1234567
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: LingHao

{ เมืองเจียงหลิง } ภัตตาคารซุ่ยเมิ่งเซียนหลิน | 醉梦仙霖

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-12-22 21:34:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เอาของมาฝากน้อง]

      เช้าวันใหม่หลังจากที่เมื่อวานเธอกลับมาที่บ้านด้วยสภาพหัวแตกทำเอาบ่าวรับใช้ในจวนถึงกับหน้าซี้ดรีบวิ่งตามหมอกันให้วุ่นวายกันไปหมด และมีลงมติกันว่าจะให้ตัวเธอที่เป็นนายหญิงของบ้านจะต้องพักผ่อนอยู่ในจวนหรือหากไปไหนต้องมีคนคอยติดตามไปด้วยเสมอ เพราะหากนายท่านคนใดคนหนึ่งเดินทางมาและพบท่านหญิงบาดเจ็บคงไม่แคล้วบ่าวในจวนจะต้องรับโทษเป็นแน่


      และก็เป็นดั่งคาดเมื่อในช่วงหัวค่ำวันนั้นหนึ่งในนายท่านทั้งสองก็เดินทางมาถึงจวน นั้นคือนายท่านซุนเจียงที่ดูจะน่ากลัวเสียยิ่งกว่านายท่านเจี๋ยเฟยเป็นไหนๆเพราะใบหน้าของชายหนุ่มมักจะนิ่งเย็นชาจนเดาใจไม่ออกเลยวว่าอยู่ในอารมณ์ใด และก็แน่นอนว่าเมื่อเขาพบว่าบริเวณหัวของนายหญิงมีเเผลก็แผ่ไอโทสะออกมาจนพวกบ่าวใช้พากันหนีไปซ่อนกันแถบหมดบ้านดีที่นายหญิงของพวกเขาห้ามเอาไว้ทันไม่งั้นคงมีเหตุการณ์นองเลือดเป็นแน่


      กลับมาที่ปัจจุบัน


      “หาววว….”จางฝูลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนยกมมือขึ้นปิดปากหาวเล็กน้อยพร้อมกับร่างบางที่ขยับเข้าไปซุกวงแขนผู้เป็นสามีที่นอนโอบกอดเธออยู่ มือบางยกขึ้นจิ้มไปยังจมูกโด่งเป็นสันของอีกฝ่ายเล่นอย่างสนุกสนาน เส้นผมสีเขียวขาบที่ร่วงลงมาปรกหน้าถูกนิ้วเรียวของหญิงสาวเกลี่ยออกอย่างช้าๆเพื่อมองดูใบหน้ายามหลับของผู้เป็นสามีอย่างพิจารณา


      “มองขนาดนี้ ข้าเก็บค่ามองได้รึไม่ฮูหยิน” จู่ๆชายหนุ่มที่หลับอยู่ก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตาสีอรุณที่ลืมโพล่งขึ้นมามองจ้องหญิงสาวกลับมา คราเมื่อเธอจะหันพลิกตัวหนีก็ถูกมือหนาของซุนเจียงนั้นกอดรัดล็อกร่างเอาไว้จนขยับไม่ได้พร้อมใบหน้าหล่อคมเข้มของอีกฝ่ายจะขยับเคลื่อนเข้ามาใกล้มอบจุมพิศรับอรุณที่เบาแสนเบาให้แก่ฮูหยินที่รัก ก่อนที่พวกเขาทั้งคู่นั้นจะพากันลุกไปจัดการอาบน้ำทำความสะอาดตัวเองเพื่อพากันออกไปเดินเล่นที่ด้านนอกให้เวลาแก่กันและกัน หรือเป็นการเเก้เบื่อให้คนท้องอย่างหนึ่ง


     “ตอนที่ข้าไม่อยู่เจ้ากับเจี๋ยเฟยไม่ได้มีปากเสียงอะไรกันใช่ไหม”ระหว่างที่จางฝูและซุนเจียงเดินเคียงคู่กันไปตามถนนเเถบยานการค้าก็เอ่ยถามขึ้นมาพร้อมดวงตาสีน้ำตาลของจางฝุที่เหลือบไปมองสามีหัวเขียวของตนเองที่ช่วยถือห่อของมากมายที่หญิงสาวซื้อมาอยู่


    “ก็ไม่มีแค่เขาน้อยใจนิดหน่อยที่ข้าไม่ให้เข้าเดินทางมาด้วยตอนที่จะมาหาเจ้า”ซุนเจียงกล่าวตบเสียงเรียบพร้อมกับเดินตามฮูหยินขังตนเข้าไปยังด้านในภัตตาคารซุ่ยเมิ่งเซียนหลิงที่จำไม่ผิดเถ้าแก่ของร้านคือสตรีนามหลิงหลานที่เป้นสหายของฮูหยินเขาสินะ


