12
ตั้งกระทู้ใหม่ กลับไป

{ เมืองจื่อถง } ร้านผ้าไหม หวงจืออิง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2017-7-24 16:32:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:21

8
                   การทำงานวันที่ 3 (1) : ณ ร้านผ้าไหมหวงจืออิง เมืองจื่อถง
                   ย่างเข้าวันที่สาม ที่หลินได้มาทำงานที่ร้านผ้าไหมหวงจืออิงเมื่อวานหลินต้องเดินทางนำผ้าแพรสีรุ้งไปส่งที่คฤหาสน์ลู่ ณ เมืองลั่วหยางโดยมีซ่งหยางหมิงเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานเป็นคนขับรถม้าให้ด้วยความที่ไม่อยากติดหนี้บุญคุณหลินจึงพาซ่งหยางหมิงไปเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเป็นการขอบคุณ
                   วันนี้หลินตื่นเช้าเหมือนกับทุกๆวันแต่ดูท่าว่าจะครึกครื้นกว่าทุกวันที่ผ่านมาวันนี้มีลูกค้าเข้าร้านมากขึ้นซึ่งทำให้เถ้าแก่หวงพออกพอใจเป็นอย่างมาก เมื่อหลินได้ออกไปดูก็พบสาเหตุที่ทำให้คนเริ่มเข้าร้านมากขึ้น
                   "เร่เข้ามาๆ ร้านผ้าไหมหวงจืออิงมีผ้าไหมคุณภาพดีมากมายแถมยังมีลวดลายงดงามไม่ซ้ำใครอีกต่างหาก ซื้อวันนี้รับส่วนลดไปเลยพ่อแม่พี่น้อง!" ดูเหมือนวันนี้ซ่งหยางหมิงจะเป็นผู้รับหน้าที่ตะโกนขายหน้าร้านซึ่งเขาทำได้ดีเลยทีเดียว
                   "พี่ชายข้าขอชุดนี้"
                   "ข้าด้วย ชุดนี้งดงามจริงๆ"
                   "ได้เลยขอรับ ไม่ต้องแย่งกันๆ" ซ่งหยางหมิงยิ้มอย่างสุภาพและเป็นมิตรก่อนจะนำชุดผ้าไหมที่ต้องการให้กับลูกค้า
                   "เจ้าทำได้ดีมากซ่งหยางหมิง" เถ้าแก่หวงบอกอย่างอารมณ์ดีก่อนจะตบไหลซ่งหยางหมิงเบาๆเป็นเชิงชื่นชม
                   "เอ่อ.. อรุณสวัสดิ์" หลินกล่าวทักทายเถ้าแกหวงและซ่งหยางหมิง
                   "อรุณสวัสดิ์หลิน" ซ่งหยางหมิงกล่าวตอบก่อนจะยิ้มโบกมือทักทายแล้วจึงขายของต่อ
                   "โอ้ เจ้ามาได้จังหวะพอดีเลย หลินวันนี้เจ้าช่วยไปย้อมสีผ้ากับล้างถังสีทีนะ อ้อ! วันนี้ที่ร้านท่าจะค้าขายดีเสร็จแล้วเจ้าช่วยนำผ้าไหมจำนวนหนึ่งไปขายที่ตลาดเมืองเฉิงตูหน่อยก็แล้วกัน" เถ้าแก่หวงบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเดินเข้าร้านไปนั่งบันึกบัญชีอย่างอารมณ์ดี
                   "รับทราบ" หลินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ข้าจะแพ้ซ่งหยางหมิงไม่ได้! หลินคิดก่อนที่จะเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อทำงานที่ตนได้รับมอบหมาย
                   การย้อมสีผ้าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคนที่เพิ่งเคยทำครั้งแรก หลินเปิดคู่มือวิธีย้อมผ้าอ่านแล้วอ่านอีกอย่างทุลักทุเลทั้งอ่านไม่คล่องอีกทั้งยังต้องดูความอ่อนของไฟอีกกว่าหม้อจะได้ที่ก็เสียเวลาไปมากเลยทีเดียว
                   "ไฟอ่อนกว่านี้หน่อย เดี๋ยวผ้าไหมก็ไหม้กันหมดพอดี" เถ้าแก่หวงเดินเข้ามาดูก่อนจะช่วยแนะนำให้ทำอย่างถูกต้อง "ได้ที่แล้ว เจ้าไปนำผ้าไหมตรงนั้นมาแล้วค่อยๆนำใส่หมอ ค่อยๆทำอย่างระมัดระวังล่ะ" เมื่อแนะนำวิธีเสร็จเถ้าแก่หวงจึงเดินกลับไปทำงานที่โต๊ะบัญชีต่อ
                   หลินทำตามที่เถ้าแก่หวงบอกปรับไฟระดับอ่อนใส่สีที่ต้องการจากนั้นก็หย่อนผ้าลงในหมอสีแล้วค่อยๆเคี่ยวผ้าแล้วรอให้สีซึมลงไปในเนื้อผ้าไหมเมื่อเห็นว่าได้ที่แล้วหลินจึงนำผ้าออกมาจากหมอแล้วพักให้เย็น ระหว่างที่รอให้ผ้าเย็นตัวลงหลินจึงไปล้างถังสีเพื่อฆ่าเวลา วันนี้มีถังสีให้ล้างไม่มากนักจึงทำให้งานเดินเร็วเมื่อล้างถังสีเสร็จหลินจึงนำผ้าไหมที่เพิ่งย้อมสีเสร็จไปผึ่งลมรอแห้ง เมื่อเสร็จงานย้อมผ้ากับล้างถังสีหลินจึงเตรียมตัวนำผ้าไหมจำนวนหนึ่งไปขายที่ตลาดในเมืองเฉิงตูซึ่งห่างจากเมืองจื่อถงไม่ไกลนัก
                   "เจ้าจะนำผ้าไหมนี่ไปขายที่เมืองเฉิงตูหรือ?" ซ่งหยางหมิงเดินเข้ามาถามจากด้านหลัง "ไม่ทราบว่าแม่นางอยากได้คนขับรถม้าสักคนไหมขอรับ?" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะยิ้มแบบกวนๆ
                   "แล้วหน้าที่เจ้าล่ะ?" หลินบอกโดยที่ไม่มองหน้าอีกฝ่ายพลางยกผ้าไหมขึ้นรถม้า
                   "เถ้าแก่หวงบอกให้ข้าไปกับเจ้าน่ะสิ เจ้าขี่ม้าเป็นรึไงกัน?" ซ่งหยางหมิงกล่าวแซะอีกคนอย่างขบขัน
                   "เหอะๆ ขอโทษด้วยที่ข้าเป็นตัวปัญหา..." หลินบ่นพึมพัมเบาๆอย่างประชดประชัดอีกคน
                   "เจ้าว่าอะไรนะ?" ซ่งหยางหมิงถามเพราะได้ยินไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่
                   "เปล่า" หลินบอกด้วยสีหน้าธรรมดา "ถึงหน้าที่เจ้าแล้ว" หลินตบไหล่ซ่งหยางหมิงหนึ่งครั้งแล้วหนีขึ้นรถม้า
                   "เดี๋ยวเถอะ!" ซ่งหยางหมิงหัวเราะก่อนจะขึ้นไปยังที่นั่งคนขับแล้วบังคับม้าตรงไปยังเมืองเฉิงตู
                  

