหญิงแบบนี้ไง เลยหลงเวอร์” เสียงของน้องคนที่สามกล่าวต่อ
        “แบบนั้นท่าจะหนักแล้ว งานนี้ได้พี่สะใภ้แทนได้เงินชัว” เสียงของคนที่สี่ก็ดังขึ้นต่อ

        หญิงสาวนั้นขมวดคิ้วน้อยๆ ..นางพลิกตัวไปมา ซ้ำร้ายยังมีผ้าที่มัดข้อมือบางของนางอยู่ สี่พี่น้องสกุลโจร...ไม่สิ อาชีพโจรปรึกษากันว่าควรจับนางมัดไว้เพื่อป้องกันไม่ให้นางหนี.. แล้วก็ต้องเฝ้าดูอยู่ตลอด เพราะหญิงบ้าที่ไหนจะไปสลบอยู่ตรงโขดหินตรงทะเล.. พวกเขาเลยต้องมัดแขนทั้งสองให้ติดกันไขว่หลัง ส่วนขาก็ใช้โซ่ล่ามไว้กับเสาของห้อง….

        เรียกได้ว่ากันไว้ไม่ให้หนีกันเลยทีเดียว

        แต่ถ้าเกิดนางตื่นขึ้นมาเมื่อไร...ไม่รู้เหมือนกันว่าสามีนางถังซึ่นเจี้ยน หรือว่าถังฮูหยินผู้นี้จะเป็นคนสำเร็จโทษแก่เหล่าพวกโจรใจทราม(?)ทั้งหลาย)

        ดวงตาของหญิงสาวนั้นไม่ได้ลืมตื่น มีเพียงใบหน้าที่บ่งบอกว่านางกำลังฝันอะไรบางอย่าง..ผิวกายของนางนั้นเย็นเฉียบเหมือนคนป่วยแต่ทว่ากลับมีสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าครั้งที่พวกเขาลักพาตัวนางมาที่นี้มากนัก..

        .
        .

        เวลาผ่านไปสักครู่ ก่อนที่ดวงตาของนางนั้นจะค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้า นางหันมองไปรอบๆ ก่อนที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของนางนั้นเหมือนกับกำลังงงอะไรบางอย่าง … เขาเห็นชายคนหนึ่งที่เท้าคางมองนาง พลางคลียิ้มกระชากใจให้หญิงสาว.. แต่สำหรับนางแล้ว..เอ่อ..โทษค่ะ ไม่ใช่เป็ก ไม่ต้องมายิ้มให้ มีสามีแล้ว..

       “........” เป่าหลิงนั้นขมวกคิ้วแล้วหันไปมองมือของตนเอง...มันโดนมัดไว้อยู่..นางพยายามขยับมือไปมาเพื่อที่จะดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่.. ส่วนขาก็โดนล่ามไปด้วยโซ่ที่หนักพอสมควร.. นางพยายามขยับขา จากนั้นก็หันไปจ้องหน้าคนที่กำลังจ้องมองนางอยู่ตอนนี้..

        “ไม่ต้องเป็นห่วง..ข้าไม่ทำอะไรเจ้าในตอนนี้หรอก” ชายนามเจี้ยนอี้กล่าว “ข้าเจี้ยนอี้ เห็นเจ้าสลบอยู่ตรงชายหาดข้าเลยพาเจ้ามาที่นี้” โอ้ว ว  คนดี คนดี.. …….พามาที่นี้แล้วทำไมต้องล่ามนางไว้..
       “บอกความจริงมา...คนธรรมดาเขาไม่ล่ามโซ่มนุษย์ไว้หรอกนะ” เป่าหลิงพูดอย่างหาเรื่อง นัยต์ตาของนางนั้นเหมือนกับว่าจะมีแววตาฆ่าฟันอย่างเห็นได้ชัด จนชายหนุ่มนั้นคลียิ้มออกมาอย่างชอบใจ.. “ข้าไม่รู้ว่าข้าพามนุษย์มานะ?...ข้าเห็นแต่นางฟ้าอยู่ตรงหน้าข้า”

        เป่าหลิงนั้นเมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็กรอกสายตาขึ้นบนอย่างเหนื่อยใจ.. WTF อะไรของมันวะ

       “เพ้อเจ้อ..” หญิงสาวกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะเหลือบไปมองรอบๆ สถานที่แห่งนี้คือที่ไหนอันนี้ไม่รู้ ท่าทางไม่ใช่คนที่เธอรู้จักด้วยซ้ำไป อีกอย่างก็คือพอเป็นแบบนี้แล้วเธอควรที่จะทำยังไงดีนะ? มันเป็นแบบนี้แล้วอ่ะ? “พวกนายเป็นใคร” นางถาม

        “อา..นั้นสิ..ข้าบอกแล้วนะ ว่าข้าชื่อเจี้ยนอี้ แต่ว่าหากจะถามว่าเป็นใคร?..ก็คงเป็นโจรมั้ง” เขาตอบอย่างสบายๆ ก่อนที่จะค่อยๆขยับกายเข้าใกล้หญิงสาว.. เมื่อเห็นเช่นนั้นเป่าหลิงก็ค่อยๆขยับกายออกเล็กน้อย เพื่อที่จะดูเชิงชายตรงหน้า ใบหน้าของเขาเหมือนกับสบายๆ คงไม่รู้ว่านางนั้นเป็นนางอสรพิษมากกว่าที่เห็น..

