เจ้าของ: LingHao

{ เมืองเจียงหลิง } ภัตตาคารซุ่ยเมิ่งเซียนหลิน | 醉梦仙霖

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-3-20 16:35:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด


สัญญาการค้ารอบต้าฮั่น
1079
{ สัญญาจ้างฉางอัน 104 }
{ คิดค้นชาไข่มุก 3/3 }
เมนูใหม่เด็ดสะระตี่




หลิงหลานนั่งพิจารณาทวนสกุลฮว่า ตนไม่ถนัดอาวุธชาวเท่าไรแต่ของโบราณเขาว่า สามารถนำวาสนาและคุ้มกันภัยได้
นึกถึงซิงชจื่อไม่ได้ได้พบกันนาน นางจึงส่งทวนไปให้เพื่อว่าเป็นเครื่องรางคุ้มภัยจนกว่าจะได้พบกันใหม่
หลังจากนั้นผานซุ่นก็เข้ามาพร้อมชักชวนไปยังห้องครัว


ชานมไข่มุกปรับปรุงสูตรมาแล้วเป็นวันที่สาม ในที่สุดก็ออกมาอร่อยกลมกล่อม



@Admin   @XingZi



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +55 คุณธรรม +45 ความชั่ว +75 ความโหด โพสต์ 2019-3-20 16:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -42 Point +20 บุ๋น +5 ย่อ เหตุผล
zifu + 5
Admin + 10 + 500 + 50 -42 + 20

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บลัดดี้ไนท์แมร์
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x500
x10
x2
x302
x5
x10
x3
x7
x10
x2050
x220
x11
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x91
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x422
x3
x3
x14
x1
x1
x5
x199
x243
x1
x14
x6
x8
x20
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x130
x737
x18
x7
x20
x155
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x327
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x12
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1105
x321
x2100
x2
x7900
x438
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x435
x2723
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7259
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x37
x34
x683
x470
x30
x223
x206
x9
x1210
x1395
x5901
x964
x133
x440
x130
x61
x52
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x830
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5681
x29
x15
x85
x179
x1000
x13
x4253
x2935
x1799
x3479
x9999
x2466
x3410
x2730
x1890
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2630
x3864
x2330
x151
x2861
x4466
x4399
x1805
x3768
x2205
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5486
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7347
x1273
x7661
x4470
x503
x1208
x1834
x900
x10
x1122
x2969
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x25
x8
x1737
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31
x212
x1117
x92
x2408
x2086
x130
x19
x1478
x2378
x2259
x3
x287
x3676
x2463
x7884
x518
x401
x4106
x5439
x9999
x16
x2489
x2452
x5805
x8000
x3380
x1666
x30
x3770
x1019
x70
x328
x151
x2916
x2118
x9999
x44
x4611
x9999
x9999
x9999
x3130
x2049
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3190
x4099
x787
x1
x765
x1790
x535
x1241
x6211
x2365
x5866
x5004
x9999
x7914
x9999
x3159
x2323
x2652
x3456
x4274
x2252
x404
x66
x1
x15
x1989
x6767
x743
x1
x4827
x8387
x68
x9999
x678
x1418
x1074
x6534
x105
x3595
x1105
x454
x105
x1177
x297
x8
x184
x37
x9999
x1123
x2070
x3514
x195
x666
x468
x100
x1301
x1656
x9999
x3780
x1295
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
โพสต์ 2019-3-25 14:47:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{ ตอนที่ 58.1 : บิด ชิมครีม จุ่มเลือดแพะ}

        รถม้าหรูหราขนาดกลางนั้นเดินทางเข้ามาภายในอาณาเขตของหอภัตตาคารซุ่ยเมิ่งเซียนหลินของเมืองเจียงหลิง เธอนั้นพึ่งเดินทางหลังจากที่จัดการกับสัญญาจ้างของเมืองเซียนหยางเสร็จเรียบร้อยแล้ว.. โดยที่ครั้งนี้ได้รับข้าตอบแทนมาก็ปกติ นี้เธอต้องเดินทางไปทำอีกสองถึงสามที่เลยหรอ… ดูเหมือนว่าการเดินทางครั้งนี้จะยาวไกลมากกว่าที่คิด..

