12
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองจื่อถง } ร้านผ้าไหม หวงจืออิง

[คัดลอกลิงก์]

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83977
เงินตำลึง
107148
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
231

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
379
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-7-24 16:32:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:21

8
                   การทำงานวันที่ 3 (1) : ณ ร้านผ้าไหมหวงจืออิง เมืองจื่อถง
                   ย่างเข้าวันที่สาม ที่หลินได้มาทำงานที่ร้านผ้าไหมหวงจืออิงเมื่อวานหลินต้องเดินทางนำผ้าแพรสีรุ้งไปส่งที่คฤหาสน์ลู่ ณ เมืองลั่วหยางโดยมีซ่งหยางหมิงเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานเป็นคนขับรถม้าให้ด้วยความที่ไม่อยากติดหนี้บุญคุณหลินจึงพาซ่งหยางหมิงไปเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเป็นการขอบคุณ
                   วันนี้หลินตื่นเช้าเหมือนกับทุกๆวันแต่ดูท่าว่าจะครึกครื้นกว่าทุกวันที่ผ่านมาวันนี้มีลูกค้าเข้าร้านมากขึ้นซึ่งทำให้เถ้าแก่หวงพออกพอใจเป็นอย่างมาก เมื่อหลินได้ออกไปดูก็พบสาเหตุที่ทำให้คนเริ่มเข้าร้านมากขึ้น
                   "เร่เข้ามาๆ ร้านผ้าไหมหวงจืออิงมีผ้าไหมคุณภาพดีมากมายแถมยังมีลวดลายงดงามไม่ซ้ำใครอีกต่างหาก ซื้อวันนี้รับส่วนลดไปเลยพ่อแม่พี่น้อง!" ดูเหมือนวันนี้ซ่งหยางหมิงจะเป็นผู้รับหน้าที่ตะโกนขายหน้าร้านซึ่งเขาทำได้ดีเลยทีเดียว
                   "พี่ชายข้าขอชุดนี้"
                   "ข้าด้วย ชุดนี้งดงามจริงๆ"
                   "ได้เลยขอรับ ไม่ต้องแย่งกันๆ" ซ่งหยางหมิงยิ้มอย่างสุภาพและเป็นมิตรก่อนจะนำชุดผ้าไหมที่ต้องการให้กับลูกค้า
                   "เจ้าทำได้ดีมากซ่งหยางหมิง" เถ้าแก่หวงบอกอย่างอารมณ์ดีก่อนจะตบไหลซ่งหยางหมิงเบาๆเป็นเชิงชื่นชม
                   "เอ่อ.. อรุณสวัสดิ์" หลินกล่าวทักทายเถ้าแกหวงและซ่งหยางหมิง
                   "อรุณสวัสดิ์หลิน" ซ่งหยางหมิงกล่าวตอบก่อนจะยิ้มโบกมือทักทายแล้วจึงขายของต่อ
                   "โอ้ เจ้ามาได้จังหวะพอดีเลย หลินวันนี้เจ้าช่วยไปย้อมสีผ้ากับล้างถังสีทีนะ อ้อ! วันนี้ที่ร้านท่าจะค้าขายดีเสร็จแล้วเจ้าช่วยนำผ้าไหมจำนวนหนึ่งไปขายที่ตลาดเมืองเฉิงตูหน่อยก็แล้วกัน" เถ้าแก่หวงบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเดินเข้าร้านไปนั่งบันึกบัญชีอย่างอารมณ์ดี