        “ไม่ต้องกลัว..หากเจ้ายอม ข้าจะไม่ขายเจ้าให้กับพวกขุนนางหรอก..แต่ถ้าเจ้าขัดขืนนี้ก็ไม่แน่..อ่ะ แต่ขัดขืนบ้างก็ได้นะ..ข้าชอบ” เขากล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะค่อยๆขยับกายไปใกล้นางมากขึ้นเรื่อยๆ เป่าหลิงนั้นพยายามขยับมือของตนเองออก.. มันมัดไม่ค่อยแน่นเท่าไร แต่จะหลุดไปเลยก็คงยาก..

        นางถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะจ้องชายตรงหน้าของตนเอง..

        “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะขายสตรีที่มีสามีแล้วให้กับชาวบ้าน ไม่โดนโก่งราคาตายหรือ” เป่าหลิงกล่าวถาม เขานั้นเลิกคิ้วมาน้อยๆ ก่อนที่จะคิด นั้นหมายความว่าสามีของนางนั้น...คือชายที่นั่งอยู่ตรงหน้ารูปงามสินะ? แต่หมอนั้นคงมาช่วยนางไม่ทันหรอกนะ.. ไม่สิ ไม่แน่..

        “...เอ๋...มีแล้วงั้นหรอ น่าเสียดายจัง..แต่ข้าไม่ค่อนสนด้วยสิ...จริงสิ ความจริงแล้วก็มีจอมโจรแห่งทะเลบูรพาใต้ที่ชอบสตรีเช่นเจ้านะ? เขาคงให้ราคาดีอยู่หรอก” เขานั้นกล่าว “แต่ข้าให้เสียดายหญิงงามเช่นเจ้าจริงๆ ความจริงเอาไปจัดใหม่สักนิดหน่อยๆ..ข้าก็ไม่ได้รังเกียจเจ้าหรอกนะ”

        “แต่ข้ารังเกียจเจ้า”

        เป่าหลิงนั้นกล่าวอย่างทันที ก่อนที่จะถอนหายใจ นางเมินชายตรงหน้าแล้วเหลือบมองไปรอบๆ ชายที่ได้ยินคำตอบเช่นนั้นก็เสียหน้าเบาๆที่นางตอบมาเช่นนั้น ก่อนที่นางจะหันไปทางชายตรงหน้า


4/10



รหัสโปร JX002

@Admin  



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-17 18:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 ความหิว -22 แต้มวาสนา +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 -22 + 30

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-17 20:28:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-17 20:31


แม่นกน้อย ข้าน่ะหรอ แม่นกน้อย

       “อย่าพูดจาใจร้ายกับข้าขนาดนั้นสิ...เจ้าเป็นเพียงหญิงสาวตัวคนเดียว..ข้าว่าสามีของเจ้าก็คงยังไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำมั้งว่าเจ้าโดนจับตัวมาที่นี้ จริงไหม?” เจี้ยนอี้นั้นกล่าวแล้วหัวเราะนิดๆเหมือนกับว่าชอบใจหญิงตรงหน้า.. เป็นมาโซหรอยะ?..

        “ข้าว่าปล่อยข้าไปหากเจ้าอยากมีชีวิตรอดจะดีกว่ามั้ง?” เป่าหลิงกล่าวต่่อ ตอนนี้นางนั้นนั่งพิงกำแพงที่ติดกับขอบเตียง ความจริงแล้วจะกระชากมือไปตอนนี้เลยก็ย่อมได้ แต่ทว่าใครจะรู้ว่าจำนวนคนพวกนี้มีเท่าไร หากไม่รู้ว่ามีเท่าไร การลอบออกไปก็รังแต่จะยากหน่อย จะถล่มออกไปก็ไม่รู้ทางกลับ แบบนี้ต้องรอไปอีกถึงเมื่อไร? …

       “โห่...ขนาดนั้นเลย สามีเจ้าเก่งขนาดนั้นเชียวหรือ?” เจี้ยนอี้ถาม
       “ไม่รู้สิ..คงจะเก่งล่ะมั้ง?” นางตอบ ก่อนที่จะนึกถึงสภาพของเด็กที่เมาปลิ้น ถามว่าเคยเห็นเขาสู้ไหม เหอะๆ นางเป็นภรรยานะ..ไม่เคยเห็นอ่ะ...ใครจะไปบ้าเห็นการต่อสู้ของสามีตนเองฟร๊ะ ลำบากตายเลยนะ? แบบนั้นก็บอกว่านางแอบดูสามีของตนเองตลอดไปเลยหรือไง.. แบบนั้นโมโหตายชัก แค่นี้ก็ตัวติดกันจะแย่อยู่แล้ว

       เป่าหลิงนั้นเหลือบมองรอบๆ นางได้กลิ่นที่มากกว่าคนคนนี้ ชายตรงหน้าเหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ซึ่งสำหรับเป่าหลิงก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่เมื่อนางโดนจับตัวอะไรแบบนี้ นางจะรู้สึกไม่ค่อยน่าสบายใจเท่าไรเลย ความรู้สึกกลัดกลุ้มอยากออกจากสถานที่แห่งนี้มันอะไรกัน?.. มันไม่น่าภิรมย์เลยสักนิด จากการที่โดนไอ้ผู้ชายพวกนี้จับตัว..

