ดู: 289|ตอบกลับ: 3

{ เมืองหลันเยี่ย } ร้านจีฮวาหลันเยี่ย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-10-2 08:21:45 |โหมดอ่าน


ร้านจีฮวาหลันเยี่ย

☼ ยินดีต้อนรับสู่ร้านข้าวมันไก่จีฮวาหลันเยี่ย ☼

 
4 | | |ร้านข้าวมันไก่ แห่งแรกและแห่งเดียวของฮั่น ไม่มีสาขา| | |3  

ภายในร้านประดับตกแต่งภายในร้านด้วยเครื่องทองเหลืองและเครื่องประดับอีกมาก
รสชาติของไก่ที่ต้มด้วยสมุนไพรหายากมากกว่าห้าชนิดส่งผลดีต่อสุขภาพ
ผสมกันเป็นเนื้อเดียวแล้วยัดลงในตัวไก่พร้อมอบขั้นแรกบนซึ้งดินเผาเพื่อสร้างกลิ่นหอม
และขั้นต่อมาคือการทาซอสหมักสูตรลับลงไปบนผิวไก่ทำให้เข้าไปทำปฏิกิริยากับเอ็นไซม์
ความนุ่มลิ้นที่สัมพัสต่อมรับรสจนแทบจะลืมหายใจและกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพร
จะทำให้ลูกค้าที่เข้ามาลิ้นรสชาติของมันได้แตะสวรรค์ทั้งที่ยังลืมตา

☼ เจ้าของร้าน ☼
เยี่ย ฝาน ( 16 )
ชาวหนานเยี่ยที่อพยพมา
มีความสามารถเรื่องการใช้วัตถุดิบสัตว์ปีก
นอกจากนี้ยังเชี่ยวชาญสมุนไพร
นิสัย : ชอบสนทนากับลูกค้า
และประยุกต์การใช้สมุนไพรอยู่เสมอ
ไม่ค่อยพบเขาที่หน้าร้านเท่าไรนัก
เพราะเยี่ย ฝานมักจะอยู่ในห้องครัวเสียมากกว่า
 
<

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-2 14:23:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-10-2 14:25


จัดสรร ตกแต่ง

        “อืม...รวจเร็วนี้” เป่าหลิงเอ่ยขึ้น ตอนนี้เธอเห็นว่าเยี่ยฝางนั้นกำลังช่วยกันกับคนงานย้ายของต่างๆเข้าออก โดยที่เขาเป็นคนที่คอยช่วยเหลือและบอกการจัดวางของร้าน หญิงสาวที่ไม่ได้มีหัวด้านนี้จึงได้แต่นั่งจ้องมองชายว่าที่เจ้าของร้านอาหารที่กำลังจะเปิด หญิงสาวคลียิ้มเล็กน้อย แล้วหันไปมองรอบๆ นางเห็นผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ก่อนที่จะคิดได้..

        มนุษย์ก็มีชีวิตธรรมดาของตนเอง..

        สมัยคราที่หญิงสาวเกิดที่เธอจำความได้ มีเพียงท่านพ่อเท่านั้นที่นางเห็น มีบ้างที่นางจะออกจากถ้ำเริงระบำเพื่อที่จะออกไปทำงานหรือว่าท่องโลกกว้าง เพื่อเป็นการคลายเครียด แต่ทว่าท่านพ่อนั้นไม่เคยที่จะออกจากสถานที่แห่งนั้นเลยสักนิด แต่ทว่าก็เป็นท่านพ่อที่ดี.. ใช่แล้ว เป็นท่านพ่อที่ดี เขานั้นจ้องมองนางเสมอมา

        คอยเป็นห่วง โอบกอด และสั่งสอน ท่านพ่อช่างเป็นคนดีเหลือเกิน.. บางครั้งนางก็อยากให้ท่านพ่อสามารถออกจากถ้ำได้และออกมาเดินเล่นกับนาง

        แต่มันก็เป็นเพียงฝัน นางไม่เคยขอที่จะออกมากับท่านพ่อ และนางก็ไม่เคยแม้แต่เดินเคียงคู่ท่านพ่อในโลกภายนอกนั้นเลย แต่เพียงแค่ได้พบเจอกัน..อยู่ด้วยกันในฐานะพ่อลูกนั้นก็ดีแล้ว แต่หากมีโอกาศทำสิ่งนั้น … นางก็อยากที่จะทำเหมือนกัน

        เป็นเวลาพอสมควรที่หญิงสาวนั่งเหม่อไปได้สักพัก .. หลังจากนั้นชายหนุ่มนามเยี่ยฝางก็เดินเข้ามาใกล้นาง เขาเรียกนางด้วยน้ำเสียงธรรมชาติ แต่กำลังเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ในที่สุดความฝันของเขาก็จะเป็นจริงแล้ว ยิ่งตอนนี้เขาได้สหายที่ดีเฉกเช่นนาง บางที.. เขาอาจจะได้เป็นมากกว่าสหายก็เป็นได้.. นางไม่ได้มีเพียงความงามที่รัดใจชายเท่านั้น แต่ทว่ากลับมีความเมตตาเป็นทุนเดิมด้วย

        เขากำลังดีใจยิ่งนัก..

