ดู: 278|ตอบกลับ: 5

{ เมืองหลันเยี่ย } ศาลาตี่เซียน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-10-1 04:03:37 |โหมดอ่าน






  ศาลาตี่เซียน   


{  เ มื อ ง ห ลั น เ ยี่ ย   }










【 ศาลาตี่เซียน 】

『ร่มรื่นเย็นใจ หวนระลึกหอมใบไผ่ 』


ศาลากลางสวนหย่อมสร้างขึ้นโดยสมัชชาชาวบ้านเมืองหลันเยี่ย ป่าไผ่ล้อมรอบสระบัว ทางเดินปูลาดด้วยหินไล่ระดับสี มีลานกรวดมนใช้สำหรับนั่งสมาธิหรือบริหารร่างกาย


สะพานไม้โค้งข้ามสระตกแต่งอย่างงดงาม ตามกำลังทรัพย์ที่ระดมทุนมา ด้านข้างกันยังมีศาลาไม้แดงมุงกระเบื้องคราม เป็นสุดยอดที่พักผ่อนหย่อนใจร่มรืน สูดกลิ่นไผ่และอากาศบริสุทธิ์ แล้วเข้าถึงความสงบแห่งจิตใจได้เป็นอย่างดีทีเดียว









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-1 22:53:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-10-2 00:02


เดินทางมารอ

        หญิงสาวนามเป่าหลิงนั้นย่าวกรายเข้ามาภายในศาลาตี่เซียนที่อยู่บริเวณกลางเมือง นางถอนหายใจเล็กน้อย เนื่องจากว่าพยายามหาสถานที่ที่ไม่โดนแดด นางจ้องมองภาพของความสุนทรีภายในเมืองใหญ่ป่าไผ่ล้อมรอบสระบัวทางเดินปูลาดด้วยหินไล่ระดับสี…

        “สวยจังเลยเนอะ..” หญิงสาวกล่าว นางคลียิ้มมองธรรมชาติที่อยู่กลางเมืองใหญ่ เป่าหลิงนั้นเป็นคนที่หลงใหลในดอกเหลียงฮวาเนื่องจากว่าเป็นดอกไม้ที่นางได้พบกับท่านพ่อเป็นครั้งแรก กลิ่นกายเหมือนกับนาง รวมถึงอีกอย่างก็คือ.. นางรู้สึกว่ามันบริสุทธิ์แม้ว่าจะไม่เข้ากับนางเลยก็ตามที เพราะนางไม่บริสุทธิ์….แต่เมื่อมันมีความแตกต่างก็ต่างดึงดูดกันและกัน

        ดวงตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นจ้องมองดอกบัวที่บานช่ออยู่ภายในสระ นางค่อยๆนั่งลงข้างๆสระแล้วจ้องมองดอกบัวที่กำลังบานสะพรั่ง “มันบริสุทธิ์งดงาม แตกต่างกับข้า..แต่ท่านพ่อก็ยังคงรู้ว่าข้าชอบมันจึงนำมันมาปลูกไว้ในห้องของข้า” เป่าหลิงเอ่ย

        ‘ข้าถึงบอกไงว่าเจ้าไม่อาจโกหกนายท่านได้หรอก...บางทีชายคนนั้นอาจจะเหลือพลังชีวิตอีกไม่มาก ท่านถึงไม่ทำอะไรเขาก็ได้’

       ฝ้าเฉี่ยสบทบคิด เมื่อนางได้ยินคำว่าเหลือพลังชีวิตอีกไม่มากมือก็ค่อยๆหยุดนิ่งแล้วจ้องมองผีเสื้อหนุ่มฝ้าเฉี่ย..

        “ท่านพ่อไม่มีความเมตตาต่อมนุษย์มากขนาดนั้นหรอก เขาก็แค่ไม่สนใจ เพราะไร้ค่าความจำเพียงเท่านั้นเอง ในระหว่างที่หมอนั้นไม่ได้เป็นตัวอันตรายหรือทำให้งานของท่านพ่อเสียหายเขาก็คงยังมีชีวิตอยู่...อะ..ข้าลืมสนิทไปเลย..” เป่าหลิงพูดขึ้นเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ว่าเสื้อของนางพึ่งโดนฉีกขาดไปนั้นเอง … เธอค่อยๆนั่งจับชายผ้าขึ้นมา พับมันไว้ให้ดูพอทำเนา..