       “งั้นก็คงยากหน่อยละมั้ง ที่สามีของเจ้าจะมาที่นี้ได้...” เขานั้นกล่าวอีกครั้ง ก่อนที่อยู่ๆ จะมีคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้านใน “พี่เจี้ยน!! พี่เจี้ยนๆๆๆ...” เขาวิ่งเข้าใส่ชายคนนั้นก่อนที่จะกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างเหมือนกับว่าจะบอกเรื่องลับๆ..แต่คิดหรอว่าคนหูผีอย่างเป่าหลิงนั้นจะไม่ได้ยิน เพราะว่าเขาได้ยินยังไงล่ะ!!

       ดูเหมือนว่าจะมาแล้วสินะ…

       เมื่อได้ยินเจี้ยนอี้ก็หันมาทางนาง แล้วคลียิ้มให้หวานๆ เพื่อที่จะกระชากใจ แต่สำหรับสาวเจ้ากลับรู้สึกอ้วกชอบกล.. เอ่อเอาเข้าใจ..ถึงครึ่งของสามีนางหรือยังเถอะ /กดโกรธ

       “รอข้าหน่อยนะ แม่นกน้อย”...

        จะรู้ไหมหน่อ..มนุษย์ที่โง่เขลา ว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่แม่นกน้อยเลยสักนิด..

        เป่าหลิงนั้นเมื่อเห็นว่าชายคนนั้นออกไปแล้วก็ค่อยๆกระชากมือของตนเองออกจากกันจนผ้าที่มันข้อมือของนางไว้นั้นสะบัดหลุดออกอย่างสิ้นเชิง...แรงต้องเยอะขนาดไหนหรอเนี้ย?..เอาเป็นว่า นอนรอดีกว่า….      



       @TangXinJian

       ...ดูเหมือนกำลังมีใครบางคนกำลังเปิดประตูกระท่อมออกมาพอดี…

        ชายผู้นั้นโผล่หัวออกมาจากประตูกระท่อม ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีคนเดียว แต่กลับมีถึงสี่คนพวกเขาแต่ละคนนั้นถนัดอาวุธแต่ต่างกัน..แต่ดูเหมือนว่าจะมีตัวหัวหน้าอยู่ตรงด้านหลัง.. แต่หลังจากนั้นหนึ่งในสามคนก็โพลงพูดขึ้นมา.. “ข้าบอกแล้ว ว่าหมอนี้มากับแม่นกน้อยของพี่เจี้ยน”

        “....แต่นางนอนสลบ ก็ไม่ได้ผิดสักหน่อย ถือว่าช่วยนี้..หึ..” เจี้ยนอี้พูดยิ้มๆ เขานั้นหันมองผู้บุกรุกก่อนที่จะโบกมือเพื่อให้เหล่าพี่น้องทั้งสามรุมยำชายตรงหน้า.. ถ้าสามีตายก็แม่ม้ายโสดล่ะว่ะ ก็ถือว่าเป็นของดี ยังไงก็ตามแม่นางผู้นั้นหากเขาไม่ได้ไปขายให้พวกโจรสลัดแห่งเกาะเผิงหูยังได้ราคาดี.. ถือว่าเป็นของชั้นเยี่ยม…

        “รีบจัดการ..ข้ายังต้องเข้าไปหาแม่นกน้อยของข้าอยู่” เขาถือวิสาสะเรียกฮูหยินชาวบ้านว่าเป็นของตนเอง ก่อนที่จะผิวปากน้อยๆ พวกเขาคงมีฝีมืออยู่เหมือนกัันถึงได้มีท่าทีเช่นนั้น.. ดูเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือท่าทาง..

       เดี๋ยวนะ..แม่นกน้อย….นกน้อย….คนอย่างเป่าหลิงเนี้ยนะนกน้อย..อ่ะ ลืมไปถังซึ่นเจี้ยนยังไม่เคยเห็นตอนที่เป่าหลิงนั้นต่อสู้นี้หน่า

        ถังซึ่นเจี้ยนไม่ได้กล่าวอะไร ไม่แม้แต่จะมองหน้าทุเรศๆของพวกมันด้วยซํ้า ...ชายหนุ่มรู้สึกขยะแขยงที่ไอ้ขยะเบื้องหน้าเขามีชื่อที่ออกเสียงเดียวกับชื่อของเขาอยู่ด้วยซํ้า ….