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +20 ดีนาเรียส +300 ความหิว -4 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -4 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
นกอวิ๋นหวน
ชุดเฟิงไป๋จวิ้น (ช)(ญ)
จิ่งเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x50
x3
x10
x100
x2
x50
x2
x1
x40
x10
x95
x14
x9
x1
x1
x2
x15
x80
x200
x1
x20
x30
x100
x4
x100
x25
x200
x200
x200
x10
x400
x25
x1
x45
x15
x40
x1
x200
x2
x35
x200
x2
x1
x800
x3
x2
x70
x250
x1
x1
x50
x1
x2
x2
x50
x1
x2
x1
x50
x1
x1
x1
x28
x1
x1
x1
x15
x3
x50
x50
x30
x50
x2000
x12
x50
x50
x2
x5
x12
x1
x1
x9
x10
x50
x1
x18
x5
x30
x1
x250
x1
x105
x8
x360
x200
x2
x1
x200
x1
x1
x5
x200
x400
x2
x115
x100
x300
x8
x5
x200
x150
x2
x100
x400
x4
x3
x100
x600
x300
x28
x200
x20
x25
x500
x240
x25
x3
x400
x3
x200
x400
x10
x30
x80
x2
x28
x400
x20
x90
x15
x50
x2
x1
x49
x250
x3
x2
x7
x550
x50
x20
x100
x100
x50
x1
x9
x3
x80
x20
x40
x57
x2
x5
x432
x101
x108
x3
x115
x28
x1
x3
x1
x764
x1
x1
x15
x6000
x100
x300
x57
x1
x151
x180
x226
x100
x50
x234
x75
x62
x170
x450
x330
x164
x20
x210
x20
x10
x160
x20
x130
x930
x22
x70
x6000
x158
x22
x360
x1
x305
x459
x43
x117
x9999
x50
x30
x10
x87
x35
x500
x1221
x350
x101
x211
x60
x5
x320
x80
x120
x225
x85
x300
x25
x25
x30
x400
x4
x200
x550
x292
x520
x125
x1200
x370
x35
x250
x120
x205
x50
x120
x250
x740
x25
x1
x93
x7
x45
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-7-25 18:06:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:19

