{ เมืองหลันเยี่ย } ร้านจีฮวาหลันเยี่ย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-10-2 08:21:45 |โหมดอ่าน


ร้านจีฮวาหลันเยี่ย

☼ ยินดีต้อนรับสู่ร้านข้าวมันไก่จีฮวาหลันเยี่ย ☼

 
4 | | |ร้านข้าวมันไก่ แห่งแรกและแห่งเดียวของฮั่น ไม่มีสาขา| | |3  

ภายในร้านประดับตกแต่งภายในร้านด้วยเครื่องทองเหลืองและเครื่องประดับอีกมาก
รสชาติของไก่ที่ต้มด้วยสมุนไพรหายากมากกว่าห้าชนิดส่งผลดีต่อสุขภาพ
ผสมกันเป็นเนื้อเดียวแล้วยัดลงในตัวไก่พร้อมอบขั้นแรกบนซึ้งดินเผาเพื่อสร้างกลิ่นหอม
และขั้นต่อมาคือการทาซอสหมักสูตรลับลงไปบนผิวไก่ทำให้เข้าไปทำปฏิกิริยากับเอ็นไซม์
ความนุ่มลิ้นที่สัมพัสต่อมรับรสจนแทบจะลืมหายใจและกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพร
จะทำให้ลูกค้าที่เข้ามาลิ้นรสชาติของมันได้แตะสวรรค์ทั้งที่ยังลืมตา

☼ เจ้าของร้าน ☼
เยี่ย ฝาน ( 16 )
ชาวหนานเยี่ยที่อพยพมา
มีความสามารถเรื่องการใช้วัตถุดิบสัตว์ปีก
นอกจากนี้ยังเชี่ยวชาญสมุนไพร
นิสัย : ชอบสนทนากับลูกค้า
และประยุกต์การใช้สมุนไพรอยู่เสมอ
ไม่ค่อยพบเขาที่หน้าร้านเท่าไรนัก
เพราะเยี่ย ฝานมักจะอยู่ในห้องครัวเสียมากกว่า
 
<

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 แต้มวาสนา +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-2 14:23:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-10-2 14:25


จัดสรร ตกแต่ง

        “อืม...รวจเร็วนี้” เป่าหลิงเอ่ยขึ้น ตอนนี้เธอเห็นว่าเยี่ยฝางนั้นกำลังช่วยกันกับคนงานย้ายของต่างๆเข้าออก โดยที่เขาเป็นคนที่คอยช่วยเหลือและบอกการจัดวางของร้าน หญิงสาวที่ไม่ได้มีหัวด้านนี้จึงได้แต่นั่งจ้องมองชายว่าที่เจ้าของร้านอาหารที่กำลังจะเปิด หญิงสาวคลียิ้มเล็กน้อย แล้วหันไปมองรอบๆ นางเห็นผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ก่อนที่จะคิดได้..

        มนุษย์ก็มีชีวิตธรรมดาของตนเอง..

        สมัยคราที่หญิงสาวเกิดที่เธอจำความได้ มีเพียงท่านพ่อเท่านั้นที่นางเห็น มีบ้างที่นางจะออกจากถ้ำเริงระบำเพื่อที่จะออกไปทำงานหรือว่าท่องโลกกว้าง เพื่อเป็นการคลายเครียด แต่ทว่าท่านพ่อนั้นไม่เคยที่จะออกจากสถานที่แห่งนั้นเลยสักนิด แต่ทว่าก็เป็นท่านพ่อที่ดี.. ใช่แล้ว เป็นท่านพ่อที่ดี เขานั้นจ้องมองนางเสมอมา

        คอยเป็นห่วง โอบกอด และสั่งสอน ท่านพ่อช่างเป็นคนดีเหลือเกิน.. บางครั้งนางก็อยากให้ท่านพ่อสามารถออกจากถ้ำได้และออกมาเดินเล่นกับนาง