        @TangXinJian

       ‘วิ้ง...’ เงาสะท้อนของแสงอาทิตย์กระทบลงบนคมของอาวุธบางอย่าง มันสะท้อนเขาตาของซึ่นเจี้ยน ร่างของหญิงสาวเงื้อมือขึ้นในมือนั้นมีขวานอันคุ้นเคยอยู่ ก่อนที่จะจามลงเข้าที่หัวของหนึ่งในพวกมันเต็มๆ  อยากจะบอกว่ารู้ใจจริงๆ แต่คงทำไม่ได้ :v

       สายโลหิตนั้นไหลออกมาจากคอของชายที่ออกปากพูดแต่ นกน้อยๆนกน้อย...นกน้อยพ่อง..

       ร่างของสตรีในชุดสีม่วงนั้นปรากฏขึ้นมาพร้อมกับขวานไป๋ฟงในมือ นางถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะขยับมือของตนเองเพื่อให้ขวานนั้นอยู่ในท่าที่พร้อมกับจะต่อสู้ไปด้วย เนื้อตัวของนางนั้นมีรอยเลือดอยู่พอประมาณ นั้นเป็นเพราะว่าก่อนหน้าที่จะมาที่นี้นางก็พบเจอกับเหล่าโจรที่เฝ้าด้านหน้าห้อง ถึงจะบอกว่าเป็นกระท่อม แต่กลับมีเส้นทางใต้ดินลงไป

       ซึ่งเป็นรังจริงๆของโจรพวกนี้ แม้ว่าจะเล็ก แต่พวกมันก็ถือว่าเป็นโจรที่เก่งกาจ แต่คำว่าเก่งกาจนั้นก็แลกมาด้วยคำว่าอย่าประมาท เพราะว่าพวกเขาไม่คิดว่าหญิงสาวนั้นจะเป็นหญิงอันตราย เพราะฉะนั้นจึงปล่อยด้านหลังของพวกเขาให้ผละหลวมเพราะความไม่เฉลียวใจของตนเอง ใบหน้าของหญิงสาวนั้นคลียิ้มบางๆ …

       ตอนนี้บุรุษทั้งสามคนนั้นเบิกตากว้างพร้อมกับรอยยิ้มของสามีของนาง.. ใช่แล้ว..ถือว่ารู้กัน..

       ใบหน้าของคนทั้งสองสบสายตาก่อนที่ฝ่ายหญิงสาวเช่นเธอจะพูดขึ้น “เจ้ามาช้า” นางกล่าว ก่อนที่จะยิ้มหวานให้กับสามีของตนเอง.. เขารู้ว่านางต้องไม่เป็นอะไร แต่ก็มีความรู้สึกเป็นห่วงนางนั้นล่ะ.. แหม่ ถือว่าวันนี้เป็นวันเดท(?)ไปเลยแล้วกัน

        “เจ้า!! พี่เจี้ยน!!!” เสียงของน้องเล็กภายในกลุ่มทั้งสามคนนั้นพูดพร้อมกับ สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ เสียใจและโกรธแค้นคนทั้งสอง.. ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะหยิบเหมือนกับท่อนไผ่นกหวีด(?)ออกมาเพื่อเป่าเรียกสัญญาณให้ผู้คนที่เป็นลูกน้องเข้ามา.. เป่าหลิงนั้นเมื่อได้ยินก็คลียิ้ม…

        “หมายถึงพวกนี้ใช่ไหม?” นางพูดขึ้นก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่างจากหลังประตูออกมา นั้นคือหัวของมนุษย์ประมาณห้าถึงหกคน นางโยนมันลงไปพร้อมกับหัวของหัวหน้าหนุ่มที่ชื่อเจี้ยนอี้ ...ที่ตอนนี้กลายเป็นผีหัวขาดไปเสียแล้ว..

        !!!!???

        “.....เจ้าสู้ได้ถึงขนาดไหน..สามีข้า” เป่าหลิงนั้นกล่าวออกมาเหมือนกับไม่ได้รับรู้อะไรเลยสักนิด นางคลียิ้มน้อยๆ หลัวหันไปทางสามีของตนเอง..เหมือนกับจะบอกว่า จะจัดการไอ้พวกนี้ไหม?.. พลางหยิบขวานไป๋ฟงสีดำทมิฬมาเหมือนกับว่านางพร้อมที่จะเชือดคนพวกนี้.. เอ่อ ดี อยากได้อะไรรองมือรองตีนอยู่พอดี.. ต้องขอบใจพวกมันนะ? เพราะว่าหากไม่ได้คนพวกนี้นางก็คงเครียดตายไปเสียก่อน..

       อารมณ์คนมีครรภ์นี้มันน่ากลัวจริงๆ

5/10



รหัสโปร JX002



@Admin  @TangXinJian




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 +35 ความหิว -160 แต้มวาสนา +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 35 -160 + 30

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-17 20:35:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย TangXinJian เมื่อ 2018-10-17 20:38
JX002
02/10

…. เส้นทางที่ดำเนินไปนั้นเป็นเส้นทางจากด้านในป่า เอาตามความจริง หากไม่ได้อยู่ใกล้นาง ก็ไม่อาจจะได้กลิ่นของนางเลย

โชคดีที่เขานั้นมีผ้าของนางที่มีกลิ่นของหญิงสาวติดอยู่ จมูกของสัตว์สี่เท้านั้นมักจะดีกว่ามนุษย์ธรรมดาอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการตามหาก็ไม่ได้ยากอะไรเท่าไร แต่ทว่าที่ยากดูเหมือนจะเป็นการบุกไปมากกว่า เนื่องจากว่าพวกเขาเห็นว่ามีกลุ่มชายร่างล่ำบึกอยู่รอบๆกระท่อมกลางป่า..

