ดู: 759|ตอบกลับ: 10

{ เมืองฉางซา } โรงเตี๊ยมตระกูลเหอ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-2 09:07:06 |โหมดอ่าน



ตระกูลเหอเปิดโรงเตี๊ยม เป็นกิจการเล็ก ๆ ในเมืองฉางซา
ตั้งอยู่ระหว่างทางก่อนถึงชายแดนที่ติดต่อกับเมืองกุ้ยหยาง
ให้บริการที่พักพิงแก่เหล่านักเดินทางในราคาถูกแสนถูก
โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอาหารอันโอชะ ไม่แพ้ที่ใด
มักบอกเล่ากันแบบปากต่อปากในหมู่ของนักเดินทางด้วยกันเอง
จึงมีนักเดินทางทั้งขาจรและขาประจำมากหน้าหลายตาแวะเวียน
มาที่ โรงเตี๊ยมตระกูลเหอ เพื่อลิ้มรสชาติอยู่อย่างไม่ขาดสาย




2

กระทู้

5

โพสต์

566

เครดิต

เงินตำลึง
204
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
250
ความหิว
37

ใบรับรองภาษาฮั่น

โพสต์ 2017-10-9 22:46:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย HeYangai เมื่อ 2017-10-9 22:48


จุดเริ่มต้น


- ต้นฤดูหนาว -

ฟิ้วว~
สายลมหนาวในเวลานี้พัดแรงบ้างเบาบ้างแล้วแต่วัน มันกำลังพัดพาเอาความหนาวเหน็บมาสู่ฉางซา
“หิมะ.. กำลังจะตกล่ะ” เสียงเล็ก ๆ เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสดใส หลังจากทำจมูกฟุดฟิดเหมือนดมกลิ่นอยู่นานสองนาน
เด็กหญิงหันไปยิ้มแฉ่งให้กับผู้เป็นมารดาที่ยืนยิ้มรับเธออยู่ด้านหลัง
“ท่านแม่ กลิ่นหิมะนี่มันแปลก ๆ จังเจ้าค่ะ คล้าย ๆ ฝนเลยล่ะ” เสียงเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วไปตามประสา มารดายกมือลูบที่ผมดำขลับของลูกสาว
“หยางไอ” มารดาเอ่ยเรียกเด็กสาวตัวกลมปุ๊กที่กำลังสนใจกับกลิ่นของหิมะ
เด็กหญิงตัวกลมปุ๊กในวัย 4 ขวบ ที่โดนเรียกว่าหยางไอ ชะงักไปชั่วครู่ก่อนเงยหน้ามองมารดาตน
“เจ้าคะ? ท่านแม่” เด็กหญิงยิ้มแฉ่งเอียงคอทำหน้าสงสัย พร้อมกับเข้าไปกอดอ้อนผู้เป็นมารดาอย่างรักใคร่
“เรากลับบ้านกันเถิด ท่านยายคงคิดถึงเจ้าแล้ว” มารดาของเด็กหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานอย่างคนใจดี มือยังคงลูบศีรษะลูกสาวอยู่เนือง ๆ
คราแรกเด็กหญิงทำท่าทางอิดออดไม่อยากกลับ ได้แต่มองหน้ามารดาเชิงอ้อนวอน
แต่เพียงอึดใจเด็กหญิงพยักหน้าแล้วส่งมือเล็ก ๆ จับกับมือเรียวของมารดา
“กลับบ้านไปหาท่านยายกันเถิดเจ้าค่ะท่านแม่” เด็กหญิงตัวน้อย ๆ ส่งรอยยิ้มไร้เดียงสาพร้อมกับทำท่ากึ่งดึงกึ่งลากแขนของมารดาให้เดินตาม