        “ท่าน..เอ่อ อยากดื่มน้ำอะไรไหมขอรับ? เดี๋ยวข้าจะนำน้ำมาให้ท่านเอง ตอนนี้ก็เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ท่านดูสิขอรับ” เยี่ยฝานนั้นยิ้มให้กับนาง หญิงสาวเหลือบมองไปทางร้านอาหารก่อนที่นางจะจ้องมองภาพที่เห็น จากร้านขายอัญมณีตอนนี้มันดันกลายเป็นร้านอาหารเต็มตัวที่มีการตกแต่งด้วยไม้มีราคา แต่ก็ดูเรียบง่ายสบายตา แถมเป็นธรรมชาติอีกด้วย..

       “..ไม่หรอก...ข้าไม่หิวหรอก ท่านสิควรกินมากกว่าข้า” หญิงสาวกล่าว ก่อนที่จะคลียิ้มให้กับเขา แล้วให้พ่อหนุ่มเยี่ยฝานนั้นมานั่งใกล้ๆตนเอง.. เขาจ้องมองใบหน้าของนางยามที่เหม่อลอยเหมือนกับคิดถึงอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรนางหรอกนะ ที่นางเหม่อลอยใส่เขา.. “อย่างไรก็ตาม ข้าต้องขอขอบคุณแม่นางเป่าหลิงมากเลยนะขอรับ หากไม่ได้แม่นางข้าคงไม่อาจทำตามความฝันของข้าได้...” เขากล่าว

        “ไม่หรอก..ถือว่าช่วยกัน เพื่อนร่วมโลกนี้..เท่านี้ท่านก็จะสามารถทำมาหากินอย่างสุจริตได้เสียที..ข้าให้เชื่อว่าฝีมือการทำอาหารของท่านจำต้องอร่อยสุดๆไปเลยล่ะ” นางกล่าวต่อ พลางยิ้มหวานให้กับเขา ช่างเป็นรอยยิ้มพริมใจที่หาได้ยากยิ่ง ..แต่แล้วร่างของเจ้าของร้านอัญมณีก็ปรากฏใกล้ๆนั้น..

        “โฮ่ะๆ...เปลี่ยนเร็วดีนี้..เป็นไง ชอบทำเลของร้านไหม” เขากล่าว ส่วนเยี่ยฝางนั้นแม้จะไม่พอใจกับตาเฒ่าหัวงูนี้หน่อยก็ตาม แต่ทว่าเขาก็ยังรู้ว่าสำหรับชายตรงหน้าก็เป็นผู้มีพระคุณต่อเขาเช่นเดียวกัน

        “ขอบคุณขอรับเถ้าแก่..อย่างไรข้าก็ขอขอบคุณเรื่องที่ช่วยแนะนำการตกแต่งร้านรวมถึงพวกของตกแต่งอื่นๆด้วยนะขอรับ ข้าดีใจเหลือเกิน” เยี่ยฝานพูดออกมาอย่างจริงใจ หญิงสาวที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่คลียิ้ม ก่อนที่จะชักชวนเถ้าแก่ร้านอัญมณีนั้นมานั่งรอด้วยกัน เนื่องจากว่าเยี่ยฝางนั้นจะทำข้าวมันไก่ของร้านให้กิน สำหรับเถ้าแก่หัวงูแต่หน้าเด็กนั้นเมื่อเห็นว่าหญิงงามเป็นคนเชิญชวณมีหรือว่าเขาจะไม่นั่งรออยู่ด้วย

       “สหายเจ้าเป็นคนเอาการเอางานดีนะ?.. ข้าเคยได้ยินมานานแล้วเรื่องเมนูอาหารข้าวมันไก่ของไห่หนาน เห็นว่าอร่อยนะ ข้าไม่เคยกินเหมือนกัน อ้อ..แล้วเจ้าทั้งสองจะแต่งงานกันตอนไหนล่ะ สนใจเครื่องประดับจากร้านข้าหน่อยไหม?” เถ้าแก่ร้านขายอัญมณีพูดยิ้มๆ เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะในลำคอเล็กๆ

