เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฮองหง } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-4-13 00:06:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-4-13 03:50

{ตะลุยรังโจร 8}
กลับมาอย่างปลอดภัย

            ในย่านการค้าที่ปกติจะไม่ค่อยมีผู้คนในวันนี้กลับมีกลุ่มคนมากมายที่มาอยู่ในที่แห่งนี้จนเป็นที่แปลกตาของชาวบ้านทั่วไปมีบางคนที่จำหน้าคนที่เคยอยู่ในบ้านตนได้ก็รีบวิ่งปรี่เข้ามาหาเพื่อถามไถ่ทันทีเหวินเหวินและจิ่วเยว่ที่ต่างมาส่งถึงที่นี่แล้วผู้คนที่ต่างกระจัดกระจายกันออกไปคนละทางบ้างก็เอ่ยคำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า บ้างก็บอกว่าจะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้

            ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดที่เปื้อนเลือดบิดขี้เกียจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่างานทั้งหมดกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว เป็นระยะเวลาไม่กี่วันที่ถูกขังอยู่ในห้องมืดจนแทบจะลืมเลือนสภาพอากาศข้างนอกไปเสียจำนวนคนที่ลดลงไปเรื่อยๆแต่ไม่ใช่ว่าลดลงไปเสียทั้งหมดพวกเขาเองก็ต้องรอให้ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ได้กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยมากกว่าที่พกเขาจะมาส่งทิ้งไว้ที่ย่านการค้าแห่งนี้เหวินเหวินเลือกที่จะนั่งพักบ้าง ถึงอากจะเปิดผ้าปิดตาผืนบางให้เห็นภาพภายนอกได้ชัดๆก็ตาม

            ตาของเขาตอนนี้มันไม่เอื้ออำนวยสักเท่าไหร่นัก

            หญิงสาวคนหนึ่งที่พยุงเพื่อนสาวด้วยกันเธอเดินมาก่อนจะเอ่ยคำขอบคุณที่ช่วยพวกเธอไว้อย่างสุดซึ้งเงินตำลึงที่ยื่นมาให้เพื่อเป็นของตอบแทนทำให้เหวินเหวินและจิ่วเยว่หันมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา

            “มันน้อยไปหรือ” เธอเอ่ยด้วยสีหน้าเจื่อนๆเพราะไม่คิดว่าสองหนุ่มตรงหน้าจะหัวเราะกับเงินตำลึงของเธอแต่ถ้านับเป็นเงินตราอย่างไรมันก็มีค่าทั้งนั้นแหละ

            “ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับพวกข้าไม่ได้ต้องการของตอบแทนหรอก แต่ก็ขอบคุณนะ

            “แม่นางเก็บเอาไว้เถิดคราวหลังก็อย่าไปให้โจรจับอีกล่ะ

            “เจ้าค่ะ!” เอ่ยเสียงแข็งก่อนที่จะแผ่วลงเล็กน้อยเธอที่นึกถึงเรื่องที่ยังอยู่ในรังโจรที่เอาแต่ขอความช่วยเหลือโดยที่ไม่ทำอะไรสักอย่างจนทำให้คนตรงหน้าพลอยซวยไปด้วยก็เริ่มจะอยากขอโทษ

            “คือว่าข้าขอบคุณที่ช่วยไม่ให้โดนหัวหน้าโจรพรากย์พรหมจรรย์จากข้าได้”เธอนิ่งเงียบไปสักพักแล้วเหลืบมองหญิงสาวที่ถูกพยุงอยู่ข้างๆ “แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ท่านลำบากไปด้วยแต่

            “ขอรับ?

            “ข้าอยากรู้ว่าหลังจากนั้นที่ท่านโดนลากไปเพราะช่วยข้าน่ะ

            “

            “ถูกลากไปทำอะไรหรือ”เธอคำถามที่ยังสงสัยต่อหน้าชายหนุ่มที่มีบาดแผลเต็มตัว ต่างจากครั้งแรกที่ได้พบกันอย่างสิ้นเชิงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ตอบอะไรเธอ อาจจะเพราะเพื่อไม่ให้กังวลไปมากกว่านี้เธอก็ยื่นมือไปจับศีรษะของชายหนุ่มที่ตอนนั้นยังจำติดตาได้ดีกว่าถูกก้อนหินทุบให้เห็นภาพสยดสยองตรงหน้าขนาดไหน “เจ็บหรือไม่

            รู้ว่าสตรีและบุรุษชาวฮั่นไม่ควรจะแตะเนื้อต้องตัวกันแต่ครั้งนี้ขอนับว่าเป็นเหตุสุดวิสัยก็แล้วกันอย่างไรเสีชาวบ้านแถวนี้หากจะถูกมองไม่ดีก็ขอให้มองแค่เธอคนเดียวก็พอเหวินเหวินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอียงคอไปทางมือหญิงสาวที่จับศีรษะตนโดยไม่ว่าอะไรที่ถูกจับบาดแผลขนาดนี้

            “คนที่ถูกสับหัวน่าจะเจ็บกว่านะขอรับ

            “อุ๊บ!” เสียงกลั้นขำจากจิ่วเยว่ที่เห็นภาพเหมือนกับว่าชายหญิงกำลังจีบกันเองตรงหน้าแต่บทสนทนากับดูรุนแรงเสียเหลือเกินพูดถึงคนที่ตัวเองสังหารไปโดยไม่ละอายอะไรอย่างนั้นหรือ แต่ก็เป็นหนึ่งในโจรชั่วที่ตั้งใจจะพรากย์พรหมจรรย์หญิงสาวและคอยใช้งานผู้ชายเหมือนกับว่าเป็นทาสที่ไร้ชีวิตกลุ่มหนึ่ง

            จะบอกว่าสมควรตายๆไปก็ดีนะ

            ทั้งลูกน้องทั้งหัวหน้าโจร

            หญิงสาวที่เห็นว่าเพื่อนทหารที่เคยเอ่ยบอกจะช่วยเหลือตนหัวเราะออกมาทำให้เธอหัวเราะบ้าง

            ถือว่าเป็นรอยยิ้มแรกในหลายวันหลังจากที่เอาแต่ร้องไห้หวาดกลัวกับสิ่งที่เธอได้รับแล้วล่ะ

            รังโจรนั้นสามารถให้อะไรได้บ้างสำหรับเธอไม่รู้หรอกว่าคนอื่นจะมองว่าอย่างไร แต่อย่างน้อยๆ ที่ที่เป็นดั่งจุดอับมืดครั้งหนึ่งในชีวิตก็ยังเห็นสหายเพื่อนหญิงที่ต่างคอยปลอบโยนดูแลเธอ มิตรภาพ หรือแม้แต่ได้เห็นความตั้งใจของเหล่าทหารองครักษ์

            หลังจากนี้ท้องฟ้าก็จะสดใส แล้วยิ้มออกมาได้แน่นอน

            “พวกข้าต้องไปแล้วนะเจ้าคะหากมีโอกาสพวกท่านก็แวะมาบ้างก็ได้นะเจ้าคะบ้านข้าตั้งอยู่ไม่ไกลจากย่านการค้านี้สักเท่าไหร่หรอกเจ้าค่ะ

            เอ่ยพร้อมโค้งคำนับขอบคุณครั้งสุดท้ายและพยุงเพื่อนสาวที่มาด้วยกันจากรังโจรออกไปเพื่อกลับบ้านตนจากที่ที่จากมาเมื่อไม่นานมานี้

            พอคิดว่าคงจะถึงเวลากลับที่พักแล้วสายตาของจิ่วเยว่ก็เหลือบมองเห็นชาวบ้านกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งที่ยังยืนรอพวกเขาอยู่ก็เรีกเหวินเหวินที่กำลังตรวจนิ้วมือตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยถลอกจากการพยายามข่วนประตูเมื่อครั้งที่ถูกลงโทษตอนอู่ในรังโจรอยู่ให้หันไปมองกลุ่มชาวบ้านพวกนั้นที่เดินเขามาหาพวกตน

            “ทำไมพวกท่านไม่กลับบ้านของพวกท่านล่ะ

            “คือว่า

            “

            “บ้านพวกข้าอยู่ฉางอัน

            นครแห่งศูนย์รวมผู้คนเลยนะนั่นเหวินเหวินที่ได้ยินคำพูดถึงเมืองหลวงจากชาวบ้านกลุ่มเล็กที่ต่างมาขอความช่วยเหลือให้เขาพาไปส่งก็คิดหนักเล็กน้อยหากจะว่าไปส่งแล้วก็ไปส่งได้อยู่หรอก แต่มันจะติดตรงแค่สภาพและชุดของเขาที่จะทำให้เป็นจุดสนใจมากกว่านี้น่ะสิ

            ฉางอันคนเยอะมาก ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลด้วยแล้วล่ะก็

            “แต่ไม่เป็นไรหรอกขอรับเดี๋ยวพวกข้าจะเดินทางกลับกันเอง ขอบคุณพวกท่านมากๆ

            เอ่ยพร้อมกับร่วมกันโค้งคำนับทหารที่นั่งอยู่พวกเขาสองคนที่ลุกขึ้นแล้วมองกลุ่มคนที่เดินออกไปแล้วเดินตามทั้งหมดเพื่อช่วยคุ้มกันจนกว่าจะถึงเมืองฉางอันอย่างปลอดภัย

            “…?

            “ถ้าบอกว่าจะคุ้มกันก็ต้องคุ้มกันจนถึงที่สุดสิขอรับ”เอ่ยพร้อมกับหันไปหาทางจิ่วเยว่เพื่อหาแนวร่วมเขาที่มองไปทางจิ่วเยว่แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะสังเหตุเห็นหรือเปล่าแต่ชายร่างสูงกำยำที่เดินมาด้วยกันกับเขาก็เอ่ยตอบรับมาอย่างง่ายดาย


            “ใช่


@Admin
CODE : JX009

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -17 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 1 + 500 + 25 -17 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกลับมอร์เด็น
กลองเหยากู่
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x54
x200
x200
x10
x1
x5
x15
x1
x2
x4
x30
x5
x15
x1
x30
x2
x1
x41
x2
x4
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x2
x100
x20
x100
x130
x100
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x1
x7
x3
x1
x3
x10
x50
x1
x8
x1
x1
x1
x1
x1
x2050
x2
x10
x50
x40
x100
x50
x10
x15
x15
x6
x10
x11
x12
x90
x10
x15
x100
x75
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x26
x30
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x60
x34
x37
x69
x62
x23
x8000
x9999
x8000
x59
x63
โพสต์ 2018-4-26 19:55:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-4-29 19:28

{มหกรรมแจกข้าว 1}
ไม่ได้ขายข้าว

            ไม่คิดว่าจะออกมาจากฉางอันผ่านทางนอกเมืองเพื่อเข้ามาที่เมืองฮองหงที่นี่เหวินเหวินที่กำลังลงหลักปักฐานชั่วคราวในย่านการค้าแห่งนี้เพราะมีผู้คนพลุกพล่านและเยอะพอตัวชายหนุ่มมองพ่อค้าและแม่ค้าแถวนี้มองมาทางเขา เมื่อเห็นข้าวหลายร้อยกระสอบที่รอการนำออกไปจากตรงนี้อยู่

            ถ้ายังอยู่เฉยๆแบบนี้ล่ะก็คนอื่นต้องมาคิดว่าเขาเป็นพ่อค้าที่ตั้งร้านเพื่อขายข้าวแน่ๆ

            จะพูดว่าคนอื่นคิดว่าเขาเป็นพ่อค้าเต็มปากก็ไม่ได้ซะทีเดียวเพราะคนหลายร้อยชีวิตที่นี่ รู้ว่าเขาเป็นทหารคนหนึ่งที่เคยลงมาปราบโจรป่าเอาไว้

            “ดูนั่นสิ.. คุณชายที่เป็นทหารนี่นา ท่านมาขายข้าวที่นี่หรือ”เสียงชายชราที่ดังขึ้นมาขณะที่เหวินเหวินกำลังยกข้าวลงจากเกวียนเขาหันไปมองสองคนที่เดินเข้ามาทักทายตนก่อนที่จะมองไปยกกองกระสอบข้าวตรงหน้า“ให้ข้าอุดหนุนท่านไหม ตกอยู่ที่กระสอบละเท่าไหร่ล่ะ

            “ข้าน้อย.. ไม่ได้ขายนะขอรับ แต่ที่นำมาก็นำมา จ…

            “แล้วคุณชายนำข้าวมาที่นี่มากมายขนาดนี้ทำไมกันหรือว่าเพียงมาส่งข้าว

            เหวินเหวินที่พูดยังไม่ทันจบชายชราคนหนึ่งก็พูดแทรกขึ้นมาทันทีชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาให้ชายชราทั้งสอง ก่อนที่จะหันมายืนเผชิญหน้าตรงๆ

            “เปล่าขอรับ.. ข้าน้อยนำมาแจกน่ะ

            “แจก?

            “พวกท่านสนใจสักสิบกระสอบไหม??”พูดออกมาก่อนจะเอียงคอโน้มหน้าไปทางชายชราทั้งสองที่กำลังชะงักลงแล้วมองหน้ากันเหวินเหวินเห็นว่าทั้งสองคนพยักหน้าให้กับเขาก็หันไปยกกระสอบออกมา

            “ข้าเกรงใจน่ะ ขอแค่หนึ่งกระสอบก็พอ ท่านก็เหมือนกันใช่ไหม”พูดขึ้นแล้วหันไปถามเพื่อนชายชราที่อยู่ข้างๆ“หนึ่งกระสอบสำหรับพวกข้าก็เยอะแยะมากแล้วล่ะ อีกอย่างพวกข้าแบกกลับไม่ไหวหรอก

            “เดี๋ยวข้านำไปส่งให้ที่บ้านของพวกท่านนะขอรับ

            “ไม่เป็นไรๆตั้งแต่ที่คุณชายช่วยพวกข้าที่สุสานก็เป็นพระคุณมากพอแล้ว”ชายชราคนหนึ่งเอ่ยปฏิเสธออกมาก่อนที่จะช่วยกันกับเพื่อนเพื่อแบกกลับไปที่บ้านแต่ว่าก่อนที่จะไปกังไม่วายหันกลับมาหาทหารหนุ่มที่ยังช่วยแบกกระสอบให้พวกเขาอยู่ “ท่านจะแจกแต่ไม่ได้ป่าวประกาศอะไรชาวบ้านเขาจะรู้ได้ไงเล่า เดี๋ยวข้าจะช่วยอีกแรงนะ

            “ช่วย?

            “ขอรับ.. ท่านกลับไปที่เกวียนของท่านเถิดเดี๋ยวพวกข้าจะช่วยให้

            เหวินเหวินพยักหน้ารับก่อนที่จะกลับไปยกกระสอบข้าวลงเกวียนต่อเพียงแค่ไม่ถึงเค่อเขาเองก็ได้ยินเสียงวิ่งพร้อมเงาที่ไม่ใช่ว่ามาเพียงคนเดียวแน่ๆกำลังพุ่งมาทางเขา

            หากตอนนี้เขาเป็นพ่อค้าก็เป็นเหมือนกับพ่อค้าที่ขายสินค้าดีเป็นพิเศษเลยล่ะเพียงแค่ว่าสินค้าชนิดนี้กลับเป็นข้าวสารธรรมดาๆที่สามารถหาได้ทั่วไป

            “ได้ข่าวมาว่าท่านแจกข้าวฟรีใช่ไหม

            “ข้าขอบ้างสิข้าขอบ้างสิ

            “เดี๋ยว.. เดี๋ยวสิ” เสียงของชาหนุ่มเริ่มสั่นเครือเมื่อเห็นว่าตอนนี้กำลังถูกรุมด้วยชาวบ้านมากมายขนาดไหนเขามองเหล่าชาวบ้านผสมไปด้วยความหวาดกลัวว่าจะเบียดกันตาไปเสียก่อนไม่สิกลัวว่าจะเบียดเขาตายไปเสียก่อน เหวินเหวินเสตามองไปทางข้าวสารก่อนจะรีบยกขึ้นมาให้ไปคนละกระสอบ

            บางคนที่เหมือนกับว่าเป็นยาจกก็ยกให้เยอะกว่าเป็นพิเศษ

            จำนวนคนที่เริ่มลดลงไปแล้วแต่ก็ยังไม่หมดไปสักทีชายหนุ่มที่มองไปยังข้าวสารที่เหลือเพียงสองร้อยกว่าๆกระสอบก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

            ชายชราสองคนนั้นทำเขาเกือบหัวใจวายตายไปเสียแล้ว

            เหวินเหวินยกกระสอบให้คนที่ค่อยๆทยอยเข้ามาจนเหมือนตอนนี้จะเป็นจุดสนใจของพ่อค้าและแม่ค้ามากกว่าเดิมเขาที่บิดขี้เกียจแล้วมองกระสอบข้าวสารที่เหืออยู่ในเกวียนก็เก็บข้าวของและเตรียมออกเดินทาง

            “แจกที่ลั่วหยางให้หมดไปเลยดีกว่า


@Admin

{ แจกข้าวสารแก่ชาวบ้านที่ฮองหง 285 กระสอบ }

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +555 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 555 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกลับมอร์เด็น
กลองเหยากู่
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x54
x200
x200
x10
x1
x5
x15
x1
x2
x4
x30
x5
x15
x1
x30
x2
x1
x41
x2
x4
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x2
x100
x20
x100
x130
x100
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x1
x7
x3
x1
x3
x10
x50
x1
x8
x1
x1
x1
x1
x1
x2050
x2
x10
x50
x40
x100
x50
x10
x15
x15
x6
x10
x11
x12
x90
x10
x15
x100
x75
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x26
x30
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x60
x34
x37
x69
x62
x23
x8000
x9999
x8000
x59
x63

62

กระทู้

671

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
18327932
เงินตำลึง
226383
ชื่อเสียง
106296
ความหิว
235

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
5845
ความชั่ว
0
ความโหด
1194
ภูตวารี
เลเวล 1

ฮาร์ปี้: แม็กนัส

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-8-4 11:51:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด


                หาตังเข้ากระเป๋าอย่างเดียว เป็นสิ่งสุดท้ายที่พ่อค้าจะทำได้แล้วด้วยซ้ำ

          รถม้าหรูหราคันเดิมไม่ใช่คันใหม่แต่อย่างใดเครื่องที่เข้าตัวเมืองฮองหงที่จะเป็นทางผ่านไปยังเมืองฉางอันก่อนจะเข้าเขตป่านอกเมืองฮองหงเข้าก็ต้องผ่านเข้าตัวเมืองฮองหงเป็นอย่างแรกเสียก่อนเพราะป่าฮองหงติดกับฉางอันส่วนเมืองฮองหงนั้นเขาจะถึงก่อนเข้าป่า


          “อากาศในเมืองเย็นผิดกับในป่า แปลกจริงๆ” เมิร์กนั่งรถม้าไปตามถนนหนทางภายในเมืองฮองหงก็ต้องอุทานออกมาด้วยความแปลกใจดูเหมือนว่าแผนที่เมืองฮองหงนั้นถูกสร้างมาเป็นอย่างดีทำให้สายลมสามารถพัดเข้าออกไปในทิศทางเดียวกันได้


          ตามกับป่าที่มีช่องลมมากมายทำให้สายลมนั้นแผ่วเบาไม่ใช่รุนแรงอย่างมีแบบแผนเช่นในเมืองฮองหงแห่งนี้


          รถม้าคันงามเคลื่อนที่ไปถึงจุดๆหนึ่งที่เรียกว่าย่านการค้าประจำเมืองฮองหงก่อนจะทำการจอดรถลงอย่างเงียบเชียบพร้อมกับขนย้ายประชากรต่างเผ่าพันธุ์ลงมาเดินเล่นกันอย่างสนุกสนานฮาเฮ


          “ได้เวลาขายของแล้ว”เมิร์กหันไปพูดกับเจ้าจ๋อ เจ้าจ๋อที่ได้รับคำสั่งก็รีบเดินไปแจกจ่ายคำสั่งว่าได้เวลาทำมาหากินแล้วกับเพื่อนๆร่วมหลังรถของมันกัน


          ระหว่างที่เมิร์กต้องลำเลียงแผ่นไม้จำนวนมากลงมาจากหลังรถม้าอย่างเหน็ดเหนื่อยเจ้าสัตว์ทั้งหลายที่รู้ตัวว่าตัวเองนั้นงดงามเช่นเจ้านกยูง เสือดาวหิมะผีเสื้อทั้งหลาย จนไปถึงเจ้ากระเรียนกาฝาก ก็ต่างออกมาเดินอวดโฉมกันเพื่อเรียกลูกค้าให้เข้าร้าน


          เมิร์กทำการจัดแจงว่าขายสินค้าไว้ตามแผงลอยคู่บุณก่อนจะพูดกับเหล่าลูกค้าเพื่อเจรจาซื้อขายอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งของสำหรับรอบนี้หมดลงจึงต้องโบกมือลาลูกค้าที่น่ารักแห่งเมืองฮองหงเพื่อออกเดินทางมุ่งหน้ากลับฉางอันต่อไปโดยเป้าหมายระหว่างทางก็คือล่าเจ้ากระต่ายแถวๆป่าฮองหงเสียก่อน


@Admin
@STAFF_โรลทำงาน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1100 เงินตำลึง +8000 ความหิว -36 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 1100 + 8000 -36 + 6

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พู่ประดับอวิ๋นรั่ว
แหวนอวิ๋นรั่ว
ปีกกริฟฟอน
ผ้าคลุมอวิ๋นรั่ว
สร้อยไฟบรรพกาล
หมวกเกราะเทพยุทธ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x34
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x50
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x200
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x68
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x142
x1
x20
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x7
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x4
x1000
x2
x291
x5030
x35
x6889
x9999
x3967
x1670
x100
x10
x10
x75
x12
x6
x1
x10
x1
x119
x1
x15
x1140
x214
x27
x10
x10
x788
x3056
x2
x2
x5
x98
x9006
x14
x708
x140
x462
x130
x272
x16
x4
x1
x877
x9
x24
x2
x3
x260
x142
x126
x4
x2
x105
x1
x20
x9
x30
x155
x44
x1
x1896
x2
x66
x8
x14
x1
x1227
x1365
x9999
x10
x20
x9999
x154
x51
x143
x50
x2698
x202
x120
x220
x81
x11
x1229
x898
x25
x80
x9450
x82
x180
x9999
x9999
x5000
x1170
x7667
x6280
x200
x500
x286
x234
x488
x169
x450
x5
x869
x20
x80
x3368
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x380
x200
x139
x147
x8992
x4358
x1220
x9999
x5430
x162
x208
x9999
x1521
x30
x91
x799
x74
x1414
x280
x9999
x2567
x834
x160
x79
x30
x816
x597
x4
x20
x4986
x1
x47
x1
โพสต์ 2018-10-6 15:56:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-6 15:57


เพราะว่าเป็นคนดี(?) เฮ่..พวกท่านรู้จักจอมยุทธ์คนนี้กันบ้างไหม?

        เป่าหลิงควบขี่ม้ามาด้วยเวลาอากาศร้อนๆ หญิงสาวหรี่ตาจ้องมองเหล่าผู้คนเมืองฮองหง นี้มันอะไรกันนะ?..ทำไมมันเยอะขนาดนี้ เรียกว่านี้คือภาคกลางใช่ไหม? ทำไมคนมันเยอะขนาดนี้ เป่าหลิงกล่าวในใจ หญิงสาวเดินไปด้านนอกก่อนที่จะได้เข้าตัวเมือง เลือกสถานที่ ที่ไม่มีคน ก่อนที่จะค่อยๆ นำมือมาอังไว้บริเวณใบหน้าของตนเอง..

        แปรเปลี่ยนใบหน้าของตนเองให้กลายเป็นหญิงธรรมดา บ้านๆ ใส่ชุดชาวบ้านธรรมดา..น่าจะตกลงได้.. เดี๋ยวนะ.. ‘เจ้าใช้ไอมารในการปลอมตัวนี้ไม่ค่อยดีเลยนะ..หากเจอพวกนักพรตตบะสูงหรือพระชั้นสูงคงจะมองเห็นเจ้าได้ง่ายๆ..ข้าว่าทำอย่างอื่นน่าจะดีกว่านะ?’ ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าว หญิงสาวคิดตามฝ้าเฉี่ย ก่อนที่จะค่อยๆเก็บไอมารของตนเอง …

       “อย่างงั้นหรอ..จริงสินะ..” เป่าหลิงเอ่ย เธอไม่ทันได้คิด ก่อนที่จะค่อยๆ หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ มันเป็นเสื้อผ้าธรรมดา เอาดินมาป้ายๆหน้า มัดผมรวบขึ้น ทำท่าเช็ดๆ.. ท่าด้า า าแค่นี้ก็จะกลายเป็นชาวบ้านธรรมดาหรือจอมยุทธ์ธรรมดาแล้ว..

        ‘อืม..เราเข้าไปถามกันที่ไหนดีล่ะ’ ฝ้าเฉี่ยเอ่ยถามต่อ หญิงสาวจึงรีบตอบทันควัญ “ก็ไปถามในย่านการค้าไง.. ‘w’ แหม่..จะไปถามที่ไหนได้อีกล่ะ” เป่าหลิงเอ่ย ก่อนที่จะเดินไปฝากม้า แล้วเดินทางเข้าสู่ย่านการค้าเมืองฮองหง เมื่อเธอเดินเข้ามาในตลาดใหญ่ เธอก็เตรียมตัวหยิบรูปวาดนั้นออกมา หญิงสาวเดินเข้าร้านที่พอจะมีคนแซบๆ ปากดีๆ พอที่จะบอกเธอได้..

        แต่ทว่าข่าวสารที่ได้รับมาก็คือ..

        “เอ๊?..จอมยุทธ์คนนี้หรอ ไม่รู้จักอ่ะ”
       “โอ้..แม่นางนี้น่ารักดีนะ?..เดี๋ยวนะ..ไม่หรอก..ข้าไม่เคยเห็นนะ?”

        “เอ๊ะ??..เขาหน้าคุ้นๆอยู่นะ..แต่ข้าลืมไปแล้วล่ะ”
        “ไม่เคยเห็นชุดเขียวๆแบบนี้นะ แต่ข้าเคยเห็นจอมยุทธ์ตาเดียวชุดขาวๆ หน้าอกโตๆ..” WTF ใครวะ ถามชุดเขียวไม่ได้ถามชุดขาว!!!

        วันเวลาเลยผ่านไป เป่าหลิงก็มานั่งทาบตัวเองบนร้านอาหาร หญิงสาวเหนื่อยใจที่ต้องตามหา และยังไม่ได้เบาะแสอะไรเลย.. เอาเข้าไป “หมอนั้นก็หายตัวไป ในอะไรที่ข้าตามไม่ได้อีก...เบื่อจังเลย” เป่าหลิงเอ่ย หญิงสาวลองจ้องมองตามดวงตาของผีเสื้อที่คอยติดตาม ถังซึ่นเจียนเอาไว้ แต่ทว่าก็เห็นแต่ความมืด อาจจะอยู่กับความมืดก็ได้..

        “....หรือว่าจะเกิดอันตรายนะ?” เป่าหลิงคิด..
       ‘...ถ้าเกิดอันตรายเจ้าก็ต้องรู้สิ...ข้าว่าอย่าพึ่งตีตนก่อนเลย ตอนนี้ข้าว่าหาอะไรกินแล้วเดินทางต่อดีกว่า เมืองนี้คงไม่มีจอมยุทธ์ผู้นั้นอยู่หรอก’





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-7 19:27:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}
12 : {โรลเดินทางอิสระ}