        แต่มันก็เป็นเพียงฝัน นางไม่เคยขอที่จะออกมากับท่านพ่อ และนางก็ไม่เคยแม้แต่เดินเคียงคู่ท่านพ่อในโลกภายนอกนั้นเลย แต่เพียงแค่ได้พบเจอกัน..อยู่ด้วยกันในฐานะพ่อลูกนั้นก็ดีแล้ว แต่หากมีโอกาศทำสิ่งนั้น … นางก็อยากที่จะทำเหมือนกัน

        เป็นเวลาพอสมควรที่หญิงสาวนั่งเหม่อไปได้สักพัก .. หลังจากนั้นชายหนุ่มนามเยี่ยฝางก็เดินเข้ามาใกล้นาง เขาเรียกนางด้วยน้ำเสียงธรรมชาติ แต่กำลังเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ในที่สุดความฝันของเขาก็จะเป็นจริงแล้ว ยิ่งตอนนี้เขาได้สหายที่ดีเฉกเช่นนาง บางที.. เขาอาจจะได้เป็นมากกว่าสหายก็เป็นได้.. นางไม่ได้มีเพียงความงามที่รัดใจชายเท่านั้น แต่ทว่ากลับมีความเมตตาเป็นทุนเดิมด้วย

        เขากำลังดีใจยิ่งนัก..

        “ท่าน..เอ่อ อยากดื่มน้ำอะไรไหมขอรับ? เดี๋ยวข้าจะนำน้ำมาให้ท่านเอง ตอนนี้ก็เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ท่านดูสิขอรับ” เยี่ยฝานนั้นยิ้มให้กับนาง หญิงสาวเหลือบมองไปทางร้านอาหารก่อนที่นางจะจ้องมองภาพที่เห็น จากร้านขายอัญมณีตอนนี้มันดันกลายเป็นร้านอาหารเต็มตัวที่มีการตกแต่งด้วยไม้มีราคา แต่ก็ดูเรียบง่ายสบายตา แถมเป็นธรรมชาติอีกด้วย..

       “..ไม่หรอก...ข้าไม่หิวหรอก ท่านสิควรกินมากกว่าข้า” หญิงสาวกล่าว ก่อนที่จะคลียิ้มให้กับเขา แล้วให้พ่อหนุ่มเยี่ยฝานนั้นมานั่งใกล้ๆตนเอง.. เขาจ้องมองใบหน้าของนางยามที่เหม่อลอยเหมือนกับคิดถึงอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรนางหรอกนะ ที่นางเหม่อลอยใส่เขา.. “อย่างไรก็ตาม ข้าต้องขอขอบคุณแม่นางเป่าหลิงมากเลยนะขอรับ หากไม่ได้แม่นางข้าคงไม่อาจทำตามความฝันของข้าได้...” เขากล่าว

        “ไม่หรอก..ถือว่าช่วยกัน เพื่อนร่วมโลกนี้..เท่านี้ท่านก็จะสามารถทำมาหากินอย่างสุจริตได้เสียที..ข้าให้เชื่อว่าฝีมือการทำอาหารของท่านจำต้องอร่อยสุดๆไปเลยล่ะ” นางกล่าวต่อ พลางยิ้มหวานให้กับเขา ช่างเป็นรอยยิ้มพริมใจที่หาได้ยากยิ่ง ..แต่แล้วร่างของเจ้าของร้านอัญมณีก็ปรากฏใกล้ๆนั้น..

        “โฮ่ะๆ...เปลี่ยนเร็วดีนี้..เป็นไง ชอบทำเลของร้านไหม” เขากล่าว ส่วนเยี่ยฝางนั้นแม้จะไม่พอใจกับตาเฒ่าหัวงูนี้หน่อยก็ตาม แต่ทว่าเขาก็ยังรู้ว่าสำหรับชายตรงหน้าก็เป็นผู้มีพระคุณต่อเขาเช่นเดียวกัน

        “ขอบคุณขอรับเถ้าแก่..อย่างไรข้าก็ขอขอบคุณเรื่องที่ช่วยแนะนำการตกแต่งร้านรวมถึงพวกของตกแต่งอื่นๆด้วยนะขอรับ ข้าดีใจเหลือเกิน” เยี่ยฝานพูดออกมาอย่างจริงใจ หญิงสาวที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่คลียิ้ม ก่อนที่จะชักชวนเถ้าแก่ร้านอัญมณีนั้นมานั่งรอด้วยกัน เนื่องจากว่าเยี่ยฝางนั้นจะทำข้าวมันไก่ของร้านให้กิน สำหรับเถ้าแก่หัวงูแต่หน้าเด็กนั้นเมื่อเห็นว่าหญิงงามเป็นคนเชิญชวณมีหรือว่าเขาจะไม่นั่งรออยู่ด้วย