                   "รับทราบ" หลินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ข้าจะแพ้ซ่งหยางหมิงไม่ได้! หลินคิดก่อนที่จะเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อทำงานที่ตนได้รับมอบหมาย
                   การย้อมสีผ้าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคนที่เพิ่งเคยทำครั้งแรก หลินเปิดคู่มือวิธีย้อมผ้าอ่านแล้วอ่านอีกอย่างทุลักทุเลทั้งอ่านไม่คล่องอีกทั้งยังต้องดูความอ่อนของไฟอีกกว่าหม้อจะได้ที่ก็เสียเวลาไปมากเลยทีเดียว
                   "ไฟอ่อนกว่านี้หน่อย เดี๋ยวผ้าไหมก็ไหม้กันหมดพอดี" เถ้าแก่หวงเดินเข้ามาดูก่อนจะช่วยแนะนำให้ทำอย่างถูกต้อง "ได้ที่แล้ว เจ้าไปนำผ้าไหมตรงนั้นมาแล้วค่อยๆนำใส่หมอ ค่อยๆทำอย่างระมัดระวังล่ะ" เมื่อแนะนำวิธีเสร็จเถ้าแก่หวงจึงเดินกลับไปทำงานที่โต๊ะบัญชีต่อ
                   หลินทำตามที่เถ้าแก่หวงบอกปรับไฟระดับอ่อนใส่สีที่ต้องการจากนั้นก็หย่อนผ้าลงในหมอสีแล้วค่อยๆเคี่ยวผ้าแล้วรอให้สีซึมลงไปในเนื้อผ้าไหมเมื่อเห็นว่าได้ที่แล้วหลินจึงนำผ้าออกมาจากหมอแล้วพักให้เย็น ระหว่างที่รอให้ผ้าเย็นตัวลงหลินจึงไปล้างถังสีเพื่อฆ่าเวลา วันนี้มีถังสีให้ล้างไม่มากนักจึงทำให้งานเดินเร็วเมื่อล้างถังสีเสร็จหลินจึงนำผ้าไหมที่เพิ่งย้อมสีเสร็จไปผึ่งลมรอแห้ง เมื่อเสร็จงานย้อมผ้ากับล้างถังสีหลินจึงเตรียมตัวนำผ้าไหมจำนวนหนึ่งไปขายที่ตลาดในเมืองเฉิงตูซึ่งห่างจากเมืองจื่อถงไม่ไกลนัก
                   "เจ้าจะนำผ้าไหมนี่ไปขายที่เมืองเฉิงตูหรือ?" ซ่งหยางหมิงเดินเข้ามาถามจากด้านหลัง "ไม่ทราบว่าแม่นางอยากได้คนขับรถม้าสักคนไหมขอรับ?" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะยิ้มแบบกวนๆ
                   "แล้วหน้าที่เจ้าล่ะ?" หลินบอกโดยที่ไม่มองหน้าอีกฝ่ายพลางยกผ้าไหมขึ้นรถม้า
                   "เถ้าแก่หวงบอกให้ข้าไปกับเจ้าน่ะสิ เจ้าขี่ม้าเป็นรึไงกัน?" ซ่งหยางหมิงกล่าวแซะอีกคนอย่างขบขัน
                   "เหอะๆ ขอโทษด้วยที่ข้าเป็นตัวปัญหา..." หลินบ่นพึมพัมเบาๆอย่างประชดประชัดอีกคน
                   "เจ้าว่าอะไรนะ?" ซ่งหยางหมิงถามเพราะได้ยินไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่
                   "เปล่า" หลินบอกด้วยสีหน้าธรรมดา "ถึงหน้าที่เจ้าแล้ว" หลินตบไหล่ซ่งหยางหมิงหนึ่งครั้งแล้วหนีขึ้นรถม้า
                   "เดี๋ยวเถอะ!" ซ่งหยางหมิงหัวเราะก่อนจะขึ้นไปยังที่นั่งคนขับแล้วบังคับม้าตรงไปยังเมืองเฉิงตู
                  