        “แม่นางทั้งหลาย สนใจซื้อผ้าไหมสักหน่อยไหม” จื้อหาวส่งเสียงเรียกคนในตลาดด้วยท่าทีกระตือรือร้น ดวงตาของเขาเป็นประกายทุกคราวที่มีคนเข้ามาสำรวจและดูผืนผ้าทอที่เกวียน เขายังไม่ได้รับรองให้เป็นพ่อค้าเต็มตัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องกินต้องใช้ จึงต้องขายของที่มีแม้จะรู้สึกผิดต่อเค่อหลี่พอสมควร บุรุษและสตรีชาวฮั่นหลายต่อหลายคนเข้ามาดูลวดลายแปลกตาที่มาจากต่างแดนอย่างสนอกสนใจ เขาขายมันด้วยราคาไม่กี่ร้อยตำลึง เนื่องจากไหมที่ใช้ทอนั้นเป็นไหมคุณภาพไม่ดีเท่าไรนัก หากใช้เวลาและฝึกฝนเขาคงดูไหมที่มีคุณภาพสูงได้ง่ายขึ้น
        แต่แล้วดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสาที่อยู่ในเกวียนขยับมาใกล้เขาที่ขายของอยู่ ร่างบางระหงนั้นขยับมาจนชิดขอบเกวียนแต่ไม่ห่างจากเงาของหลังคาเกวียนนัก ดูท่าทางตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูดมากกว่าที่เคย เขายกผ้าขึ้นสูง มือลูบเนื้อผ้ายื่นส่งให้ลูกค้าชื่นชมใกล้ๆ ได้ยินเสียงของนางทวนคำพูดที่เขาใช้กับลูกค้า แม้จะยังใช้สำเนียงที่ไม่ถูกต้องนัก แต่นางก็ใช้ความพยายามพอสมควรที่จะเรียนรู้ภาษา จนกระทั่งเวลาที่คนเริ่มแยกย้ายกลับบ้าน สาก็ส่งเสียงเรียก
        “สิน...กิน...ข้าว”
        แม้ว่าคำแรกจะเป็นชื่อของเขาที่นางใช้เรียกเสมอมาแต่วัยเยาว์ แต่สองคำหลังนั้นเป็นภาษาฮั่นอย่างแน่นอน ชายหนุ่มหันมาหานางพร้อมรอยยิ้ม
        ‘หิวแล้วหรือสา’ เขาออกปากถามด้วยภาษาไท สานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนเม้มปากเล็กๆแล้วเอ่ย ‘ข้าห่วงว่าเจ้าจะหิวต่างหาก ไปหาอะไรกินกัน’
        ‘ขอรับๆ แล้วอยากกินอะไรล่ะ’ จื้อหาวหัวเราะเบาๆ นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ซาลาเปา”
        ‘งั้นเดี๋ยวข้าออกไปซื้อให้ เจ้ารออยู่ที่เกวียนนี่ อย่าไปไหนเสียล่ะ’ ชายหนุ่มรับปาก ก่อนหยิบถุงเงินเดินออกไปหาซื้อของที่นางบอกว่าอยากกิน ก่อนหวนกลับมาที่เกวียนหลังได้ซาลาเปาสองลูก เขาหายไปเพียงครู่เดียว เมื่อหันกลับมาก็พบชายฉกรรภ์สองคนมายืนขวางทางออกทั้งสองฝั่งของเกวียน เขาเร่งฝีเท้าเพื่อเข้าช่วยลูกพี่ลูกน้อง แต่ด้วยจำนวนคนที่มากในตลาด ทำให้ระยะทางระหว่างเขาและเกวียนช่างห่างไกลนัก และได้ยินคำพูดเพียงบางเบาท่ามกลางเสียงโหวกเหวกของตลาด
        “แม่นางมาจากที่ใดกัน อาภรณ์ที่สวมใส่ช่างแปลกตานัก” หนึ่งในนั้นเอ่ยถาม
        “เดินทางมาคนเดียวหรือแม่นาง” อีกคนหนึ่งพูด
        สานั้นมองชายทั้งสองคนด้วยท่าทางระแวดระวัง และข่มขู่ด้วยสายตาคมดั่งนกนักล่าของนาง ทว่าชายทั้งสองนั้นหาได้กลัวไม่ กลับส่งเสียงหัวเราะให้แก่กันเมื่อเห็นว่านางไม่รู้ภาษา
        “ที่นี่แปลกที่แปลกทางนักสำหรับท่าน มามะ เราไปด้วยกันดีกว่า”
        จื้อหาวได้ยินดังนั้นก็เร่งฝีเท้าขึ้น ก่อนเห็นว่าญาติผู้พี่ของเขาถูกจับเข้าที่แขนและดึงให้ออกมาจากเกวียน คนที่จับแขนนางนั้นพึมพำคำที่เขาไม่ได้ยิน แต่หน้านั้นแสยะอย่างสนอกสนใจ สาส่งเสียงโวยวายจนคนหันมามอง พยายามขืนตัวด้วยแรงที่มีของนาง หากแต่ไม่มีคนกล้าเข้ามาช่วยนาง
        “ขอทางหน่อย หลีกที!” ชายหนุ่มส่งเสียงร้องขอทาง พยายามอย่างยิ่งที่จะแหวกฝ่าผู้คนเข้าไปหานาง จนเข้าใกล้เกวียนมากขึ้น และเมื่อเขาหลุดจากฝูงคนนั้นเอง
        พลั่ก!
        ขาเรียวของนางตวัดขึ้นฟาดเข้าที่สันคอของชายที่จับแขนนางอย่างแม่นยำและรุนแรงในจังหวะที่เขาพลั้งเผลอ แรงฟาดนั้นรุนแรงมากพอที่จะทำให้ร่างใหญ่นั้นล้มลงในทันที หญิงสาวดึงมือของตนจากมือหนา และวิ่งตรงมาหาจื้อหาวที่ผละออกมาจากฝูงชนในจังหวะเดียวกัน
        ชายอีกคนหนึ่งสบถออกเป็นคำที่เขาฟังจับไม่ได้ความนัก ก่อนย่างสามขุมเข้ามาเขาทั้งสอง อารามตกใจ จื้อหาวยกมือขึ้นจดมวยเพื่อป้องกันตัว หมัดหนึ่งจากฝ่ายตรงข้ามเหวี่ยงมา ชายหนุ่มรีบเอนตัวหลบแล้วซัดเข้าที่ลิ้นปี่ของชายคนนั้นอย่างแรงจนทรุด เขารีบพาสากลับขึ้นเกวียนแล้วขับออกนอกฮองหงอย่างรวดเร็ว
        ขณะขึ้นเกวียนนั้น เขาได้ยินเสียงแว่วๆจากชาวบ้านว่าชายสองคนนั้นเป็นอันธพาลในเมือง แต่เมื่อออกมาพ้นเมืองแล้ว สองพี่น้องก็ได้เพียงถอนหายใจอย่างโล่งอกที่หนีออกมาพ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าอาจโดนอันธพาลในเมืองหมายตาหรือไม่


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x15
x1
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x10
x10
x50
x50
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x50
x1
x1
x50