ดู: 545|ตอบกลับ: 22

{ เมืองฮองหง } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-9-25 12:15:43 |โหมดอ่าน












ตลาดใหญ่
♦ เมืองฮองหง ♦






ตลาดใหญ่เมืองฮองหง สถานที่ที่มีผู้คนมากมาย
ตั้งแต่พ่อค้าแม่ค้า ที่ต่างมาวางขายสินค้าต่างๆ

ยันผู้ที่มาจับจ่ายซื้อสินค้าต่าง เพื่อใช้ในชีวิตประจำวัน









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
739
เงินตำลึง
1256
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
117
ความชั่ว
0
ความโหด
70
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-9-25 14:02:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เส้นทางป่าวประกาศ 12

     หลังจากที่พวกเขาเดินทางออกมาจากตลาดใหญ่เมืองลั่วหยาง เพื่อที่จะเดินทางไปยังตลากใหญ่ของเมืองฮองหง ตามแผนการเดินทางที่วางเอาไว้ อยู่ๆ ผู้จัดการกองคาราวานก็หันมาพูดกับยูตะขึ้น
     "นี่เจ้ารู้มั้ย ว่าเจ้าหนะไม่เหมาะกับการเป็นพ่อค้าเอาเสียเลย" ผู้จัดการกองคาราวานพูดกับยูตะพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
    "น้านี่!! ทำไมผู้จัดการผู้แบบนั้นละครับ!" ยูตะร้องขึ้นอย่างตกใจ
     "ผมขาดความรู้ตรงไหนอย่างงั้นหรอ หรือว่าที่ผ่านมาผมทำอะไรผิดไป" แล้วยูตะก็พูดต่ออย่างลนลาน
     "ไม่ๆ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น เจ้านะมีความรู้ในการเป็นพ่อค้าเบื้องต้นครบถวนแล้ว และเจ้ายังเป็นคนที่เรียนอะไรได้ไว เข้าใจอะไรได้ง่าย แถมยังจำเก่งเสียด้วย นับว่ามีคุณสมบัติในการเป็นพ่อค้าที่ดีได้เลยละ" ผู้จัดการกองคาราวานพูดออกมาพร้อมกับนับนิ้วถึงข้อดีของยูตะ
     "อ้าว แล้วถ้างั้นทำไมถึงยังจะพูดแบบนั้นละครับ" ยูตะพูดแทรกขึ้นมา
     "นี่ไง ข้อเสียอย่างแรกของเจ้า "ผู้จัดการกองคาราวานพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆยกนิ้วขึ้นนับ
     "เจ้าหนะ เป็นคนใจร้อนชอบลงมืออะไรโดยที่ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี แถมยังโดนดึงความสนใจได้ง่ายอีก และที่สำคัญคือ" แล้วผู้จัดการกองคาราวานก็เว้นจังหวะพูดไป
     "ที่สำคัญคือ??" ยูตะกล่าวตาม
     "เจ้านะ ไม่ชอบที่จะหากำไรจากผู้คนยังไงละ" ผู้จัดการกองคาราวานกล่าวขึ้น
     "เจ้านะ ชอบช่วยเหลือผู้อื่นมากเกิน โดยที่แม้กระทั้งยอมที่จะเสียละตนเองด้วยก็ตาม เห็นได้ชัดจาการที่เจ้าไปมีเรื่องตลอดการเดินทางที่ผ่านมา นั้นก็เพราะว่าเจ้าเข้าไปช่วยเหลือผู้คนทั้งนั้น เพราะงั้นข้าว่า เจ้าน่าจะไปหาอย่างอื่นทำที่ไม่ใช้พ่อค้าดีกว่านะ" ผู้จัดการกองคาราวานกล่าวต่อยักไหล่เล็กน้อย
     "อ้อ ใช้ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้าอีก 1 เรื่อง" ผู้จัดการกองคาราวานนึกอะไรบ้างอย่างออกก่อนที่จะพูดต่อ
     "ยังจะมีอีกหรอครับ" ยูตะพูดขึ้น
     "ใช้ หลังจากที่มีเรื่องหลายที่ข้าคิดว่าเจ้าควรจะฟังคำขอของข้าข้อนี่ไว้" ผู้จัดการกองคาราวานกล่าวต่อ
     "ใช้ที่ว่าอย่างไปก่อเรื่องอย่างงั้นหรอครับ ฮะ ฮะ เรื่องนั้นผมจะพยายามละกันนะครับ" ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับเราะเล็กน้อยแล้วเอามือเกาท้ายทอย
     "ไม่ๆ ไม่ใช้เรื่องนั้น ถึงเรื่องจะใช้ก็เถอะ แต่ว่าเรื่องจะพูดต่อไปนี่คนละเรื่องกัน" ผู้จัดการกองคาราวานพูดออกมาแล้วเริ่มทำเสียงที่จริงจังขึ้น
     "เจ้านะ ถ้าเป็นไปได้อย่าไปฆ่าใคร ถ้าเกิดเจ้าได้ฆ่าใครไปครั้งนึงแล้วก็ เจ้าไม่อาจจะเรียกชีวิตที่ผลากไปให้หวนคืนกลับมาได้ เพราะงั้นเมือใดที่เจ้าคิดจะลงมือปลิดชีพใครสักคนละก็ ขอให้คิดให้ดี เพราะข้าคิดว่าคนเรายังสามารถกลับตัวกลับใจได้ถึงแม้ว่าคนๆ นั้นจะชั่วช้าสักแค่ไหนก็ตาม" ผู้จัดการกองคาราวานกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง และจ้องมาที่ยูตะ
     "...................................ครับ ผมจะจำเอาไว้ครับ" ยูตะนิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่จะตอบรับออกมา
     "งืม.....งืม......คุยอะไรกันหรอคะ....." ไป๋หลานที่นั้งสัปหงกที่อยู่ข้างหลังก็ตื่นขึ้น และงัวเงียถามขึ้นมา
     "ไม่มีอะไรหรอก" ยูตะตอบกลับไปพร้อมกับลูกหัวของไป๋หลานอย่างเบามือ
     "เออ ตื่นก็ดีและ เราจวนจะถึงเมืองฮองหงแล้ว" ผู้จัดการกองคาราวานกล่าวขึ้นมาต่อ