- โรงเตี๊ยมตระกูลเหอ -
“อาไอ! อาไอ!” เสียงหญิงวัยกลางคนค่อนไปทางมีอายุเสียงหนึ่งดังขึ้น เมื่อเห็นว่าหลานสาวกำลังเหม่อจนไม่ได้ยินเสียงเรียก
“ท..ท่านยาย” เหอ หยางไอ ในวัย 24 ปี สะดุ้งตัวเบา ๆ กับคำเรียกขานเสียงดังจากผู้เป็นยาย มือเธอกำลังนวดแป้งทำเส้นหมี่ค้างไว้
เมื่อได้สติกลับมา เธอจึงเริ่มออกแรงนวดมันอีกครั้งก่อนจะหันไปยิ้มหวานกับผู้เป็นยาย
“เหนื่อยหรืออาไอ” ผู้เป็นยายละมือจากงานที่ทำเดินเข้ามาใกล้เธอที่กำลังนวดแป้งอยู่ ยกมือแตะแขนของหลานสาว
หยางไอจึงละมือจากการนวดแป้งมองหน้าผู้เป็นยาย ก่อนจะเอ่ยตอบออกไป
“เปล่าค่ะท่านยาย ข้าแค่คิดอะไร.. เพลินไปหน่อย” หญิงสาวยิ้มแหยส่งให้ผู้เป็นยาย
และดูเหมือนผู้เป็นยายจะรู้ทันความคิดของหลานสาวเพียงคนเดียว นางจึงจับมือของหยางไอให้เดินมานั่งที่เก้าอี้
“หยางไอ.. เจ้าอยากออกไปทำตามที่เจ้าต้องการหรือไม่” ผู้อาวุโสกว่ามองหน้าหลานสาวตนอย่างคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน
นางรู้มาตลอดว่าหลานสาวนั้นต้องการสิ่งใด ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่นางอยากให้หลานสาวได้ทำตามสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง
“ค..คือ ใช่เจ้าค่ะ แต่ว่าท่านแม่..” หยางไออึกอักเมื่อโดนจับได้ก่อนเอ่ยตอบเสียงแผ่วแล้วเงียบไป เธอคิดมาตลอดว่าอยากออกไปท่องโลกกว้าง
ทำตามใจสักครั้ง แต่ท่านแม่ไม่เคยเห็นด้วยสักครั้งเดียว ท่านแม่เป็นคนใจดีแต่ก็เข้มงวดมากเช่นกัน ยิ่งเรื่องที่หยางไออยากจะออกไปใช้ชีวิตตามลำพังนั้นยิ่งยากเข้าไปใหญ่
หยางไอเข้าใจเรื่องที่ท่านแม่เป็นห่วงเธอดีกว่าใคร ๆ เพราะท่านแม่นั้นสูญเสียท่านพ่อไปคนหนึ่งแล้ว หญิงอาวุโสผู้เป็นยายจับสองมือของหยางไอขึ้นมากุมไว้อย่างทะนุถนอม
“เรื่องแม่เจ้า ยายจะจัดการให้เอง” ผู้เป็นยายยิ้มส่งให้หลานสาวอย่างคนใจดี นางพูดและลูบมือของหยางไอเบา ๆ
หยางไอได้แต่มองหน้าผู้เป็นยายแล้วยิ้มตอบรับอย่างดีอกดีใจที่เธอจะได้ทำตามใจปรารถนาสักครา
“ไปเถิดหลานรัก ไปมีชีวิตของเจ้าเอง”

เหตุการณ์และบทสนาทนาในวันนั้นถือเป็นจุดพลิกผันในชีวิตของ เหอหยางไอ ทำให้เธอนั้นตัดสินใจออกมามีชีวิตและเส้นทางเป็นของตนเอง
แม้การจัดการเรื่องท่านแม่จะไม่ง่ายนักในครั้งแรก แต่ท่านยายของเธอก็สามารถทำให้ท่านแม่ยอมได้แม้จะไม่เต็มใจนักก็ตาม







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +500 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 500 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
โพสต์ 2018-1-7 05:18:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Phaisri เมื่อ 2018-1-7 05:24

[ ตอนที่6 ] เส้นทางอันแสนไกล 3/?