        “เป่าหลิงเจ้าจะเดินทางอีกนานไหมเนี้ย คราวนี้เดี๋ยวก็ล้มป่วยอีกหรอก” เสียงของซิริล่านั้นกล่าวบอกหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่ภายในรถม้าคันหรูนั้นอย่างเงียบเชียบ.. “งั้นจะพักทุกเมืองก็ได้นะ...ไม่มีใครว่า..ต้องเดินทางไปหวยหนานก็ต้องผ่านทางเรือนั้นล่ะ….ถึงที่พักแล้วปลุกข้าด้วย” เสียงของเด็กสาวนัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นกล่าว

        เธอนำมือมาปิดป้องไว้ตรงบริเวณริมฝีปากของตนเองก่อนที่จะหลับตาอย่างเหนื่อยๆ

        “อ๊า แล้วก็ที่ข้าจะบอกคือเราเดินทางมาถึงที่พักที่ฝ้าเฉี่ยบอกแล้ว” อิสตรีชาวโรมันผู้มีเส้นผมสีขี้เถ้านั้นกล่าวขึ้นมาหลังจากที่มองออกไปข้างนอกหน้าต่างก็เห็นกับ..สถานที่หอสูงระฟ้า ราวกับจะสร้างให้ถึงสวรรค์นั้น..

        มีสถานที่แบบนี้อยู่ในต้าฮั่นด้วยเราะ…

        “........” แต่ทว่าเมื่อหันไปอีกครั้งสิ่งที่เห็นคือร่างของเป่าหลิงที่กำลังนอนหลับไปเสียแล้ว สงสัยนางคงจะเพลียจากการเดินทางที่มากเกินไปจริงๆ ...ไม่ทันที่เด็กสาวนั้นจะได้หลับอย่างเต็มอิ่มก็ต้องเดินลงมาจากรถม้าจากการลากของทางอิสตรีจากต่างโลก…

        “โอ้ยยย...ปล่อยข้าไปสู่ที่ชอบๆเถอะ...” เป่าหลิงกล่าวพลางเกาะเสาของหอด้านหน้าภัตตาคารแห่งนี้เสียอย่างงั้น.. “ที่ชอบของเจ้าก็บนห้องพักนั้นล่ะ..เลิกทำตัวเป็นเด็กแล้วมาได้แล้วน่า..” เสียงของซิริบอกเด็กสาวเช่นนั้นก่อนที่จะโดนลากเข้าไปด้านในที่พัก ซึ่งตอนนี้หากจะมอง ก็จะเห็นอิสตรีชาวโรมัน ใบหน้าของนางนั้นมีรอยแผลบนใบหน้าเป็นเอกลักษณ์เส้นผมสีขี้เถ้าและดวงตาสีเขียวมรกตนั้นช่างหาดูได้ยาก

        กำลังหิ้วเด็กสาวในชุดผ้าคลุมสีดำทั้งร่างกายเข้ามาภายในหอแห่งนี้…….


        แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ทำอะไรสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นก็ปรากฏขึ้นมา ตอนนี้สิ่งที่เป่าหลิงเห็นและไม่อยากจะเดินทางเข้าไปก็คือภายในสถานที่แห่งนี้ เพราะเธอกำลังจับได้ว่าอะไรบางสิ่งบางอย่างกำลังจับจ้องเธออยู่…

@LingHao

       “มานอน...” อยู่ๆเสียงของเด็กสาวนั้นก็พูดขึ้นแบบนั้นหน้าตาของเธอนั้นราวกับว่ากำลังมองเห็นอาเจ๊ร้านขายน้ำชาที่กำลังต้อนรับลูกค้า แล้วไหงถึงมีเจ้าที่ในที่นี้ได้วะ? ตกลงคือมันเป็นบ้านของคนเราะ?... แต่ทว่าการที่เป่าหลิงพูดคำว่า มานอน ทำให้หญิงสาวชาวต่างโลกนั้นขมวดคิ้ว..

