เจ้าของ: LingHao

{ เมืองเจียงหลิง } ภัตตาคารซุ่ยเมิ่งเซียนหลิน | 醉梦仙霖

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-2-11 16:50:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-2-11 16:57


แม่หม้ายลูกสองกลับสู่แดนฮั่น
962
{ คิดค้นอาหาร - หวู่เถาโข่วโร่ว ⅓ }
แดกคือวิธีแก้ไขที่แท้ทรู


         ย้อนกลับไปวันก่อนเมื่อจวงถิงซู่เห็นบุรุษผมทองที่มาพร้อมกับน้องสาวหลาน แน่นอนว่าจิตใจคนห่วงใยต้องการคำอธิบายอย่างด้วย ถึงแบบนั้นก็ทราบดีว่าถามต่อหน้าคงไม่เหมาะจึงเชิญกึ่งบังคับให้อีกฝ่ายตามมาหลังเรือนพัก ยิงคำถามระรัวไม่ปิดบังความระแวงสงสัย

         “ท่านคือเซวียน? ให้เดาจากสีผมคงไม่ใช่ชาวฮั่นแน่ๆ สินะ ขอโทษด้วยที่ข้าพูดห้วนพอดีมันชิน ข้าจวงถิงซู่เป็นเหมือน….เอ่อ พี่สาวของน้องหลาน ตอนนางถูกไอ้โฉดโจรสลัดนั่นจับตัวไปแถวอู๋จวิ้นข้าก็อยู่ด้วย เอาล่ะพอจะบอกได้ไหมว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง”


        เซซ๊ยนหยวนอี้เฟยเล่าเพียงคร่าวๆ ว่าพบกับหลิงหลานีท่ถูกขายเป็นทาส แต่มิได้บอกถึงสถานะของตนเองที่ใต้หวัน เพียงบอกว่าตามมาส่งนางที่ฮั่น น่าเสียดายเรือถูกมรสุมอัปปางกลางทะเลตงไห่เสียก่อน
"เทียบกันแล้ว.. ข้ากับหลิงหลานก็มิใช่คนอื่นคนไกล ส่วนซิงจื่อเป็นเด็กหนุ่มที่พบในระหว่างทางบังเอิญช่วยเหลือกันไว้เท่านั้น"
       “...เด็กน้อยสองคนนั่น อย่าบอกนะว่าคือลูกของนางกับท่าน!! เดี๋ยว...เจ้าล่อลวงนางงั้นหรอ!!” จวงถิงซู่หางคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินคำอธิบายเริ่มคิดไปไกล คุณธรรมใจใจกู่ร้องออกมา ‘นางเดียงสาเพียงนั้นหามิใช่เพราะลูกแกะน้อยถูกพวกหมาป่าเจ้าเล่ห์คาบไปกิน จะ...ได้ยังไง!!’

       “ช้าก่อน... ข้าตามมาเพื่อคุ้มครองนางกับเด็กๆ เท่านั้นไม่เคยมีจุดประสงค์ร้ายแอบแฝง ส่วนเรื่องบิดาของจวินเหว่ยกับชุนเหลียน ขอแม่นางจวงอย่าพึ่งรีบถามหลิงหลานตอนนี้เลยจะดีกว่า” บุรุษผมทองกล่าวแนะนำเพราะศึกษาธรรมเนียมชาวฮั่นมาพอสมควรแล้ว ‘มีเป็นเดือดเป็นแค้นแทนดูท่าจอมยุทธ์หญิงผู้นี้จะห่วงใยหลิงหลานอย่างแท้จริง แต่ขอโทษทีนะแม่นางสงสัยผิดคนแล้ว’ ชายหนุ่มถอนหายใจพลางคลี่รอยยิ้มอบอุ่น

        “อันที่จริงหากเป็นได้เช่นที่แม่นางว่าคงจะดีไม่น้อย… น่าเสียดายที่ข้ามิใช่ แต่วางใจเถอะบิดาของเด็กทั้งสองจัดเป็นชนชั้นสูงของเกาะไต้หวันพวกเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีแทบไม่เคยสัมผัสความลำบาก”

       จวงถิงซู่ขมวดคิ้วกับคำตอบนี้ ‘ยังไงฟะที่ว่าดี? หรือว่าไม่ใช่แต่อยากจะใช่? ทำไมกันหรือ..พ่อของเด็กมีปัญหา?’
       ลองมาคิดๆดูแล้วหญิงสาวผู้หนึ่งถูกโจรสลัดจับตัวไปหายสาบสูญห้าปี เรื่องนี้มิควรเผยแพร่จริงๆ นั่นล่ะ “แต่เด็กๆ ทั้งสองไม่ใช่ตุ้กตาตัวเท่ามือนะ เห็นทนโท่ขนาดนี้จะปิดไปได้สักกี่น้ำ? ข้าไม่ถามน่ะได้ เรื่องน้องหลานจะทำอย่างไรต่อ?”