ความเดิมตอนที่แล้ว

         เซวีย ซูเม่ย และม้าแสนรักเจ้า ไป๋ไป๋ เดินทางมายังฉางซาก่อนจะหลงทางอยู่พักหนึ่งแถวๆน้ำตกจางหลูลู่ หญิงสาวเสียเวลางมทางอยู่พักใหญ่สุดท้ายก็มาถึงตัวเมืองจนได้


ร่างสง่าของหญิงสาวในชุดสีแดงบนหลังอาชาสีขาวบริสุทธิ์ทำให้เป็นเป้าสายตาของผู้คนระหว่างทาง นัยน์ตาสีนิลมองหาที่สำหรับพักผ่อนในคืนนี้จนมาเจอกับ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

"โรง เตี๊ยม ตระกูล เหอ ไป๋ไป๋เราเจอที่พักแล้วละ!! "หญิงสาวพูดอย่างดีใจก่อนจะควบม้าไปที่หน้าร้านทันที

"แม่นางเชิญขอรับเชิญๆๆ^^"พนักงานชายเรียกเชิญหญิงสาวอย่างสุภาพก่อนร่างบางจะลงจากม้าขาว

"ข้ามีม้ามาด้วยน่ะ"

"ไม่ต้องห่วงแม่นาง เรามีคอกม้า ดูแลม้าท่านอย่างดีแน่นอน" พนักงานตอบ

"แล้วเจอกันนะไป๋ไป๋"หญิงสาวลูบหัวเจ้าม้าก่อนจะส่งสายจูงให้พนักงาน

       หญิงสาวเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมเล็กๆที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายโต๊ะอาหารมีลูกค้าแน่นไปหมด ดูเหมือนจะไม่มีโต๊ะไหนว่างเลย หญิงสาวยืนมองอย่างลังเลก่อนเสี่ยวเอ้อจะเดินเข้ามารับ

"แม่นางท่านนี้มีอะไรให้เรารับใช้เจ้าคะ?"

"ข้าต้องการทานอาหารค่ำ กับห้องพักสำหรับ1คืน"หญิงสาวพูดน้ำเสียงเรียบ

"งั้นเชิญทางที่เลยเจ้าคะ" เสี่ยวเอ้อเดินนำหญิงสาวไปที่โต๊ะอาหารที่ว่างอยู่ แต่ทันใดนั้นก็มีกลุ่มชายวัยรุ่นที่อายุดูจะห่างกับซูเม่ยไม่มากนัก4คนเข้ามานั่งที่โต๊ะนั้นตัดหน้าอย่างไม่เกรงใจแถมยังส่งเสียงโวยวายออกหน้า

"นี้เจ๊! โต๊ะนี้เราจองละ เสี่ยวเอ้อ เอาเหล้ามา2ไห" ชายหนุ่มที่แต่งตัวเหมือนบัณฑิตดูมีชาติตระกูลแต่คำพูดคำจากลับเลวยิงกว่านักเลงข้างถนน ใบหน้าสวยเริ่มขมวดคิ้วจนแทบติดกันอย่างไม่พอใจ

"นี้เจ้า! ข้ามาก่อนนะ คิดจะแทรงกันหน้าด้านๆแบบนี้เลยหรือ!?" หญิงสาวตะหวาดดังจนโต๊ะอื่นๆหันมอง เสี่ยวเอ้อก็ได้แต่จับมือรั้งหญิงสาวไว้

"แล้วจะทำไมเจ๊!? ก็พวกข้าจะนั่งโต๊ะนี้ แต่ถ้าสวยๆอย่างเจ๊จะนั่งด้วยก็ได้นร้าาา ฮ่าาาาๆๆๆ" 'หื้อออ~ เจ้าเด็กเวร ดูมันพูดจา ไม่รู้ฤทธิ์แม่ซะแล้ว'

" ปั้ง!! " มือเรียวตบลงบนโต๊ะไม้จนเป็นเสียงดังลั่น สีหน้าของพวกบัณฑิตขี้กร่างดูตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นสีหน้าของซูเม่ยที่เอาเรื่อง

"งั้นมาวัดกันไหมไอ้น้องชาย! งัดข้อแข่งกัน หากข้าชนะ โต๊ะนี้! เป็น ของ ข้า!!" เสียงหวานตะหวาดแต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะมองเป็นเรื่องชวนหัว