        “ข้ากับเขาพึ่งพบกันได้แค่วันเดียว อีกอย่างข้ากับเขาเป็นสหายกันมากกว่าที่จะเป็นคู่รักกันเสียอีก..เพราะฉะนั้นไม่มีทางที่ข้าจะได้แต่งงานหรอก..ในโลกนี้น่ะ ข้ามันไม่เหมาะที่จะได้แต่งงานที่สุดแล้ว” หญิงสาวกล่าว นางหัวเราะเล็กๆ ส่วนเถ้าแก่ร้านอัญมณีเองก็ด้วยเช่นกัน หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็ได้รับข้าวมันไก่ที่ดูหน้าทานมาพร้อมกับน้ำซุปหอมๆร้อนๆ ไหนจะมีน้ำจิ้มหลากรส ให้เลือกสรรค์อีกเล่า…

        ยามเมื่อนางนั้นทานเพียงข้าวเข้าไปก็ได้รับรสของไก่ที่ซึมลึกในเนื้อข้าว หอมมัน ข้าวธรรมดากินก็ยังอร่อยเลย ...กลิ่นเครื่องเทศที่ไม่หนักเกินไป ไม่ฉุนเกินไป เข้าได้ดีกับน้ำจิ้มไก่และเนื้อไก่หอมมัน อร่่อยอย่าที่นางคิดไว้เสียอีก ..รสชาติที่กินไปแล้วทำให้นางรู้สึกว่าอยากจะนำไปให้ท่านพ่อทานจริงๆ .. เธอใช้เวลาในการทานพอสมควรเหมือนกัน เพราะเหมือนว่าเขาจะจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบให้ทั้งเธอและเถ้าแก่ร้านอัญมณี

        “โฮ่ะๆ...งั้นงานแรกคงต้องเป็นข้าที่ใช้บริการเสียแล้วพ่อหนุ่ม ข้ากะว่าจะทำโรงทานเสียหน่อย กะว่าจะสั่งอาหารไปเลี้ยงเหล่าผู้คนที่ไปสักกะระเทพเจ้า ณ โรงทาน ข้าจะจ้างเจ้าไปทำในวันนั้นแล้วกันนะ” เถ้าแก่ร้านอัญมณีกล่าว เขานั้นนั่งคุยกับเยี่ยฝางอยู่สักพักในขณะที่หญิงสาวนั้นนั่งลิ้มรสอาหารรสเลิศ มันถูกปากเธออยู่เหมือนกันนั้นล่ะนะ

        หลังจากนั้นเถ้าแก่ร้านอัญมณีก็ขอตัวเดินทางกลับ ...ตอนนี้ชายหนุ่มนามเยี่ยฝางนั้นเริ่มมีกำลังใจในการทำงานมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นอย่างงี้หญิงสาวก็คลียิ้มบางๆให้เหมือนกัน…

        “ข้าไม่นึกเลย..ว่ามันจะถึงเวลาที่ข้าต้องทำงานอย่างจริงจังแล้ว มันคงจะวุ่นวายไม่น้อยเลยทีเดียวนะแม่นางเป่าหลิง” เขาพูดขึ้นแล้วนั่งข้างๆเธอ เขามีใบหน้าแดงก่ำหน่อยๆ แต่สำหรับนางแล้วเขาดูดีทีเดียวที่มีใบหน้าเฉกเช่นนั้น.. หญิงสาวพยักหน้าให้กับเขาก่อนที่จะหยิบอะไรบางอย่างออกมา มันคือถุงเงินชั่งด้านในทั้งหมด..

        “ในถุงนี้มีทั้งหมด 5000 ชั่ง..ข้าให้เจ้าไว้เพื่อที่เจ้าจะได้ลงหลักปักฐานที่นี้ได้..ข้าเชื่อว่าเจ้าจะทำได้ดี และข้าจะแวะมาที่นี้บ่อยๆหากข้าว่าง ข้าสัญญา” หญิงสาวกล่าว ก่อนที่จะคลียิ้มให้กับชายหนุ่มตรงหน้าของนาง .. เธอจ้องมองใบหน้าของชายหน้าตาดีพอๆกับฝีมือการทำอาหาร สมแล้วๆ… ต่อไปภายภาคหน้าเขาจะต้องเป็นคนที่ดีได้แน่..

        แน่นางนี้สิ…

        “ข้า..รับมันไว้จะดีหรือ...ท่าน..ท่านมาเป็นผู้บริหารร้านนี้ร่วมกับข้าก็ได้นะ?..หรือว่า..ท่านไม่ว่างเช่นนั้นหรือ?” เขาถามขึ้น หญิงสาวก็คลียิ้มก่อนที่จะนึก.. “ข้าเป็นนักเดินทาง ไม่เคยอยู่กับที่นิ่งๆ เพราะฉะนั้น มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ที่ข้าจะเป็นเช่นนี้..ท่านไม่ต้องกังวนไป เห็นเช่นนี้ข้าก็มีวิชาพอตัวอยู่เหมือนกัน” นางพูดทิ้งท้ายไปก่อนที่หญิงสาวจะได้รับข้าวมันไก่จากเยี่ยฝานเป็นของขวัญและบอกให้นางมาหาเขาบ่อยๆ