     “งั้นอยู่พักที่นี่อีกสักคืนวันพรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับดีรึไม่”จางฝูเอ่ยออกมาพร้อมกับยกมือเรียกเซียวเออร์ของร้านเพื่อสั่งอาหารและอีกหนึ่งสาเหตุที่เธอมาที่นี่ก็หวังจะฝากของไว้ให้เเก่น้องหลานเสียหน่อยด้วย


     “แล้วแต่เจ้าฮูหยิน”ซุนเจียงเอ่ยออกมา ของที่ซื้อมาถูกวางไว้ที่ข้างโต๊ะที่พวกเขานั่งก่อนชายหนุ่มหันไปเอ่ยสั่งอาหารสำหรับสองคนมาที่โต๊ะโดยมีปลาสามรส  ซุปหมาดำที่เหมาะสำหรับคนท้อง พร้อมด้วยผัดผัก และสารพัดอาหารที่ช่วยบำรุงท้องของฮูหยินที่รักเบื้องหน้า จางฝูที่เห็นผู้เป็นสามีกล่าวสั่งอาหารก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยเมื่อเห็นจำนวนอาหารที่สั่ง ก่อนที่จางฝูนั้นจะหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ที่กำลังจะนำเอารายการอาหารที่สั่งไปแจ้งในครัว


    “เสี่ยวเออร์ น้องหลิงหลานอยู่ที่ภัตตาคารรึไม่”


    “หลงจู้หลานหรือขอรับ ไม่อยู่ขอรับตอนนี้อยู่แค่นายท่านเหยียนขอรับ แม่นางมีอะไรธุระรึป่าวขอรับ”เสี่ยวเออร์ที่รักคำถามเอ่ยกล่าวด้วยท่าทีนอบน้อมโดยไม่ลืมสังเกตผู้ที่เอ่ยถามมาด้วยว่ามีท่าทีอะไรแปลกหรือไม่


     “งั้นหรือ อืม..เช่นนั้นช่วยเชิญคุณชายเหยียนมาหาข้าสักครู่ได้รึไม่”


    “ขอรับแม่นางโปรดรอสักครู่”


      หลังจากเสี่ยวเออร์เดินจากไปได้ไม่นานชายร่างสูงในชุดสะอาดสะอานดูภูมิฐานก้เดินมาที่โต๊ะของจางฝู ทุกอย่างคงเป็นดูเป็นปกติดีหากไม่ติดผ้าปิดปากสีดำที่ถูกผูกคาดปิดบังใบหน้าครึ่งล่างของชายหนุ่มเอาไว้ จางฝูที่เห็นก็ถึงกับไปไม่เป็นไม่รู้ว่าคนในเหลานี้เล่นอะไรกันอีกถึงเอาผ้าดำปิดหน้าปิดตาคล้ายโจรลักออกมาเดินบริการลูกค้าในเหลาเช่นนี้


        “เอ่อ….คุณชายเหยียนสวัสดีนะเจ้าคะ”จางฝูที่ตั้งสติขึ้นมาได้เอ่ยทักพร้อมกับยิ้มแห้งมองคนร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่


      "สวัสดีแม่นางจาง"เหยียนลู่กล่าวทักพรางมองสตรีตรงหน้าหรือนังตัวดีที่เขาเรียกจิดเมื่อก่อนที่มาขอพบตน ก่อนจะเหลือบมองไปยังบุรุษผมเขียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเหลือบกลับมามองยังหญิงสาวที่บัดนี้ดูร่างอวบขึ้นมาโดยเฉพาะช่วงท้องรึนางก็ท้องเช่นกัน “ขอพบข้ามีอะไรหรือ”


     “พอดีข้ากลับมาพักที่จวนในเมืองเลยแวะมาที่นี่กะจะเอาของมาฝากน้องหลาน แต่เสี่ยวเออร์บอกนางไม่อยู่ มิใส่ว่านางไปท่องเที่ยวกับคุณชายหรือ”จางฝูเอ่ยกล่าวถามออกมาแล้วเงยหน้ามองคุณชายหยียนด้วยท่าทีสงสัย


     "หลานเอ๋อร์หรือ.. นางเดินทางไปทำธุระที่ฉางอันเมื่อไม่กี่วันก่อน ให้ข้าดูแลที่เจียงหลิงแทน"ชายหนุ่มเอ่ยตอบก่อนจะสูดหายใจพรางมองไปรอบๆเหลาที่ยามนี้กิจการถูกฟื้นฟุขึ้นมามากกว่าก่อนหน้ามากแล้ว”อาทิตย์หน้าข้าจะไปหาหลานเอ๋อร์ หากเป็นสิ่งของสามารถฝากไว้ได้ หากเป็นคำพูด แม่นางสามารถเขียนจดหมาย รับรองข้าจะส่งให้ถึงมือ"