       จะว่าไปจะมาร่วมลงทุนกลับใส่เสื้อผ้าขาดๆ..แบบนี้คงไม่ดีแน่..

       เธอเหลือบมองไปทางแผ่นน้ำ ก่อนที่มือของนางจะผายออก ค่อยๆเลื่อนลงตรงบริเวณเสื้อผ้า ก่อนที่เสื้อผ้าของนางจะแปรเปลี่ยนไป เป็นชุดสีม่วงผ้าพริ้วบาง นั้นคือชุดที่นางใส่ประจำนั้นเอง ทรวดทรงองค์เอว ผิวขาวเนียนผ่องดูนุ่มนิ่มน่าลูบไล้โลมเล้า.. ใช่แล้ว.. มันช่างดูงดงามเหลือเกิน เรือนร่างดั่งนางฟ้า..

       แต่จิตใจประหนึ่งมารร้าย..ไม่ประหนึ่ง..เพราะเธอก็เป็นนี่หน่า


        หญิงสาวนั้นนั่งรอไปได้สักพัก ก็เห็นว่ามีชายหนึ่งวิ่งกุลีกุจอเพื่อมาที่ภายในศาลาตี่เซียน ดวงตาาของเขานั้นกวาดสายตาจ้องมองหญิงร่างเล็กอรชรที่อยู่ตรงหน้าของเขา ใบหน้าของนางนั้นเป็นชาวฮั่น แต่ทว่าชุดที่นางสวมกลับเหมือนชาวนอกด่าน ผิวขาวเนียนละเอียดของนางนั้นทำให้เขาจ้องมองอย่างตกตะลึงไปน้อยๆ..

        ชายหนุ่มนั้นจ้องมองใบหน้าของนางที่กำลังนั่งเหม่อมองธรรมชาติรอบนอกโดยไม่ได้สนใจเขา ก่อนที่เขาจะเช็ดเหงื่อของตนเองน้อยๆ ไม่นึกเลยว่าคนที่ดึงใบประกาศไปจะเป็นหญิงสาว แถมยังงามล้ำแต่ทว่ากลับรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย..

        “อะ..เอ่อ...ท่านคือคนที่หยิบใบสัญญาจ้างออกจากป้ายประกาศหรือปล่าวขอรับ?” เสียงของชายคนนั้นดังขึ้น หญิงสาวหันไปตามเสียงของเขา ดวงตาของนางจ้องมองใบหน้าของเขา ยังเด็กอยู่เลย แต่ทว่า..อืม.. คุ้น… ช่างเถอะ

       “ใช่ ท่านคือเยี่ยฝาน ใช่หรือไม่?” หญิงสาวกล่าวถามเขา ก่อนที่จะหันมาตามเสียงเพื่อเป็นการพูดคุยกับชายคนนั้น เขาค่อยๆพยักหน้าแล้วเดินเข้ามาใกล้นาง นั่งลงตรงข้ามหญิงสาว “อะ..ขอรับ ข้าคือเยี่ยฝาน ..เอ่ออย่างไรก็ตาม ข้าขอขอบคุณท่านมากที่ตอบรับคำสัญญาจ้างของข้า คือข้าอพยพออกมาจากหนานเยี่ย แต่เงินเริ่มร่อยหรอจากการเดินทาง ..ข้าอยากจะเปิดร้านเพื่อตั้งทุนที่นี้ แต่ว่าข้าเป็นชาวนอกด้าน..” เขากล่าวพลางยิ้มแห้ง

        “ข้าพยายามหางาน แต่ข้าเป็นชาวนอกด่านจึงไม่มีใครรับทำงานเลย..” เขาพูดเสียงเบาๆ เหมือนกับว่าเขินอายที่ตนเองต้องมาบอกอะไรแบบนี้ต่อหญิงสาวหน้าตาสะสวย เขาดูมีใบหน้าที่คุ้นแปลกๆ แต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก หญิงสาวจ้องมองไปที่ชายที่กำลังเขินอายอยู่แล้วค่อยๆคลียิ้มให้เขาบางๆ เพื่อเป็นการผูกไมตรีจิต

        “ข้าเข้าใจ ไม่เป็นอะไรนะ..จะว่าไปท่านอยากให้ข้าช่วยสิ่งใด? ช่วยลงทุนใช่หรือไม่?” เป่าหลิงกล่าว ก่อนที่เขาจะพยักหน้าอย่างดีใจ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม เหมือนว่าเธออยากจะถามเทพมารเหลือเกินว่าพ่อค้าข้าวมันไก่ จำเป็นที่จะต้องหล่อขนาดนี้หรือไม่!! มันจำเป็นไหม!!