12
                   การทำงานวันที่ 4 : ณ ร้านผ้าไหมหวงจืออิง เมืองจื่อถง
                  
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำงานที่ร้านผ้าไหมหวงจื่ออิง ตั้งแต่มาทำงานวันแรกหลินก็ได้รับคำอบรมแนะนำในการทำงานมากมายจากเถ้าแก่หวงมากมายเวลา 4 วันช่างผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วยิ่งนัก วันแรกหลินได้รับมอบหมายให้ขายของหน้าร้านซึ่งผลปรากฏออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควรนัก จากนั้นก็ล้างถังสี และซ่อมผ้าที่ชำรุด ส่วนวันที่สองได้รับมอบหมายให้ขายของหน้าร้านซึ่งผลก็ออกมาไม่ดีอีกเช่นเคย เถ้าแก่หวงจึงมอบหมายให้นำผ้าแพรสีรุ้ง 10 พับไปส่งที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ในเมืองลั่วหยางซึ่งนั่นก็ทำให้หลินได้รู้จักกับซ่งหยางหมิงที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ในวันนั้น วันที่สามได้รับมอบหมายให้ย้อมผ้าและล้างถังสี แต่ที่สำคัญที่สุดคือประสบการณ์การไปขายผ้าที่ตลาดครั้งแรกนั่นทำให้หลินได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง เช่น ผู้คนหลากหลายชนชั้น ขุนนางที่ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้กับชาวเมือง(?) และผู้คนยากไร้ วันนี้เป็นวันที่สี่หลินตั้งตารอคอยว่าจะได้รับหน้าที่อะไรในการทำงานวันนี้
                    "อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่หวง" หลินกล่าวทักทาย
                    "อรุณสวัสดิ์ อ่า... วันนี้เจ้าทำงานเป็นวันสุดท้ายแล้วสินะ เวลาช่างผ่านไปไวนัก" เถ้าแก่หวงบอก "วันนี้เจ้าล้างถังสีก็แล้วกัน เมื่อวานลูกค้าเข้าร้านเยอะทีเดียวจึงต้องย้อมผ้าไหมเพิ่มกันให้จ้าละหวั่น หากเจ้าทำเสร็จก็ไปได้เลยนะ" เถ้าแก่หวงยิ้มอย่างใจดีก่อนจะตบบ่าหลินสองครั้ง
                    "รับทราบ!" หลินบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เอ่อ... เถ้าแก่หวงจะว่าอะไรไหมถ้าหากจะให้ข้าตัดชุดบ้าง?"
                    "อ้อ ได้สิ ฝีมือซ่อมแซมผ้าของเจ้าถือว่าใช้ได้เลยแต่ยังขาดความประณีตอยู่นัก ข้าอนุญาตให้เจ้าตัดชุดลายใหม่ๆที่ไม่มีในต้าฮั่นสัก 10 ชุดก็แล้วกัน เป็นลายที่เจ้าคิดขึ้นเองยังไงล่ะ" เถ้าแก่หวงบอกก่อนจะยิ้มพลางหัวเราะ
                    "ข้าจะทำ! เชื่อมือข้าได้เลย!" หลินบอก "เอ่อ.. ว่าแต่วันนี้ข้ายังไม่เห็นเด็กใหม่เลย" หลินเอ่ยปากถามเถ้าแก่หวงด้วยความนึกเป็นห่วงเขาเล็กน้อย
                    "เจ้าหมายถึงซ่งหยางหมิงรึ? เขาขอลาออกไปดูแลแม่ที่ป่วยแล้วล่ะ เห็นว่าต้องดูอาการอย่างใกล้ชิด 7 วันเชียว" เถ้าแก่หวงบอกพลางก้มหน้าบันทักบัญชี
                    "เป็นเช่นนี้นี่เอง... ข้าจะไปทำงานล่ะ!" หลินบอกเถ้าแก่หวงก่อนจะเดินไปจัดการงานที่ตนได้รับมอบหมาย
                    หลินเดินเข้าไปในห้องย้อมผ้าแล้วจึงหยิบถังสีออกมาล้างทีละใบซึ่งมันมากกว่าที่คาดไว้เสียอีกประมาณ 10-20 ถังเห็นจะได้ กว่าจะล้างเสร็จก็ใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมงเลยทีเดียวเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาหลินจึงรีบนำผ้าไหมมาเพื่อที่จะเตรียมตัดชุดหลินคิดแบบได้ไม่นานนักแบ่งออกเป็น 3 ลาย ลายแรกเป็นลายที่นำเอาเอกลักษณ์ลวดลายผ้าของชาวอูซุนรวมเข้ากันกับเอกลักษณ์ลาดลายผ้าของฝั่งตะวันตก 3 ชุด ลายที่สองเป็นลายที่มีรูปแบบแปลกตาเล็กน้อยแต่โดยรวมจัดว่ามีองค์ประกอบศิลป์ 3 ชุด และลวดลายเรียบง่ายแต่งดงามอีก 4 ชุด รวมเป็น 10 ชุดพอดิบพอดี เมื่อตัดชุดเสร็จก็มืดค่ำพอดี
                    "ไม่เลวๆ ใช้ได้เลย!" เถ้าแก่หวงกล่าวอย่างชื่นชมพลางหยิบผ้าไหมที่เพิ่งตัดเสร็จออกมาดูทีละชิ้นอย่างพินิจพิจารณา
                    "ขอบคุณเถ้าแก่หวง" หลิบบอก
                    "เจ้าคงต้องไปแล้วสินะ เฮ้อ.. หลังจากนี้ก็เดินทางปลอดภัยล่ะ" เถ้าแก่หวงบอก "เจ้าเป็นคนมุมานะ ขอให้เจ้าโชคดีฟ้าคุ้มครอง" เถ้าแก่หวงยิ้มพร้อมกับกล่าวเป็นการอำลา
                    "ข้าขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ข้าได้อยู่ได้ทำงานที่นี่ ข้าจะไม่ลืมเลย" หลินบอกก่อนจะโค้งตัวลา
                    