        ดูเหมือนว่าจะเป็นที่ซ่องสุมของโจร...หรือปล่าวนะ

ทันใดนั้นซึ่นเจี้ยนก็เกิดปิ๊งไอเดีย เขาลงจากอาหยู่ก่อนจะบอกให้ม้าแสนรู้ของตนไปซ่อนตัว จากนั้นซึ่นเจี้ยนก็ส่งเสียงเอะอะโวยวายเพื่อให้พวกโจรรู้ตัว ก่อนอาศัยที่หนึ่งในพวกมันที่เห็นเขาหันหลังเพื่อวิ่งไปแจ้งข่าว ใช้วิชาตัวเบากระโดดสูงลอยขึ้นไปบนต้นไม้สูงเพื่อหลบซ่อน





“อย่าพูดจาใจร้ายกับข้าขนาดนั้นสิ...เจ้าเป็นเพียงหญิงสาวตัวคนเดียว..ข้าว่าสามีของเจ้าก็คงยังไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำมั้งว่าเจ้าโดนจับตัวมาที่นี้ จริงไหม?” เจี้ยนอี้นั้นกล่าวแล้วหัวเราะนิดๆเหมือนกับว่าชอบใจหญิงตรงหน้า.. เป็นมาโซหรอยะ?..

“ข้าว่าปล่อยข้าไปหากเจ้าอยากมีชีวิตรอดจะดีกว่ามั้ง?” เป่าหลิงกล่าวต่่อ ตอนนี้นางนั้นนั่งพิงกำแพงที่ติดกับขอบเตียง ความจริงแล้วจะกระชากมือไปตอนนี้เลยก็ย่อมได้ แต่ทว่าใครจะรู้ว่าจำนวนคนพวกนี้มีเท่าไร หากไม่รู้ว่ามีเท่าไร การลอบออกไปก็รังแต่จะยากหน่อย จะถล่มออกไปก็ไม่รู้ทางกลับ แบบนี้ต้องรอไปอีกถึงเมื่อไร? …

“โห่...ขนาดนั้นเลย สามีเจ้าเก่งขนาดนั้นเชียวหรือ?” เจี้ยนอี้ถาม
“ไม่รู้สิ..คงจะเก่งล่ะมั้ง?” นางตอบ ก่อนที่จะนึกถึงสภาพของเด็กที่เมาปลิ้น ถามว่าเคยเห็นเขาสู้ไหม เหอะๆ นางเป็นภรรยานะ..ไม่เคยเห็นอ่ะ...ใครจะไปบ้าเห็นการต่อสู้ของสามีตนเองฟร๊ะ ลำบากตายเลยนะ? แบบนั้นก็บอกว่านางแอบดูสามีของตนเองตลอดไปเลยหรือไง.. แบบนั้นโมโหตายชัก แค่นี้ก็ตัวติดกันจะแย่อยู่แล้ว

เป่าหลิงนั้นเหลือบมองรอบๆ นางได้กลิ่นที่มากกว่าคนคนนี้ ชายตรงหน้าเหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ซึ่งสำหรับเป่าหลิงก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่เมื่อนางโดนจับตัวอะไรแบบนี้ นางจะรู้สึกไม่ค่อยน่าสบายใจเท่าไรเลย ความรู้สึกกลัดกลุ้มอยากออกจากสถานที่แห่งนี้มันอะไรกัน?.. มันไม่น่าภิรมย์เลยสักนิด จากการที่โดนไอ้ผู้ชายพวกนี้จับตัว..

“งั้นก็คงยากหน่อยละมั้ง ที่สามีของเจ้าจะมาที่นี้ได้...” เขานั้นกล่าวอีกครั้ง ก่อนที่อยู่ๆ จะมีคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้านใน “พี่เจี้ยน!! พี่เจี้ยนๆๆๆ...” เขาวิ่งเข้าใส่ชายคนนั้นก่อนที่จะกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างเหมือนกับว่าจะบอกเรื่องลับๆ..แต่คิดหรอว่าคนหูผีอย่างเป่าหลิงนั้นจะไม่ได้ยิน เพราะว่าเขาได้ยินยังไงล่ะ!!

ดูเหมือนว่าจะมาแล้วสินะ…

เมื่อได้ยินเจี้ยนอี้ก็หันมาทางนาง แล้วคลียิ้มให้หวานๆ เพื่อที่จะกระชากใจ แต่สำหรับสาวเจ้ากลับรู้สึกอ้วกชอบกล.. เอ่อเอาเข้าใจ..ถึงครึ่งของสามีนางหรือยังเถอะ /กดโกรธ

“รอข้าหน่อยนะ แม่นกน้อย”...

        จะรู้ไหมหน่อ..มนุษย์ที่โง่เขลา ว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่แม่นกน้อยเลยสักนิด..