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -4 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -4 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83977
เงินตำลึง
107148
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
231

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
379
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-7-25 18:06:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:19

12
                   การทำงานวันที่ 4 : ณ ร้านผ้าไหมหวงจืออิง เมืองจื่อถง
                  
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำงานที่ร้านผ้าไหมหวงจื่ออิง ตั้งแต่มาทำงานวันแรกหลินก็ได้รับคำอบรมแนะนำในการทำงานมากมายจากเถ้าแก่หวงมากมายเวลา 4 วันช่างผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วยิ่งนัก วันแรกหลินได้รับมอบหมายให้ขายของหน้าร้านซึ่งผลปรากฏออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควรนัก จากนั้นก็ล้างถังสี และซ่อมผ้าที่ชำรุด ส่วนวันที่สองได้รับมอบหมายให้ขายของหน้าร้านซึ่งผลก็ออกมาไม่ดีอีกเช่นเคย เถ้าแก่หวงจึงมอบหมายให้นำผ้าแพรสีรุ้ง 10 พับไปส่งที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ในเมืองลั่วหยางซึ่งนั่นก็ทำให้หลินได้รู้จักกับซ่งหยางหมิงที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ในวันนั้น วันที่สามได้รับมอบหมายให้ย้อมผ้าและล้างถังสี แต่ที่สำคัญที่สุดคือประสบการณ์การไปขายผ้าที่ตลาดครั้งแรกนั่นทำให้หลินได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง เช่น ผู้คนหลากหลายชนชั้น ขุนนางที่ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้กับชาวเมือง(?) และผู้คนยากไร้ วันนี้เป็นวันที่สี่หลินตั้งตารอคอยว่าจะได้รับหน้าที่อะไรในการทำงานวันนี้
                    "อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่หวง" หลินกล่าวทักทาย
                    "อรุณสวัสดิ์ อ่า... วันนี้เจ้าทำงานเป็นวันสุดท้ายแล้วสินะ เวลาช่างผ่านไปไวนัก" เถ้าแก่หวงบอก "วันนี้เจ้าล้างถังสีก็แล้วกัน เมื่อวานลูกค้าเข้าร้านเยอะทีเดียวจึงต้องย้อมผ้าไหมเพิ่มกันให้จ้าละหวั่น หากเจ้าทำเสร็จก็ไปได้เลยนะ" เถ้าแก่หวงยิ้มอย่างใจดีก่อนจะตบบ่าหลินสองครั้ง
                    "รับทราบ!" หลินบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เอ่อ... เถ้าแก่หวงจะว่าอะไรไหมถ้าหากจะให้ข้าตัดชุดบ้าง?"
                    "อ้อ ได้สิ ฝีมือซ่อมแซมผ้าของเจ้าถือว่าใช้ได้เลยแต่ยังขาดความประณีตอยู่นัก ข้าอนุญาตให้เจ้าตัดชุดลายใหม่ๆที่ไม่มีในต้าฮั่นสัก 10 ชุดก็แล้วกัน เป็นลายที่เจ้าคิดขึ้นเองยังไงล่ะ" เถ้าแก่หวงบอกก่อนจะยิ้มพลางหัวเราะ
                    "ข้าจะทำ! เชื่อมือข้าได้เลย!" หลินบอก "เอ่อ.. ว่าแต่วันนี้ข้ายังไม่เห็นเด็กใหม่เลย" หลินเอ่ยปากถามเถ้าแก่หวงด้วยความนึกเป็นห่วงเขาเล็กน้อย
                    "เจ้าหมายถึงซ่งหยางหมิงรึ? เขาขอลาออกไปดูแลแม่ที่ป่วยแล้วล่ะ เห็นว่าต้องดูอาการอย่างใกล้ชิด 7 วันเชียว" เถ้าแก่หวงบอกพลางก้มหน้าบันทักบัญชี
                    "เป็นเช่นนี้นี่เอง... ข้าจะไปทำงานล่ะ!" หลินบอกเถ้าแก่หวงก่อนจะเดินไปจัดการงานที่ตนได้รับมอบหมาย
                    หลินเดินเข้าไปในห้องย้อมผ้าแล้วจึงหยิบถังสีออกมาล้างทีละใบซึ่งมันมากกว่าที่คาดไว้เสียอีกประมาณ 10-20 ถังเห็นจะได้ กว่าจะล้างเสร็จก็ใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมงเลยทีเดียวเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาหลินจึงรีบนำผ้าไหมมาเพื่อที่จะเตรียมตัดชุดหลินคิดแบบได้ไม่นานนักแบ่งออกเป็น 3 ลาย ลายแรกเป็นลายที่นำเอาเอกลักษณ์ลวดลายผ้าของชาวอูซุนรวมเข้ากันกับเอกลักษณ์ลาดลายผ้าของฝั่งตะวันตก 3 ชุด ลายที่สองเป็นลายที่มีรูปแบบแปลกตาเล็กน้อยแต่โดยรวมจัดว่ามีองค์ประกอบศิลป์ 3 ชุด และลวดลายเรียบง่ายแต่งดงามอีก 4 ชุด รวมเป็น 10 ชุดพอดิบพอดี เมื่อตัดชุดเสร็จก็มืดค่ำพอดี
                    "ไม่เลวๆ ใช้ได้เลย!" เถ้าแก่หวงกล่าวอย่างชื่นชมพลางหยิบผ้าไหมที่เพิ่งตัดเสร็จออกมาดูทีละชิ้นอย่างพินิจพิจารณา
                    "ขอบคุณเถ้าแก่หวง" หลิบบอก
                    "เจ้าคงต้องไปแล้วสินะ เฮ้อ.. หลังจากนี้ก็เดินทางปลอดภัยล่ะ" เถ้าแก่หวงบอก "เจ้าเป็นคนมุมานะ ขอให้เจ้าโชคดีฟ้าคุ้มครอง" เถ้าแก่หวงยิ้มพร้อมกับกล่าวเป็นการอำลา
                    "ข้าขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ข้าได้อยู่ได้ทำงานที่นี่ ข้าจะไม่ลืมเลย" หลินบอกก่อนจะโค้งตัวลา
                    


แสดงความคิดเห็น

มอบกระเป๋าใบเล็กสำเร็จ   โพสต์ 2017-7-25 18:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -6 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -6 + 4

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-10-21 18:14:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qiangrong เมื่อ 2017-10-21 18:30

สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 1 : พาร์ทไทม์ (วันที่ 2.3)]


          “ร้านผ้าไหมหวงจืออิงงั้นรึ์?”