       “อะ..ขอรับ ข้าอยากรบกวนท่านช่วยระดมทุนให้ข้า..ข้าไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะต้องใช้ชั่งเยอะขนาดไหน..อาจจะต้องดูร้านอื่นๆ มันอาจจะดูลำบากแต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะไปหาเงินทุนมาจากไหน หากมันเยอะเกินไปเราคงต้องเพิ่มคนที่จะมาช่วยลงทุน..ท่าน...” เขาพูดอย่างเกรงใจ เหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่ดูเกรงใจ รวมถึงอยากที่จะทำงานเอง แต่คงหมดปัญญาจริงๆถึงต้องทำแบบนี้

        หญิงสาวสคลียิ้มก่อนที่จะพูดขึ้น “ไม่เป็นอะไร ท่านไม่ต้องกังวนหรอกเดี๋ยวเราจะช่วยกันสร้างร้านของท่านให้ได้ไม่ต้องเป็นห่วง มาเถอะ ตอนแรกเราก็ต้องนำเงินไปแต้งสมาคมก่อสร้าง..แต่ก่อนอื่นต้องหาร้านค้าเพื่อที่จะนำมาทำร้านก่อนใช่ไหมล่ะ?” นางกล่าว หญิงสาวคลียิ้มก่อนที่จะลุกขึ้น เธอช่างดูสดใส ชอบช่วยเหลือผู้อื่นเหลือเกิน..

        ใบหน้าของชายหนุ่มชาวหนานเยี่ยค่อยๆมีใบหน้าแดงระเรืองขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อตามนางไปด้วยความเคอะเขิน

        “อะ..ขอรับ..อะ..เดี๋ยวแม่นาง..ท่าน ท่านมีนามว่าอันใดขอรับ? ข้าอยากจะขอเรียกชื่อท่านจะได้หรือไม่?” ชายหนุ่มสอบถามนาง หญิงสาวที่โดนเรียกก็จ้องมองคำถาม ก่อนที่จะคิดสักพัก นางไม่รู้ว่าควรจะบอกชื่อจริงของนางไป หรือว่าควรจะบอกชื่ออะไรของนางไปดี? ...มันก็แค่ให้ชายคนนี้รู้ คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง?

        “ข้ามีนามว่า เป่าหลิง.. เรียกข้าหลิงๆหรือเป่าหลิงก็ได้” เป่าหลิงเอ่ยยิ้มๆ มอบความสดใสให้กับชายหนุ่ม เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผีเสื้ออย่างฝ้าเฉี่ยพูดขึ้น ‘....ตอแหลจริงๆ =__=’ เอาล่ะ..ผีเสื้อเคยตายไหมนะ?!!





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-20 13:35:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โพสต์ 2019-3-20 13:42:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-21 09:39


{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง หลันเยี่ย 14}
{ ตอนที่ 28 : เขาบอกว่าให้มารอยามเว่ย }

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกจากป้ายสัญญาจ้างหลังจากที่เธอนั้นหยิบมันออกมาแล้ว เด็กสาวนั้นกระชับชุดคลุมของตนเอง ก่อนที่จะเดินออกมาจากสถานที่แห่งนั้นอย่างเงียบๆ เด็กสาวนั้นอยู่ในชุดผ้าคลุมดำอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากว่าเธอเป็นเช่นนั้นจริงๆนั้นล่ะ.. เด็กสาวเงียบไปเล็กน้อย.. แต่ทว่าศาลาตี่เซียนมันอยู่กลางเมืองนี้หน่า?..