       คล้ายบิดามารดากำลังคุยถึงอนาคตบุตรสาวสีหน้าทั้งสองดูเคร่งเครียดนัก  

       “.....ข้าจะลองโน้มน้าวนางดูอีกครั้ง จวินเหว่ยไม่มีปัญหาคล้ายนางขนาดนั้นบอกว่าเป็นญาติผู้คนยังเชื่อ แต่สีผมของชุนเหลียนค่อนข้างโดดเด่นเกินไปถ้ายังไงทั้งสองยังเล็กมาก ไม่เหมาะระหกระเหินเดินทางเท่าไรให้อยู่ที่นี่ มีคนคอยดูแลไปก่อนอนาคนค่อยปรึกษากันอีกที”

       จวงถิงซู่ครุ่นคิดจ้องวิเคราะห์อีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง ไม่พบพิรุธใดในดวงตาคู่ครามล้ำลึกนั้น
       จ้องอยู่จนเมื่อยตานางถอนหายใจ “เฮ้อ… ตอนนี้ก็คงจะมีอยู่ไม่กี่วิธีละนะ เอาก็เอา!! ไม่ให้ถามก็จะไม่ถามแล้วกัน” นางคิดว่าหากหลิงหลานยังเป็นคนเก่าคงจะมีสักวันที่ยอมเปิดใจเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้พี่สาวคนนี้ฟังเองละมั้ง

         หลังส่งซิงจื่อไปพักกับผานซุ่นแล้วหลิงหลานก็จัดแจงให้บุรุษผมทองพักที่ห้องพิเศษ ส่วนตนเองกับลูกพักยังอาคารลับที่เดิม ตลอดทั้งคืนนางย้ายไปเบียดเตียงกับพี่จวง คล้ายลูกเจี้ยบอ้อนแม้ไก่ ฝ่ายนั้นคร้านจะไล่ด้วยถูกเสียงอ้อนบอกว่า ‘ห้าปีแล้ว.. จากกันคราวนั้นต้องรอถึงห้าปีข้าคิดถึงพี่มากเลยคิดว่าชีวิตนี้จะไม่ไก้กลับมาพบหน้ากันอีกแล้ว’ มือที่จะไล่กลายมาเป็นกอดสตรีผมเงินลูบหลังปลอบเบาๆ

        “ชะตาชีวิตผู้คนไม่แน่นอนแม่ชีที่สอนข้าเคยบอกเอาไว้ ตราบใดที่เรายังมีความหวังและพยายาม… วันหนึ่งจะสัมฤทธิ์ผลอย่างแน่นอน น้องหลานเจ้ากลับบ้านแล้วนะ”

        “มีความหวังเพราะคิดว่ามีคนรอการกลับมาคนที่คิดถึงกัน..ขอบคุณที่พี่ยังรอข้า ขอโทษที่ปล่อยให้พี่ต้องลำบากปกป้องที่นี่เป็นเวลานาน จากนี้พวกเรามาก้าวไปด้วยกันนะเจ้าคะ” หลิงหลานกอดแขนอีกฝ่ายรุ้สึกอบอุ่นใจเป็นครั้งแรกตั้งแต่เหยียบเข้าแผ่นดินฮั่น จวงถิงซู่ยิ้มแย้มแตะลูบปลอบน้องสาว

        "อื้ม.. หลังจากนี้ก็พยายามไปด้วยกันนะน้องหลาน"

        ในที่สุด.. เด็กน้อยผู้หลงทางก็ข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมาถึงบ้านอย่างแท้จริง

………………………….

        เช้าวันถัดมาซิงจื่อเดินทางไปซินเอี๋ยเพื่อฝึกงาน ส่วนทางด้านเซวียนหยวนอี้เฟยอาสาช่วยเหลือด้านการบัญชี แน่นอนว่าพรสวรรค์ของอีกฝ่ายเป็นวาสนาต่อภัตตาคารแห่งนี้เรื่องอะไรจะปล่อยให้สูญเปล่า หลิงหลานมอบเงินทุนครึ่งหนึ่งให้บุรุษผมทองนำไปปรับปรุงพัฒนาตามที่เขาเห็นสมควร รวมถึงนำรายการบัญชีอาหารและตารางการเข้าพักโยนตูมใส่เขาด้วย ส่วนตัวนางเข้าครัวไปแลกเปลี่ยนสูตรอาหารกับพ่อครัวผานซุ่น ‘...แบบนี้คล้ายธุรกิจครอบครัวขึ้นมาเยอะเลยแฮะ’

         ฝ่ายพ่อครัวเอกแห่งเจียงหนานมีตำรับของซีอวี้ ทางแม่ครัวคนกาวมีทางไต้หวัน นั่งจ้อกันไปครึ่งวันได้ผลสรุปออกมาว่าปรับปรุงสูตรอาหารที่มีอยู่ก่อนเพื่อลดค่าใช้จ่าย เสมียนช่วยทำรายการอาหารที่ลูกค้าไม่ค่อยเลือกสั่งซ้ำวางเรียงกัน ดูเหมือนมีปัญหาอยู่หลายจาน

        “โข่วโร่ว(สามชั้นอบ)หรือ? ทำไมสามเดือนที่ผ่านมาขายได้แค่ 50 จานเองล่ะ? จำนวนน้อยเกินไปแล้ว” สมัยที่นางยังอยู่จานนี้ขึ้นชื่อระดับต้องทำเพิ่มวันต่อวันเชียวนะ

       “บางทีคงเป็นเพราะผักดองเจ้าประจำเลิกจำหน่ายไป ของเหล่าโต้วท้ายตลาดบุตรสาวเขาออกเรือนไปกลางปีก่อน ไม่มีคนช่วยทำเหล่าโต้วอายุมากแล้วทำคนเดียวไม่ไหว.. ข้าลองหาผักดองที่อื่นรสก็ไม่ได้เหมือนของเจ้านี้จริงๆ” เสมียนกล่าว

        ผานซุ่นเสนอขึ้นว่า “พ่อครัวชาวหมินเยว่ของที่นี่เคยบอกว่าโข่วโร่วทำได้ทั้งตุ๋นผักดองและอบเผือก หากผักดองไม่มีเราลองเปลี่ยนวัตถุดิบเป็นเผือกดีไหม? หน้าหนาวเช่นนี้อาหารจำพวกเนื้อสัตว์มักจะขายดี แต่อาจต้องปรับปรุงสูตรกันสักหน่อย”

        หลิงหลานเห้นด้วยแล้วช่วยกันคนละไม้คนละมือเริ่มเตรียมหมูสามชั้นส่วนผานซุ่นหั่นเผือกไว้รอ นางรับหน้าที่จี่ลงในกะทะตามสูตรของยาวหมินเยว่ ทว่าผิดพลาดไปสองหน...ไฟแรงจนเผือกไหม้ เสียวัตถุดิบฟรีๆ เอาไปเลี้ยงหมู หญิงสาวถอนหายใจนั่งลอกเสี้ยนและปอกเผือกใหม่ มือเรียวขยับกระฉับกระเฉง เรื่องการทำอาหารช่วยให้มีสมาธิ นางทอดเผือกกับหมู่ด้วยไฟกลางจนพอเปลี่ยนสี นำหมูไปแช่น้ำพักไว้

       “ท่านปรุงส่วนซอสเคี่ยวไปด้วยเลย” สตรีผมเงินบอกกล่าวผานซุ่นที่กำลังเตรียมลังนึ่ง พวกเขาใช้ซีอิ้วขาวและซีอิ้วดำ รากผักชีเล้กน้อยตั้งเคี่ยวกับกระวานเพิ่มความหอม ใส่เหล้าจีนตั้งหมอราวครึ่งชั่วยามส่วนผสมเริ่มลงตัว นำหมูลงเคี่ยวอีกครึ่งชั่วยาม เหงื่อไหลกันเป็นแถบเมนูนี้ใช้ความพิถีพิถันกันจริงๆ “ได้ที่แล้วตั้งนึ่งเถอะ.. ตามสูตรว่าสักสองชั่วยาม”

      “สองชั่วยามเลยหรือ?” แบบนี้เท่ากับใช้เวลาท้้งวันน่ะสิ… หลิงหลานเงินหน้าคะเนเวลา ตอนนี้สายๆ ใกล้เที่ยงเอาไงดี ระหว่างนั้นบุรุษผมทองให้จวินเหว่ยเดินมาเรียกนัยว่าเขาเจอสถานที่เหมาะๆ ด้านนอกเมืองใช้ฝึกวิชาได้

      หลิงหลานทดเวลาไว้ในใจ กล่าวกับผานซู่นว่าเดี๋ยวสักบ่ายๆ ตนจะกลับมาอีกหนเพื่อเปิดหม้อช่วยชิม