        “คุยกับใครหรือเป่าหลิง?” ซิรินั้นกล่าวถาม ก่อนที่เป่าหลิงจะหาวก่อนที่จะมองสภาพของตนเองที่โดนหิ้วเหมือนกับแมวโดนหิ้ว..เพราะว่าทางหญิงสาวผู้มีเส้นผมสีขี้เถ้างามนี้นั้นมีกำลังมหาศาร “เจ้าลองใช้ดวงตามองไปตรงหน้าสิ..เจออาเจ๊โนตมๆอยู่” เป่าหลิงกล่าวบอกทางซิริล่า.. เมื่อหญิงสาวได้ยิน เธอจึงค่อยๆหลับตา แล้วใช้ดวงตาวิชเชอร์ของตนเองนั้นจ้องมองไปด้านหน้า..

        ปรากฏร่างของอิสตรีชาวตะวันออกที่ใส่ชุดวับๆแวมๆราวกับไม่กลัวร้อน บอกได้เลยว่าโซฮอตๆเหลือเกิน.. ทางซิริเมื่อเห็นก็ผงะไปสักครู่.. เมื่อสักครู่นี้เป่าหลิงคุยกับนางอย่างงั้นหรือ?... นางเป็น?.... “เป็นเจ้าที่..ถ้าเจ้าไม่รู้จักก็...ผีติดที่แล้วกัน ไม่ต้องไปผุดไปเกิด ติดอยู่สถานที่แบบนี้ล่ะ ส่วนมากก็เป็นงั้น..” เป่าหลิงนั้นอธิบายให้ทางซิริล่าฟัง

        คงไม่ค่อยแปลกใจเท่าไร เพราะว่าทางซิริก็เห็นอะไรมามากมาย แค่เจ้าที่นี้ของจิ๊บๆ..

        “อ๊า...แล้ว?...ที่เจ้าบอกว่ามานอน?..” ซิริกล่าวถามอีกครั้ง

        “แค่ถามว่ามาดีมาร้ายน่ะ..เอาง่ายๆไหม?..เลิกหิ้วข้าได้แล้ว..ข้าสภาพไม่ต่างกับปลาตาเดียวตากแห้งเกลือเค็มละเนี้ย” เป่าหลิงเอ่ยพลางทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ทั้งทางเจ้าที่และซิริล่า.. สตรีชาวต่างโลกเลยเลือกที่จะปล่อยให้เป่าหลิงมายืนอยู่เหมือนเดิม...  เด็กสาวจึงหันไปทางเจ้าที่ร่างสาว

        “ก็ตามนั้นล่ะ..มานอน - - ”

@LingHao

        “...แปลว่าเจ้ากัดข้าได้ไงเป่าหลิง” เสียงจองทางซิริล่านั้นกล่าวยิ้มๆ … เด็กสาวเมื่อได้ยินคำว่ากัดอีกฝ่ายได้ เธอก็พลันนึกถึงคราวก่อนที่เธอนั้นได้ดื่มเลือดจากลำคอขาวนวลเนียนนั้นของทางซิริล่า… ใบหน้าของดรุณีน้อยวัยสิบกว่าปีนั้นก็ขึ้นสีแดงระเรือง แม้ว่ามันจะอยู่ในผ้าคลุมสีดำนั้นก็ตาม..