          เฉียงหรงมองป้ายหน้าร้านตัดเย็บเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้าเธอ ในตอนนี้เธอมีเงินอยู่หลายพันตำลึง แต่เสื้อผ้าของเธอนั้นช่างสกปรกและมอมแมมเสียเหลือเกิน เธอไม่แน่ใจว่าเถ้าแก่ร้านจะยอมตัดเย็บเสื้อผ้าให้เธอหรือไม่

          “ไม่รู้ก็ต้องลองล่ะนะ”

          เพียงแค่ก้าวเข้าไปในร้าน เสื้อผ้าหลากหลายสีสันและการตกแต่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ ตั้งแต่เสื้อผ้าที่เธอเห็นที่บ้านเกิดของเธอเมืองกุ้ยหยางใส่เป็นประจำไปจนถึงชุดแปลกๆ ของชาวตะวันตก แต่จากที่เห็นก็ไม่ได้แปลกเท่ากับที่เธอเคยเห็นในนิมิตรเมื่อคืนนี้ … นิมิตรนั่นมันแปลกเกินที่จะจินตนาการ แต่เธอกลับฝันได้ซะงั้น

          “หืม? เจ้าเข้ามาทำไม? ถ้าเจ้าจะไปขอทานก็ไปที่อื่น อย่ามายุ่งกับร้านข้า!”

          นั่นไงว่าปะไรเล่า สภาพเธอในตอนนี้มันคงสุดๆ จริงๆ นั่นแหล่ะ

          “ใจเย็นๆ เถ้าแก่หวง ข้าแค่เพิ่งไปลงเหมืองมาก็เท่านั้น ข้ามิใช่ขอทาน แต่ข้าจะมาตัดชุด”

          เธอบอกเถ้าแก่โดยเรียกแซ่ของเขาที่ เถ้าแก้หวงจึงเลิกคิ้วขึ้น แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เงินจำนวนหนึ่งร้อยตำลึงก็วางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

          “อะแฮ่ม… อื่ม ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านลูกค้ามาวัดขนาดตัวครับ ท่านต้องการเสื้อผ้าแบบใด?”

          เปลี่ยนวิธีพูดเชียวนะลุง...

          “ผ้าฝ้ายธรรมดาแบบเดียวกับที่ข้าใส่ตอนนี้ แต่ข้าผ้าที่มีคุณภาพสูงหน่อยนะ”

          เถ้าแก่พยักหน้า ก่อนที่จะสั่งให้เด็กในร้านของเขาพาเธอไปวัดขนาดตัว เมื่อวัดเสร็จแล้ว เถ้าแก่ที่กำลังจะสั่งให้เด็กไปตัดชุดตามขนาดก็เหลือบไปเห็นชุดผ้าฝ้ายที่เคยทำเสร็จไว้แล้วพอดิบพอดี

          “ท่านลูกค้า ฟ้าลิขิตให้ท่านมายังร้านของข้าแล้ว ข้ามีชุดแบบที่ท่านอยากแบบพอดิบพอดี ท่านจะลองสวมใส่ดูหรือไม่?”

          เฉียงหรงพยักหน้าก่อนที่จะนำชุดนั้นไปยังห้องแต่งตัว ชุดที่เถ้าแก่ให้มานั้นเป็นชุดที่มีขนาดใกล้เคียงกับขนาดตัวเธอมาก อีกทั้งสีเองก็ยังใกล้เคียงอีก จะมีแค่การตกแต่งบางจุดเท่านั้นที่ไม่เหมือนกัน

          นับเป็นเรื่องแปลกที่มันมีขนาดที่พอดีกับเธอ…

          “ตกลงเถ้าแก่ ข้าเอาตัวนี้แหละ ขอบคุณท่านมาก”

          “ไว้โอกาสหน้าเชิญท่านใหม่นะครับ”

          เฉียงหรงจ่ายเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้กับร้านเถ้าแก่หวังแล้วเดินออกจากร้านไป จุดมุ่งหมายต่อไปของเธอคือเมืองเฉิงตู… อีกแล้ว เพื่อไปสืบเสาะหาข่าวคราวของสงครามที่อาจจะเกิดหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83977
เงินตำลึง
107148
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
231