"ฮ่าาาๆๆๆ ได้ๆๆ ถ้าเจ๊อยากลองก็ได้ ข้าจะอ่อนให้แล้วกัน ถือว่าเป็นผู้หญิงแขนบางๆ " 'ดูถูกเข้าไปเถอะ ขนาดหม้อดินเผาแข็งๆยังแตกคามือข้ามาแล้ว '


      สงครามย่อมๆระหว่างหญิงสาวชุดแดงกับแก๊งบัณฑิตขี้กร่างก็ได้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความสนใจของแขกโต๊ะอื่นๆที่เริ่มมาดูและความปวดหัวปนลำบากใจของเสี่ยวเอ้อเจ้าของโรงเตี๊ยมที่จะห้ามก็ไม่ห้ามเพราะดูยังไงก็เหมือนเด็กตีกันชัดๆ หญิงสาวพับแขนเสื้อตั้งศอกไว้กับโต๊ะไม้ ชายหนุ่มมองแขนเรียวขาวที่ดูบอบบางไร้เรียวแรงของหญิงสาวอย่างย้ามใจ ก่อนจะตั้งศอกจับมือกับอีกคนเตรียมงัดข้อ

" 3 2 1!!"

"ควับ!! ตึบ!!" ทันทีที่ทั้งคู่ออกแรงมือของชายหนุ่มก็พับแแนบไปกับโต๊ะอย่างรวดเร็วแทบไม่กี่วินาทีด้วยซ้ำ ทำเอาชาวแก๊งคนอื่นถึงกับตาข้าง

"เดี๋ยวๆๆ เจ๊! เมื่อกี้ยังไม่ตั้งตัวเลย เอาใหม่ๆ"ชายหนุ่มต่อรองอย่างลนลาน

"อะไรกันน้องชาย! ข้าก็ชนะเห็นๆ แถมเจ้าก็เป็นคนนับเองด้วย"หญิงสาวยิ้มบางๆอย่างเฉือดนิ่มๆ 'แรงข้าน่ะมันแรงคนสู้งานไอ้หนูเอ๋ย!'

"ไม่ได้ ข้าขออีกรอบนึง!!"ชายหนุ่มตั้งศอกลงบนโต๊ะ หญิงสาวยักไหล่อย่างเย้ยๆก่อนจะว่าศอกลงบนโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้นางรู้ว่าไอ้หนูคนนี้คงจะออกแรงเต็มที่นางก็จะไม่ออมมือเหมือนกัน

" 3 2 1!!"
"ควับ!! ตึบ!!" ผลออกมาก็ยังเหมือนเดิมซูเม่ยเป็นฝ่ายชนะทำเอาพวกเด็กกร่างหน้าเสียไปเป็นแถวๆ แถมแขกคนอื่นที่แอบเชียร์อยู่บางคนถึงกับปรบมือให้กับหญิงสาว ใบหน้าสวยยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนพวกบัณฑิตจะลุกและเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปอย่างรวดเร็ว ร่างบางหย่อนก้นงามๆลงบนเก้าอี้ก่อนจะเอ่ยปากเรียกเสี่ยวเอ้อ


"เสี่ยวเอ้อ~ ขอปลาย่างเกลือ เป็ดย่าง ข้าวสวย อ๋อ! เหล้าไหนึงด้วยนะ ^^ "










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ดีนาเรียส -150 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปีกกริฟฟอน
Ignite
หน้ากากยักษ์แดง
ขวานเหยาเจี่ย
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x200
x4
x20
x5
x4
x10
x10
x25
x1
x1
x26
x25
x1
x2
x4
x2908
x7
x1
x18
x3
x317
x20
x2
x27
x12
x10
x1100
x20
x36
x2
x1
x15
x20
x8
x47
x2
x30
x1
x15
x15
x15
x20
x56
x14
x8
x50
x5
x2
x6
x10
x2
x50
x180
x40
x228
x14
x95
x2
x23
x435
x3150
x50
x25
x1
x572
x410
x2
x15
x4
x150
x15
x25
x100
x50
x11
x20
x16
x5
x395
x1
x300
x2
x27
x378
x1040
x2036
x8
x10
x141
x66
x5
x670
x1285
x10
x50
x54
x72
x30
x1
x3
x5
x21
x6
x16
x12
x8
x190
x93
x434
x57
x74
x28
x100
x9000
x35
x1
x1000
x1
โพสต์ 2018-7-30 23:24:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากช่วยนกพิราบตัวหนึ่งที่บาดเจ็บจากฝีมือของเด็กไว้ได้เรียบร้อยแล้ว ด้วยการแลกซื้อสิ่งของเพื่อซื้อใจเหล่าเด็กๆที่กระทำลงไปนั้น หลิงนูก็ได้ว่ากล่าวตักเตือนเล็กน้อย แต่การซื้อใจมักได้ผลสำเร็จเสมอ...