        เด็กสาวนั้นจึงเดินไปจับม้าอาชางามนามเฟิ่งหวงเทวะของตนเองแล้วลูบไปที่แผงคอของมันเบาๆ...โอเค..เสร็จ “เดี๋ยวต้องเดินทางไปที่ศาลากลางเมืองหน่อยนะ ไม่ต้องมีปัญหาอะไร” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้นกับม้าน้อย(?) ที่ไม่น้อยแล้ว.. แต่ทว่าเมื่อหันไปก็เห็นฝ้าเฉี่ยกำลังจ้องมองทางเป่าหลิงอยู่อย่างงั้นล่ะ…

       “ทำไมหรอ ฝ้าเฉี่ย..” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม
        ‘ทำไมเจ้าถึงเลือกป้ายสัญญาจ้างที่มันเขียนว่าอาจทำให้ชีวิตเจ้าเสี่ยงภัยได้’ เสียงของทางฝ้าเฉ๊่ยนั้นกล่าวเช่นนั้นออกมา เป่าหลิงเมื่อได้ยินดังนั้นเธอก็คลียิ้มแล้วส่ายหัวไปเล็กน้อย.. ท่าทางของเธอนั้นราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจอะไรมันเลย..

        “ไม่เอาน่าฝ้าเฉี่ย..เจ้าจะบอกว่าจะมีใครมีปัญญาทำให้ข้านั้นเสี่ยงภัยได้หรอ?...เจ้าคิดว่าข้าอ่อนแอกว่ามนุษย์ตั้งแต่เมื่อไร” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้นกับทางฝ้าเฉี่ยน้อยที่อาจจะเป็นกังวนมากเกินไปหรือปล่าว?.. สำหรับฝ้าเฉี่ยแล้วเขาก็แค่เป็นห่วงเด็กสาวเท่านั้น..

        ‘เอาเถอะ บอกยังไงเจ้าก็คงไม่ฟัง..นั่งรอที่ศาลาที่นี้แล้วกัน..เดี๋ยวทางนายจ้างของเจ้าก็คงจะมา น่าจะเป็นบุรุษน่ะนะ..จากที่ดู..ชื่ออะไรน่ะ?’

        “อืม...หมอเถื่อนเสิ่น หลิงอู่”

        ไม่นานนักที่เด็กสาวผู้ที่อยู่ในชุดคลุมดำนั้นนั่งอยู่ ก็มีเกวียนคันหนึ่งกับชายอีกสามคนนั้นเดินทางมาถึงที่นี้ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเลิกคิ้ว ก่อนที่จะเหลือบมอง.. ร่งของชายสามคนเดินลงมาจากเกวียนคันนั้นอย่างเงียบงัน ร่างกายกำยำทั้งสาม เรียกได้ว่ามองยังไงก็ไม่น่าจะใช่หมอ..

       “เจ้าคือคนที่รับสัญญาจ้างฉบับนั้น” เสียงแหบพร่าจากชายคนที่อยู่ตรงกลางนั้นกล่าวขึ้น เป่าหลิงเงียบไปก่อนที่จะลุกขึ้นยืน แล้วโชว์สัญญาจ้างที่ตนเองนั้นหยิบมา.. “อืม..ถูกแล้ว...ทั้งสองนี้คนของข้า… ข้ามีงานให้เจ้าทำ..” เขากล่าวก่อนที่จะนำสิ่งที่เรียกว่าถุงสีน้ำตาลอะไรบางอย่างออกมา..

        “นี้คือสินค้าสมุนไพรชั้นดี ที่ข้าต้องการนำคนไปส่งในซีอวี้..แต่จงพึงระวังตนเอง สมุนไพรนี้ล้ำค่ามาก มันเป็นสิ่งที่เจ้าพวกทางการหรือขุนนางนั้นอยากได้.. จงเลี่ยงด่านตรวจหรือพบปะกับเจ้าพวกทางการนั้น..” เขานั้นกล่าวบอกกับทางเป่าหลิง เมื่อเห็นว่าคนที่รับงานเป็นเพียงเด็กสาว พวกเขาก็คงไม่คิดหรอกมั้งว่าเธอจะขนอะไรมา..

        ก่อนที่ทางหมอนั้นจะบอกให้คนงานนำของขึ้นรถเกวียนของเธอ

       “ต้องมีเวลาที่จะส่งไหม? ว่านานเท่าไร?” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกอีกฝ่าย เมื่อเขาได้ยินก็เลิกคิ้ว ก่อนที่จะส่ายหัว “ไม่..แต่ขอให้ถึงมือก็เพียงพอแล้ว..แต่อย่างที่บอก ว่าอย่าให้ใครรู้ มิเช่นนั้นเจ้าจะเสี่ยงภัย..เข้าใจไหม?” เขานั้นกล่าวบอกกับทางเป่าหลิง เมื่อเด็กสาวได้ยินเธอก็พยักหน้า ก่อนที่จะรับงานนั้นมาแล้วเดินทางเพื่อจากไป..