        เป่าหลิงนั้นเมื่อเห็นว่าชายคนนั้นออกไปแล้วก็ค่อยๆกระชากมือของตนเองออกจากกันจนผ้าที่มันข้อมือของนางไว้นั้นสะบัดหลุดออกอย่างสิ้นเชิง...แรงต้องเยอะขนาดไหนหรอเนี้ย?..เอาเป็นว่า นอนรอดีกว่า….

        
.
.
.

กลุ่มชายฉกรรจ์วิ่งตรงปรี่มายังจุดที่เขาเคยยืนอยู่บนพื้นดิน หากแต่พวกมันก็ต้องหันซ้ายที ขวาทีเพื่อเสาะหาร่างของเขา จุดยุทธศาสตร์ช่วยเอาไว้ เพราะข้างบนต้นไม้สูงนี่ปกคลุมไปด้วยใบไม้และกิ่งไม้ละลานตา จึงเป็นเรื่องยากที่คนจากพื้นดินเมื่อมองขึ้นมาจะเห็นได้ง่ายๆ บวกกับแสงแดดที่ยามนี้ส่องแสงแรงจ้า

….อีกนิดนึง ...รออีกหน่อย…

ซึ่นเจี้ยนรอคอยจังหวะที่พวกมันเดินห่างกันประมาณแปดก้าว ร่างของชายหนุ่มก็กระโดดลงมาจากต้นไม้ ในกำลังภายในถีบอากาศเพื่อมุ่งส่งร่างตนเองให้ไปในทิศทางที่ต้องการ

‘ชิ้งง--ง!’ ซึ่นเจี้ยนชักกระบี่ออกมาอย่างรวดเร็ว

‘ฉึก!’ ปลายคมกระบี่ปักเข้าไปในเนื้อต้นคอของหนึ่งในชายฉกรรจ์ที่มัวแต่มองซ้ายขวา เลือดในกายมันพุ่งออกมาจากบาดแผลที่คมกระบี่ได้สร้างเอาไว้ ซึ่นเจี้ยนยกกายตนด้วยการใช้กระบี่ที่ยังคาอยู่ที่ต้นคอบริเวณท้ายทอยของมันเป็นหลักยึด เขาหมุนตัวกลางอากาศ ก่อนจะโลดโผนตวัดกระบี่เชือดเฉือดชินเนื้อของพวกมันอีกสองสามคนที่ตรงเข้ามาอย่างแม่นยำ

...ชิ้นเนื้อและเลือดสดๆกระจัดกระจายไปทั่วพื้นดิน ชโลมย้อนใบหญ้าสีเขียวให้กลายเป็นสีเดียวกับของเหลวในกาย ไม่นานนักพวกมันก็สิ้นใจลง …. ซึ่นเจี้ยนบัดนี้ใบหน้าของเขานั้นถูกชโลมด้วยเลือดของพวกชั่วเหล่านี้ราวกับอาบสายฝนโลหิตมา ..

เขาตวัดกระบี่ไล่ของเหลวที่ติดตามคมดาบออกไป ก่อนจะมุ่งตรงไปยังทางที่เหล่าชายฉกรรจ์ไร้วิญญาณนี้เดินจากมา ….และในที่สุดก็พบกระท่อมหลังนึง ...ดูเหมือนกำลังมีใครบางคนกำลังเปิดประตูกระท่อมออกมาพอดี…

        ชายผู้นั้นโผล่หัวออกมาจากประตูกระท่อม ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีคนเดียว แต่กลับมีถึงสี่คนพวกเขาแต่ละคนนั้นถนัดอาวุธแต่ต่างกัน..แต่ดูเหมือนว่าจะมีตัวหัวหน้าอยู่ตรงด้านหลัง.. แต่หลังจากนั้นหนึ่งในสามคนก็โพลงพูดขึ้นมา.. “ข้าบอกแล้ว ว่าหมอนี้มากับแม่นกน้อยของพี่เจี้ยน”

        “....แต่นางนอนสลบ ก็ไม่ได้ผิดสักหน่อย ถือว่าช่วยนี้..หึ..” เจี้ยนอี้พูดยิ้มๆ เขานั้นหันมองผู้บุกรุกก่อนที่จะโบกมือเพื่อให้เหล่าพี่น้องทั้งสามรุมยำชายตรงหน้า.. ถ้าสามีตายก็แม่ม้ายโสดล่ะว่ะ ก็ถือว่าเป็นของดี ยังไงก็ตามแม่นางผู้นั้นหากเขาไม่ได้ไปขายให้พวกโจรสลัดแห่งเกาะเผิงหูยังได้ราคาดี.. ถือว่าเป็นของชั้นเยี่ยม…

        “รีบจัดการ..ข้ายังต้องเข้าไปหาแม่นกน้อยของข้าอยู่” เขาถือวิสาสะเรียกฮูหยินชาวบ้านว่าเป็นของตนเอง ก่อนที่จะผิวปากน้อยๆ พวกเขาคงมีฝีมืออยู่เหมือนกัันถึงได้มีท่าทีเช่นนั้น.. ดูเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือท่าทาง..