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
379
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-7-14 16:53:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
164
          หลังจากช่วยงานบ้านตระกูลซ่งเรียบร้อยแล้วหลินจึงขอตัวออกมาเดินเล่นภายในเมือง บรรยากาศคนเมืองเดินสวนกันไปมาเช่นนี้มิได้น่าภิรมย์เท่าใดแต่มันก็แสดงให้เห็นว่าเวลานี้บ้านเมืองยังคงสงบสุขอยู่ หลินมองหาร้านค้าที่คุ้นเคยเมื่อนานมาแล้วก่อนจะเดินเข้าไปอ่านป้ายประกาศที่ติดอยู่หน้าร้าน
          "รับสมัครคนงานเพิ่ม..." หลินพึมพัมเบาๆคราวนี้หลินสามารถอ่านตัวอักษรฮั่นได้เก่งขึ้นแล้วเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน
          เมื่อหลินเหลือบมองเข้าไปภายในร้านก็เห็นผ้าไหมหลากหลายชนิดวางพับกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย คนงานสองสามคนบ้างก็กำลังจัดวางเคลื่อนย้ายของ บ้างก็นั่งปักผ้าลายสวย และบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งคิดลูกคิดอยู่
          "ข้าเห็นป้ายประกาศว่ารับสมัครคนงานเพิ่ม"
          "ใช่ เจ้าทำอะไรเป็นบ้างล่ะ ฮึ?" เถ้าแก่หวงเอ่ยถามโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าผู้มาเยือนเพราะยังวุ่นกับการคิดเลขอยู่
          "ข้าเคยย้อมผ้า ซ่อมแซมผ้า ล้างถังสี แต่ที่ไม่ได้เรื่องน่าจะเป็นขายหน้าร้านกับตะโกนเรียกลูกค้า อืม.. ดูเหมือนว่าจะเคยนำผ้าไปส่งด้วยกระมัง"
          เมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายกล่าวตอบเถ้าแก่หวงจึงละจากการคิดเลขขึ้นมามองผู้มาเยือนทันที เมื่อได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ ก็ต้องประหลาดใจ "เจ้าคือ... เด็กชาวอูซุนเมื่อตอนนั้น"
          "ข้าหลินเอง" หลินเอ่ยตอบ
          "ใช่ๆ หลิน ข้าจำเจ้าได้ เป็นอย่างไรบ้างล่ะฮึ โตขึ้นเยอะเชียว" เถ้าแก่หวงเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบอย่างคนไม่ได้พบกันมานาน
          "ข้าสบายดี แล้วท่านล่ะ" หลินเอ่ยถามต่อ
          "สบายดีอย่างที่เจ้าเห็น แต่ช่วงนี้เป็นช่วงงานเฉลิมฉลองคนงานจึงขาดน่ะสิ ตอนนี้ที่ร้านก็เหลือคนงานประมาณสามคน" เถ้าแก่หวงตอบพลางก้มลงเขียนบัญชีไปพลางๆ
          "เช่นนั้นพอจะมีงานให้ข้าช่วยหรือไม่"
          "เจ้าจะช่วยหรือ ได้สิ ดีเลยๆ"
          วันนี้ไม่มีอะไรต้องทำมากนักจะรอก็แต่ออกเดินทางต่อเพียงอย่างเดียวหลินจึงขออาสาช่วยเหลืองานเล็กๆ น้อยๆ ที่ร้านผ้าไหมหวงจืออิงหนึ่งวัน ทั้งล้างถังสี และย้อมผ้าซึ่งเป็นงานง่ายๆ ไม่ต้องใช้ฝีมืออะไรมากมายนัก
          จนกระทั่งหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงเวลาเย็น
          "ขอบใจมาก วันนี้ได้เจ้ามาช่วยงานถึงเบาขึ้นเยอะเลย นี่คือค่าแรงสำหรับวันนี้" เถ้าแก่หวงเอ่ยก่อนจะมอบถุงเงินค่าตอบแทนให้
          "ข้ามาช่วยเพราะอยากช่วย" หลินเอ่ยปฏิเสธค่าตอบแทนจากเถ้าแก่หวงเพราะหวังช่วยงานด้วยใจ
          "แต่..." เถ้าแก่หวงเองก็รู้สึกลำบากใจหากอีกฝ่ายไม่ยอมรับค่าตอบแทน
          "ไม่เป็นไรเถ้าแก่ ถือว่าวันนี้ข้ามาเยี่ยมท่าน" หลินเอ่ยตอบอีกฝ่าย
          "แล้วเจ้าอยู่ถึงเมื่อไหร่หรือ" เถ้าแก่หวงถาม
          "ข้ามารับคน ไม่นานคงต้องเดินทางต่อแล้ว"
          "งั้นรึ เช่นนั้นก็ขอให้เจ้าโชคดี ว่างๆก็มาเยี่ยมข้าได้ทุกเมื่อ"
          "หากมีโอกาสข้าจะมาอีก วันนี้ข้าขอลา ขอให้ท่านโชคดีเช่นกัน"