        แต่ก่อนหน้านั้น..ต้องแวะเสียหน่อยแล้วล่ะ


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

1331

กระทู้

4832

โพสต์

76หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19494467
เงินตำลึง
234404
ชื่อเสียง
335976
ความหิว
2211

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33583
ความชั่ว
10057
ความโหด
65463
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2020-2-11 23:35:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2020-2-13 03:33


แกะพระชายาแห่งหลันเยี่ย
1832
ตามดงป่าและศาลาไม้
          ต๋อม...แต๋ม…
          ฝูงปลาว่ายวนแย่งชิงอาหาร หลากสีละลานตาจนน่าพิศวง

          หนึ่งในนั้นมีเจ้าหางเหลืองอยู่ตัวหนึ่งไล่ตอดอย่างไม่ลดละ เหล่าลุกปลาเฉายวี๋ตัวเล็กตัวน้อยและแม่ปลาไนว่ายหลบกันจ้าละหวั่น เงาสะท้อนน้ำเบื้องบนภาพของดรุณีผมเงินดูพร่างพราวเป็นวงกระเพื่อม “คิก ช่างเป็นจอมตะกละนักเชียวขนาดนี้แล้วยังไม่อิ่มอีก ฝูมี่ ช่วยข้าหยิบขนมปังมาเพิมทีสิจ้ะ”

          นางกำนัลใบหน้าจิ้มลิ้มรับคำเสียงเบา วันนี้เจ้านายสาวอารมณ์ดีรับฟังคำแนะนำของท่านหมอออกมาเดินเล่นที่ศาลาตี่เซียนแต่เช้า ขนมปังแข็งๆ พวกนี้ถูกทำขึ้นเองลองผิดลองถูกไม่มีใครทานได้ จึงนำมาให้เป็นอาหารปลา “อยู่นี่แล้วเพคะหวางเฟย อุ้ย เจ้าตัวใหญ่ไม่ยอมแบ่งใครเลย”

          “ใช่แล้ว.. ข้าให้มันไปสามก้อนเต็มๆ กระเพาะคงกว้างมากกลืนเท่าไรก็หายหมด” มือเล็กบิขนมปังออกป่นเป็นชินเล็กชิ้นน้อย จากนั้นโปรยลงให้เหล่าปลาแย่งกันวุ่นวาย ครีบหางสะบัดหลากสีแต่ละตัวแข็งแรงดูมีชีวิตชีวา "นี่ๆ ไปด้านนั้นบ้างสิ อย่าแย่งพวกตัวเล็กกินเป็นปลาก็ต้องรู้จักแบ่งปันนะเข้าใจไหม"

           เสียงหัวเราะคิกคักรื่นเริงใจ ราวกับกระดิ่งเงินหวานใส ด้านเหล่าองค์รักษ์และสาวใช้ที่ยืนห่างออกไปยี่สิบก้าวต่างชะเง้อมองทางป๋อหยางหวางเฟยเป็นระยะ อาภรณ์ฟ้าน้ำทะเลยืนอย่างน่ารักบนสะพานปลายเท้ารึก็หมิ่นเหม่จะถลาลงบ่อได้ทุกเมื่อ องค์รักษ์วุ่นวายใจ..หวางเฟยทรงตั้งครรภ์ทายาทจวนหวางต่อให้ไม่เกิดเหตุร้าย ขอแค่เสี้ยนตำนิ้วเล็กน้อย หยาเหยี่ยนหวางจะทรงลงโทษพวกตนสถานใดยังไม่ทราบเลย

           “ใต้เท้าเสี่ยวซา… ท่านว่าพวกเราควรเข้าไปทูลให้หวางเฟยทรงนั่งพักในศาลาแทนดีรึไม่? นางกำนัลจากวังคนนั้นอย่างไรกัน!! ปล่อยให้พระนางให้อาหารปลาเกิดพลัดตกบ่อขึ้นมาใครจะรับผิดชอบไหว” เสียงกระซิบกระซาบจากหัวหน้าสาวใช้สอบถามองค์รักษ์หน้าเคร่งเครียด ปิงหนี่อยู่ในลำดับขึ้นเดียวกับปี้ฮุยสาวใช้ขั้นหนึ่งประจำตัวหวางเย่ ถ้าไม่มีฝูมี่ปรากฎตัวเชื่อว่าหน้าที่คนสนิทของหวางเฟยคงไม่พ้นนาง