      “ไม่มีอะไรมากนักหรอกเจ้าค่ะ  ข้าจะฝากแค่ขนมให้นาง มันเป็นขนมของทางตะวันตก เป็นช็อคโกแลตมีรสชาติหวาน ที่ด้านในมีไส้แตกต่างกันไป บ้างเป็นแยมทำจากผลไม้เช่นส้ม บ้างก็เป็นเมล็ดซิ่งเหริ่น"จางฝูเอ่ยก่อนจะรับเอากล่องช็อคโกแลตรูปหัวใจสีแดงที่ซุนเจียงหยิบออกมาให้ยื่นส่งให้แก่คุณชายเหยียน


      นิ่งไปสักพักก่อนรับกล่องทรงแปลกมา หยักยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงภรรยา "ขนมหวานหรือ? หลานเอ๋อร์ชอบของทานเล่นเป็นที่สุด ข้าขอบคุณแม่นางจางแทนฮูหยินด้วย"เขามองกล่องขนมในมืออีกครั้งก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองยังหญิงสาวเบื้องหน้าที่ก็พอจะมีอะไรดีให้ตนเอาไปง้อแกะน้อยได้มั้ง “ขนมของทางซีอวี้หรือ?”


      “ไม่ต้องเกรงใจนางก็เหมือนน้องสาวข้า เห็นว่านางชอบทานขนมจึงเอามาฝากเท่านั้น"จางฝูกล่าวพรร้อมกับยิ้มออกมาพรางนึกถึงเจ้าเจี้ยบน้อยยามได้เห็นกล่องขนมนี่ ก่อนจะมองไปทางคุรชายเหยียนที่กล่าวถามขึ้นมา “จะว่าอย่างไรดี เอ่อ...พี่ชายที่เป็นพ่อค้าคาราวาน  เขานำมาฝากจากแถบตะวันตกข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าได้มาจากไหน แต่รสชาติอร่อยนัก”


      เหยียนลู่พยักหน้าโดยไม่ผิดสังเกตก่อนปรบมือให้เสี่ยวเอ้อร์ยกน้ำยากับรายการพิเศษมาขึ้นโต๊ะ "นี้คือน้ำแกงบำรุงครรภ์สูตรพิเศษที่ข้าให้พ่อครัวปรุงขึ้น เชื่อว่าคงมีประโยชน์ต่อแม่นางและเด็กในท้องไม่น้อย ถือว่าตอบแทนน้ำใจครั้งนี้ ไม่คิดค่าบริการ"


      “ขอบคุณคุณชายแต่แบบนั้นจะดีหรือ ของซื้อของขายไม่น่าลำบาก ทำแจกเช่นนี้น้องหลานมิว่าหรือให้คิดเงินรวมกับอาหารที่ข้าสั่งมาก็ได้นะเจ้าคะ”จางฝูเอ่ยขึ้นมาก่อนจะหันมองชามน้ำแกงที่ถูกยกนำออกมาวางที่โต๊ะของเธอด้วยท่าทีลำบากใจ


        "เพราะเป็นแม่นางจาง หากข้าเก็บเงินสิหลานเอ๋อร์ถึงจะตำหนิเอา"เหยียนลู่เอ่ยออกมาพรางหรุบตาลงเล็กน้อย  "นางให้ความสำคัญกับมิตรสหายเสมอ เฮ้อ.." จนแทบไม่มีที่ยืนให้สามีอย่างเขา


       “เช่นนั้นก็ต้องขอบคุรท่านมากๆ เอ่อ...จะเป็นการรบกวนไหมหากข้าจะขอถามอะไรท่านสักนิด”จางฝูกล่าวเกริ่นขึ้นมาพร้อมสายตาที่จับจ้องไปยังผ้าปิดหน้าที่อีกฝ่ายสวมอยู่อย่างไม่วางตา “เหตุใดใส่ผ้าปิดหน้าปิดตาเอาไว้เช่นนั้นเล่า”


       “ฮูหยินข้าค่อนข้างหวง..." คลี่ยิ้มอย่างอ่อนใจ


       เพียงคำตอบเท่านั้นจางฝูก็ถึงบางอ้อขึ้นมาในทันที ก่อนจะคลี่ยิ้มคล้ายขบขันออกมา บุรุษเก่งกาจเพียงใดก็หนีไม่พ้นคำกล่าววาจาภรรยาท่าจะเป็นจริง “โอ้ววว....คุณชายเหยียนหน้าตาดีคงมีสตรีวนเวียนมาเกาะแกะไม่น้อย ไม่แปลกใจที่น้องหลานจะหวง”