        เอาล่ะ..ต้องกลับไปที่บ้าน(?) เพื่อไปฝึกวิชาต่อแล้วล่ะ





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +2222 ความหิว -28 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 2222 -28 + 10

ดูบันทึกคะแนน

369

กระทู้

2645

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115466916
เงินตำลึง
1999773495
ชื่อเสียง
308015
ความหิว
1163

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15256
ความชั่ว
12066
ความโหด
31132
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-9-16 18:19:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-9-16 19:46

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 114
สัญญาจ้างกับความเศร้า

         ในระหว่างที่เดินเข้ามาในเมืองหลันเยี่ยไปทำสัญญาจ้าง พิราบบินมาเกาะไหล่ดรุณีน้อย นัยน์ตาหวานชำเลืองเห็นพิราบแนบม้วนกระบอกจดหมายที่เท้า จดหมายของใครกัน?


{ ขอบคุณแม่นางอิงฮวาน้อยสำหรับข้อมูลนี้ จากกันครานั้นก็สองเดือนแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นยังไงบ้าง ถนอมตัวเพื่อรอวันที่วาสนาเราได้เจอกัน ข้าหวังว่าภายหน้าคงได้มีโอกาสเจอเจ้าอีกสักครั้งนะ ข้ามีบางเรื่องอยากจะพูดกับเจ้า

หย่งเยี่ย ขอให้เจ้าถนอมสุขภาพ ดูแลตัวเองให้ปลอดภัย }


         ใบหน้านวลขาวผุดผ่องแก้มแดงระรื่น ไม่รู้เหมือนกับทั้งที่พยายามจะหักห้ามใจว่าจะ เลิกชอบ… แต่ทำใจไม่ได้ คลี่ยิ้มหน้าบานหนักมาก คล้ายคนเป็นพิษไข้หน้าร้อนอ่านวนอยู่หลายรอบกับประโยคเดิมๆ "ไม่คิดว่าเขาจะตอบกลับมา ผิดคาดแฮะ"

          รีบหาที่นั่งเพื่อเขียดจดหมายส่งกลับแจ้งกลับไปทันทีรอบนี้ใช้ให้เหยี่ยวไปส่งสานน์แทนนกพิราบที่เดินทางไกลไปถึงทะเล ถ้าใช้เกี่ยวแล้วมันจะเร็วขึ้นไหมนะกว่าจะส่งกลับมาก็เอิ่ม… ส่งไปส่งมา กว่าเขาจะส่งกลับมาถึงมือนางก็สี่เดือน สี่เดือนแล้วนะ… ว่าแต่เรื่องที่อยากจะพูดของชายหนุ่มคืออะไร ไม่ใช่เรื่องโมโหอันใดนางใช่ไหม ไปทำอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย เลิ่กลั่กไปหมดแร้วววว


{ ถึง พี่เยี่ย (หย่งเยี่ย)

ไม่คิดว่าพี่เยี่ยจะตอบจดหมายกลับมา การเดินทางบนท้องทะเลเป็นเช่นไรบ้าง ตอนนี้ข้าสบายดีเจ้าค่ะ กำลังสร้างบ้านอยู่ในฉางอัน ตอนแรกข้าก็คิดนะว่า บางทีวานสาจะมาให้เรามาพบกันอีก ...แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นแล้วโชควาสนาพี่กับข้าเราคงไม่ได้เจอกันอีก ท่านเป็นโจรสลัดที่ท่องเที่ยวตามหาขุมทรัพย์ทั่วทะเล ส่วนข้าเป็นแค่นักวิชาการธรรมดาๆที่ร่อนเร่ช่วยเหลือผู้คนไปเรื่อยๆ การจะพบเจอกันเป็นเรื่องยาก

ขอให้รักษาสุขภาพร่างกายให้แข็งแรงนะเจ้าค่ะ ขอบคุณที่ส่งมา จดหมายฉบับนี้ท่านจะตอบกลับมาหรือไม่ก็สุดแท้แล้วแต่ตัวท่าน ใช้เวลาส่งนานเพราะท่านไม่ได้อยู่ในฮั่น ทะเลกว้างใหญ่รอบนี้เหยี่ยวขอข้าจะส่งไปกี่เดือน ฮาฮ่าๆ พี่ลองทายดู ว่า...แต่ท่านมีกระไรจะบอกกับข้ารึ เขียนจดหมายส่งมาบอกก็ได้ไม่ต้องรอให้พบกันเผื่อรอไปรอมา ข้าอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว

ถ้าเช่นนั้นข้าขอบอกเรื่องที่อยากจะพูดก่อนแล้วกันมันอึดอัดค้างคาใจมาเนินนาน อิงฮวาชอบพี่หย่งเยี่ย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมข้าถึงคิดเช่นนั้นกับพี่ แต่ในเมื่อข้าคิดไปแล้วนี่น่าความรู้สึกมันห้ามกันได้ที่นี่ไหนเล่า!? ข้าพยายามทบทวนกับตัวเองหลายรอบหลายครั้งเหมือนกันทำไมถึงชอบ ถึงพี่เยี่ยจะเป็นโจรสลัดถูกคนตราหน้าว่าเป็นคนชั่วข้าก็รักท่าน ท่านอ่านคงจะนึกว่าข้าเสียสติไปแล้วแน่ๆ ท่านเป็นบุรุษที่นิสัยดีแม้จะหน้าตายเย็นชา หากท่านไม่ได้คิดอะไรกับข้าก็คิดซะว่าเรื่องที่สารภาพบอกมันเป็นเรื่องตลกๆเรื่องหนึ่ง นั่นสิ ข้ารู้อยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าไม่ควรคิดเช่นนี้กับพี่ ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องความสัมพันธ์พวกนั้น ข้าจะถอยห่างออกมาเองในเมื่อข้าเป็นฝ่ายคิดก็ควรตัดปัญหาจากตัวข้าเนี่ยแหละ หลังจากที่ท่านอ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าคิดว่า… การไม่เจอกันคงจะดีที่สุดหรับพี่เยี่ยและข้าจริงไหม ขอให้พี่โชคดีขอบคุณค่ะ

อิงฮวา }


          หลังจากเขียนจดหมายจบความรู้หลากหลายพลั่งพูนออกมาจากอก เจ็บปวดหัวใจแปล๊บๆ ได้สารภาพในเรื่องที่อยากบอกทำให้ รู้อยู่แล้วการเขียนจดหมายเช่นนี้ตอบกลับไปจะโดนหัวเราะเยาะแน่นอน ไม่มีหน้าจะกล้าไปเจอกันอีกหน หลงเหลือเก็บไว้เป็นเพียงความทรงจำที่อย่าจะลืมเลือน

          ดวงตาที่เคยสุกสกาวแต่งประกายแจ่มใสบัดนี้มันช่างดูเศร้าหมองคลอน้ำตา มือเล็กไร้เรี่ยวแรงหยิบสัญญาจ้างส่งๆ อย่างเหนื่อยใจ "ข้าต้องโดนเกลียดแน่เลย จะทำเช่นไรดี"

          "เดินทางต่างเมือง อาจทำให้ข้าหายเศร้าหายพะวงเรื่องพี่เยี่ย" ที่สารภาพออกไปตอนนี้นั่นเป็นเวลาที่เหมาะสม ปวดปวดเพียงแค่ครั้งเดียวดีกว่าทนรอจนถึงวันที่ได้เจอแล้วถูกตอกหน้าปฏิเสธกลับมา รักแรกของสาวน้อยพังไม่เป็นชิ้นไม่เป็นท่า…

          เดินเข้าร้านจีฮวาหลันเยี่ยสภาพเหม่อลอย จนเผลอชนกับบุรุษผู้หนึ่ง "อ๊ะ….ข้าขอโทษด้วย"

          เถ้าแก่หนุ่มหันมอง "แม่นางรับอะไรดีขอรับ" ที่นี่เป็นร้านอาหารขายข้าวมันไก่จะมีพวกนักเดินทางและเวียนกันมาอยู่เป็นประจำเรื่อยๆเขาออกมาต้อนรับแขกอยู่สม่ำเสมอ ยังไม่ถือเนื้อถือตัว

          "ข้ามาทำสัญญาจ้างเจ้าค่ะ" ค่อยๆพูดบอกแล้วยิ้มแห้งให้

          "หืมม เชิญแม่นางทางนี้ก่อนขอรับเดี๋ยวข้าจะจัดแจงอธิบายรายละเอียดให้ฟัง" เถ้าแก่เชิญดรุณีน้อยเข้ามาคุยด้านใน รอบข้างมีลูกค้านั่งทานอาหารกลิ่นหอมๆดอกอิงฮวาจากตัวอีกคนลอยแตะจมูกชายหนุ่ม ใบหน้าของอีกคนแลดูจะเศร้าเสียใจยิ่งนัก

         "ก่อนอื่นข้าต้องขอแนะนำตัวก่อนนะคะข้าชื่ออิงฮวา" แนะนำตัวกับนายจ้างที่เป็นเถ้าแก่ประจำร้านข้าวมันไก่แห่งนี้ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ชื่อเสียงเรียงนามของลูกจ้างที่จะมารับทำไป

         "ข้าเยี่ยฝาน มาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่าธุรกิจของข้าเริ่มเติบโตแล้ว คงตอนนี้มีการสั่งจากต่างเมืองหลายบ้าน"

          "แล้วต้องการให้ไปส่งที่ไหนบ้างคะ ระบุบอกหน่อยได้ไหม"