แสดงความคิดเห็น

มอบกระเป๋าใบเล็กสำเร็จ   โพสต์ 2017-7-25 18:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +20 ดีนาเรียส +300 ความหิว -6 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -6 + 4

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
นกอวิ๋นหวน
ชุดเฟิงไป๋จวิ้น (ช)(ญ)
จิ่งเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x50
x3
x10
x100
x2
x50
x2
x1
x40
x10
x95
x14
x9
x1
x1
x2
x15
x80
x200
x1
x20
x30
x100
x4
x100
x25
x200
x200
x200
x10
x400
x25
x1
x45
x15
x40
x1
x200
x2
x35
x200
x2
x1
x800
x3
x2
x70
x250
x1
x1
x50
x1
x2
x2
x50
x1
x2
x1
x50
x1
x1
x1
x28
x1
x1
x1
x15
x3
x50
x50
x30
x50
x2000
x12
x50
x50
x2
x5
x12
x1
x1
x9
x10
x50
x1
x18
x5
x30
x1
x250
x1
x105
x8
x360
x200
x2
x1
x200
x1
x1
x5
x200
x400
x2
x115
x100
x300
x8
x5
x200
x150
x2
x100
x400
x4
x3
x100
x600
x300
x28
x200
x20
x25
x500
x240
x25
x3
x400
x3
x200
x400
x10
x30
x80
x2
x28
x400
x20
x90
x15
x50
x2
x1
x49
x250
x3
x2
x7
x550
x50
x20
x100
x100
x50
x1
x9
x3
x80
x20
x40
x57
x2
x5
x432
x101
x108
x3
x115
x28
x1
x3
x1
x764
x1
x1
x15
x6000
x100
x300
x57
x1
x151
x180
x226
x100
x50
x234
x75
x62
x170
x450
x330
x164
x20
x210
x20
x10
x160
x20
x130
x930
x22
x70
x6000
x158
x22
x360
x1
x305
x459
x43
x117
x9999
x50
x30
x10
x87
x35
x500
x1221
x350
x101
x211
x60
x5
x320
x80
x120
x225
x85
x300
x25
x25
x30
x400
x4
x200
x550
x292
x520
x125
x1200
x370
x35
x250
x120
x205
x50
x120
x250
x740
x25
x1
x93
x7
x45
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-10-21 18:14:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qiangrong เมื่อ 2017-10-21 18:30

สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 1 : พาร์ทไทม์ (วันที่ 2.3)]


          “ร้านผ้าไหมหวงจืออิงงั้นรึ์?”