      นิ่งไปครู่หนึ่งคล้ายลำบากใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "น้องสาวแม่นาง ได้พบนางอีกครั้งก็ถือว่าข้าใช้โชคลาภทั้งชีวิตแล้ว หากมิมีสิ่งใดแล้วข้าคงต้องขอตัวไปดูแลส่วนอื่นๆต่อ"


       “ไม่รบกวนคุณชายแล้ว”จางฝูเอ่ยกล่าวพรางมองร่างสูงที่เดินห่างออกไปแล้วมองไปยังซุนเจียงที่นั่งหน้าบึ้งบอกบุญไม่รอบอยู่ฝั่งตรงข้าม “เป็นอะไรหรือซุนเจียง”


      “กล่าวชมบุรุษอื่นต่อหน้าสามี ข้าควรยิ้มแย้มแจ่มใสรึฮูหยิน”ซุนเจียงกล่าวเอ่ยเสียงเรียบจนนึกขนลุก จางฝูได้ยินก็นิ่งชะงักไปครู่ก่อยยิ้มออกมา


      “บุรุษใดเล่าในแผ่นดินจะรูปงามกว่าสามีข้าล้วนมีไม่ ข้ามิอยู่ราวอาทิตย์กลัวก็เเต่เจ้ากับเจี๋ยเฟยจะพากันหนีเที่ยว”จางฝูกล่าวและหรี่ตามองไปยังสามีของตน หากไม่ติดบรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายนี้อยู่คล้ายกบฎข้ามชาติ ป่านนี้สตรีทั้งเฉิงตูไม่แห่มาเกาะเต็มหน้าประตูจวนแล้วกระมัง


      “ทานๆได้แล้ว ข้าหิวจะแย่”จางฝูเอ่ยออกมาก่อนจะคีบบเอาอาหารเบื้องหน้ามาทาน ซุนเจียงเมื่อได้ยินคำกล่าวของฮูหยินตนก็คล้ายอารมณ์ดีขึ้นมา ขยับตะเกียบคีบนู่นนี่ส่งให้ฮูหยินตนทานอย่างเป็นปลื้มนัก


@Admin


แสดงความคิดเห็น

(( จัดส่งชอตโกแลตฝากหลิงหลาน ))   โพสต์ 2019-12-22 23:23
คุณได้รับ +7 คุณธรรม --5 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-12-22 22:58
คุณได้รับ +15 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2019-12-22 22:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -46 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -46 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่นจูฟางเหมยฮวา
ชุดลี่หรูฮวา
รูปปั้นเทพีเวสต้า
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x2
x20
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x63
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x7
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x35
x600
x399
x88
x9
x399
x1200
x75
x8
x27
x591
x5
x100
x1213
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x32
x56
x190
x100
x800
x6
x320
x727
x190
x16
x200
x30
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x30
x390
x74
x1
x13
x1676
x1
x2
x1995
x2670
x3
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x40
x5
x751
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x140
x275
x606
x46
x111
x532
x1020
x1
x23
x646
x5
x492
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x834
x514
x4
x2
x828
x978
x450
x165
x9999
x1914
x500
x325
x23
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x66
x1
x9
x153
x262
x710
x5450
x123
x11
x290
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2204
x880
x108
x230
x100
x13
x141
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x721
x10
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x58
x2
x2
x1446
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x30
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x1008
x1174
x1108
x1030
x667
x221
x134
x213
x745
x1634
x807
x92
x153
x179
x906
x608
x145
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1297
x680
x194
x2122
x2318
x587
x40
x1010
x705
x23
x280
x1245
x154
x248
x1440
x8160
x1960
x1485
x30
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2020-10-3 23:58:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2020-10-4 17:39


สองจิตตระเวณไปทั่วทิศ
2034
{ คิดค้นขนมบัวหิมะ ⅓ }
ตามประสาพ่อแม่ลูก
           ลงจากรถม้าเที่ยวขามาได้แล้วสิ่งแรกที่หลิงหลานทำคือการตะลอนๆ ไปทั่วเจียงหลิง คล้ายว่าในอดีตเคยมีความทรงจำเก่าๆ กับคนเดิมๆ อยู่ในนครแห่งนี้มากมาย ต่อให้ลบเลือนอย่างไรก็ทำได้ไม่หมด ดรุณีแกะน้อยซื้อกุ้งเสียบไม้ให้ลูกๆ พลากนึกภาพครั้งล่าสุดที่นางกินกุ้งเสียบไม้ย่าง.. ตอนนั้นอยู่บนหลังคนผู้หนึ่ง เป็นวันแรกหลังผ่านพิธีวิวาห์ใช่ไหมนะ??