          "คนงานของข้าไปส่งข้าวหมดแล้ว เหลือเพียงเมืองหวงซานที่ขาดคน" เมืองนั้นห่างไกลจากหลันเยี่ยจึงทำให้ต้องไปติดป้ายประกาศรับคนทำงาน

          "โอ้ เมืองหวงซานไม่ใกล้ไม่ไกล" ดูแล้วท่าทางจะไปส่งอย่างเดียวไม่มีอะไรหรอกมั้งเนี่ย เท่านี้ก็ทำให้ไม่ต้องไปขุดคิดพะวงภวังค์กับเรื่องที่ตัวเองกำลังเป็นอยู่

          "นี่รายการจำนวนห่ออาหาร" เถ้าแก่หนุ่มหลังยื่นม้วนไม้ไผ่แล้วพานำไปด้านข้างร้าน ลุกขึ้นนำทางหญิงสาวที่มีสีหน้าอากาศไม่ค่อยดี "แม่นางน้อยอิงฮวาเจ้าไหวแน่รึ"

           "ข้าไหวเจ้าค่ะแค่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อยแต่เรื่องส่งของไม่ต้องเป็นห่วง จะนำส่งไปให้ถึงที่อย่างดี" นัยน์ตาหวานเชื่อมน้ำตาลคลี่ยิ้มปกปิดหลบซ่อนอาการเศร้าเสียใจ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเขียนจดหมายแท้ๆเลยกลับดิ่งอารมณ์ห้วงลึกแห่งความเศร้า

{ รายการส่งข้าวมันไก่ }
(1) จวนหวงจิงโหว  100 ห่อ
(2) เคหาสน์สกุลตู้ 200 ห่อ

          ร่างเรียวเล็กบอบบางขึ้นบนรถม้าบรรทุกข้าวมันไก่ 300 ห่อคุมบังเหียนขับออกจากร้านมุ่งหน้าไปเมืองหวงซานเพื่อนำของไปส่งให้ถึง

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-9-16 18:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มายาอู๋เหม่ยเนียง
ถุงกำยานโบราณ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
ฮิปโป
เกราะจิ่นเทียน
กระจกหมื่นทิวา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x8
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x106
x2
x4
x27
x900
x157
x27
x1
x2
x3
x1
x5
x1
x1
x60
x7
x21
x1
x6
x6
x1
x2
x5
x3
x20
x3
x4
x3
x4
x72
x1
x272
x5
x174
x270
x6
x2
x100
x1
x3
x11
x5
x10
x6
x88
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x43
x1
x54
x20
x2
x2
x26
x15
x172
x175
x154
x23
x310
x130
x125
x50
x81
x75
x2
x5
x16
x14
x64
x570
x1
x26
x2099
x11
x1419
x31
x2000
x2210
x26
x225
x32
x18
x2860
x19
x2211
x18
x42
x6323
x2800
x3
x28
x3000
x2538
x6900
x53
x3200
x158
x197
x6
x21
x113
x60
x1391
x3628
x1623
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x271
x224
x384
x5
x26
x567
x3140
x14
x107
x269
x1633
x420
x9303
x141
x94
x20
x1936
x3463
x31
x391
x2610
x99
x193
x19
x9999
x15
x15
x71
x3336
x9999
x1836
x58
x254
x2241
x20
x748
x16
x1
x12
x595
x293
x26
x1
x1869
x112
x2069
x256
x1
x2714
x1
x67
x1843
x42
x1
x1280
x323
x144
x187
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x83
x2446
x220
x456
x64
x9999
x680
x6123
x24
x25
x4
x61
x10
x1
x54
x3710
x864
x36
x715
x486
x1
x11
x3692
x3225
x380
x944
x36
x4683
x2230
x3296
x4955
x2670
x15
x30
x4196
x11
x9999
x2340
x9999
x145
x3
x2005
x3900
x6344
x326
x6600
x6
x7455
x9999
x4720
x2266
x4419
x5669
x5639
x3562
x8261
x192
x7095
x1863
x30
x3887
x51
x883
x3220
x392
x9999
x246
x25
x352
x319
x31
x4750
x126
x2535
x7088
x6753
x9999
x6352
x2816
x163
x1400
x35
x4210
x619
x5051
x9999
x1
x9893
x1537
x2770
x2113
x382
x1
x6861
x699
x5182
x10
x9
x62
x1
x9999
x3659
x412
x3671
x6752
x2727
x2
x52
x5
x639
x2620
x597
x717
x646
x3142
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1647
x5525
x43
x3120
x16
x105
x1249
x30
x668
x2656
x11
x26
x20
x9999
x237
x25
x9999
x34
x29
x1758
x1893
x24
x139
x157
x1257
x965
x28
x73
x629
x4205
x13
x4
x847
x4054
x4858
x10
x2750
x3478
x42
x17
x240
x9999
x818
x24
x29
x40
x3672
x9
x35
x784
x3663
x9999
x280
x4245
x7071
x843
x9999
x9999
x9999
x1953
x5685
x9999
x7517
x9392
x460
x9096
x7941
x289
x58
x1
x110
x369
x4581
x2157
x2036
x296
x588
x38
x9240
x9999
x8406
x1294
x2617
x8215
x106
x8498
x9999
x6496
x9999
x9999
x6368
x9999
x9999
x9999
x9999
x3253
x4493
x3752
x3778
x9999
x6528
x9999
x4360
x6232
x5534
x9999
x4131
x5595
x4116
x4467
x2687
x664
x9999
x9999
x44
x4447
x9554
x1490
x3103
x1667
x9153
x6244
x978
x1