เมื่อได้ตัวนกพิราบที่บาดเจ็บมาแล้ว หลิงนูเลยพาและประคองนกพิราบเข้าไปยังโรงเตี๊ยมในเมือง โดยมีเหมยหยวนและซูมี่ตามมาด้วย หลิงนูพาขบวนม้าและคนที่ตามมา นำม้าไปพักและเข้าไปจับจองห้องพักสำหรับ 3คน และอีก1ตัว


เมื่อขึ้นมาบนห้องแล้วก็จัดหาผ้าวางไว้บนกลางโต๊ะในห้องดังกล่าว เมื่อจัดวางจนคิดว่าเหมาะสมแล้วก็วางเจ้านกพิราบที่บาดเจ็บไว้


"ไม่เป็นไรแล้วนะ..." นูกล่าวกับเจ้านกตัวนั้นที่นูวางไว้บนผ้า มันยังดูบาดเจ็บและบินไม่ขึ้น


"ท่านหลี่ ท่านช่วยนกตัวนั้นไว้เหรอ?"
"แต่แลกด้วยซื้อของตั้งเยอะแยะให้กับเด็กพวกนั้น... ท่านหลี่ คิดว่าคุ้มค่าแล้วรึเปล่า?" เหมยหยวนพูดขึ้นแบบยังไม่ค่อยเข้าใจความคิดของหลิงนูเท่าไหร่


"เหมยหยวน... รู้มั้ย แค่การช่วยชีวิตเล็กๆนี้ มันช่วยต่อยอดจิตใจที่จะช่วยเหลือผู้คนได้นะ.. "
"อีกอย่างคือ การช่วยเหลือ ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทนหรือไม่เสียดายสิ่งของใดๆ แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือ... ความรู้สึกที่ดีต่อตนเองกับคนอื่นยังไงล่ะ เหมยหยวน.. "
หลิงนูอธิบายให้เหมยหยวนฟัง อาจจะเป็นเรื่องที่อีกฝ่ายอาจจะยังไม่รู้มาก่อน


"อ๋อ.. อย่างนี้นี่เอง.. ข้ายังไม่ค่อยรู้เท่าไหร่เลย" เหมยหยวนพูดขึ้น


"ไหนๆก็ช่วยมาทั้งที ... มาช่วยกันรักษาให้มันดีขึ้นก่อนเถอะ...เหมือนกับได้ดูแลชีวิตๆนึงยังไงล่ะ แม้จะเป้นชีวิตเล็กๆก็ตาม.." นูกล่าวออกมา มีความเป็นห่วงเป็นใยเจ้านกพิราบที่บาดเจ็บตัวนี้


พอหันไปคุยกับซูมี่และเหมยหยวนทีเผลอ หลิงนูไม่ได้มองดูแลมัน ซูมี่ที่หันหน้ามองนกพิราบอยู่ก็เห็นเจ้านกพิราบตัวนั้นพยายามบินขึ้น บินขึ้นสูงจากโต๊ะได้เพียงนิดเดียวก็ร่วงลงพื้นโต๊ะ แบบไม่สามารถบินได้เลย
"อ๊ะ ท่านหลี่เจ้าคะ นกพิราบมันจะพยายามบินเจ้าค่ะ" ซูมี่รีบเอ่ยเตือน หลิงนูจึงหันควับไปดูทันที
ก็พบนกพิราบมันพยายามบินต้วมเตี๊ยมอยู่บนโต๊ะแต่มันทำไม่ได้สักที


"เฮ้ เฮ้ อย่าฝืนสิเจ้านกน้อย" นูจับประคองมันลงบนพรมผ้าอีกรอบ "เจ้ายังบาดเจ็บอยู่ ยังบินไม่ได้นะ เดี๋ยวจะแย่ไปกว่านั้นอีก..." นูเอ่ยขึ้นราวกับให้คำแนะนำมัน ไม่รู้ว่ามันจะฟังรู้เรื่องรึเปล่านะ..