        “บ้า!” เด็กสาวพูดเช่นนั้นก่อนที่จะเดินผ่านทางเจ้าที่นั้นทะลุเพื่อที่จะไปด้านในของภัตตาคารแห่งนี้ทันที… โดยทิ้งให้สตรีชาวต่างโลกนั้นอยู่กับทางเจ้าที่นั้นไป.. ส่วนซิริเมื่อได้เห็นท่าทางเขินอายของคนที่ไม่ค่อยจะแสดงความรู้สึกใส่เธอก็เรียกได้ว่าเป็นที่พอใจส่วนหนึ่งเลยล่ะ..แต่ทว่าเมื่อเห็นทางเจ้าที่นั้นบอกแล้ว…

        “ข้าไม่แน่ใจ..เจ้าคงช่วยที่นี้ได้อยู่สินะ….แต่ช่างเถอะ มันคงไม่มาเร็วๆนี้หรอก” นั้นคือเสียงของทางซิริ ก่อนที่จะโบกมือให้ทางสิ่งที่เรียกว่าเจ้าที่ที่มีร่างกายคล้ายกับมนุษย์ ที่ทางหญิงสาวผู้มีนัยต์ตาสีเขียวมรกตนั้นกลัว ไม่ใช่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไม่ดีๆ ที่จากการกระทำของมนุษย์…

        แต่ทว่าสิ่งที่ตามล่าเธอนั้นล่ะ …. ที่จะแช่แข็งที่นี้ให้กลายเป็นฤดูหนาวหากมันเดินทางมา……
                     
@LingHao

       “ตุ๊บ...เอาอาหารที่ดีที่สุดมา า าาา” เสียงของทางเป่าหลิงนั้นเดินไปนั่งโต๊ะด้านในสุดห้องพิเศษของทางภัตตาคารแห่งนี้ เนื่องด้วยความมีปัญญาจ่ายของเธอเอง เพราะฉะนั้นเป่าหลิงถึงพูดเช่นนั้นออกมา โดยที่ลืมไปเลยว่านี้มันห้องพิเศษ คงต้องรอหน่อยละมั้ง กว่าที่จะมีเสี่ยวเอ๋อห์เข้ามารับรายการอาหาร..

        “เป่าหลิงใจเย็นๆนะ..ทางเด็กรับอาหารยังไม่มาเลย..เจ้าเหนื่อยไปหน่อยหรือปล่าว หรือว่ายังไงเนี้ย ดูเบื่อๆพิกลนะ?” ซิรินั้นกล่าวถาม แต่ทว่ายังไม่ทันจะทำอะไร..สิ่งที่เกิดขึ้นคือนางจับจังหวะของอะไรบางอย่างได้… นัยต์ตาสีเขียวมรกตนั้นเริ่มฉายแววความไม่แน่นอนของสิ่งที่ตนเองได้สัมผัส..

       “ข้าไม่เป็นอะไร แค่นั่งรถม้ามานาน...เจ้าจับสัมผัสอะไรได้ใช่ไหม?...พวกนั้นหรือ?” เป่าหลิงกล่าวถามทางซิริ ก่อนที่มือบางนั้นจะนำผ้าคลุมใบหน้าของตนเองออกพร้อมกับฮู๊ดสีดำสนิทนั้นถอดทิ้งไว้เพราะว่าที่นี้คงไม่มีใครมาเห็น…

        “...อือ...ข้าจะตรวจสอบดูหน่อยนะ...เจ้าอยู่ที่นี้คนเดียวได้อยู่ใช่ไหม?” ซิริกล่าวถาม อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ควรจะออกไปจากตรงนี้ หากเป็นไวท์ฮันจริงๆ การปรากฏกายกลางเมืองใหญ่ เรียกได้ว่าแตกตื่นแน่นอน…

        “อืม..ข้าไม่มีปัญหา เจ้าไปเถอะ” เด็กสาวหน้าเด็กประถมนั้นกล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะกวักมือให้อีกฝ่ายไป แต่ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเป็นห่วงแม้ว่าเธอจะไม่พูดมันออกมาก็ตามที..ส่งผลให้ไม่กี่นาทีต่อมา ทางซิริก็หายลับออกไปจากสายตาของเธอ.. มือบางของเด็กสาวนั้นทาบไปที่แก้ม ก่อนที่จะนั่งเท้าคางแล้วเคาะโต๊ะอย่างเบื่อๆ…

        สาเหตุที่เธอดูเหนื่อยแบบนี้น่ะหรอ….นั้นสินะ..ก็แค่..ความเหนื่อยใจเท่านั้นล่ะ..