369

กระทู้

2645

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115466916
เงินตำลึง
1999773495
ชื่อเสียง
308015
ความหิว
1163

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15256
ความชั่ว
12066
ความโหด
31132
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-9-19 18:34:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 122
สัญญาจ้างกับความเศร้า (9) END

         กรุบกรับๆๆๆ~

         หญิงสาวร่างเล็กบอบบางขับรถม้าเรื่อยๆ ตามทางที่นางจดจำได้ มารับค่าตอบแทนสำหรับสัญญาจ้างที่ทำผ่านสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีดู "บูมบาย่ายัยยัยยา บูมบาย่า" ฮึมฮัมร้องเพลงมาตลอดทาง

         "อิงฮวามาส่งงานเสร็จแล้วจะกลับฉางอันเลยรึ ไม่อยู่เที่ยวที่นี่ก่อนสักวันสองวันล่ะ" ภูตนางฟ้าตัวน้อยบินวนรอบข้างกาย

         "ข้าอยากจะกลับไปดูบ้านที่ฉางอันด้วยว่านายช่างใหญ่สร้างไปถึงไหนแล้ว" มีความอยากเห็นรูปร่างหน้าตาของบ้านที่ตัวเองนั้นอุตส่าห์คิดออกแบบคร่าวๆให้นายช่างใหญ่ลงมือสร้างไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะออกมาแบบไหน

         แต่นั่นเป็นร้านดังขึ้นชื่อของฉางอันเลยนะ คาดหวังมากๆ เงินที่เสียไปกับค่าจ้างก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆด้วย บอกเลยว่านางนั้นโคตรจาเขียมสุดฤทธิ์

          ฉับพลันจู่ๆเหลือบเห็นน้ำยาบางอย่างขวดสีเขียวๆ "เอ๊ะ?! นี่มันขวดยาอะไรอ่ะ" มือเล็กนุ่มนิ่มหยิบขึ้นมาเขย่าเล่น แถมมีหลายขวดด้วยเว้ยเฮ้ย เปิดจุกฝาดมกลิ่นพิสูจน์ เหมือนว่ามันจะไม่มีกลิ่นเลยแฮะเป็นน้ำเปล่าหรอน้ำเปล่าบรรจุใส่ขวดประหลาดจัง

          "นั่นเป็นน้ำยาล้างความชั่วเจ้าคะ" เสียงกีเดี้ยนดังขึ้น คลายความสงสัยให้แก่อิงฮวาน้อย

          "แล้วทำไมจะต้องเป็นน้ำยาล้างชั่วด้วยอ่ะ แล้วข้ามีความชั่วไหมหว่า"

          "จิตใจของแม่นางน้อยเชื่อมติดกับเจ้านาย ย่อมต้องมีความชั่วอยู่เจ้าค่ะ"

          "ถ้าข้ามีความชั่วก็ดีน่ะสิจะได้ลองกินอยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง?" จัดแจงเปิดจุกฝากระดกพรวดพล่านดื่มเหมือนกับน้ำเปล่า ขวดแรกผ่านไป...ขวดที่สองเริ่มตามมา จนกระทั่งถึงขวดสุดท้ายเป็นขวดที่เก้า ต่อไปอิงฮวา!

          พอดื่มจนหมดก็ไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้นเพียงแค่มีความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายๆจะปวดหัวจนต้องเอามือมากุมขมับไว้มันปวดมากๆเลยหรือเพราะว่านางดื่มเยอะเกินไป

          ลงจากรถไปจอดอยู่ข้างๆร้านแล้วเดินเข้าไปภายในเพื่อติดต่อกับเถ้าแก่ซึ่งด้านหน้ามีเสี่ยวเอ้อห์ต้อนรับอยู่ "ข้ามาหาเถ้าแก่เรื่องงาน"
          ……..