            หยาเหยี่ยนหวางในอาภรณ์ลำลองดูเป็นกันเองยิ่ง เขาคอยสอดส่องดูแลความเรียบร้อยรอบตัวอยู่เสมอ พร้อมคว้าตัวชุนเหลียนและจวินเหว่ยทันทีหากมีอันตราย ในสายตาของราชนิกูลหนุ่มลูกของนางก็คือลูกเขา เด็กทั้งสองยิ่งมองก็ยิ่งน่ารักอยู่วัยกำลังซน

            “เจียงหลิงสงบร่มรื่นเช่นนี้ มิน่าเจ้าถึงเลือกสร้างกิจการที่ย่านกลางลำน้ำฉางเจียง”

            “................” หลิงหลานกลับไม่ได้เอ่ยตอบ สองตามองไกลออกไปยังร้านเครื่องประดับ ใช่ร้านนั้นรึเปล่าที่นางสั่งทำแหวนคู่เพื่อมอบให้แก่เหยียนลู่? เวลานี้วงหนึ่งอยู่ในแดนฮั่น อีกวงไม่ทราบตามหาได้ที่ใด ‘...หากข้ารู้มาก่อนว่าของชิ้นนั้นจะกลายเป็นของดูต่างหน้าจริงๆ ในสักวัน ก็คงจะทำมันให้หยาบลงอีกสักหน่อย ด้อยค่าลงอีกนิด เผื่อว่าท่านจะไม่นึกเสียดายตอนทิ้งไป สามารถลืมเลือนมันได้...ลืมเลือนข้าได้ในสักวัน’
            คนข้างกายที่พบว่านางกำลังเหม่อจนแทบจะเดินชนแผงปลาหมึกอยู่แล้วก็รีบคว้าไว้ ก่อนส่งยิ้มจ่ายค่าอาหารของเด็กๆ ทั้งสอง “เสี่ยวหลาน นี่ก็เริ่มเย็นแล้วเจ้าบอกว่าที่โรงเตี้ยมมีมื้อเย็นที่น่าสนใจใช่ไหม? มิสู้ไปถึงก่อนลูกๆ จะหิวล่ะ?” เอ่ยชวนเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

           “เอ๊ะ.. ได้สิเจ้าคะ เช่นนั้นแวะซื้อเหล้าสาโทฝากพ่อครัวที่เหลาสักน่อยแล้วค่อยไปกัน”

            เรียกสติตนเองคืนมาได้ในที่สุด หลิงหลานกระพริบตาสู้แสงฝืนไล่ความชิ้นจากขอบตาจนสิ้นเวลานี้นางอยู่กับลูกๆ ยังมีเด็กๆที่ต้องดุแลรับผิดชอบไม่อาจปล่อยให้ตนเองเศร้าได้นานนัก มือข้างหนึ่งจูงจวินเหว่ย อีกข้างจูงชุนเหลียนใช้เวลาไม่นานนักก็ทำธุระเสร็จและเดินทางไปถึงยังซุ่ยเมิ่งเซียนหลิน

           เสมียนเฉินเยี่ยนำพ่อบ้านและคนงานออกมาต้อนรับหลงจู้หลาน เด็กๆ สองหน่อรูปลักษณ์ดีกว่าชาวบ้านนั้นเขาจดจำได้ ส่วนบุรุษองอาจที่มาพร้อมกับนางมีรัศมีบางอย่างที่ไม่อาจก้าวล่วง “หลงจู้จื่อหลัวออกเดินทางไปซีอวี้เพื่อสั่งซื้อวัตถุดิบเพิ่มขอรับ ตอนนี้อยู่เส้นทางไหมเงินแล้วคาดว่าอีกสองสามวันถึงจะกลับ สมุดบัญชีในโรงเตี้ยมข้าจัดทำเรียงตามวันเอาไว้รอให้ท่านกลับมาตรวจสอบ”

           “น้องจื่อหลัวเดินทางเองหรือ? อ่า.. นางคงฝึกเอาไว้เพื่อให้คุ้นชินในอนาคต ดีแล้วล่ะ” ดรุณีแกะพยักหน้าหงึกๆ ส่งยิ้มแจกจ่ายของขนมและเสื้อผ้าที่ตนติดมือมาด้วยให้กับเหล่าคนงานในหอ “ลำบากเฉินเยี่ยแล้วนะจ้ะ ของฝากพวกนี้ให้ทุกคนนำไปแบ่งกันเถอะใครมีงานก็กลับไปทำต่อได้ตามสะดวก ส่วนเหล่าพ่อครัวอีกเดี๋ยวตามข้าไปด้านหลังนะ”