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
518
เงินตำลึง
5179
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
601
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-9-17 13:31:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 103 : ตบตา...ที่เดินเล่นนี่เพื่อตบตาหรั่นตงเหยียนอย่างเดียวจริงๆ

          ผ่านมาหนึ่งคืนเหตุการณ์ทุกอย่างยังคงเป็นปกติดี  เพื่อไม่ให้ทำตัวผิดแปลกไปจากทุกวัน  ไป๋ฟางหรงและหลี่ปาฉีจึงต้องทำตัวเป็นปกติ ด้วยว่าเมื่อวานนางทำสายของกู่เจิ้งขาดจนบาดมือ  ทำให้วันนี้ไม่อาจเล่นดนตรีได้อีก  อีกอย่างหลายวันนี้ก็อยู่แต่ภายในโรงเตี๊ยมเป็นส่วนใหญ่  ยังไม่มีโอกาสพาบุตรชายไปซื้อข้าวของที่จำเป็น  เสื้อผ้าของเขาเองก็มีอยู่ไม่กี่ชุด  ล้วนเป็นสิ่งที่หลี่ปาฉีให้คนช่วยจัดหาให้ระหว่างที่พวกนางกำลังยุ่งกับการทำงานใหญ่

เมื่อวันนี้มีเวลาว่างนางจึงจูงมือบุตรชายในชุดสีเขียวใบบัวออกไปเดินเลือกซื้อของใช้ที่จำเป็น โดยมีหลี่ปาฉีและผู้ติดตามชุดดำตามไปด้วย  ใต้เท้าต้าซือถูเองก็คงเบื่อไม่น้อยที่ต้องมาติดแหงกอยู่ในเมืองเล็กๆนี้  นางอยากตัดชุดให้เซียงจื้อ เย็บกระเป๋าเงิน และปักรองเท้าให้เด็กชายด้วย  

“.....” เซียงจื้อเห็นมารดาผู้แสนสุภาพอ่อนหวาน ร่างอรชรในชุดขาวยังเยื้องย่างเคลื่อนกายอย่างสง่างามตามปกติ  ทว่าอะไรบางอย่างทำให้เขารู้สึกเหมือนวันนี้เขาต้องรับศึกหนัก “เรากำลังจะไปที่ใดกันหรือขอรับท่านแม่?”

“แม่จะพาลูกไปซื้อหาของใช้จำเป็นจ้ะ” ไป๋ฟางหรงตอบ

           สถานที่แรกที่ทั้งสี่ไปจึงเป็นร้านผ้าไหมหวงจืออิงที่ค่อนข้างโด่งดังพอตัวในแถบปาสู่   คนท้องถิ่นแนะนำว่าร้านนี้มีลวดลายการตัดเย็บชุดที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์  รูปแบบอาจเน้นหลักตามรูปแบบของคนภาคใต้  ชุดแบบคนภาคกลางอาจน้อยไปสักหน่อย  ทว่าไป๋ฟางหรงเชื่อว่าจะสามารถหาชุดที่ลูกจื้อของนางใส่แล้วจะรู้สึกสบาย คุ้นเคย มีความเป็นภาคใต้และภาคกลางผสมกันได้   จะว่าไปอากาศก็เริ่มเย็นขึ้นทุกวัน  เดินทางไปที่เหลียงโจวอาจต้องเตรียมหาชุดที่หนาไว้หน่อย

“โอ้! ใต้เท้า ฮูหยิน คุณชายน้อยเชิญขอรับ เชิญๆ” เถ้าแก่เห็นลูกค้าเข้าร้านแต่เช้าก็ยิ้มยินดีรีบต้อนรับขับสู้   ยิ่งเห็นการแต่งกายและกิริยาของแต่ละคนไม่ใช่สามัญก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น  ร้านผ้าของเขาแม้จะโด่งดังในแถบปาสู่  ก็ใช่ว่าจะโด่งดังในทางขายได้  แต่ดังในด้านความแปลก  ผู้ที่มาใช้บริการและซื้อหาจริงๆจึงมีน้อยนัก

หลี่ปาฉีและไป๋ฟางหรงมองไปรอบร้านพบผ้ารูปแบบแปลกตามากมาย  การถักทอนับว่าแปลกตาดี   แต่ไม่อาจทำให้พวกเขาตื่นตาได้แล้ว  ผ้าที่ลวดลายการตัดเย็บวิจิตรที่สุดในต้าฮั่นทั้งคู่ล้วนคุ้นเคยดี  สำหรับไป๋ฟางหรงยังคงสามารถจูงมือบุตรชายเดินดูลวดลายผ้าทีละลายอย่างใจเย็นเผื่อได้พบสิ่งที่น่าสนใจและแรงบันดาลใจใหม่ๆ  ทว่านั่นก็เพราะนางเป็นสตรี   สำหรับบุรุษอย่างหลี่ปาฉีจะมีความอดทนเพียงนั้นได้อย่างไร