      และเมื่อกองคาราวานเดินทางมาถึงตลาดใหญ่เมืองฮองหง  ทั้งคนงานทั้งพ่อค้า ก็ทยอยลงมาจากรถม้าพร้อมขนข้าวของ ของตนเองลงมาแล้วเริ่มจัดแจ้งการทำงานทำการตามหน้าของตัวเองโดยมีผู้จัดการกองคาราวานคอยควบคุมอยู่ ส่วนยูตะนั้นก็ช่วยงานอยู่โดยที่มีไป๋หลานคอยตามอยู่ติดๆ ไม่ห่างกายยูตะเช่นเดิม ก่อนที่ยูตะจะขอตัวออกมาทำงานที่ได้รับมอบหมายมา โดยที่มีไป๋หลานตามติดๆ
      "เอาละ ไป๋หลานรอบนี่ก็ทำเหมือนเดิมนะ ซ่อมไว้แล้วไม่มีอะไรต้องกลัว" ยูตะกล่าวขึ้นกับไป๋หลาน
      "ค่ะ" ไป๋หลายตอบรับเพียงสั้นๆ
       แล้วทั้งคู๋เริ่มมองหาตำแหน่งเหมาะๆ ที่จะเป็นจุดสนใจมากที่สุดการในการโฆษณา ก่อนที่ยูตะจะให้สัญญาณไป๋หลายให้เริ่มพูดขึ้น

     "ทุกท่านค่า ข้าเป็นตัวแทนจากเมืองอู๋จวิ้น เนื่องด้วยเมืองอู๋จวิ้นนั้นจะมีการจัดงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ ข้าจะขอเชิญชวนพ่อแม่พี่น้องทุกท่านมาร่วมงานให้ได้เลย นอกจากจะมีกิจกรรมแต่งกลอนแล้ว เรายังมีขนมไหว้พระจันทร์แจกจ่ายถึง 1000 ลูก!! ฟรีๆด้วยโอกาศแบบนี่หายากมาก ถ้าหากพ่อแม่พี่น้องท่านใดมีโอกาศละก็ต้องมาให้ได้เลยนะ"

     ไป๋หลานกล่าวออกมาได้เหมือนที่ซ่อมไว้ไม่มีผิด การโฆษณาครั้งนี่ดูเหมือนจะได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก อย่างน้อยก็มากว่าที่ยูตะพูดเอง โดยเฉพาะพวกผู้ชาย อาจจะเป็นเพราะรูปร่างหน้าตาและ ความสูงของเธอรึเปล่านะ ยูตะแอบคิดหลังจากที่เฝ้ามองอยู่ ก่อนที่ทั้งคู้จะกลับไปที่กองคาราวานต่อไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +25 ความหิว -4 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 25 -4 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