           “ส่วนท่านชายทางด้านนี้คือ…” หลิงหลานกำลังจะแนะนำฝ่ายหลิวตานก็เปิดตัวเองโดยไม่ต้องรอ

           “เปิ่นหวางคือสวามีของนาง หยาเหยี่ยนหวางแห่งหลันเยี่ย… ทุกคนไม่ต้องเกรงใจในเมื่อทำงานให้เสี่ยวหลานก็ขอให้ทำเต็มที่ เราแค่มาเป็นเพื่อนนางเท่านั้น”

           หยาเหยี่ยนหวางมิได้ทรงปิดบังองค์เอง เพียงแต่ตรัสอนุญาตให้ทุกคนใช้ถ้อยคำตามปกติ เพราะเขามาในฐานะสามีของเสี่ยวหลานเท่านั้นแต่แน่นอนว่าพวกที่เกร็งก็ยังมีอยู่ ชาวบ้านตาสีตาสาที่ไหนเคยมีวาสนาได้พบเชื้อพระวงศ์ตัวเป็นๆ บ้างล่ะ? เห็นอาการของเหล่าลูกจ้างแล้วหลิงหลานไม่มีทางเลือกนอกจากไล่เค้าไปรอที่เรือนพักของตนก่อน

          “ไม่ได้คิดค้นอาหารแบบใหม่มานานแล้วลูกค้าอาจจะเบื่อได้..ลองดูวัตถุดิบในครัวสักหน่อยเผื่อจะพอหยิบจับมาปรุงเป็นจานใหม่ หวางเย่… ท่านช่วยพาเด็กๆ ไปพักผ่อนทางเรือนหลังได้ไหมเจ้าคะ ให้จิวนเกอนำไปก็ได้เค้าเคยมา”

          คนเป็นหวางย่อมทราบถึงสายตายำเกรงของผู้อื่นดังนั้นเพื่อสนับสนุนการทำงานของ“เช่นนั้นข้าไปรอด้านในนะเสี่ยวหลาน หากมีอะไรให้ช่วยก็บอกล่ะ”

          นางเพียงยิ้มอย่างมาดมั่นรับขอบคุณในน้ำใจเขาขัดกับสีหน้าอาลัยอาวรณ์ของสามี หลงจู้หลาน สาวเจ้าก้าวเข้าครัวไปพร้อมกับหมู่ลุกมือแรงดีจำนวนหนึ่ง “เอาล่ะ.. เฉินเยี่ยบอกว่าเดือนที่ผ่านมาขนมไหว้พระจันทร์ขายไม่หมดใช่ไหม? เป็นไปได้อย่างไร ข้าว่าสูตรใส้หมูแดงก็อร่อยเลิศแล้วนี่นา”

          “ต้องโทษฝั่งหอสุขสนานต์ขอรับ พวกเค้าส่งคนมาแอบสอดแนมจนรู้ว่าพวกเราจะวางขายขนมไหว้พระจันทร์ใส้นี้ ทำให้ฝั่งนั้นชิงทำตดหน้าเปิดตัวไปก่อนวันหนึ่ง!! คิดแล้วมันแค้นเลยกลายเป็นว่าพวกเราถูกมองเลียนแบบอีกฝ่าย”

          ลูบอกตกใจทำไมชื่อคุ่แข่งไม่เคยได้ยิน “อุ้ยต๊าย.. มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นระหว่างที่ข้าไม่อยู่ด้วยหรือ??”

         “หลงจู้จื่อหลัวก็เลยเปลี่ยนเอาขนมไหว้พระจันทร์ใส้งาดำแปะก๊วยออกมาจำหน่ายแทนยังพอกู้หน้าได้บ้าง” เฉินเยี่ยส่ายหน้าเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวันนั้น เขาล่ะอยากไปตะบันหน้าเจ้าสายลับนั่นจริงๆ
          “ทีรอบนั้นไชถั้วกั่วของพวกเรามันยังมาแอบสับเปลี่ยนวัตถุดิบ ถ้าไม่เพระาเจ้าสัวจิ่งเป็นคนกันเองมาทานที่หอทิงหลินหลายครั้งแล้ว คงจะเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาแน่” ผู้ช่วยอีกคนหนึ่งเสริมขึ้นเชิงว่าต้องหาทางจัดการเจ้าคุ่แข่งนี้สักหมัด

          “ฮึ!! มาลอกความคิดพวกเราไปแบบนี้ช่างกล้ามาก เอาเถอะ.. ข้าเชื่อว่าฝั่งนั้นไม่มีทางทำขนมที่ลงทุนวัตถุดิบชั้นเลิศอย่างพวกเราไปได้ตลอดหรอก เห็นทีจะต้องปรับสูตรใหม่ ลอกเลียนแบบได้ยาก..และราคาก็ต้องกระแทกใจ!!” เจ้าแกะคิดแล้วก็ทำเลย ท่าทีขึงขังปลุกไฟในใจของทุกคนเป็นอย่างยิ่ง ลงทุนเปิดตำราพลิกดูสูตรอาหารที่ได้จดๆ ไว้ ผสมกับข้อมูลวัตถุดิบที่ตนได้มาจากอาจารย์ผานซุ่น “ขนมไหว้พระจันทร์ปกตินิยมทานในต้นสารทฤดู แต่ถ้าเราดัดแปลงขนมบัวหิมะให้ทานได้ในทุกฤดูกาลล่ะ จะเป็นอย่างไร?”