จากนั้นนูจึงตรวจดูตามตัวเจ้านกพิราบที่ยังบาดเจ็บอยู่ก็พบแผลฟกช้ำเลือดไหลบางส่วน นูจึงบอกให้เหมยหยวนนำของบางส่วนในกระเป๋ามาเพื่อทำแผลให้กับมัน และนำอาหารเมล็ดบางส่วนให้กับมันด้วย


หลิงนูทำแผลเบื้องต้นให้แก่เจ้านกพิราบตัวนี้โดยพันผ้าบริเวณปีกและลำตัวเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด พร้อมวางอาหารจำพวกเมล็ดให้กับมันเพื่อทานแก้หิวด้วย
นูตั้งใจว่าจะดุแลจนกว่ามันจะหายดี... ไม่รู้ว่าจะมีอะไรรออยู่รึไม่กันแน่...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ดีนาเรียส -450 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -450 + 77 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x20
x514
x1
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x4
x3
x1
x2
x1
x2
x1
x2
x3
x2
x3
x3
x5
x2
x2
x2
x3
x3
x20
x2
x5
x90
x1
x120
x10
x150
x25
x30
x2
x23
x2
x1
x543
x6
x2
x76
x8
x30
x2
x2
x2
x3
x660
x360
x390
x260
x410
x5
x1
x100
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x4
x2
x68
x3
x3
x12
x3
x60
x5
x3
x100
x360
x210
x300
x9
x10
x57
x12
x2
x5
x4
x4
x4100
x175
x5
x8
x63
x127
x4
x141
x400
x153
x1400
x44
x18
x7
x1340
x161
x122
x16
x225
x25
x722
x120
x59
x1453
x122
x26
x480
x8
x2030
x19
x15
x10
x1251
x800
x1400
x3000
x420
x140
x17
x800
x10
x20
x8
x26
x10
x1200
x159
x54
x1601
x40
x64
x801
x14
x1
x9
x2246
x800
x9
x1252
x1399
x16
x1600
x105
x9
x117
x10
x1200
x139
x100
x1
x38
x120
x4
x1020
x3
x450
x1200
x278
x1801
x60
x2
x1550
x276
x2
x18
x31
x865
x431
x2050
x2990
x170
x3750
x49
x5
x19
x3213
x9
x203
x117
x26
x3
x241
x59
x203
x3
x2150
x100
x9
x1095
x211
x33
x17
x894
x163
x1061
x1220
x920
x1338
x220
x43
x355
x1700
x1078
x2875
x2462
x1059
x3420
x1760
x430
x1859
x1942
x900
x1
x1540
x112
x1633
x2902
x554
x2686
x4137
x1076
x23
x159
x514
x1102
x87
x243
x934
x48
x379
x1428
x4758
x18
x1027
x2
x1100
x286
x1481
x3055
x530
x840
x19
x279
x3
x16
x5952
x4626
x1792
x4081
x10
x2
x9999
x1
x1972
x1364
x366
x330
x60
x225
x2223
x2880
x1996
x3007
x2
x443
x625
x2655
x354
x8
x2600
x28
x98
x3
x157
x9999
x323
x106
x2274
x33
x10
x98
x120
x311
x16
x1115
x21
x7
x2065
x6047
x9999
x127
x1755
x9
x84
x21
x80
x8
x2462
x3
x20
x9
x928
x6
x2980
x1824
x2359
x13
x503
x132
x880
x4012
x2079
x1373
x2619
x2268
x1475
x1144
x2539
x191
x205
x9999
x202
x1390
x25
x1593
x1168
x1207
x28
x3390
x2756
x3844
x323
x17
x689
x371
x4
x551
x642
x881
x1017
x2036
x2818
x20
x1937
x4099
x176
x33
x3808
x2025
x4552
x3482
x730