141

กระทู้

1273

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
266774
เงินตำลึง
589028
ชื่อเสียง
156902
ความหิว
930

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
20534
ความชั่ว
2935
ความโหด
5719
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-11-4 00:31:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เควสย่อย ช่วยเหลือชายหนุ่มเดินทางกลับเมือง(จบ)


หลังจากเข้ามาในตัวเมืองฮองหงแล้ว มองบรรยากาศรอบๆแล้ว เมืองนี้ดูเป็นเมืองเล็ก
ผู้คนไม่มากเท่าฉางอันหรือลั่วหยาง แต่ก้มีชีวิตชีวาดีไม่ต่างกับทุกเมืองที่เคยผ่านมา


"แม่นางเพิ่งเคยมางั้นหรือ?" หยวน เสี่ยวผิง ชายผู้ที่ซ้อนท้ายถาม เพราะดูจากท่าทางของเธอ
"เอ่อ..ประมาณนั้น ข้ายังไม่เคยมา.." หลิงนูบอกตามตรง


"อืม.. ไม่เป็นไรแม่นาง ท่านขี่อาชาสำรวจรอบเมืองก่อนก้ได้นะ" เขาบอก
"......." หลิงนูไม่พูดตอบ จากนั้นเธอจึงขี่ม้าลัดเลาะไปตามเส้นทางในเมืองเพื่อตามหาอะไรบางอย่าง


พอมาถึงที่ๆหนึ่ง ซึ่งเป็นตลาดในเมืองแล้ว
"เอาล่ะ... เจ้าลงไปได้แล้ว..." หลิงนูบอกกับชายคนนั้น
"เอ๋ เดี๋ยวสิ แม่นางจะให้ข้าลงแล้วเหรอ?" เขางงกับคำพูดของหลิงนู


"พาเจ้ามาส่งถึงเมืองนี้... ก้หมดธุระของข้าแล้วนี่..." เธอพูดราวกับจะทิ้งเขาไว้
"แม่นางช่างเย็นชาเสียจริง... ก้ได้ข้าจะลงจากม้า..." พูดจบ เสี่ยวผิงชายหนุ่มก้ลงจากม้าของนางแต่โดยดี พร้อมกับถือถุงผ้าที่ใส่หนังสือ
นับ10เล่มลงไปด้วย


"แต่มีอีกอย่างแม่นางหลี่.. โปรดมาแวะที่บ้านข้าสักนิดหน่อยก้ดี.. ข้าอยากให้แม่นางได้พักบ้าง
ที่อุส่าห์เหนื่อยพาข้ามาส่งถึงเมือง.." เสี่ยวผิงขอร้อง


ถ้าหากหลิงนูปฏิเสธไปก็คงเป็นการไม่รับน้ำใจของเขา อาจจะรู้สึกไม่ดีเมื่อไม่ได้ตอบแทน
".....ก้ได้ๆ ข้าจะไป..." หลิงนูตอบรับ


เสี่ยวผิงได้ยินแล้วก้พยักหน้า จึงพาเดินนำหลิงนูผ่านตลาดของเมือง เข้าไปยังเขตที่พักอาศัย มีบ้านเรือนเยอะแยะมากมาย
แต่ออกไปทางเก่าๆซะมากกว่า ไม่มีบ้านหลังสูงๆใหญ่ๆเหมือนบ้านของเศรษฐีเท่าใดนัก


เสี่ยวผิงเดินนำหลิงนูพร้อมแบกถุงใส่หนังสือที่ดูหนักๆ แต่เขาก้มุ่งมั่นที่จะแบกมันต่อไป
"ไม่หนักเหรอ...?"
หลิงนูถาม เห็นเสี่ยวผิงเขาแบกถุงหนังสือนั่นมาตั้งนานแล้ว แถวค่อนข้างที่จะหวงมันเสียด้วย


"อา..นี่เป็นหนังสือที่ข้าต้องการซ์้อมาหลายเดือนแล้วล่ะ ข้าต้องการที่จะศึกษาจากตำราพวกนี้มาก เพราะงั้นข้าเลย
หวงมันไงล่ะ" เสี่ยวผิงอธิบาย