@LingHao

        “เอาอะไรก็ได้ที่อร่อย” เด็กสาวนั้นกล่าวตอบแบบนั้น ก่อนที่จะหาวเล็กน้อยพลางเอามือป้องปากของตนเองอย่างง่วงๆ.. แม้ว่าอีกฝ่ายนั้นจะแนะนำอาหารมาเธอก็ตอบไปเพียงแค่ว่าเอาอะไรก็ได้ที่อร่อยๆ เพราะเธอไม่ได้ชอบอาหารอะไรเป็นพิเศษในหน้านี้อยู่แล้ว พวกเห็ดเอ่ย หน่อไม้เอ่ย มักจะมาในช่วงอื่นที่ไม่ใช่ช่วงนี้..เพราะฉะนั้นคงไม่มีพวกนั้นอยู่ในรายการอาหาร

        “อ้อ..เอาที่แนะนำนั้นมาให้หมดนั้นล่ะ..น้ำก็...ชา?..อะไรก็ได้อ่ะ เอามาเถอะ” เป่าหลิงกลาวเช่นนั้นก่อนที่จะพยักหน้ากับตัวเอง เธอเหลือบมองทางเสี่ยวเอ๋อห์ที่เดินเข้ามา ใส่ผ้าปิดหน้ามาทำไมวะ?...ในห้องอาหารปกติเขาใส่กันด้วยเราะ? ช่างเถอะ ก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว.. แม้ว่าจะมองไม่ค่อยจะออกก็เถอะ

        แต่สำหรับ………………….เอ๊ะ……..ผมเงิน….. เห่อออออออออออออ

        เป่าหลิงนั้นกรอกสายตาของตนเองขึ้นบนอย่างเหม็นเบื่อนึกอยู่ว่าทำไมเธอต้องเจอแต่คนผมเงินด้วย ตั้งแต่ซิริยันคนในฝัน ยัน…..ว่าเขาไม่ได้เพราะความจริงแล้วร่างกายจริงๆตรูก็ผมเงินนี้หว่า!!!!!

@LingHao

        “........................................”


        เมื่อปีกของสิ่งมีชีวิตที่บินได้นั้นพัดผ่านทำให้ผ้าที่กั้นกลางระหว่างใบหน้าของหญิงสาวหน้าอกใหญ่ตรงหน้าของเธอนั้นเปิดออก เป่าหลิงนั้นทำหน้าตามภาพ ก่อนที่เธอจะลองขยี้ตาอีกครั้งเพื่อที่จะดูว่าสิ่งที่เธอเห็นนั้นเป็นจริงหรือปล่าว แต่ไม่มาจะมองยังไง ทั้งใกล้และไกล สิ่งที่เธอเห็นก็ยังคงเดิม…

        สภาพที่สตรีผมเงินนั้นจะเห็น คือเด็กสาวตัวน้อยนั้นจ้องมองเธออย่างตกใจและดูเหมือนว่านางกำลังประเมินอะไรบางอย่างตรงนั้น มือบางนั้นทำเป็นรูปกรอบก่อนที่จะจ้องมองทางหญิงสาว…

       “.........เจ้าเป็นผีหรอ?...” เป่าหลิงกล่าวถามหญิงสาวคนนั้นขึ้นมา และหน้าตาของเธอก็ยังคงเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง…

@LingHao

       “...........” เป่าหลิงนั้นเงียบไป ก่อนที่จะเดินกลับไปนั่งที่ของตนเอง..เธอขมวดคิ้วให้กับความคิดที่เธอกำลังคิดอยู่ ใช้แน่ๆ...เส้นผมสีเงินยวง..นัยต์ตาราวกับลูกกวางพึ่งเกิด ดูใสๆไร้สมองหน่อยๆ..ต่างกันแต่ตรงสายตานั้นมีความโศกแต่นี้ไม่...อาจจะไม่..แต่ซ่อนอยู่ภายในก็ไม่รู้ ไม่อาจทราบได้….