          เฉียงหรงมองป้ายหน้าร้านตัดเย็บเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้าเธอ ในตอนนี้เธอมีเงินอยู่หลายพันตำลึง แต่เสื้อผ้าของเธอนั้นช่างสกปรกและมอมแมมเสียเหลือเกิน เธอไม่แน่ใจว่าเถ้าแก่ร้านจะยอมตัดเย็บเสื้อผ้าให้เธอหรือไม่

          “ไม่รู้ก็ต้องลองล่ะนะ”

          เพียงแค่ก้าวเข้าไปในร้าน เสื้อผ้าหลากหลายสีสันและการตกแต่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ ตั้งแต่เสื้อผ้าที่เธอเห็นที่บ้านเกิดของเธอเมืองกุ้ยหยางใส่เป็นประจำไปจนถึงชุดแปลกๆ ของชาวตะวันตก แต่จากที่เห็นก็ไม่ได้แปลกเท่ากับที่เธอเคยเห็นในนิมิตรเมื่อคืนนี้ … นิมิตรนั่นมันแปลกเกินที่จะจินตนาการ แต่เธอกลับฝันได้ซะงั้น

          “หืม? เจ้าเข้ามาทำไม? ถ้าเจ้าจะไปขอทานก็ไปที่อื่น อย่ามายุ่งกับร้านข้า!”

          นั่นไงว่าปะไรเล่า สภาพเธอในตอนนี้มันคงสุดๆ จริงๆ นั่นแหล่ะ

          “ใจเย็นๆ เถ้าแก่หวง ข้าแค่เพิ่งไปลงเหมืองมาก็เท่านั้น ข้ามิใช่ขอทาน แต่ข้าจะมาตัดชุด”

          เธอบอกเถ้าแก่โดยเรียกแซ่ของเขาที่ เถ้าแก้หวงจึงเลิกคิ้วขึ้น แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เงินจำนวนหนึ่งร้อยตำลึงก็วางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

          “อะแฮ่ม… อื่ม ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านลูกค้ามาวัดขนาดตัวครับ ท่านต้องการเสื้อผ้าแบบใด?”

          เปลี่ยนวิธีพูดเชียวนะลุง...

          “ผ้าฝ้ายธรรมดาแบบเดียวกับที่ข้าใส่ตอนนี้ แต่ข้าผ้าที่มีคุณภาพสูงหน่อยนะ”

          เถ้าแก่พยักหน้า ก่อนที่จะสั่งให้เด็กในร้านของเขาพาเธอไปวัดขนาดตัว เมื่อวัดเสร็จแล้ว เถ้าแก่ที่กำลังจะสั่งให้เด็กไปตัดชุดตามขนาดก็เหลือบไปเห็นชุดผ้าฝ้ายที่เคยทำเสร็จไว้แล้วพอดิบพอดี

          “ท่านลูกค้า ฟ้าลิขิตให้ท่านมายังร้านของข้าแล้ว ข้ามีชุดแบบที่ท่านอยากแบบพอดิบพอดี ท่านจะลองสวมใส่ดูหรือไม่?”

          เฉียงหรงพยักหน้าก่อนที่จะนำชุดนั้นไปยังห้องแต่งตัว ชุดที่เถ้าแก่ให้มานั้นเป็นชุดที่มีขนาดใกล้เคียงกับขนาดตัวเธอมาก อีกทั้งสีเองก็ยังใกล้เคียงอีก จะมีแค่การตกแต่งบางจุดเท่านั้นที่ไม่เหมือนกัน

          นับเป็นเรื่องแปลกที่มันมีขนาดที่พอดีกับเธอ…

          “ตกลงเถ้าแก่ ข้าเอาตัวนี้แหละ ขอบคุณท่านมาก”

          “ไว้โอกาสหน้าเชิญท่านใหม่นะครับ”

          เฉียงหรงจ่ายเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้กับร้านเถ้าแก่หวังแล้วเดินออกจากร้านไป จุดมุ่งหมายต่อไปของเธอคือเมืองเฉิงตู… อีกแล้ว เพื่อไปสืบเสาะหาข่าวคราวของสงครามที่อาจจะเกิดหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง