1234
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } วัดไป๋หม่า | 白馬寺

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2020-6-7 21:09:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2020-6-7 21:12

น้ำผึ้งพระจันทร์ฉบับราชโองการ
1867
ตื่นเช้าทำบุญใส่บาตร
               
          เหมือนทุกอย่างจะคับคล้ายคับคลากับเมื่อวันก่อน ที่มีสองสตรีอยู่บนหลังฮิปโปทอง โดยที่ใกล้ๆก็ปรากฏร่างของบุรุษองอาจอยู่บนหลังอาชาชั้นดี ลักษณะท่าทาง ทั้งกิริยา และการแต่งตัวของทั้งสามล้วนดึงดูดสายตาของชาวเมืองทุกครั้งที่เดินผ่าน บ้างก็มองด้วยความสนใจ บ้างก็มองว่าประหลาด แต่ทั้งสามมีหรือที่จะสนใจ ต่างคนต่างปล่อยผ่านและเดินทางตามเส้นทางไปเรื่อย เพื่อไปให้ถึงวัดไป๋หม่า ที่ซึ่งพี่สาวหลานตั้งใจจะไปเพื่อทำสิ่งที่เรียกว่าการถวายสังฆทาน

         ร่างเน่งน้อยบิดกายบนหลังเจ้าสี่ขา เกลี่ยปอยปมเงินไปด้านหลัง เอนเอาศอกลงเท้ากับพนักพิงส่วนยื่นของอานที่ให้คนปรับแต่งให้ไปหยกๆ กวาดสายตาตรวจดูรายการสิ่งของนำถวายรอบแล้วรอบเล่า คล้ายว่าจะยังขาดอะไรไปบางอย่างนางนึกไม่ออก มือกลึงมุกราตรีพลางๆ ครุ่นคิด ‘อาหารแล้ว น้ำชาแล้ว.. สุราตัดทิ้งไป อีกสักพักจะเข้าหน้าฝนหรือว่าควรถวายผ้าสงบจีวรเพิ่มกันนะ? เหล่าภิกษุอยู่จำพรรษาข้าวของจะต้องมีให้มากพอ’

          “ พี่สาว ปกติแล้วท่านไปทำเรื่องเช่นนี้บ่อยหรือไม่ ? “ เอ่ยปากถามด้วยความสนใจ ในขณะที่มือยังคงพัดโบกพัดเจ๋อซานที่ติดตัวไว้เสมอเพื่อคลายความร้อนจากอากาศ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้มีผลกับร่างนางมากนัก แต่มีลมไว้ให้เย็นใจก็คงจะดีกว่า เจ้าพวกฮิปโปต่างก็เดินอุ้ยอ้ายตามปกติของพวกมัน ช่วงแรกนางก็คิดว่าประหลาด แต่ดูไปดูมาก็จัดว่าน่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

         “หืม… น้องเหมยหมายถึงทำบุญ?” นิ้วเรียวเก็บมุกราตรีเข้าแขนเสื้อ กลั่นพลังลมปราณเป็นม่านน้ำให้ตนเองคลายร้อน ไม่ว่าแดดจะแรงแค่ไหนผิวพรรณของป๋อหยางหวางเฟยยังคงชุ่มฉ่ำอยู่เสมอ “จำพูดว่าบ่อยก็ไม่ค่อยถูกนัก ต้าฮั่นเราพึ่งจะมีอารามไป๋หม่าเป็นวัดพุทธแห่งแรกก็ในสมัยที่หลิงเฮ่าพี่ชายข้า ได้นิมนต์ธรรมฑูตทั้งสองท่านมาจากชมพูทวีปเมื่อห้าปีก่อน เมื่อรวมกับวัดเก้าราชันที่อู้หลิงเป็นสองแห่ง เรียกได้ว่าสถานที่ยังไม่เพียงพอ”

          หยาเหยี่ยนหวางนึกดำริในใจบางประการในเมื่อนางบอกว่าไม่พอ มิสู้ตนนิมนต์ภิกษุสักรูปไปสร้างอารามที่หลันเยี่ยเสียเลยเป็นอย่างไร?