          “หลงจู้.. แต่วัตถุดิบสำหรับขนมบัวหิมะลูกหนึงต้นทุนก็ปาไปหลายตำลึงแล้วนะขอรับ”

          “เช่นนั้นก็ลดขนาดให้เล็กลงพอดีคำ จะเด็กหรือสตรีทานก็สะดวกไม่ต้องห่วงสวย แถมยังใช้เป็นของฝากได้อีกด้วย มิใช่ว่าเหล่าผู้ดีจะยิบอะไรทานทียังคิดดูก่อนว่างงามเหมาสมรึไม่?” นางจะทำขนมทานคุ่กับน้ำชา ตีตลาดเหล่าบัญฑิตและคุณหนูที่มีกำลังซื้อให้ช่วยโพนทะนาสรรพคุณอีกแรง ของเสิ่นเจิ้นไม่มีทางคิดได้ถึงจุดนี้แน่ ‘ฉันสนแต่ตลาดไฮเอนด์เท่านั้นย่ะ!! ไม่ยอมลดคุรภาพลงเพื่อขายราคาถูกแข่งกับพวกหล่อนหรอกนะ’

          “เอาแป้งเกาลัดกับใบชาลิ่วอันกวาเพียนมา.. เราลองผสมแป้งดูกันก่อนแล้วกันวันนี้ ว่าอย่างไหนรสเข้ากันีท่สุด”

          เริ่มแล้วก็คือลงมือทำ ตามสูตรขนมบัวหิมะหรือก็คือขนมไหว้พระจันทรือย่างนิ่ม จุดสำคัญอยุ่ที่แป้งต้องนุ่มหนึบ ใส้ต้องเยอะเต็มปากเต็มคำ นางจะเพิ่มความหอมมันและสดใหม่ ดังนั้นจึงเลือกนมแพะผสมน้ำผึ้ง “นวดแป้งกันไปก่อนนะคนผสมกับนมให้ละลาย ห้ามมีเหยือเป็นเม็ดสากๆ เด็ดขาด”

          “ทราบแล้วขอรับหลงจู้!! เชื่อมือนักนวดได้เลย” พ่อครัวหนุ่มชาวหนานเยี่ยถลกแขนเสื้อแล้วกวนด้วยความเร็วพอเหมาะ ไม่นานตัวแป้งก็เนียนดีด้วยอาศัยแรงมืออันชำนาญ

          หลิงหลานยกให้พวกผู้ชายแรงเยอะดูส่วนตัวแป้ง นำไปขึ้นลังถึงนิ่งให้สุกนิ่มราวๆ หนึ่งเเค่อะ นางก็มาเลือกชิ้นไม้กดพิมพ์ “นี่ ทำไมมีแต่ลายเดิมๆ ให้ข้าล่ะ? แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร ต้องดูหรูขึ้นเพื่อเพิ่มคุณค่าให้ขนม” เลือกมาโยนทิ้งซะเปล่า อีกด้านก็สั่งพ่อครัวไปกวนใส้เผือก ใส้ถั่วแดง ใส้ถั่วทองในกะทะ ริมฝีปากน้อยฮัมเพลงไปเรื่อยๆ ราวกับว่าอารมณ์ดี

          ด้านเสมียนที่ช่วยขนพิมพ์ไม้ออกมาจากลังเป็นร้อยชิ้นก็ได้แต่งง “แต่ว่าพวกนี้คือทั้งหมดที่เรามีแล้วนะขอรับหลงจู้ หากท่านจะเอาเพิ่มคงต้องสั่งทำใหม่”

          “ข้าอยากได้แบบแปลกๆ นี่นา!!” พลันนึกอะไรดีๆ ออก หลิงหลานฉีกยิ้มขึ้นมา ตนมีพนักงานแกะสลักประจำตัวตั้งหนึ่งอัตรา ขนาดหุ่นนางยังทำได้ประสาอะไรกับพิมพ์ขนม “เรื่องพิมพ์ข้าจัดการเอง ทางนั้นแป้งสุกดีแล้วใช่ไหม ลองเอามาห่อสิ ใช้พิมพ์พวกนี้ไปก่อน”

          “แป้งสุกแล้วขอรับ แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันจะอยู่ตัวนัก…ส่วนผสมค่อนข้างเหลวทีเดียว”

          “อื่ม… อัตราส่วนของน้ำอาจจะมากเกินไปค่อยปรับรอบหน้า เอาแค่เรื่องรสชาติก่อนค่อยดูเรื่องอื่นๆ” ตามประสาแม่ครัวใหญ่ ย่อมต้องดูให้ออกว่าจุดใดกระบวนการขั้นไหนเกิดปัญหา นิ้วบางบี้ๆ ก้อนแป้งก็พอเดาออก
          จากนั้นมาถึงคราวโรยแป้งนวลและห่อใส้ มือผู้ชายแรงแยะ ตัวแป้งก็เหลวไปนั่นทำให้หลายชิ้นออกมาใส้แตกไม่สวยงาม ถึงอย่างนั้นก็ยังทานได้แค่ไม่สามารถวางขาย “ความเห็นส่วนตัวนะ… แป้งเกาลัดกับใส้เผือกนั่นพอเข้าเค้า สวนแป้งชาเขียวกับใส้ถั่วแดงกวนนี้ใส่ลงรายการไว้เลย มันแจ่มมาก… แล้วก็ อันแป้งถ่านกับถั่วทองนี่ทิ้งไปซะ ใครเค้าสอนเอาถ่านลงไปผสมในแป้งเนี่ย!!!”

        “เอ่อ… อันน้้นเหมือนว่าเจ้าสามจะเผลอทำถ่านไม้หล่นลงไป” อนิจจาปัจจุบันยังไม่ฮิตสิ่งที่เรียกว่าชาโคล

          “ค่อยมาต่อพรุ่งนี้!! แป้งเกาลัดลดปริมาณแล้วเพื่อแป้งข้าวเหนียวลงไป ส่วนน้ำกุหลบที่ใช้ผสมเปลี่ยนเป็นนมวัวทั้งหมด กลิ่นมันตีกัน” ชิมแล้วชิมอีกจนลิ้นเต้มไปด้วยความหวาน นางเลือกหยิบเอาชิ้นที่ดูดีไปสองจาน จากนั้นเดินไปหาลูกๆ ที่เรือนด้านหลังแจกขนมเด็ก เชื่อได้ว่าไม่ท้องเดิน
               
           ด้านจวินเหว่ยยืนรอให้น้องสาวของเขาเป็นคนเลือกชิ้นที่ชอบก่อน จากนั้นเจ้าซาลาเปาผมเงินเดินมาหยุดยืนอยุ่หน้าอาชากุ้ยเสวี่ย “เหนียงชินทำไมม้าตัวนี้มีสีแปลกๆ” เขาได้แต่ชี้เมื่อมันมีไอขาวพ้นออกมาเป้นระยะ ดูจะเย็นพอสมควรเลยทีเดียว

          “อ่อ.. สัยผ่าเหล่ามั้งจ้ะ เหมือนสีผมเหนียงกับจวินเกอไง หายากแปลว่าของดี” หลิงหลานพาลูกชายลูบมันพลางยิ้มแย้มในใจคิดว่า..นางควรจะขอให้หวางเย่ช่วยแกะพิมพ์ขนมใหม่อย่างไรดี

All ชื่อเสียง
ร้องเพลง
กำไล+ม้าภูต จวินเหว่ย
ตงซือฮวาเตี้ยน+เมอร์เมน่าบูรช อ๋อง
@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +85 คุณธรรม +80 ความโหด โพสต์ 2020-10-4 20:32
-( เพราะ 30K ทำให้เอฟเฟคชุดตงซือฮวาเตี้ยนไม่ต้องทำตัวหนาและขีดเส้นใต้โรลเพลย์ยิ้มด้วยความมั่นใจ )-  โพสต์ 2020-10-4 19:11
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หยาเหยี่ยนหวาง: หลิว ตาน { องค์ชายรอง } เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2020-10-4 19:10
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หยาเหยี่ยนหวาง: หลิว ตาน { องค์ชายรอง } เพิ่มขึ้น 20 โพสต์ 2020-10-4 18:41
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ จูเชว่ จวินเหว่ย เพิ่มขึ้น 60 โพสต์ 2020-10-4 18:40

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 -48 + 10 โบนัสเสียงเพลง

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บลัดดี้ไนท์แมร์
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x500
x10
x2
x302
x5
x10
x3
x7
x10
x2050
x220
x11
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x91
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x422
x3
x3
x14
x1
x1
x5
x199
x243
x1
x14
x6
x8
x20
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4