        เดี๋ยวนะ..แม่นกน้อย….นกน้อย….คนอย่างเป่าหลิงเนี้ยนะนกน้อย..อ่ะ ลืมไปถังซึ่นเจี้ยนยังไม่เคยเห็นตอนที่เป่าหลิงนั้นต่อสู้นี้หน่า

        ถังซึ่นเจี้ยนไม่ได้กล่าวอะไร ไม่แม้แต่จะมองหน้าทุเรศๆของพวกมันด้วยซํ้า ...ชายหนุ่มรู้สึกขยะแขยงที่ไอ้ขยะเบื้องหน้าเขามีชื่อที่ออกเสียงเดียวกับชื่อของเขาอยู่ด้วยซํ้า ….

เฮอะ…. ซึ่นเจี้ยนหลับตาลง เขาใช้มือปาดเลือดที่เปรอะเต็มอยู่บนใบหน้าออก

ไอ้สวะพวกนี้ ...พูดต่อไปเถอะ ….

“นกน้อย?...” เขาเหยียดยิ้มแสยะ เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากริมฝีปากที่บัดนี้แสดงรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกนั้น … “แกคิดจริงๆหรือว่า….เมียของข้าน่ะเป็นนกน้อยไร้ทางต่อสู้?..”

เขาเงยหน้าสบสายตาของพวกมัน แม้จะไม่เคยเห็นการต่อสู้ของผู้เป็นฮูหยินของตน แต่ซึ่นเจี้ยนก็เชื่อว่า...นางผู้เป็นลูกครึ่งมารไม่มีทางที่จะอ่อนแอหรือเป็นนกน้อยของใครได้ ...แม้แต่เขาเอง สำหรับเขา เขาชอบตอนที่นางเป็นแม่เสือดุร้าย..ไม่ใช่นกน้อยในกรงทอง…

‘วิ้ง...’ เงาสะท้อนของแสงอาทิตย์กระทบลงบนคมของอาวุธบางอย่าง มันสะท้อนเขาตาของซึ่นเจี้ยน ร่างของหญิงสาวเงื้อมือขึ้นในมือนั้นมีขวานอันคุ้นเคยอยู่ ก่อนที่จะจามลงเข้าที่หัวของหนึ่งในพวกมันเต็มๆ  อยากจะบอกว่ารู้ใจจริงๆ แต่คงทำไม่ได้ :v

สายโลหิตนั้นไหลออกมาจากคอของชายที่ออกปากพูดแต่ นกน้อยๆนกน้อย...นกน้อยพ่อง..

ร่างของสตรีในชุดสีม่วงนั้นปรากฏขึ้นมาพร้อมกับขวานไป๋ฟงในมือ นางถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะขยับมือของตนเองเพื่อให้ขวานนั้นอยู่ในท่าที่พร้อมกับจะต่อสู้ไปด้วย เนื้อตัวของนางนั้นมีรอยเลือดอยู่พอประมาณ นั้นเป็นเพราะว่าก่อนหน้าที่จะมาที่นี้นางก็พบเจอกับเหล่าโจรที่เฝ้าด้านหน้าห้อง ถึงจะบอกว่าเป็นกระท่อม แต่กลับมีเส้นทางใต้ดินลงไป

ซึ่งเป็นรังจริงๆของโจรพวกนี้ แม้ว่าจะเล็ก แต่พวกมันก็ถือว่าเป็นโจรที่เก่งกาจ แต่คำว่าเก่งกาจนั้นก็แลกมาด้วยคำว่าอย่าประมาท เพราะว่าพวกเขาไม่คิดว่าหญิงสาวนั้นจะเป็นหญิงอันตราย เพราะฉะนั้นจึงปล่อยด้านหลังของพวกเขาให้ผละหลวมเพราะความไม่เฉลียวใจของตนเอง ใบหน้าของหญิงสาวนั้นคลียิ้มบางๆ …

ตอนนี้บุรุษทั้งสามคนนั้นเบิกตากว้างพร้อมกับรอยยิ้มของสามีของนาง.. ใช่แล้ว..ถือว่ารู้กัน..

ใบหน้าของคนทั้งสองสบสายตาก่อนที่ฝ่ายหญิงสาวเช่นเธอจะพูดขึ้น “เจ้ามาช้า” นางกล่าว ก่อนที่จะยิ้มหวานให้กับสามีของตนเอง.. เขารู้ว่านางต้องไม่เป็นอะไร แต่ก็มีความรู้สึกเป็นห่วงนางนั้นล่ะ.. แหม่ ถือว่าวันนี้เป็นวันเดท(?)ไปเลยแล้วกัน

        “เจ้า!! พี่เจี้ยน!!!” เสียงของน้องเล็กภายในกลุ่มทั้งสามคนนั้นพูดพร้อมกับ สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ เสียใจและโกรธแค้นคนทั้งสอง.. ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะหยิบเหมือนกับท่อนไผ่นกหวีด(?)ออกมาเพื่อเป่าเรียกสัญญาณให้ผู้คนที่เป็นลูกน้องเข้ามา.. เป่าหลิงนั้นเมื่อได้ยินก็คลียิ้ม…

        “หมายถึงพวกนี้ใช่ไหม?” นางพูดขึ้นก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่างจากหลังประตูออกมา นั้นคือหัวของมนุษย์ประมาณห้าถึงหกคน นางโยนมันลงไปพร้อมกับหัวของหัวหน้าหนุ่มที่ชื่อเจี้ยนอี้ ...ที่ตอนนี้กลายเป็นผีหัวขาดไปเสียแล้ว..