           “...เจ้าไม่ลองเข้าไปทูลถามดูเล่า? เช้านี้หวางเย่ตรงตรัสอย่างชัดเจนแล้ว ป๋อหยางหวางเฟยจะไปที่ใดพวกเราไม่อาจห้ามให้อิสระพระนางเต็มที่ ยิ่งเวลาทรงเบิกบานพระทัยแบบนี้เจ้ากล้าไปขัดหรือ?” ส่ายหน้าพลางปรามเสียงเบา เสี่ยวซาติดตามหยาเหยี่ยนหวางมาห้าปีแล้วแม้จะแปลกใจอยุ่บ้างว่าเหตุใดบุรุษที่ไม่เคยสนใจอิสตรี ปุปปับบทจะมีหวางเฟยห็โผล่ขึ้นมาเลยพร้อมทายาทในครรภ์ รวดเร็วทันใจเคลมไวโดยแท้

            “..ข..ข้า!! ก็แค่ถามเพราะห่วงว่าพระนางจะมีอันตรายเท่านั้น!”

           ปิงหนี่หาแนวรวมไม่สำเร็จก็ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใจหนึ่งนางห่วงนายสาวอีกใจกลับรุ้สึกว่านางกำนัลผู้นั้นช่างขัดตาเหลือเกิน เมื่ออยู๋ต่อหน้าหวางเฟยตนพยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว กลับไม่ได้รับความสำคัญไว้วางใจเท่าสตรีที่รู้จักแต่พูดอะไรแปลกๆ แนะนำเรื่องไม่จำเป็นผู้นี้ ‘หึ… ถ้าไม่มีเจ้ามาสักคน ป่านนี้คนยืนอยู่ข้างนายหญิงก็ต้องเป็นข้าแล้ว ยัยตัวน่ารำคาญ!!’

           ต่อให้ใครอยากเก็บป๋อหยางหวางเฟยไว้ในจวนใจแทบขาด ก็ไม่ต้องรอให้ทั้งสองเข้าไปทูลแจ้งเสด็จกลับอีกครึ่งชั่วยามหลังจากนั้น พ่อบ้านหลี่ส่งคนควบม้ามายังศาลาตี่เซียน “ทูลหวางเฟย ใต้เท้าเซี่ยงอิงกลับมาแล้วขอรับเรื่องที่ให้ไปดำเนินการเรียบร้อยด้วยดี หวางเย่ทรงรอท่านอยู่ที่จวน”

           "ว่าอย่างไรนะ? อ๊ะ หมายถึงเซี่ยงอิงหรือ.. เขากลับมาแล้ว.. เช่นนั้นก็แปลว่า!!" แกะน้อยไร้กระดูกที่พาดพนักพิงศาลาอยู่ดีดตัวผางขึ้นมา สองตาวาววับวับจะกิดเรียกให้ฝูมี่เก็บกระดาน "เช่นนั้นปล่อยให้ทุกคนรอคงไม่ดี วานเจ้าช่วยบอกกับทุกคนรีบกลับจวนกันตอนนี้.. เอาเป็นว่าข้าจะล่วงหน้าไปก่อนก้าวนึง!!"

           ดรุณีที่นั่งเดินหมากรุกเชิงสนุกสนานกับนางกำนัลคนสนิทอยู่ ก็ได้รับข่าวแจ้งจากทางจวนว่านำผานซุ่นและจวงถิงซู่กลับมาถึงหลันเยี่ยแล้ว หลิงหลานยินดีเป็นอย่างมากนางอยากแล่นไปสอบถามถึงเด็กๆ ใจแทบขาดรีบกลับไปยังจวนด้วยความไวระดับติดปีกบิน หาไม่ติดที่ว่าในท้องมีเด็กน้อยนอนอยู่คงใช้วิชาตัวเบาวิ่งพันลี้ไม่รอผู้ติดตามแล้ว

           เด็กๆ จะสูงขึ้นหรือไม่? รองเท้ากับชุดที่นางส่งไปถึงมือรึเปล่า พอดีตัวหรือใส่สบายไหม? คิดถึงลูกทั้งสองนัก ดีไม่ดีรอบนี้เดินทางไปซีอวี้อาจจะถือโอกาสแวะเยี่ยมเยียนสักหน!!

หนมปัง 100 ให้อาหารปลา

@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม --15 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2020-2-13 10:27

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +88 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 88 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คงโหวหลินหลัง
แหวนฮวาปี่เหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x311
x571
x56
x345
x1
x3
x3
x1
x1
x5
x55
x19
x27
x3
x1
x1
x32
x3
x54
x44
x79
x2250
x72
x43
x188
x1
x6
x7
x4
x59
x1
x15
x2
x49
x350
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x10
x160
x270
x32
x20
x3
x6
x91
x3
x4
x3
x62
x495
x6
x11
x6
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x26
x2
x1
x3
x1
x2
x3
x1
x96
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x7
x3
x310
x300
x100
x120
x125
x360
x261
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x6
x120
x1
x8
x5
x15
x1679
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x42
x41
x26
x968
x770
x2005
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1762
x130
x2025
x1200
x320
x2185
x2
x7900
x363
x96
x102
x10
x71
x147
x3327
x129
x237
x382
x2752
x2139
x1670
x11
x504
x1483
x10
x2
x27
x5600
x2574
x12
x64
x7335
x55
x9999
x1807
x50
x3
x172
x15
x1058
x1
x1
x2905
x2
x1
x2525
x14
x35
x30
x681
x470
x30
x169
x400
x60
x8
x1180
x1404
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2365
x1
x1850
x2929
x6373
x668
x273
x7950
x9999
x556
x51
x69
x4615
x26
x15
x72
x179
x1000
x11
x3933
x2935
x1675
x2445
x9999
x2466
x3110
x2364
x1822
x2590
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8822
x2347
x3848
x2002
x146
x2817
x4404
x4043
x1805
x3748
x1843
x524
x2278
x518
x244
x1298
x337
x3
x24
x10
x1500
x78
x50
x5320
x1090
x1
x833
x9999
x2751
x2
x35
x2139
x3651
x7097
x711
x6804
x4470
x506
x936
x1809
x680
x10
x1118
x2753
x2940
x740
x98
x3
x19
x25
x25
x32
x9
x6048
x9450
x2307
x9999
x199
x24
x9999
x20
x5805
x23
x8
x1450
x257
x25
x9
x98
x31
x8
x845
x3705
x8
x31
x207
x936
x86
x2505
x2084
x128
x18
x1417
x2378
x2255
x3
x284
x3676
x2540
x7884
x514
x397
x3976
x5681
x9999
x10
x2273
x2447
x5805
x8000
x3380
x1449
x27
x3330
x944
x70
x328
x142
x2816
x2118
x9999
x42
x4401
x9999
x9999
x9999
x3180
x1943
x111
x3000
x8
x3696
x39
x3223
x4099
x757
x1
x757
x1614
x583
x1221
x5399
x2284
x5202
x5004
x9999
x5870
x9999
x3109
x2267
x2034
x3256
x4264
x2402
x558
x61
x1
x25
x1989
x4875
x713
x1
x4677
x7007
x68
x9999
x676
x1418
x1033
x6504
x104
x3513
x875
x451
x105
x925
x277
x8
x182
x26
x9999
x1123
x2070
x3650
x195
x664
x454
x104
x1301
x1342
x9999
x3720
x1558
x1230
x889
x230
x9999
x1722
x9999
x129
x713
x2427
x2

1331

กระทู้

4832

โพสต์

76หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19494467
เงินตำลึง
234404
ชื่อเสียง
335976
ความหิว
2211

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33583
ความชั่ว
10057
ความโหด
65463
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2020-2-15 23:30:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คงโหวหลินหลัง
แหวนฮวาปี่เหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x311
x571
x56
x345
x1
x3
x3
x1
x1
x5
x55
x19
x27
x3
x1
x1
x32
x3
x54
x44
x79
x2250
x72
x43
x188
x1
x6
x7
x4
x59
x1
x15
x2
x49
x350
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x10
x160
x270
x32
x20
x3
x6
x91
x3
x4