หลังเดินคุยกันสักพัก ก้มาถึงหน้าบ้านของเสี่ยวผิง บ้านของเขาดูธรรมดา ไม่เก่าหรือทรุดโทรมแต่อย่างใด น่าจะเป็นบ้านของคนพอมีจะกิน
เมื่อเขาถึงบ้านปุ๊ป เขาเปิดประตูเข้าไปในบ้านแล้ววิ่งเข้าไป
"ท่านพ่อ หยวนเปา ข้ากลับมาแล้ว"


หลิงนูฟังดังนั้น ก็รู้ว่าเขายังมีครอบครัวให้ไปหา ก้ดีนะ.. แต่ถ้าหาก เราไปช่วยเขาช้ากว่านี้...
คงถูกโจรปล้นสังหารไปแล้วแน่ๆ..
หลิงนูลงจากม้าแล้วผูกม้าไว้กับเสาใกล้ๆ
"แม่นางหลี่ เข้ามาก่อนสิ" เสี่ยวผิงเชิญชวนให้เข้ามาในบ้านก่อน
หลิงนูจึงเดินเข้าไปบ้านของเขา ตามที่เขาชักชวน


เมื่อหลิงนูก้าวเข้ามาในบ้าน มีคน2คนที่เป็นบุรุษดูอายุมาก กับเด็กสาววัยแรกแย้ม อาจจะเป็นสมาชิกในบ้านของเขา
เสี่ยวผิงอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเที่ยงให้ฟัง ว่าหลิงนูเป็นคนช่วยเขาไว้จากเงื้อมมือโจรร้าย ทำให้เขารอดมาได้


บิดาของเสี่ยวผิงฟังแล้วจึงเข้ามาขอบคุณน้ำใจเป็นอันมาก เขาบอกว่าหลิงนูมาพักที่บ้านก้ได้
แต่หลิงนูบอกว่าต้องเดินทางต่อ ยังไม่แน่ใจว่าจะพักหรือไม่ แต่อาจจะอยู่สักพักไม่ให้เสียน้ำใจของพวกเขา


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดหวังเจี้ยน
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ทวนฝงเจียง
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x4
x2
x8
x4000
x150
x5
x8
x63
x120
x4
x135
x400
x150
x1400
x43
x18
x7
x1600
x161
x22
x16
x225
x25
x720
x120
x56
x1600
x120
x26
x480
x8
x1600
x22
x42
x15
x52
x7
x1400
x800
x1400
x3000
x400
x140
x14
x800
x10
x20
x8
x16
x9
x1200
x95
x121
x55
x1600
x38
x64
x800
x14
x1
x9
x2200
x800
x9
x1300
x1400
x21
x1600
x120
x7
x35
x8
x1200
x135
x100
x1
x7
x29
x121
x1
x1020
x1
x400
x1200
x277
x1800
x20
x1
x1500
x271
x1
x4
x27
x820
x420
x2025
x1490
x140
x2325
x21
x5
x13
x2625
x34
x8
x127
x55
x20
x1
x240
x53
x201
x2
x2000
x100
x8
x495
x175
x20
x17
x824
x153
x861
x790
x650
x1170
x220
x43
x277
x1400
x1035
x2830
x1998
x819
x2160
x1755
x355
x1051
x1844
x840
x1
x1280
x112
x1584
x703
x457
x1282
x1388
x1058
x20
x153
x288
x1048
x87
x146
x700
x12
x292
x1406
x2628
x16
x731
x1
x900
x250
x857
x2960
x310
x750
x19
x220
x3
x14
x3938
x2069
x1756
x2754
x1
x1
x9999
x1
x2110
x1037
x208
x265
x55
x139
x2208
x2840
x1430
x3245
x2
x365
x625
x2655
x253
x8
x2600
x28
x98
x3
x131
x9999
x323
x93
x2074
x33
x10
x76
x66
x204
x16
x1100
x21
x7
x2065
x6047
x1188
x127
x1740
x6
x84
x19
x80
x8
x2462
x2
x20
x9
x928
x6
x2980
x1819
x1561
x13
x411
x123
x637
x2721
x2069
x1350
x2619
x2172
x1445
x1040
x2539
x181
x206
x239
x211
x1390
x18
x1600
x1263
x1207
x29
x3216
x2430
x2641
x181
x16
x700
x357
x4
x457
x485
x880
x967
x2131
x2818
x19
x5572
x4739
x173
x29
x3708
x2792
x3824
x2320
x555
x1379
x2554
x24
x1962
x2771
x1220
x83
x2529
x489
x1
x275
x420
x10
x1075
x616
x626
x560
x1728
x56
x1020
x1188
x96
x762
x344
x2245
x2352
x162
x75
x56
x86
x155
x402
x1078
x354
x547
x529
x57
x1070
x1239
x1770
x9999
x24
x703
x2001
x518
x91
x2020
x68
x21
x1824
x1010
x934
x817
x818
x54
x195
x7
x1617
x291
x383
x1
x1
x2647
x1