          ร่างสูงบนหลังอาชากระตุ้นเจ้าท่าเสวี่ยขนานไปกับสตรีทั้งสอง  “เสี่ยวหลานมีใจศรัทธาในพุทธศาสนา แต่ในต้าฮั่นลัทธิเต๋าหยินยังคงหยั่งรากลึก การที่น้องเหมยจะไม่ทราบการทำบุญในลักษณะนี้จึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้”

         “ เดิมทีแล้วบ้านน้องไม่ค่อยเดินทางไปที่วัด เนื่องจากเพียงแค่ใช้เวลาทำงานในร้านก็มากโข การไปถวายสังฆทานเช่นนี้ นับว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่ไม่น้อย น้องจึงขาดประสบการณ์ คงต้องขอรบกวนพี่สาวแนะนำแล้ว “ ยังไงนางก็เป็นผู้น้อย ซ้ำแล้วยังขาดความรู้อีกมาก กล้าถาม กล้าคิด กล้าแสดงออก แม้บางครั้งจะดูเสียกิริยา แต่มีความรู้ประดับหัวไว้ก็นับว่าดีกว่ามาก “ แล้วท่านล่ะ พี่ชาย ? ปกติเคยไปทำบุญเช่นนี้บ้างหรือไม่ ? “  

            พักตร์คมคายพยักรับคราหนึ่ง “ฝ่าบาททรงทำนุบำรุงทั้งพุทธและเต๋า ยกย่องพระสมณะโคดมเป้นมหาปราชญ์แห่งยุคถึงกับส่งคณะฑูตไปที่ชมภูทวีป พวกข้าพี่น้องจึงมีโอกาสฟังเทศนาจากท่านเจ้าอารามไป๋หม่าอยู่บ่อยครั้ง”  แน่นอนว่ามีโอกาสฟังเท่านั้น ตัวเขาชื่นชอบการออกแรงมากกว่านั่งฟังอะไรยาวๆ นอกจากสวี่เอ๋อร์ที่ดูจะสนใจแล้วตนก็โดดร่มอยู่ร่ำไป

         “ นับว่าโชคดีนัก ทั้งพี่ชาย พี่สาว ต่างมีใจใคร่ศึกษาพุทธศาสนา เห็นทีน้องคงต้องลองศึกษาดูบ้างเสียแล้ว “ ดรุณีสาวในอาภรณ์สตรีสีครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มใสทว่าแฝงความมั่นใจ โดยรวมมักจะแตกต่างจากสตรีในห้องหอทั่วไปที่มักจะพอใจเพียงกับสิ่งที่รู้อยู่แล้ว แต่นางกลับชื่นชอบการตามหาศาสตร์ใหม่ๆ มาเสริมสร้างความคิดแก่ตัวเอง เมื่อมาอยู่ในฉางอัน นางก็มักจะเคยได้ยินเรื่องราวของวัดไป๋หม่าแห่งนี้อยู่บ้าง ว่าถูกสร้างให้ด้านหลังวัดติดกับหุบเขาที่ทั้งเงียบสงบและเหมาะแก่การบำเพ็ญเพียร

          เนิบนาบกันมาตามทางแวะร้านเมล็ดแตงคั่วของโปรดใครบางคนเสร็จแล้ว ทั้งสามพร้อมทั้งสัมภาระสังฆทานก็สามารถดั้นด้นมาจนถึงวัดไป๋หม่าช่วงเพลพอดิบพอดี หลิงหลานอธิบายไปพลางๆ ระหว่างรับการประคองจากสวามีขึ้นบันไดที่สูงชัน “เขาอู่ไถอีกด้านของฉางอันเป็นแห่งสันโดดสำหรับผู้ฝึกพรตบำเพ็ญสมาธิ ส่วนวัดไป๋หม่าแห่งนี้ก็มีทั้งผู้มากจิตศรัทธา และชาวบ้านที่ต้องการความสงบมาขอพึ่งใบบุญทางวัด อีกครู่หนึ่งเข้าไปน้องสาวจะได้เห็นฆารวาสออกมาเดินจงกรมบ้าง กวาดตามลานวัดบ้างนั่นคือการบำเพ็ญประโยชน์ทำตนให้มีคุณค่า และมีสติอยู่เสมอ”

          ไป๋อวี้ก้าวเดินตามสองผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง โดยรักษาระยะห่างไว้พอควร แต่ก็ยังใกล้พอที่จะพูดคุยกันได้โดยง่าย กวาดสายตามองรอบข้างด้วยความสนใจ บรรยากาศสงบเงียบ ทั้งยังดูเหมาะแก่การผ่อนคลายใจ แม้จะเป็นเพียงแค่บันไดสูงชัน แต่ทุกครั้งที่ก้าวขึ้นไปในทุกขั้น กลับดูเหมือนจำต้องละทิ้งสิ่งหนักใจทั้งหลายที่ค้างคาให้ปลิดปลิวไปพร้อมสายลมบางๆที่ผ่านร่างกาย สองมือถูกขยับมากุมอยู่ด้านหน้า

           “ พี่สาว ที่นี้ดูแล้วสงบ ไร้ซึ่งสิ่งรบกวน หากวันใดที่มีปัญหาในใจ ก็สามารถมาที่นี้ได้เสมอ น้องพูดถูกหรือไม่เจ้าคะ ? “ เอ่ยถามเผื่อเอาไว้ก่อน เพราะช่วงนี้นางดูจะฟุ้งซ่านกับตัวเองบ่อยเกินกว่าปกติ หวังว่าการมาครั้งนี้จะช่วยให้นางสบายใจและปล่อยวางปัญหาในใจลงได้บ้าง

          “หุหุ อันที่จริงคนเรามองหาสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจไปเรื่อยก็เพราะทุกข์ ถ้าหากผู้บ่ายหน้าเข้าอารามมีแต่ความร้อนใจเสียเก้าในสิบ สถานที่แห่งนี้จะยังร่มเย็นอยู่ล่ะหรือ? ฮ่าๆ” ขึ้นมาจนถึงบันใดขั้นบนสุดเสียทีสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ หลิงหลานดึงผ้าซับเหงื่อออกมาแตะๆไปตามแก้มเนียน และแล้วก็นึกขึ้นได้หันไปหาสวามีชูเชิงว่าให้ก้มลงมาหน่อย ก่อนจะซับต่อให้เขาด้วยผ้าผืนเดียวกัน

            ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีตามมาตราฐานสตรีฮั่นแล้วหันกลับส่งยิ้มให้เหมยไป๋อวี้ อธิบายต่อ  “แต่หากถามว่าช่วยคลายความกลัดกลุ้มนั้นได้จริงหรือไม่.. พี่สาวมองว่าต้องแล้วแต่คน หลักคำสอนของพุทธง่ายต่อการเข้าถึงแต่การจะปฎิบัติตามได้นั้นต้องกระจ่างในใจตนเสียก่อน ละกิเลสไปได้.. ร้อยหมื่นทุกข์ไม่กล้ำกราย”  

            “ดูเหมือน.. ไม่ต้องมาถึงอารามที่จวนเราก็มีนักเทศน์น้อยอยู่แล้วนะนี่” หยาเหยี่ยนหวางเอ่ยกระเซ้า ก่อนจะได้รับค้อนใส่หนึ่งวงเป็นรางวัล

          หญิงสาวกางพัดเจ๋อซานและช่วยพัดให้สองผู้สูงศักดิ์ที่ทั้งดูแลทั้งหยอกล้อกันอย่างหวานชื้น หากพี่ชายหลิวไม่พูดถึงการที่พี่สาวหลานเป็นนักเทศน์น้อยล่ะก็ คงจะมีความหวานฟุ้งลอยตามอากาศมากกว่านี้เป็นแน่ เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะนึกย้อนไปถึงคำพูดแนะนำจากพี่สาวหลาน จริงอยู่ที่ทุกผู้คนล้วนตามหาสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หลักคำสอนของพุทธเข้าใจง่ายเพียงใด แต่หากตัวเราไม่อาจทำตามได้ทั้งหมดก็คงหมดสิ้นซึ่งประโยชน์

          เงยหน้ามองท้องฟ้า ละสายลงมองบรรยากาศรอบข้าง แสงตะวันที่สาดส่องลงมาเกรงว่าหากยืนอยู่แบบนี้ต่อไป เดี๋ยวก็ได้เหงื่อออกจนเหนียวตัวหมดกันพอดี สองขาสาวเท้าเข้าใกล้สองผู้สูงศักดิ์ตรงหน้า และเอ่ยบอกเล็กน้อยโดยที่มือยังคงคอยใช้พัดเจ๋อซานขยับสร้างกลุ่มลมไปทางพี่ชายหลิว และพี่สาวหลานอยู่ไม่ห่าง

           “ พี่ชาย ดูท่านพูดนะ.. เอาเถอะ พวกเราเข้าด้านในอารามกันเลยดีกว่า “

           “แค่เย้านางเล่นเท่านั้น หึหึ แต่ถึงเสี่ยวหลานยินดีเทศนาล่ะก็ข้าย่อมน้อมรับฟังอย่างไม่ขัดข้อง” กล่าวราวกับหมายจะเขาใจภรรยา สำหรับหลิวตานแล้วน้ำเสียงหวานเจื้อยแจ้วของเจ้าแกะน้อยน่าฟังกว่าสมณะที่สาธยายมนตราด้วยเสียงโดทนเดียวเป็นไหนๆ

            หลิงหลานไม่สนใจเขา เดินนำลิ่วๆ ไปแจ้งต่อพระอุปัชชาผู้ดูแลด้านหน้ากุฎิว่านางจะมาถวายสังฆทาน ทั้งสามได้รับการเชื้อเชิญด้วยไมตรีจิตจากพระลูกวัดมายังธรรมศาลา “ประสกทั้งสาม เชิญตามอาตมาทางด้านนี้….ท่านเจ้าอาวาสพึ่งรับฉันเพล นับเป็นเวลาเหมาะพอดี”

           “พวกเรานำทั้งข้าวสารและอาหารแห้งมาถวาย รวมแล้วจำนวนไม่น้อยอาจต้องให้คนช่วยขนกันหลายต่อ รบกวนด้วยเจ้าคะ” สตรีผมเงินหน้าใสเอ่ยตอบคล่องแคล่ว ก็มาหลายหนแล้วนี่นะ ไม่ลืมชำเลืองมายิ้มเรียกสหาย “มาด้านนี้เร็ว ศาลาที่ด้านหน้านอกจากใช้เทศนาธรรมแล้วในอดีตครั้งฝ่าบาทประทานงานบุญครั้งแรก ก็ใช้ที่นี่ล่ะ”

          คอยดูแล้วก็เห็นพี่สาวหลานจัดการทุกสิ่งอย่างคล่องแคล่ว ตามประสาคนที่ไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน ก็อาศัยรับฟัง คอยสังเกตุ และจดจำตามสิ่งที่สตรีสูงศักดิ์ตรงหน้านางจัดการ รวบพัดเจ๋อซานและเก็บเข้าไว้ในชายแขนอาภรณ์ ประสานมือไว้ด้านหน้า ในขณะที่เดินตามคำเรียกของพี่สาวหลานที่วันนี้ดูจะสุขใจอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าพี่สาวคนดีของนางลืมไปหรือไม่ว่าตนตั้งครรภ์อยู่ด้วย เหตุไฉนถึงได้เคลื่อนไหวไวกันปานนั้น

         “ ฝ่าบาทประทานงานบุญครั้งแรก.. “ เอ่ยทวนเบาๆ พร้อมกับสอดส่องมองดูศาลาด้านหน้าด้วยความสนใจ สำหรับไป๋อวี้ ภายในวัดไป๋หม่า ไม่ว่าจะสิ่งใดล้วนน่าแปลก ทั้งสถานที่ ผู้คน และบรรยากาศ แม้จะประหลาด แต่ก็ชวนให้ผ่อนคลาย ทั้งยังปล่อยวาง เป็นอีกครั้งที่คราวนี้ นางช่วยพยุงพี่สาวหลานไว้ด้วยอีกแรง เผื่อว่าจะช่วยให้อีกฝ่ายทำอะไรได้ง่ายขึ้นบ้าง “ พี่สาว ให้ข้าช่วยอะไร ท่านบอกได้เลยนะ เดินตามท่านอย่างเดียวบางครั้งข้าก็เกรงใจนะ “

           “ได้สิจ้ะ.. ไม่ต้องห่วงอีกเดี่ยวพวกเราได้ออกแรงกันทุกคนนั่นล่ะ!!” แรงยกของมาถวายนั่นล่ะมิได้คิดเป็นอื่น คนตัวเล็กที่อวบป่องเฉพาะส่วนเดินนำเข้าไปภายในศาลาธรรม มีญาติโยมนั่งกันหน้าสลอนอยู่นานแล้ว พระลูกวัดและเจ้าอาวาสนั่งประจำอาสนะ คุณยายคนหนึ่งเห็นพวกเขาพึ่งมาก็รีบเรียกว่ารีบถวายประเดี๋ยวจะไม่ทันเพล หลิงหลานเลือกที่นั่งทำเลเหมาะๆ หันไปกล่าวกับผู้มาด้วยกันทั้งสองว่า

           “ท่านพี่ น้องสาว เดี่ยวพวกเราถวายอาหารและของบริวารไปพร้อมกับพวกเขาเลยจ้ะ มาขอแรงหน่อยนะให้บุรุษยกถวายแล้วพวกเราแตะเอาได้บุญหมือนกัน”

           “ตกลงเช่นนั้นส่งมาให้ข้าได้เลย” หยาเหยี่ยนหวางเคยเข้าอารามพุทธมาบ้างทราบในข้อนี้ รับเอาข้าวสารอาหารแห้งมาพักไว้ก่อน ส่วนอาหารที่เป็นจานจัดใส่ถาดเพื่อถวายให้แก่หมู่สงฆ์ได้ฉัน ส่วนที่เหลือยังมีญาติโยมได้อาศัยเป็นทาน ถึงจะมากหน่อยก็ไม่เป็นไร หากการทำบุญร่วมชาติตักบาตรร่วมขันจะทำให้เขากับนางได้กลับมาพบกันอีกในภพหน้า เห็นทีต้องทำให้มากสักหน่อย

          แม้ว่าจะไม่เคยมาทำบุญในส่วนของวัดจากศาสนาพุทธ แต่นางก็พอทราบได้ว่านางเป็นสตรีต้องระวังเป็นพิเศษไม่ให้ต้องกายสงฆ์ โชคดีที่พี่สาวหลานเองก็แนะนำในเรื่องของของที่จะถวายให้แก่ท่าน นางนั้นเลือกจัดเตรียมมาเท่าที่ตนพอจะหาได้โดยง่ายและไม่เกินกำลัง นางค่อยๆวางของที่จะถวาย ช่วยกันวางพร้อมๆกับพี่ชายหลิวเองที่ก็วางในส่วนของพี่สาวหลาน ดูแล้วของที่นำมาถวายในวันนี้ก็ถือว่ามีอยู่ไม่น้อย จำนวณของตรงหน้า ดูแล้วก็คงจะเพียงพอกับการแลกด้วยความสบายใจอยู่เหมือนกัน

        ขยับวางของถวายกันอยู่สักพัก สุดท้ายก็ได้ขยับกลับมานั่งพับเพียบตามที่ผู้อื่นกระทำกัน ขอบคุณความช่างดู ช่างสังเกตุของนางที่ทำให้พอรู้เรื่องรู้ราวได้ว่าควรปฏิบัติตัวเยี่ยงไรภายในสถานที่บำเพ็ญเพียรอย่างวัดไป๋หม่า ขยับกลับมานั่งและปรับตัวที่คิดว่าพอจะทนนั่งได้นานพอสมควร ก็พนมมือขึ้น หลุบตามองมือตัวเองเล็กน้อย สำหรับความไม่เคยชินก็นับว่ายากอยู่บ้าง แต่การทำให้ถูกต้องก็คงไม่ได้ยากขนาดนั้น

           พระธรรมรักษ์เมื่อพบว่าผู้มีจิตศรัทธามากันพร้อมดีแล้วก็พยักหน้าว่าดี “เจริญพรประทุกทุกท่าน ที่ได้มาร่วมทำบุญถวายภัตตาการแก่หมุ่สงฆ?ในครั้งนี้ ขอเชิญกล่าวว่าตามอาตมานะ ‘อิมานิ มะยัง ภันเต สังฆทานานิ สะปะริวารานิ ภิกขุสังฆัสสะ โอโณชะยามะ สาธุโน ภันเต ภิกขุสังโฆ อิมานิ สังฆทานานิ สะปะริวารานิ ปะฏิคคัณหาตุ อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ’ (ข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลายขอน้อมถวายซึ่งสังฆทานกับของที่เป็นบริวาร ทั้งหลายเหล่านี้แด่พระสงฆ์ ขอพระสงฆ์จงรับซึ่งสังฆทานกับของที่เป็นบริวารทั้งหลาย เหล่านี้เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุขแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายสิ้นกาลนานเทอญ)”

           “อิมานิ มะยัง ภันเต สังฆทานานิ สะปะริวารานิ ภิกขุสังฆัสสะ โอโณชะยามะ สาธุโน ภันเต ภิกขุสังโฆ อิมานิ สังฆทานานิ สะปะริวารานิ ปะฏิคคัณหาตุ อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ” หลิงหลานพนมมือขึ้นดุจดอกบัวตูมแม้ว่าการนั่งบนพื้นศาลาจะไม่ค่อยสะดวกสบายสักเท่าใดสำหรับสตรีตั้งครรภ์แก่ แต่เพียงเวลาชั่วคราวนางสามารถทนได้ ชำเลืองไปทางด้านสามีเองก็ดูเหมือนว่าจะปฎิบัติตามได้อย่างไม่ติดขัดนัก

           “อิมานิ มะยัง ภันเต สังฆทานานิ สะปะริวารานิ ภิกขุสังฆัสสะ โอโณชะยามะ สาธุโน ภันเต ภิกขุสังโฆ อิมานิ สังฆทานานิ สะปะริวารานิ ปะฏิคคัณหาตุ อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ” ดรุณีสาวในอาภรณ์สีครามสวยนั่งพนมมือ พร้อมกับเอ่ยตามที่พระสงฆ์ผู้รับสังฆทานในครั้งนี้เป็นคนกล่าวนำ การออกเสียงสำหรับนางก็นำว่าลำบากอยู่บ้าง ก็คงต้องอาศัยความเคยชิน ไว้มาอีกก็คงจะไม่เสียหาย ไป๋อวี้นึกชมอีกสองผู้สูงศักดิ์อยู่ในใจ การนั่งว่ายากที่จะชินแล้ว การเอ่ยตามพระสงฆ์รูปนี้ก็ยากไม่แพ้กัน

             รอจนกล่าวคำถวายเพลและสังฆทานแล้วเสร็จช่วงที่คณะสงฆ์ฉันเพลง หลิงหลานก็อาศํยโอกาสนี้อธิบายต่อเหมยไป๋อวี้ว่า “สาเหตุที่ต้องกล่าวคำถวายในทุกครั้ง ก็เพื่อทำกุศลให้ถึงพร้อม นอกจากจิตที่ตั้งมั่น วาจาที่เที่ยงตรง ยังมีการกระทำที่ชัดเจน รวมกันครบถ้วนแล้วจึงจะเป็นกุศลที่เลิศด้วยความอุตสาหะ”

          คำอธิบายเพิ่มเติมของพี่สาวหลานทำให้ไป๋อวี้เข้าใจได้ในทันที ถึงแม้มันจะแปลกสำหรับตัวนาง ลำบากเล็กน้อย แต่ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ และมีเหตุผลในการกระทำ อาศัยเวลานี้ นางก็สังเกตุเหล่าผู้ที่มาร่วมทำบุญทุกท่าน ทุกคนล้วนแต่มีสีหน้าอิ่มเอมจากการที่ได้มาทำบุญในครั้งนี้ นางมักเข้าใจหน่อยๆแล้วว่าทำไมที่วัดไป๋หม่าถึงมีผู้คนเดินทางมาไม่ขาดสาย นั้นเป็นเพราะที่นี้ได้ส่งมอบความสบายใจ และความอิ่มเอมใจให้แก่ผู้ที่ได้มาทำบุญทุกท่านนี่เอง สุดยอดดดดด

               เมื่อพระฉันเสร็จแล้วก็เป็นการสมาทานศีลห้าแต่ละข้อมีอธิบายเป็นภาษาฮั่น ตามด้วยวาทะธรรมสอนใจสั้นๆ ให้แก่ฆาราวาสได้นำไปปฎิบัติในชีวิตประจำวัน “ในการดำรงชีวิตทุกผู้พึงปฎิบัติสัมมาชีพเพื่อหล่อเลี้ยงครอบครัว ผู้ที่มีอาชีพเลี้ยงตนไม่ว่าจะสูงหรือต่ำก็คือผู้ที่มีคุณค่า จะขอทาน หรือพ่อค้า ไม่ว่าจะเป็นขุนนาง ล้วนมีหน้าที่และความรับผิดชอบที่ต่างกันออกไป การประกอบอาชีพอย่างสุจริตทรัพย์นั้นได้มาจุนเจือเลี้ยงปากท้องโดยชอบ ก็จะเกิดความปิติภาคภูมิใจ กระทำสิ่งใดเปิดเผยยืนหยัดได้ด้วยความนับถือของลูกหลาน แต่หากว่าทรัพย์นั้นได้มาโดยมิชอบ จากการแย่งชิงเบียดเบียน พรากของรักหรือชีวิตผู้อื่น ชีวิตนั้นท้ายสุดก็จะหาความสงบสุขมิได้เลย”

              “สาธุ” เหล่าสาธุชนและสีหน้าผู้ทำบุญผ่องใสยิ่งด้วยความอิ่มเอม

              “มารับน้ำมนต์เสริมศิริมงคลสักหน่อยนะประสก” สิ้นคำพระธรรมรักษ์ หลิงหลานเรียกสามีและน้องเหมยมานั่งคู่กันบอกว่านี้เป็นการอวยพรให้พบเจอสิ่งที่ดี จากนั้นเมื่อหยาดน้ำมนต์บริกรรมผ่านพุทธพิธีหยาดลงนางรู้สึกชุ่มชื่นไปทั้งกาย จิตใจสงบเย็นฉ่ำ หยาเหยี่ยนหวางอนุโมทนาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจเอาตัวบังภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง หากอาภรณ์นางเปียกเขาเกรงว่าความบางของผ้าจะทำพวกคิดพิเรนท์เพ้อเจ้อไปถึงไหนต่อไหน

          ไป๋อวี้หลับตารับหยาดน้ำมนต์ด้วยใจที่สงบนิ่ง โดยที่มือยังคงพนมไว้กับอก แม้ว่าจะแอบเปิดตาน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงเสียงการเคลื่อนกายอยู่นิดหน่อย เลื่อนตาไปมองก็พบว่าเป็นพี่ชายหลิวผู้ใส่ใจภรรยาเสมอไม่ว่าจะในช่วงเวลาไหน สุดท้ายแล้วดรุณีน้อยในอาภรณ์สีครามก็เผยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอยกันออกมาเมื่อรับน้ำมนต์จากพระสงฆ์รูปนี้ ทุกท่านที่มาร่วมทำบุญในครั้งนี้ต่างก็เอ่ยขึ้นพร้อมกันราวกับนัดหมายไว้

         “ สาธุ “ หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นแตะบนศีรษะที่พึ่งรับน้ำมนต์มาด้วยความสนใจ ทุกท่านที่มาล้วนเริ่มแต่บอกลาพระสงฆ์ผู้รับสังฆทาน และต่างออกตัวเดินทางกลับไปตามจุดมุ่งหมายของตน ไป๋อวี้หันมองสองผู้สูงศักดิ์ข้างกาย ที่เริ่มบอกลาและประคับประคองกัน “ ขอบคุณไต้ซือที่ชี้แนะ “ เป็นนางที่เอ่ยขอบคุณ บอกกล่าวถึงความซาบซึ้งถึงคำชี้แนะ  

          นมัสการกราบลาพระธรรมรักษ์แล้วหลิงหลานยังคงมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ หลิงหลานพกควานธนูติดมือมาด้วยฟังว่าเป็นของขลัง ดังนั้นนางจึงถวายให้ทางวัดไปด้วยเลยแล้วกันสามตัว ท่ามกลางความงุนงงระคนตกใจเดินส่ายเอวจากไป คิดๆแล้ว น่าจะไปเดินเล่นที่นอกเมืองสักหน่อย ไหนๆ ใบผ่านทางก็พกติดตัวมาด้วย ทำบุญแล้วไปพักผ่อนหย่อนใจ คงไม่มีสิ่งใดที่ชายาตัวกลมจะทำได้มากนัก “...ฤดูร้อนเช่นนี้ที่บึงตงหวงฮวาคงปลอดละอองเกสรแล้ว พวกเราไปนั่งเล่นที่นอกเมืองบ้างดีรึไม่?”

           เอาเป็นว่าพิกัดถัดไป...บึงตงหวงฮวา

All+ชื่อเสียง
รายการของถวายเพล+สังฆทาน
จำเริญ ควายธนู 2 เชือก
ผ้าไหม 15 พับ รองอาสนะ
กระสอบข้าว 20 กระสอบ
ใบชา 200 ใบ
รองเท้า 20 คู่
ดอกหงฮวา 200
ใบบัว 200
หวานแปดเซียน 1 ถ้วย
ไข่ต้ม 100 ฟอง
หมี่ซั่ว 100 จาน
บะหมี่ผัดเต้าหู้ 100 จาน
เสี่ยวหลงเปา 100 เข่ง
ข้าวต้ม 100 ชาม
เต้าฮวยนมสด 100 ถ้วย
เต้าฮวยน้ำขิง 100 ถ้วย
พุทราเชื่อม 2000 ไม้
ซาลาเปา 2000 เข่ง
เห็ดเยื่อไผ่ 300 ก้อน
เก๊ากี๊ 300 ถ้วย
ผัดผัก 20 จาน
ทุเรียน 10 ลูก
มะพร้าว 100 ลูก
ลูกพลับ 50 ลูก
ฟักทอง 80 ลูก
หน่อไม้ 1000 หน่อ
น้ำผึ้ง 50 ชาม





แสดงความคิดเห็น

(* ระยะเวลาสิ้นสุดบัพ 14 มิถุนายน 2020 เวลา 12.00 ส่งคืน ไอดี Admin *)  โพสต์ 2020-6-7 21:31
(* ได้รับบัพพิเศษ "สัจธรรมในใจ" โปรดสวมใส่ มิเช่นนั้นบัพจะทำงานโดยไม่สวมใส่ คือ โรลเพลย์ 10 ไบต์ขึ้นไปจะสูญเสียค่าชื่อเสียง -50 ต่อโรล *)  โพสต์ 2020-6-7 21:31
คุณได้รับ --5 คุณธรรม +5 ความชั่ว โพสต์ 2020-6-7 21:21
คุณได้รับ +50 คุณธรรม --50 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2020-6-7 21:21
คุณได้รับ +93 คุณธรรม +190 ความโหด โพสต์ 2020-6-7 21:20

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +100 ความหิว -30 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 100 -30 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่คู่จงเฉิง
บ้านหลิวเหิงเยว่
ประคำมันดาล่า
ยูริไดซ์ลอนเดส
สุนัขป่าไอเซนฮาวด์
กำไลลู่เหลียนหรง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x55
x129
x120
x2
x300
x93
x108
x283
x140
x40
x79
x248
x201
x11
x76
x3
x398
x43
x344
x122
x234
x106
x1330
x4877
x2
x1
x3
x1
x4
x19
x14
x15
x6
x9
x10
x8
x9
x100
x824
x23
x21
x6
x8
x20
x5
x70
x6
x9
x28
x10
x22
x6
x2
x2
x7
x54
x139
x113
x350
x31
x5
x36
x21
x46
x31
x1019
x34
x51
x10
x4
x13
x66
x48
x35
x254
x140
x140
x49
x39
x1550
x300
x4
x10
x44
x9
x15
x2060
x1
x573
x65
x2
x2
x5
x2
x3
x4
x1
x2
x2
x1
x6
x1
x5
x6
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x7
x9
x5
x20
x5
x1
x36
x126
x5
x1
x61
x335
x633
x59
x450
x3
x3
x13
x1
x13
x296
x365
x1
x20
x19
x9
x20
x354
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x6
x1
x17
x480
x535
x35
x20
x23
x46
x91
x19
x4
x3
x144
x779
x21
x15
x20
x185
x168
x1
x11
x9
x17
x5
x460
x46
x13
x7
x3
x2
x2
x21
x2
x212
x38
x1
x75
x14
x52
x14
x25
x6
x310
x490
x400
x320
x475
x477
x6760
x32
x102
x483
x795
x960
x465
x26
x140
x1
x58
x7
x115
x2159
x9999
x16
x2400
x17
x14
x590
x2560
x1000
x770
x2400
x13
x56
x30
x1390
x1250
x2206
x150
x32
x2200
x17
x1360
x2500
x1303
x29
x57
x17
x102
x11
x29
x2331
x2223
x1905
x351
x2499
x2
x7900
x558
x120
x131
x13
x96
x210
x4728
x219
x330
x609
x2923
x2539
x1670
x14
x600
x1842
x11
x33
x7563
x3836
x49
x86
x8189
x173
x9999
x2010
x63
x3
x23
x1285
x3
x7
x3645
x2
x11
x2905
x22
x24
x24
x903
x970
x30
x229
x262
x9
x1300
x2396
x2931
x1214
x863
x840
x495
x61
x61
x4707
x1
x2050
x3249
x7399
x984
x320
x9999
x9999
x578
x61
x115
x6011
x29
x26
x97
x219
x1240
x28
x4945
x3135
x2194
x3689
x9999
x3266
x3830
x2902
x2383
x3170
x1205
x9999
x785
x1166
x144
x38
x9999
x2876
x4070
x2416
x166
x3169
x6264
x4741
x2605
x3993
x2287
x609
x2728
x748
x288
x2053
x753
x4
x35
x15
x1530
x79
x50
x5976
x1565
x2
x1328
x9999
x3351
x2
x61
x3639
x5439
x8747
x1694
x8875
x5470
x280
x1304
x2129
x915
x11
x1222
x3929
x4890
x1028
x140
x3
x30
x25
x28
x33
x9
x7548
x9999
x3057
x9999
x199
x26
x9999
x23
x9999
x30
x8
x2233
x267
x35
x9
x98
x33
x10
x1581
x4785
x8
x35
x219
x1799
x99
x2805
x2686
x191
x19
x2088
x3378
x2309
x3
x413
x4076
x3179
x8534
x518
x452
x4696
x5346
x9999
x16
x3094
x3052
x9999