ใช้รูปปั้น จวงถิงซู่
        
        @Admin         




แสดงความคิดเห็น

อาหารยังไม่สมบูรณ์ โปรดลองใหม่อีก 2 วัน   โพสต์ 2019-2-11 17:24
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ จวง ถิงซู่ เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-2-11 17:21
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +10 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-11 17:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -62 Point +5 บุ๋น +5 ย่อ เหตุผล
zifu + 5
Admin + 10 + 500 + 35 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บลัดดี้ไนท์แมร์
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x500
x10
x2
x302
x5
x10
x3
x7
x10
x2050
x220
x11
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x91
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x422
x3
x3
x14
x1
x1
x5
x199
x243
x1
x14
x6
x8
x20
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x130
x737
x18
x7
x20
x155
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x327
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x12
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1105
x321
x2100
x2
x7900
x438
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x435
x2723
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7259
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x37
x34
x683
x470
x30
x223
x206
x9
x1210
x1395
x5901
x964
x133
x440
x130
x61
x52
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x830
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5681
x29
x15
x85
x179
x1000
x13
x4253
x2935
x1799
x3479
x9999
x2466
x3410
x2730
x1890
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2630
x3864
x2330
x151
x2861
x4466
x4399
x1805
x3768
x2205
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5486
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7347
x1273
x7661
x4470
x503
x1208
x1834
x900
x10
x1122
x2969
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x25
x8
x1737
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31
x212
x1117
x92
x2408
x2086
x130
x19
x1478
x2378
x2259
x3
x287
x3676
x2463
x7884
x518
x401
x4106
x5439
x9999
x16
x2489
x2452
x5805
x8000
x3380
x1666
x30
x3770
x1019
x70
x328
x151
x2916
x2118
x9999
x44
x4611
x9999
x9999
x9999
x3130
x2049
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3190
x4099
x787
x1
x765
x1790
x535
x1241
x6211
x2365
x5866
x5004
x9999
x7914
x9999
x3159
x2323
x2652
x3456
x4274
x2252
x404
x66
x1
x15
x1989
x6767
x743
x1
x4827
x8387
x68
x9999
x678
x1418
x1074
x6534
x105
x3595
x1105
x454
x105
x1177
x297
x8
x184
x37
x9999
x1123
x2070
x3514
x195
x666
x468
x100
x1301
x1656
x9999
x3780
x1295
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
โพสต์ 2019-2-11 20:52:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด

แม่หม้ายลูกสองกลับสู่แดนฮั่น
964
{ ทอผ้า : มุมแม่ศรีเรือนของหญิงกาว }
นี่หรือคือพิณไอจี๋?


        เสมียนหนุ่มนึกปวดกบาลพอสมควร หลงจุ้ของเหลาแห่งนี้หายไปห้าปีไม่มีใครทราบว่าไปไหน กับใคร อะไรยังไง..นอกจากคำบอกเล่าของชวงถิงซู่ว่านางถูกโจรสลัดจับตัวไป ‘รึว่าจะหายไปนอกด่านมานะ? แต่ว่าไอ้หน้าหล่อหัวทองรายนั้น… ดูไม่คล้ายชาวฮั่นจริงๆนี่นา แม้ภาษาคล่องยังกับเป็นสายเลือดโดยกำเนินเลยก็เถอะ’ เขาเดาสุ่มไปเรื่อยเพราะเมื่อครู่ไปลองสะกิดถามจอมยุทธ์หญิงมา อีกฝ่ายนอกจากไม่ตอบยังแยกเขี้ยวใส่เชิงว่า ‘อย่าถามมากความปั๊ดกินหัว!!’

        ระหว่างนั่งทำบัญชีเหล่าซาลาเปาแก้มขาวน้อยสองคนก็เดินตุ้งดุ๋งเข้ามาใกล้ๆ จวินเหว่ยเคยชินกับบรรดาตัวเลขและลูกคิด จับจ้องการทำงานของผู้ใหญ่อย่างสนใจ ส่วนชุนเหลียนหลังพี่ชายซิงจื่อมาชวนไปเที่ยวก็ติดสอยห้อยตามไปตั้งแต่ช่วงบ่าย เฉินเยี่ยเห็นใบหน้าดวงตาเดียงสาละม้ายคล้ายหลงจุ้หลานอยู่หลายส่วนแล้วถอนหายใจ ‘สตรียังมิได้ออกเรือนกลับมีบุตร...แบบนี้ก็ลำบากมิใช่น้อย’

         “ท่านอา...ตรงนี้คำนวนผิด 39 จาน ไม่ใช่ 28 จากแถวบนคือจำนวนคงค้างไม่ใช่จำนวนจำหน่าย” จวินเหวิยยกนิ้วสั้นๆ จิ้มจึก

         เฉินเยี่ยมัวแต่ใจลอยถึงกับทำบัญชีผิดพลาด นี่มันหน้าที่การงานเลยนะเขาเหงื่อตก “ขอบใจหนูน้อยๆ ฮะ...เรื่องนี้รู้กันแค่เราสองคนนะ?” แย่งกลับมาได้แค่บัญชีของหอหลัก ส่วนของหอทิงหลินหกชั้นนั่นบัญชีงานของเขาถูกเจ้าผมทองหน้าหล่อนั่นชิ่งไปแล้ว!!