“ผ้าของเรามีการออกแบบวางลวดลายที่โดดเด่น  รับรองว่าฮูหยินนำไปตัดเย็บชุดจะไม่มีผู้ใดซ้ำแน่นอนขอรับ” เถ้าแก่พยายามขาย  สายตาเถ้าแก่ร้านผ้าอย่างเขามองชุดของแต่ละคนก็รู้ว่างานปักและตัดเย็บที่ประณีตละเอียดลออขนาดนี้ย่อมเป็นฝีมือระดับเดียวกับในวังหลวง  แม้เป็นแล้วโอกาสขายน่าจะริบหรี่ทว่าก็ยังคงมีหวังอยู่

“หลายชิ้นน่าสนใจดี...” ไป๋ฟางหรงยิ้มบางนิ้วไล่ไปตามพับผ้า “ข้ากำลังมองหาชุดที่หนาหน่อยเผื่อให้คุณชายน้อยใส่เดินทางไปฉางอัน”

“เช่นนั้นเชิญฮูหยินและคุายน้อยทางนี้ขอรับ  เสื้อผ้าทางฝั่งนี้จะมีการตัดเย็บแบบคนภาคกลางมากกว่า” เถ้าแก่ผายมืออย่างสุภาพ

“ท่านจะไม่ไปดูอะไรที่ร้านอื่นจริงๆหรือ?” เสียงหวานถามอย่างรู้สึกเกรงใจ

“ข้าไม่ได้มีธุระอื่นทำอยู่แล้ว  มาที่ร้านผ้าแบบนี้เปลี่ยนบรรยากาศดีไม่น้อย” ชายหนุ่มตอบ

ไป๋ฟางหรงพยักหน้า “ตอนเด็กๆท่านเคยติดตามมารดาออกมาร้านผ้าหรือไม่?”

“ไม่เคย” เขาตอบ “ร้านผ้าจะส่งผ้าไหมเข้ามาที่จวนสกุลหลี่ ไม่ก็มีผ้าไหมที่ได้รับพระราชทานจากฝ่าบาท  ไม่จำเป็นต้องออกมาซื้อหาเอง”

“ข้าก็ไม่เคย” ไป๋ฟางหรงหัวเราะเบาๆ ยิ้มบาง  ในขณะที่สายตายังจับจ้องไปที่พับผ้า “แต่ตอนอยู่ที่ค่ายพยัคฆ์ข้าเคยได้ยินว่าเด็กคนอื่นๆเล่าให้ฟังถึงว่าตอนเด็กๆมีช่วงเวลาใดที่สามารถจดจำตอนอยู่กับมารดาได้  ข้าฟังแล้วก็คิดว่าสักวันหากมีลูกจะพาเขามาเลือกชุดที่ร้านด้วยตัวเอง”

“....” หลี่ปาฉีมองสีหน้าที่คล้ายเหม่อลอยไปไกลแล้วไม่ได้ตื่นเต้นสนุกสนานก็ยิ้มขบขัน “แต่ข้าว่าลูกของเจ้าก็คงไม่ได้อยากมานัก”

“อันที่จริงตอนที่ข้าฟังผู้อื่นเล่า ส่วนใหญ่ก็ดูไม่ได้ดูชอบใจเท่าไหร่นัก” นางหัวเราะเสียงหวานราวกระดิ่งแก้ว “ความทรงจำสมัยเด็กหลายอย่างเป็นความทรงจำที่น่าเบื่อ แต่ก็เป็นความทรงจำที่ดี”

“อืม…” หลี่ปาฉีนิ่งคิดไปนิดก่อนพยักหน้าเห็นด้วย

นัยน์ตาโศกหวานเปล่งประกายอ่อนโยนก่อนดึงพับผ้าสีม่วงสดใสออกมาวางทาบลงบนตัวเซียงจื้อที่ยิ้มแหย

“อืม...หรือเอาสีที่สดกว่านี้ดีนะ…” ทำเป็นครุ่นคิดทำหน้าจริงจัง เหลือบมองผ้าลายประหลาดสีแจ๋นที่อยู่ข้างๆ

เซียงจื้อทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก  ในที่สุดก็ตัดสินใจส่งเสียงอ่อยประท้วง “ท่านแม่….”