       “......” หรือว่าจริงๆแล้ว..มันเป็นเหตุการณ์..แต่นั้นก็เป็นหนึ่งในความสามารถที่เธอได้รับมาจากครั้งนั้นเหมือนกัน อนาคตที่เกิดขึ้น หรือว่าจะ?.. “เจ้าพึ่งเดินทางด้วยเรือมาที่นี้ใช่ไหม?..ไม่สิ...เดินทางกลับมากกว่าเจ้าพึ่งเดินทางกลับมาที่นี้ด้วยเรือ..ใหญ่...ผ่านทะเลตงไห..ใช่ไหม?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามหญิงสาวตรงหน้าของเธอ ขาของเด็กสาวนั้นเริ่มไขว้ห้างราวกับว่าเป็นหญิงสาวที่มีอายุ มือทั้งสองข้างของนางนั้นกอดอกของตนเองเอาไว้แม้ว่าจะไม่มีหน้าอกเลยก็ตามที..เรียกได้ว่า….ของนางกับสตรีผมขาวเงินตรงหน้าต่างกันราวกับฟ้ากับเหว….

       เล็กๆไม่ ใหญ่ๆชอบหรือไงวะ..เหมือนเอาลูกยางมาเทียบกับกระดาน..เศร้าใจ…

@LingHao

       “......เฮ่อ...ไม่อยากจะให้เป็นจริงเลย..” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกเช่นนั้น มือบางของเด็กสาวนั้นขยับไปนวดกุมขมับของตนเองอย่างเหนื่อยๆ ดูเหมือนว่าคงไม่ผิดแน่ แต่ทว่าครั้งนั้นมาเป็นภาพ...ใช่แล้ว..ภาพนั้นก็คือ…

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเด็กสาวนั้นค่อยๆ แปรเปลี่ยนสีเป็นสีแดงในชั่วพริบตา..เธอกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ว่าเธอควรจะบอกดีหรือไม่ หรือว่าให้ยัยเด็กนี้ไปเผชิญสถานะการณ์แห่งนี้เอง..แต่หากเป็นเช่นนั้น…..คงไม่มีทางหนี.. เมื่อคิดได้ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเป่าหลิงก็เหลือบมองไปทางร่างกายของหญิงสาว…

        ………….. ตายแน่….. ไม่สิ...ออกมาไม่ได้แน่….

        “อืม??..จะว่ายังไงดีล่ะ?..ฝันเห็น?..ก็ไม่ใช่ฝัน..เอาเป็น?..ไม่สิมันก็ฝันนั้นล่ะ..แค่มัน..เป็นฝันบอกเหตุเฉยๆ...เจ้า..จะโดนจับตัว..โดยบุรุษหื่นกามที่เห็นว่าเจ้าหน้าเหมือนฮูหยินที่ตายไป..อืม..หัวหงอกๆหน่อย...เอาเถอะไม่ใช่เรื่องของข้า..แต่ระวังไว้แล้วกัน เพราะยังไงมันก็คงจะมาจับเจ้าละมั้ง?.....อ้อ….จริงสิ..เจ้ามีคนรักแล้วนี้ ให้คนรักเจ้าช่วยก็ได้”

        อยู่ๆเป่าหลิงนั้นก็พูดเช่นนั้นออกมาอย่างดูเหมือนกับว่าไม่ค่อยใส่ใจ แต่ทว่าอะไรบางอย่างนั้นก็มาสะกิดที่หัวสมองของเธอ