       “สหายเจ้าเป็นคนเอาการเอางานดีนะ?.. ข้าเคยได้ยินมานานแล้วเรื่องเมนูอาหารข้าวมันไก่ของไห่หนาน เห็นว่าอร่อยนะ ข้าไม่เคยกินเหมือนกัน อ้อ..แล้วเจ้าทั้งสองจะแต่งงานกันตอนไหนล่ะ สนใจเครื่องประดับจากร้านข้าหน่อยไหม?” เถ้าแก่ร้านขายอัญมณีพูดยิ้มๆ เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะในลำคอเล็กๆ

        “ข้ากับเขาพึ่งพบกันได้แค่วันเดียว อีกอย่างข้ากับเขาเป็นสหายกันมากกว่าที่จะเป็นคู่รักกันเสียอีก..เพราะฉะนั้นไม่มีทางที่ข้าจะได้แต่งงานหรอก..ในโลกนี้น่ะ ข้ามันไม่เหมาะที่จะได้แต่งงานที่สุดแล้ว” หญิงสาวกล่าว นางหัวเราะเล็กๆ ส่วนเถ้าแก่ร้านอัญมณีเองก็ด้วยเช่นกัน หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็ได้รับข้าวมันไก่ที่ดูหน้าทานมาพร้อมกับน้ำซุปหอมๆร้อนๆ ไหนจะมีน้ำจิ้มหลากรส ให้เลือกสรรค์อีกเล่า…

        ยามเมื่อนางนั้นทานเพียงข้าวเข้าไปก็ได้รับรสของไก่ที่ซึมลึกในเนื้อข้าว หอมมัน ข้าวธรรมดากินก็ยังอร่อยเลย ...กลิ่นเครื่องเทศที่ไม่หนักเกินไป ไม่ฉุนเกินไป เข้าได้ดีกับน้ำจิ้มไก่และเนื้อไก่หอมมัน อร่่อยอย่าที่นางคิดไว้เสียอีก ..รสชาติที่กินไปแล้วทำให้นางรู้สึกว่าอยากจะนำไปให้ท่านพ่อทานจริงๆ .. เธอใช้เวลาในการทานพอสมควรเหมือนกัน เพราะเหมือนว่าเขาจะจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบให้ทั้งเธอและเถ้าแก่ร้านอัญมณี

        “โฮ่ะๆ...งั้นงานแรกคงต้องเป็นข้าที่ใช้บริการเสียแล้วพ่อหนุ่ม ข้ากะว่าจะทำโรงทานเสียหน่อย กะว่าจะสั่งอาหารไปเลี้ยงเหล่าผู้คนที่ไปสักกะระเทพเจ้า ณ โรงทาน ข้าจะจ้างเจ้าไปทำในวันนั้นแล้วกันนะ” เถ้าแก่ร้านอัญมณีกล่าว เขานั้นนั่งคุยกับเยี่ยฝางอยู่สักพักในขณะที่หญิงสาวนั้นนั่งลิ้มรสอาหารรสเลิศ มันถูกปากเธออยู่เหมือนกันนั้นล่ะนะ

        หลังจากนั้นเถ้าแก่ร้านอัญมณีก็ขอตัวเดินทางกลับ ...ตอนนี้ชายหนุ่มนามเยี่ยฝางนั้นเริ่มมีกำลังใจในการทำงานมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นอย่างงี้หญิงสาวก็คลียิ้มบางๆให้เหมือนกัน…

        “ข้าไม่นึกเลย..ว่ามันจะถึงเวลาที่ข้าต้องทำงานอย่างจริงจังแล้ว มันคงจะวุ่นวายไม่น้อยเลยทีเดียวนะแม่นางเป่าหลิง” เขาพูดขึ้นแล้วนั่งข้างๆเธอ เขามีใบหน้าแดงก่ำหน่อยๆ แต่สำหรับนางแล้วเขาดูดีทีเดียวที่มีใบหน้าเฉกเช่นนั้น.. หญิงสาวพยักหน้าให้กับเขาก่อนที่จะหยิบอะไรบางอย่างออกมา มันคือถุงเงินชั่งด้านในทั้งหมด..

        “ในถุงนี้มีทั้งหมด 5000 ชั่ง..ข้าให้เจ้าไว้เพื่อที่เจ้าจะได้ลงหลักปักฐานที่นี้ได้..ข้าเชื่อว่าเจ้าจะทำได้ดี และข้าจะแวะมาที่นี้บ่อยๆหากข้าว่าง ข้าสัญญา” หญิงสาวกล่าว ก่อนที่จะคลียิ้มให้กับชายหนุ่มตรงหน้าของนาง .. เธอจ้องมองใบหน้าของชายหน้าตาดีพอๆกับฝีมือการทำอาหาร สมแล้วๆ… ต่อไปภายภาคหน้าเขาจะต้องเป็นคนที่ดีได้แน่..

        แน่นางนี้สิ…

        “ข้า..รับมันไว้จะดีหรือ...ท่าน..ท่านมาเป็นผู้บริหารร้านนี้ร่วมกับข้าก็ได้นะ?..หรือว่า..ท่านไม่ว่างเช่นนั้นหรือ?” เขาถามขึ้น หญิงสาวก็คลียิ้มก่อนที่จะนึก.. “ข้าเป็นนักเดินทาง ไม่เคยอยู่กับที่นิ่งๆ เพราะฉะนั้น มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ที่ข้าจะเป็นเช่นนี้..ท่านไม่ต้องกังวนไป เห็นเช่นนี้ข้าก็มีวิชาพอตัวอยู่เหมือนกัน” นางพูดทิ้งท้ายไปก่อนที่หญิงสาวจะได้รับข้าวมันไก่จากเยี่ยฝานเป็นของขวัญและบอกให้นางมาหาเขาบ่อยๆ

        เอาล่ะ..ต้องกลับไปที่บ้าน(?) เพื่อไปฝึกวิชาต่อแล้วล่ะ





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +2222 ความหิว -28 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 2222 -28 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-9-16 18:19:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-9-16 19:46

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 114
สัญญาจ้างกับความเศร้า

         ในระหว่างที่เดินเข้ามาในเมืองหลันเยี่ยไปทำสัญญาจ้าง พิราบบินมาเกาะไหล่ดรุณีน้อย นัยน์ตาหวานชำเลืองเห็นพิราบแนบม้วนกระบอกจดหมายที่เท้า จดหมายของใครกัน?


{ ขอบคุณแม่นางอิงฮวาน้อยสำหรับข้อมูลนี้ จากกันครานั้นก็สองเดือนแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นยังไงบ้าง ถนอมตัวเพื่อรอวันที่วาสนาเราได้เจอกัน ข้าหวังว่าภายหน้าคงได้มีโอกาสเจอเจ้าอีกสักครั้งนะ ข้ามีบางเรื่องอยากจะพูดกับเจ้า

หย่งเยี่ย ขอให้เจ้าถนอมสุขภาพ ดูแลตัวเองให้ปลอดภัย }


         ใบหน้านวลขาวผุดผ่องแก้มแดงระรื่น ไม่รู้เหมือนกับทั้งที่พยายามจะหักห้ามใจว่าจะ เลิกชอบ… แต่ทำใจไม่ได้ คลี่ยิ้มหน้าบานหนักมาก คล้ายคนเป็นพิษไข้หน้าร้อนอ่านวนอยู่หลายรอบกับประโยคเดิมๆ "ไม่คิดว่าเขาจะตอบกลับมา ผิดคาดแฮะ"

          รีบหาที่นั่งเพื่อเขียดจดหมายส่งกลับแจ้งกลับไปทันทีรอบนี้ใช้ให้เหยี่ยวไปส่งสานน์แทนนกพิราบที่เดินทางไกลไปถึงทะเล ถ้าใช้เกี่ยวแล้วมันจะเร็วขึ้นไหมนะกว่าจะส่งกลับมาก็เอิ่ม… ส่งไปส่งมา กว่าเขาจะส่งกลับมาถึงมือนางก็สี่เดือน สี่เดือนแล้วนะ… ว่าแต่เรื่องที่อยากจะพูดของชายหนุ่มคืออะไร ไม่ใช่เรื่องโมโหอันใดนางใช่ไหม ไปทำอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย เลิ่กลั่กไปหมดแร้วววว


{ ถึง พี่เยี่ย (หย่งเยี่ย)

ไม่คิดว่าพี่เยี่ยจะตอบจดหมายกลับมา การเดินทางบนท้องทะเลเป็นเช่นไรบ้าง ตอนนี้ข้าสบายดีเจ้าค่ะ กำลังสร้างบ้านอยู่ในฉางอัน ตอนแรกข้าก็คิดนะว่า บางทีวานสาจะมาให้เรามาพบกันอีก ...แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นแล้วโชควาสนาพี่กับข้าเราคงไม่ได้เจอกันอีก ท่านเป็นโจรสลัดที่ท่องเที่ยวตามหาขุมทรัพย์ทั่วทะเล ส่วนข้าเป็นแค่นักวิชาการธรรมดาๆที่ร่อนเร่ช่วยเหลือผู้คนไปเรื่อยๆ การจะพบเจอกันเป็นเรื่องยาก

ขอให้รักษาสุขภาพร่างกายให้แข็งแรงนะเจ้าค่ะ ขอบคุณที่ส่งมา จดหมายฉบับนี้ท่านจะตอบกลับมาหรือไม่ก็สุดแท้แล้วแต่ตัวท่าน ใช้เวลาส่งนานเพราะท่านไม่ได้อยู่ในฮั่น ทะเลกว้างใหญ่รอบนี้เหยี่ยวขอข้าจะส่งไปกี่เดือน ฮาฮ่าๆ พี่ลองทายดู ว่า...แต่ท่านมีกระไรจะบอกกับข้ารึ เขียนจดหมายส่งมาบอกก็ได้ไม่ต้องรอให้พบกันเผื่อรอไปรอมา ข้าอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว

ถ้าเช่นนั้นข้าขอบอกเรื่องที่อยากจะพูดก่อนแล้วกันมันอึดอัดค้างคาใจมาเนินนาน อิงฮวาชอบพี่หย่งเยี่ย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมข้าถึงคิดเช่นนั้นกับพี่ แต่ในเมื่อข้าคิดไปแล้วนี่น่าความรู้สึกมันห้ามกันได้ที่นี่ไหนเล่า!? ข้าพยายามทบทวนกับตัวเองหลายรอบหลายครั้งเหมือนกันทำไมถึงชอบ ถึงพี่เยี่ยจะเป็นโจรสลัดถูกคนตราหน้าว่าเป็นคนชั่วข้าก็รักท่าน ท่านอ่านคงจะนึกว่าข้าเสียสติไปแล้วแน่ๆ ท่านเป็นบุรุษที่นิสัยดีแม้จะหน้าตายเย็นชา หากท่านไม่ได้คิดอะไรกับข้าก็คิดซะว่าเรื่องที่สารภาพบอกมันเป็นเรื่องตลกๆเรื่องหนึ่ง นั่นสิ ข้ารู้อยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าไม่ควรคิดเช่นนี้กับพี่ ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องความสัมพันธ์พวกนั้น ข้าจะถอยห่างออกมาเองในเมื่อข้าเป็นฝ่ายคิดก็ควรตัดปัญหาจากตัวข้าเนี่ยแหละ หลังจากที่ท่านอ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าคิดว่า… การไม่เจอกันคงจะดีที่สุดหรับพี่เยี่ยและข้าจริงไหม ขอให้พี่โชคดีขอบคุณค่ะ

อิงฮวา }


          หลังจากเขียนจดหมายจบความรู้หลากหลายพลั่งพูนออกมาจากอก เจ็บปวดหัวใจแปล๊บๆ ได้สารภาพในเรื่องที่อยากบอกทำให้ รู้อยู่แล้วการเขียนจดหมายเช่นนี้ตอบกลับไปจะโดนหัวเราะเยาะแน่นอน ไม่มีหน้าจะกล้าไปเจอกันอีกหน หลงเหลือเก็บไว้เป็นเพียงความทรงจำที่อย่าจะลืมเลือน

          ดวงตาที่เคยสุกสกาวแต่งประกายแจ่มใสบัดนี้มันช่างดูเศร้าหมองคลอน้ำตา มือเล็กไร้เรี่ยวแรงหยิบสัญญาจ้างส่งๆ อย่างเหนื่อยใจ "ข้าต้องโดนเกลียดแน่เลย จะทำเช่นไรดี"

          "เดินทางต่างเมือง อาจทำให้ข้าหายเศร้าหายพะวงเรื่องพี่เยี่ย" ที่สารภาพออกไปตอนนี้นั่นเป็นเวลาที่เหมาะสม ปวดปวดเพียงแค่ครั้งเดียวดีกว่าทนรอจนถึงวันที่ได้เจอแล้วถูกตอกหน้าปฏิเสธกลับมา รักแรกของสาวน้อยพังไม่เป็นชิ้นไม่เป็นท่า…

          เดินเข้าร้านจีฮวาหลันเยี่ยสภาพเหม่อลอย จนเผลอชนกับบุรุษผู้หนึ่ง "อ๊ะ….ข้าขอโทษด้วย"

          เถ้าแก่หนุ่มหันมอง "แม่นางรับอะไรดีขอรับ" ที่นี่เป็นร้านอาหารขายข้าวมันไก่จะมีพวกนักเดินทางและเวียนกันมาอยู่เป็นประจำเรื่อยๆเขาออกมาต้อนรับแขกอยู่สม่ำเสมอ ยังไม่ถือเนื้อถือตัว

          "ข้ามาทำสัญญาจ้างเจ้าค่ะ" ค่อยๆพูดบอกแล้วยิ้มแห้งให้

          "หืมม เชิญแม่นางทางนี้ก่อนขอรับเดี๋ยวข้าจะจัดแจงอธิบายรายละเอียดให้ฟัง" เถ้าแก่เชิญดรุณีน้อยเข้ามาคุยด้านใน รอบข้างมีลูกค้านั่งทานอาหารกลิ่นหอมๆดอกอิงฮวาจากตัวอีกคนลอยแตะจมูกชายหนุ่ม ใบหน้าของอีกคนแลดูจะเศร้าเสียใจยิ่งนัก

         "ก่อนอื่นข้าต้องขอแนะนำตัวก่อนนะคะข้าชื่ออิงฮวา" แนะนำตัวกับนายจ้างที่เป็นเถ้าแก่ประจำร้านข้าวมันไก่แห่งนี้ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ชื่อเสียงเรียงนามของลูกจ้างที่จะมารับทำไป

         "ข้าเยี่ยฝาน มาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่าธุรกิจของข้าเริ่มเติบโตแล้ว คงตอนนี้มีการสั่งจากต่างเมืองหลายบ้าน"

          "แล้วต้องการให้ไปส่งที่ไหนบ้างคะ ระบุบอกหน่อยได้ไหม"

          "คนงานของข้าไปส่งข้าวหมดแล้ว เหลือเพียงเมืองหวงซานที่ขาดคน" เมืองนั้นห่างไกลจากหลันเยี่ยจึงทำให้ต้องไปติดป้ายประกาศรับคนทำงาน

          "โอ้ เมืองหวงซานไม่ใกล้ไม่ไกล" ดูแล้วท่าทางจะไปส่งอย่างเดียวไม่มีอะไรหรอกมั้งเนี่ย เท่านี้ก็ทำให้ไม่ต้องไปขุดคิดพะวงภวังค์กับเรื่องที่ตัวเองกำลังเป็นอยู่

          "นี่รายการจำนวนห่ออาหาร" เถ้าแก่หนุ่มหลังยื่นม้วนไม้ไผ่แล้วพานำไปด้านข้างร้าน ลุกขึ้นนำทางหญิงสาวที่มีสีหน้าอากาศไม่ค่อยดี "แม่นางน้อยอิงฮวาเจ้าไหวแน่รึ"

           "ข้าไหวเจ้าค่ะแค่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อยแต่เรื่องส่งของไม่ต้องเป็นห่วง จะนำส่งไปให้ถึงที่อย่างดี" นัยน์ตาหวานเชื่อมน้ำตาลคลี่ยิ้มปกปิดหลบซ่อนอาการเศร้าเสียใจ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเขียนจดหมายแท้ๆเลยกลับดิ่งอารมณ์ห้วงลึกแห่งความเศร้า

{ รายการส่งข้าวมันไก่ }
(1) จวนหวงจิงโหว  100 ห่อ
(2) เคหาสน์สกุลตู้ 200 ห่อ

          ร่างเรียวเล็กบอบบางขึ้นบนรถม้าบรรทุกข้าวมันไก่ 300 ห่อคุมบังเหียนขับออกจากร้านมุ่งหน้าไปเมืองหวงซานเพื่อนำของไปส่งให้ถึง

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-9-16 18:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -14 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
ปลอกหุ้มเล็บไห่ล่าง
หน้ากากอาร์มอร์
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์เหมันต์คีโอ
ถังอาบน้ำแห่งซัลลิส
ม้าจื่อเมี่ยว
กำไลเทพีไอซิส
ตัวเบาร่มนภา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
x1
x123
x1200
x2
x243
x101
x5
x50
x50
x10
x4
x1106
x2
x273
x5
x61
x1
x1
x1
x10
x9999
x351
x4
x2
x5
x9
x7
x5
x7
x5
x2
x8
x6
x4
x7
x4
x4
x10
x4
x2
x4
x2
x9
x4
x8
x6
x2
x9
x13
x128
x74
x36
x1254
x265
x372
x349
x601
x625
x272
x211
x100
x1000
x100
x9999
x10
x185
x6
x32
x68
x493
x49
x130
x187
x9999
x13
x346
x133
x1154
x293
x81
x141
x471
x3747
x40
x20
x35
x10
x35
x34
x70
x8
x6
x556
x24
x13
x13
x16
x61
x27
x10
x76
x48
x18
x12
x69
x14
x199
x18
x130
x180
x88
x45
x16
x96
x3
x9
x127
x3612
x172
x26
x21
x14
x118
x88
x54
x4242
x72
x78
x18
x29
x95
x120
x33
x5
x500
x578
x39
x4580
x96
x2
x10
x471
x9
x3181
x240
x32
x1
x1
x64
x4
x23
x1
x43
x9999
x9
x8
x10
x8
x2
x7
x19
x34
x1004
x6
x3
x9
x2
x2
x14
x1
x2
x60
x67
x77
x46
x16
x28
x14
x3
x17
x3
x27
x20
x16
x24
x13
x96
x659
x23
x1078
x1070
x15
x2
x780
x12
x3
x20
x26
x19
x132
x94
x90
x410
x158
x1
x23
x624
x74
x1
x184
x153
x19
x112
x53
x6
x849
x640
x772
x444
x2310
x930
x125
x850
x286
x275
x2
x13
x37
x18
x162
x1470
x1
x35
x2976
x28
x2619
x61
x7462
x2810
x33
x537
x40
x4760
x21
x3000
x24
x51
x9242
x3130
x43
x30
x3200
x4042
x9999
x86
x4300
x208
x96
x34
x94
x1743
x3791
x2023
x453
x47
x1659
x36
x21
x220
x4023
x60
x2423
x431
x233
x395
x24
x29
x612
x3548
x18
x134
x316
x2233
x420
x9999
x184
x104
x20
x2547
x3863
x59
x350
x2825
x125
x217
x108
x9999
x30
x19
x170
x3950
x9999
x1845
x72
x313
x2851
x27
x759
x35
x1
x15
x754
x353
x128
x1
x2579
x170
x2279
x421
x17
x3587
x1
x117
x2243
x43
x1
x1520
x323
x2
x2720
x2470
x3020
x2010
x195
x4265
x280