141

กระทู้

1273

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
266774
เงินตำลึง
589028
ชื่อเสียง
156902
ความหิว
930

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
20534
ความชั่ว
2935
ความโหด
5719
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-11-5 03:42:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากออกมาจากบ้านของหยวน เสี่ยวผิงชายหนุ่มผู้ใฝ่ฝันจะเป็นบัณฑิตแล้ว เธอจึงออกมากลางเมือง เพื่อหาโรงเตี๊ยมที่มีห้องพัก
อยู่ แล้วเธอจึงเข้าไปพัก รอให้ถึงเวลารุ่งสางค่อยออกเดินทางต่อ


ถึงยามรุ่งสาง หลังจากพักในโรงเตี๊ยมมาแล้วเมื่อคืน เธอจึงทานอาหารเช้า และออกมาจากโรงเตี๊ยมพร้อมกับขี่ม้าคู่ใจ ไป๋เฟิงออก
มาด้านนอกเมือง
เธอมองไปรอบๆ วิวเมืองยังคงเดิม ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เธอจึงได้ขี่ม้าไปเรื่อยๆ จนถึงบริเวณประตูเมืองทางเหนือ
เธอคิดว่า จะออกเดินทางต่อไปยังเมืองข้างหน้าดีกว่า ถ้าหากไม่มีอะไรทำ...


จนกระทั่งเธอขี่ม้าผ่านมายังประตูเมืองทิศเหนือ ก้เห็นชาวบ้านจำนวนหนึ่ง กับคนหนึ่งซึ่งแต่งตัวคล้ายขุนนางกำลังปรึกษาหารือ
สิ่งใดอยู่ก้มิทราบได้ กำลังคุยกันจ็อกแจ้กจอแจ
เธอจึงลองขี่ม้าเข้าไปใกล้ๆพวกเขา เผื่อที่จะได้ทราบเรื่องราว เธอได้ยินบทสนทนาดังนี้


"ที่สุสานนอกเมืองนั่นต้องมีอะไรแน่ๆ มีคนเข้าไปแล้วหายตัวไป...ยังไม่ได้กลับออกมาเลย..." ชาวบ้านคนหนึ่งพูด
"หรือว่าจะเป็นฝีมือของภูติผี.. มาลักพาตัวไปก้ได้.." ชาวบ้านอีกคนหนึ่งพูด
"จะให้ไปตามหาคนที่หายไปในสุสานน่ะหรือ ข้าไม่ไปหรอก!" ชาวบ้านอีกคนพูด ท่าทางหวาดหวั่น
"ใจเย็นๆ ทุกท่าน" ขุนนางห้ามปราม "พวกเราจะส่งทหารเข้าไปสืบเบาะแสทีหลัง พวกท่านอย่าได้กังวล..." ขุนนางของเมืองพยายาม
พูดให้ชาวบ้านใจเย็น
"ท่านขุนนางช่วยเร็วๆเถอะ ข้าขอล่ะ.. 1ในคนที่หายไปเป็นเพื่อนของข้า!" ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวเสียงดัง
"ชาวบ้านทุกท่านใจเย็นๆ ข้าสัญญาว่าจะตามสืบเรื่องนี้แล้วพาชาวบ้าน ออกมาให้จงได้" ขุนนางคนนั้นบอกแก่ทุกคนแต่
แต่ชาวบ้านก้เริ่มแย้งและเสียงดังมากขึ้น จนเกือบจะเป็นเหตุวุ่นวาย
หลิงนูเห็นก้รู้สึกลำบากใจยิ่ง... ชาวบ้านไม่ฟังกันเลยรึ..