          "ค่าตอบแทนรางวัลสำหรับที่แม่นางน้อยเดินทางไกล150 ชั่ง - 3500 ตำลึง - 333 ชื่อเสียง" เถ้าแก่เยี่ยฝานมอบค่าจ้างทั้งนั่งกันอยู่ตรงหัวมุมโต๊ะ สามารถเห็นคนสัญจรเดินผ่านไปผ่านมาได้

          "ขอบคุณเจ้าค่ะ" อิงฮวายิ้มเบิกบานใจได้ค่าจ้างในการเหน็ดเหนื่อยบากบั่นทำงาน เป็นจำนวนที่สูงมากเมื่อเทียบกับงานนักวิชาการที่กระทำ นี่แค่ไปส่งของเองก็ยังได้ถึง150ชั่ง อู๊ววววว ว้าววววว มีกำลังใจขึ้นมาแล้วสิ

          "แล้วแม่นางอิงฮวาจะเดินทางกลับเลยรึไม่ เดี๋ยวข้าเลี้ยงข้าวไก่ไห่หนานจานนึงฟรีๆ พร้อมกับของแถมข้าวไก่ไห่หนานอีก10ห่อ เอาไว้กินระหว่างทาง" ชายหนุ่มใจดีกับผู้อื่นอยู่เป็นประจำ เคยตกระกำลำบากกว่าจะก่อตั้งร้านนี้ขึ้นมาได้ ด้วยน้ำพักน้ำแรงเม็ดเหนื่อยทั้งกายทั้งใจแต่ไม่เคยย่อท้อกับอุปสรรค

          "ของซื้อของขายเอามาให้แจกฟรีเช่นนี้มันจะดีหรือเจ้าคะ ข้าว่ามันออกจะ…." ไม่อยากจะเอาเปรียบกับเถ้าแก่ที่อยากจะให้ของกับเด็กสาว เข้าใจดีว่าทั้งต้นทุนราคามูลค่าทุกอย่างล้วนมีตัวแปรสำคัญ

          "ของแค่นี้ข้าไม่ขาดทุนหรอกเจ้ารับไปเถอะอีกอย่าง ข้าวไก่ไห่หนานที่เจ้านำไปส่งก็ได้กำไรมามากโขแล้ว นี่เป็นของแถมเล็กๆน้อยเท่านั้นอย่าได้คิดมาก" ถึงจะปฏิเสธแต่ก็จะให้ด้วยความเต็มใจ เถ้าแก่เยี่ย ไม่พูดพร่ำทำเพลงไปหยิบห่อข้าวไก่ไห่หนานมาวางไว้บนโต๊ะยื่นให้กับดรุณีน้อย

          "ถ้าเช่นนั้นข้าจะรับไว้เจ้าค่ะ" พยักหน้าหงึกหงักๆของเก็บลงใส่กระเป๋า หันมองรอบข้างที่มีคนเดินเข้ามาในร้านอย่างไม่ขาดสายที่นี่เป็นร้านที่โด่งดังอยู่ในระดับนึง เดี๋ยวก็ต้องเดินทางกลับฉางอันเพื่อไปเที่ยวเล่นซะหน่อย

          ยามอยู่ต่างเมืองต่างถิ่นไม่ค่อยกล้าไปเที่ยวเล่นนอกเมืองที่ฉางอันมันมีความปลอดภัยก็เลยกล้าที่จะเดินเที่ยวโดยไม่สนใจใคร เอาง่ายๆก็คือที่นั่นมีทหารเยอะเว้ยทหารเยอะก็ปลอดภัยไง!!! ใครกล้าทำร้ายผู้คนในเมืองก็โดนมือปราบไล่ตะเพิดกันแทบทุกราย อาชญากรที่นั่นก็ไม่ค่อยมีนะจากที่เคยอยู่มาสัมผัสประสบการณ์

         "ข้าขอตัวกลับก่อนนะคะ" ลุกขึ้นจากโต๊ะสะพายกระเป๋าเดินหน้าใสก้าวเท้าออกจากร้านจีฮวาหลันเยี่ย

ดื่มน้ำยาล้างชั่ว 9 ขวด

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +25 ความโหด โพสต์ 2019-9-19 18:40
คุณได้รับ +15 คุณธรรม +8 ความโหด โพสต์ 2019-9-19 18:40
คุณได้รับ --900 ความชั่ว โพสต์ 2019-9-19 18:36

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +150 เงินตำลึง +3500 ชื่อเสียง +333 ความหิว -18 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 150 + 3500 + 333 -18 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มายาอู๋เหม่ยเนียง
ถุงกำยานโบราณ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
ฮิปโป
เกราะจิ่นเทียน
กระจกหมื่นทิวา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x8
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x106
x2
x4
x27
x900
x157
x27
x1
x2
x3
x1
x5
x1
x1
x60
x7
x21
x1
x6
x6
x1
x2
x5
x3
x20
x3
x4
x3
x4
x72
x1
x272
x5
x174
x270
x6
x2
x100
x1
x3
x11
x5
x10
<