         หลิงหลานกลับมาถึงภัตตาคารในเวลาบ่ายแก่ๆ บุรุษผมทองไปปรึกษาเรื่องสร้างห้องเก็บความเย็นกับพ่อครัวใหญ่ ส่วนนางหาผานซุ่นไม่เจอคิดว่าเขาคงไปดูสัตว์ในเล้าจึงหลบไปพักข้างต้นไม้ ในสวนป่าอากาศเย็นสบายนึกขึ้นได้ว่าตนซื้อเส้นด้ายมาจากเมืองท่า หญิงสาวเข้าอาคารลับไปเอาขนาดเสื้อผ้าของเด็กๆมาวัด

        “อื้ม...ชุดฤดูหนาวคงต้องบุนวมสินะ”

         มือเล็กเริ่มกะโครงอย่างชำนาญ ส่วนของลุกทั้งสองชิ้นนิดเดียวใช้ความละเอียดละอออย่างสุดซึ้ง ของจวินเหว่ยเลือกใช้สีม่วงอ่อนมาขึ้นโครง ส่วนลูกสาวซุกซนเอาเป็นสีเหลืองอมน้ำตาลที่เปื้อนยาก กรรไกรตัดตามขนาด เริ่มเย็บประกบผ้าแต่ละชิ้นเข้าด้วยกัน ปุใยฝ้ายจนฟองฟู กระบวนการเหล่านี้ใช้เวลาไม่นาน ดรุณีเน่งน้อยนั่งคิดอยู่ระยะหนึ่งหนึ่งว่าจะปักอะไรลงชุดดีหนอ

       “จวินเหว่ยชอบกินองุ่น…. องุ่นละกัน ส่วนชุนเหลียน.. เอ่ ถั่วแดง? จะแปลกๆไหมนะปักถั่วแดง?”

        แปลกไม่แปลกไม่รุ้ล่ะนางลงมือปักแล้ว เส้นด้ายบางจ๋อยถูกสาวขึ้นวนพันนิ้วไว้ไม่ให้ยุ่งเหยิง ปลายนิ้วจรดจิ้มปักอย่างรวดเร็ว ทั้งลวดลายขึ้นโครง องุ่นผลกลมไล่สีน่ารักน่าชัง ลามไปถึงเมล็ดถั่วแดงเต็มอิ่มสมบูรูษเว้นเว้าตรงกลาง ปักไปก็อมยิ้มไปคิดถึงว่าลูกทัง้สองตอนใส่จะดูเป็นยังไงนะ? ตุ๊กตากระเบื้องปั้นน้อยๆ ? พันซ้อนปมด้ายด้านหลังเป็นอันเสร็จสิ้น

       "น่าเสียดายถ้ามีขนกระต่ายหรือขนจิ้งจอกคงช่วยให้อุ่นมากขึ้น เอาไว้ลองไปหาซื้อดูดีกว่า..."

        จังหวะนั้นจวงถิงซู่มาตามนางไปหาผานซุ่น พวกเขาเปิดหม้อชิมหวุ่ถงข่งโร่ว… ปกติแล้วเผือกกับเนื้อหมูต้องละมุนลิ้นกำลังดี แทบไม่ต้องเคี้ยวทว่าผลงานที่ออกมา..หายนะยิ่ง นอกจากละลายในปากยังละลายในมือ เหลวไม่เป็นเนื้อมองไม่ออกแล้วว่าไอ้สิ่งนี้มันเคยเป็นอะไรมาก่อน

        “เอาไว้ลองทำใหม่ดูอีกทีพรุ่งนี้แล้วกันนะ….” ผานซุ่นกล่าวอย่างปลอบใจ พลันนึกขึ้นได้ว่าระหว่างเดินทางตระเวณทั่วซีอวี้ตนได้เครื่องดนตรีมาชนิดหนึ่ง อันเล็กเกินกว่าบุรุษจะเล่นเหมาะนำออกมาให้หญิงสาว

       “แม