เวลาผ่านไปชาวบ้านก้สลายกลุ่มแยกย้ายกันไปตามทาง หลังจากคุยกันได้สักพัก
ขุนนางคนนั้นก้รู้สึกกลัดกลุ้มใจ หลังจากไม่อาจทำความต้องการบางส่วนของชาวบ้านได้
หลิงนูเห็นทีได้โอกาสจึงลองเข้าไปสอบถามท่านขุนนางคนนั้น จึงลงจากม้าแล้วไปถาม


"เอ่อ...ขออภัยที่รบกวนท่านขุนนาง ... ไม่ทราบว่าเกิดเหตุอะไรขึ้น.." หลิงนูถาม
"เจ้าอยากรู้จริงๆรึ แม่นาง " ขุนนางหันมา สีหน้าราวกับว่ากำลังกลัดกลุ้มใจ
"เอ่อ..ใช่แล้วท่าน.. เผื่อข้าสามารถช่วยท่านได้...ท่านขุนนาง"
"งั้นรึ..." ขุนนางลูบเครา "เรื่องมีอยู่ว่า...เมื่อคืนวาน มีชาวบ้านเข้าไปยังเขตสุสานนอกเมืองเพื่อเคารพศพ แต่ว่า พวกเขาที่เข้าไป
ดันไม่ได้กลับออกมาน่ะสิ และก้เมื่อเช้าก้มีคนอาสาไปตรวจสอบให้ แต่ก้ไม่ได้กลับออกมาอีกเช่นกัน.." ขุนนางเล่าให้ฟัง
"งั้นหรือท่าน..." หลิงนูคิดว่า ไม่ใช่ฝีมือภูติผีที่ไหนหรอก ต้องเป็นฝีมือคนแน่นอน
"พวกเราจึงต้องหาทางแก้ไขเรื่องพวกนี้โดยเร็ว แต่ทว่า... ชาวบ้านพากันเสียขวัญกันไปหมด ทหารเองก้เช่นกัน.." ขุนนางดู
กลุ้มใจ


"......" หลิงนูจึงคิดแป๊ปหนึ่ง ถ้าหากเราขออาสาไปดูเอง ช่วยเหลือชาวบ้านที่หายตัวไป พวกเขาต้องหลงทาง หรือถูกจับไว้อยู่แน่ๆ
เธอมีความคิดที่จะช่วยเหลืออยู่ในตอนนี้ เลยต้องสลัดความไม่ไว้วางใจออกไปเมื่อจะคุยกับผู้คน
"ถ้าเช่นนั้น ข้าจะขออาสาออกไปสำรวจสุสานนอกเมืองให้ท่าน จะได้หรือไม่.." หลิงนูกล่าวกับขุนนาง


ขุนนางฟังแล้วถึงกับหันมาทันที "แม่นาง ข้าว่าไม่เห็นควร.. ถ้าหากแม่นางหายไปอีกคนละก้..."
"ท่านขุนนางไม่ต้องห่วง ข้าเอาตัวรอด... ดูแลตัวเองได้" หลิงนูยืนกราน สมกับเป็นคนดื้อสมชื่อ
"แต่ว่า.." ขุนนางยังไม่ทันกล่าวจบ หลิงนูก้กลับไปขึ้นขี่หลังม้าขาวทันที
"ข้าจะไปสำรวจให้ท่านเอง ท่านโปรดวางใจเถอะ....!" ว่าแล้วหลิงนูก็ขี่ม้ามุ่งออกไปยังประตูเมืองทางเหนือ


"เดี๋ยวก่อนแม่นาง..!" ขุนนางห้ามเธอไม่ทันเสียแล้ว เธอนั้นขี่ม้าหายออกไปจากประตูเมือทางเหนือเรียบร้อย


// เริ่มภารกิจย่อย สืบหาเรื่องประหลาด

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดหวังเจี้ยน
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ทวนฝงเจียง
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x4
x2
x8
x4000
x150
x5
x8
x63
x120
x4
x135
x400
x150
x1400
x43
x18
x7
x1600
x161
x22
x16
x225
x25
x720
x120
x56
x1600
x120
x26
x480
x8
x1600
x22
x42
x15
x52
x7
x1400
x800
x1400
x3000
x400
x140
x14
x800
x10
x20
x8
x16
x9
x1200
x95
x121
x55
x1600
x38
x64
x800
x14
x1
x9
x2200
x800
x9
x1300
x1400
x21
x1600
x120
x7
x35
x8
x1200
x135
x100
x1
x7
x29
x121
x1
x1020
x1
x400
x1200
x277
x1800
x20
x1
x1500
x271
x1
x4
x27
x820
x420
x2025
x1490
x140
x2325
x21
x5
x13
x2625
x34
x8
x127
x55
x20
x1
x240
x53
x201
x2
x2000
x100
x8
x495
x175
x20
x17
x824
x153
x861
x790
x650
x1170