ไป๋ฟางหรงกลั้นยิ้มตีหน้าซื่อ “ก็แม่ไม่รู้นี่ว่าลูกจื้อชอบสีแบบไหน…”

“ข้าไม่มีสีที่ชอบเป็นพิเศษขอรับ…” ลูกชายตอบอย่างเกรงใจไว้ระยะห่าง

“งั้นสีชมพู--”

“ข้าชอบสีเข้มๆขอรับ” สุดท้ายเซียงจื้อก็ยอมเปิดปากพูดสิ่งที่ตัวเองชอบตรงๆเป็นครั้งแรก  หลังเอาแต่เก็บเงียบไม่เปิดเผยต้องให้คนสังเกตเองอยู่หลายวัน

ต้าซือถูหัวเราะเมื่อเห็นการแกล้งลูกของหญิงสาวชุดขาว  จนเด็กชายยกธงขาวยอมแพ้   เซียงจื้อเหลือบมองไปที่ใต้เท้าคนใหญ่คนโตที่แต่งกายด้วยชุดที่มีสีเข้มเกือบดำ

“เจ้าชอบชุดแบบใต้เท้าหลี่หรือ?” ไป๋ฟางหรงถาม เข้าใจสายตาของลูกบุญธรรม

“ขอรับ” เซียงจื้อพยักหน้า  ดวงตาของเด็กน้อยมีประกายชื่นชม  ในชีวิตของเขาที่เติบโตจากหอนางโลม  คนที่เห็นว่าทำตัวน่านับถือก็มีใต้เท้าหลี่ปาฉีผู้นี้

“.....” ไป๋ฟางหรงลูบศีรษะลูกชาย “แบบใต้เท้าหลี่ก็ดี  แต่อาจไม่ทะมัดทะแมงเท่าไหร่  เจ้าลองชุดแนวนั้นไหม?”

ชี้ไปที่ชุดสีออกสีเทาเข้มมีความทะมัดทะแมงมากกว่า  สามารถใช้ฝึกยุทธ์ได้  ถ้าราชองครักษ์ต้วนหงส์ยังเด็กก็คงใส่ชุดทำนองนี้

“ข้าอยากฝึกกระบี่…” เซียงจื้อเห็นแล้วตาวาว  นึกภาพตัวเองใส่ชุดนี้กวัดแกว่งกระบี่แขนเสื้อพริ้วไหว

“พอดีเลย พ่อบุญธรรมของเจ้าชื่อเสียงโด่งดังด้านเพลงกระบี่เยี่ยมยอด” ไป๋ฟางหรงยิ้มหวานจูงมือเลือกชุดให้ลูกชาย

“.....” หลี่ปาฉีหางคิ้วกระตุก  เขาคิดไปเองหรือนางจงใจไม่อยากให้ลูกชายมีส่วนคล้ายเขา

“.....” ไป๋ฟางหรงยิ้มหวาน ท่านคิดไปเอง…

ถึงเนื้อผ้าการตัดเย็บจะไม่เท่าไหร่  ทว่าไป๋ฟางหรงก็ยังสามารถหาชุดให้ลูกชายได้ใส่ระหวางยังไม่ถึงฉางอันถึงแปดชุด  ยังได้พัดจีบเรียบๆแบบคุณชายชั้นสูงสามารถเข้าได้ทุกชุดอีกหนึ่ง  กลับไปนางจะวาดรูปและเขียนอักษรเพิ่มมูลค่าให้พัดดูดีขึ้น  ทั้งยังได้เชือกและหินสีกลับมาเพื่อถักพู่ประดับให้ลูกจื้ออีก  และ….

ร่างบางมองผ้าไหมสีเทาครามเข้ม ทั้งปากทั้งตาล้วนยิ้มหวานละมุน  ผ้าชิ้นนี้นางตั้งใจซื้อมาปักลายเมฆาทำผ้าคาดเอวบุรุษ  สีนี้ดูจะเข้ากับเสื้อของพี่ต้วนได้หลายชุดอยู่

ระหว่างทางกลับโรงเตี๊ยม  เซียงจื้อแม้จะทำหน้านิ่งแต่ก็ไม่อาจปิดบังประกายตาที่มีความสุขและหูที่แดงจากความขัดเขินได้  นี่เป็นครั้งแรกที่เด็กชายได้สัมผัสถึงการได้รับความเอาใจใส่มากขนาดนี้   เด็กชายเริ่มรู้สึกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆว่าตนช่างโชคดีที่ได้พบแม่บุญธรรม


มอบชุดชนชั้นสูง 8 ชุด พัดคุณชาย 1 ชิ้นให้ลูกจื้อ
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
12
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-1-21 13:34

ขึ้นไปด้านบน