        !!!!???

        “.....เจ้าสู้ได้ถึงขนาดไหน..สามีข้า” เป่าหลิงนั้นกล่าวออกมาเหมือนกับไม่ได้รับรู้อะไรเลยสักนิด นางคลียิ้มน้อยๆ หลัวหันไปทางสามีของตนเอง..เหมือนกับจะบอกว่า จะจัดการไอ้พวกนี้ไหม?.. พลางหยิบขวานไป๋ฟงสีดำทมิฬมาเหมือนกับว่านางพร้อมที่จะเชือดคนพวกนี้.. เอ่อ ดี อยากได้อะไรรองมือรองตีนอยู่พอดี.. ต้องขอบใจพวกมันนะ? เพราะว่าหากไม่ได้คนพวกนี้นางก็คงเครียดตายไปเสียก่อน..

อารมณ์คนมีครรภ์นี้มันน่ากลัวจริงๆ

        ชายหนุ่มเหลือบมองร่างของพวกมันที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว … “ข้าจัดการเอง.. ส่วนเรื่องข้าสู้ได้ถึงขนาดไหน เดินไปตามทางนี้สิ อาหยู่รอเจ้าอยู่..ระหว่างทางเจ้าก็จะได้เห็นผลงานของข้า” เขากล่าวเสียงเรียบพลางชี้นิ้วไปยังทิศที่เดินจากมา

ผลงาน...ก็ ….กองศพของพวกมันไง?

หลังจากที่เป่าหลิงเดินไปตามที่ซึ่นเจี้ยนบอก ชายหนุ่มก็เริ่มจัดการ...จัดการกับพวกขยะที่บังอาจแตะต้องเมียของเขา คมกระบี่เฉือดเนื้อตามลำตัวของพวกมีนทั้งเป็น ...เฉือดออกมาเป็นชิ้นแล้วชิ้นเล่าโดยที่พวกมันยังคงมีลมหายใจ ตัดนิ้วทั้งยี่สิบของพวกมันออกเสีย ….ตัดเส้นเอ็นไม่ให้พวกมันสามารถขยับร่างได้อีก ….รวมทั้งสิ่งนั้นไม่ให้พวกมันได้มีทายาทเอาไว้สืบเลือดชั่วๆของพวกมัน …

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสั่นไปทั่ว ทว่า...ซึ่นเจี้ยนกลับไม่ตัดสิ้นของพวกมัน หากแต่หยิบนำกิ่งไม้ที่แตกหักอยู่บนพื้นดินขึ้นมา และแทงทะลุเข้าไปที่หูทั้งสองข้างของมัน...นับจากนี้พวกมันจะได้ยินแต่เพียงความเงียบงัน ….

“หึ..หึ..หึ...ฮ่าฮ่าฮาฮาฮ่า!!” ซึ่นเจี้ยนหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะเดินจากไป...เดินไปหาฮูหยินของตนที่รออยู่กับอาหยู่ก่อนที่ทั้งสองจะควบม้าจากไป ทิ้งให้พวกมันดิ้นทรมานอยู่กลางป่ากลางเขารอความตายจากเลือดไหลออกจนหมดตัว หรือไม่ก็อาจรอด...แต่ก็มีชีวิตเหมือนตายทั้งเป็น..


@Admin @Baoling


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 +35 ความหิว -260 แต้มวาสนา +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 35 -260 + 30

ดูบันทึกคะแนน

ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
ขวานต้วนหยู้ว
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียดำเทวะ
คัมภีร์ละติน
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x400
x5
x2
x8
x12
x118
x76
x105
x15
x1
x102
x135
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x7
x4
x223
x1
x1
x90
x40
x1
x30
x28
x900
x20
x150
x75
x4
x1
x1
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x11
x7
x30
x5
x20
x2000
x45
x20
x1000
x32
x160
x4
x9
x20
x1
x7
x3
x120
x1
x90
x6
x12
x180
x5
x35
x105
x82
x80
x90
x18
x42
x35
x8
x5
x1
x120
x1500
x120
x6
x4
x5
x5
x16
x135
x6
x137
x122
x9
x172
x4
x112
x200
x9999
x46
x18
x146
x57
x108
x4
x9040
x9199
x105
x7
x7
x2020
x91
x100
x65
x115
x415
x910
x450
x383
x1241
x30
x290
x116
x152
x10
x85
x112
x100
x145
x106
x11
x6235
x160
x144
x133
x125
x67
x65
x30
x77
x115
x328
x70
x256
x195
x95
x201
x25
x25
x15
x9999
x12
x178
x9
x1
x54
x350
x6
x134
x200
x41
x185
x289
ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้