เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } โรงเตี้ยมชางลั่งถิง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-12-2 23:48:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลี่หลิงนูช่วง1-2วันมานี้เธอเดินทางจากเหนือลงใต้ จากใต้ลงเหนืออยู่บ่อยครั้งครา เนื่องจากได้มีสหายสนิทส่งเทียบเชิญมาร่วมงาน ครั้งนี้เป็นงานบุญเลยก็กลายเป้นรีบไปสะอย่างนั้น
หลังจบงานบุญที่วัดยอดเขาเมืองอู้หลิงแล้วก็นับว่าอิ่มบัญกันเลยทีเดียว ตอนนี้ตัวเธอเองก็ค่อยๆเรียนรู้วิถีของศาสนาพุทธนี้ทีละน้อยๆ ค่อยซึมซาบเข้าไปให้พอเข้าใจขึ้นมาบ้าง.. แต่ก็ยังคงไม่ได้ศรัทธาเต็มหัวใจนักเพราะเธอยังมีความคิดบางอย่างที่ยังแน่วแน่อยู่...


หลังจากกลับมาจากวัดยอดเขาเมืองฟานเจิ้งแล้วก็มาถึงเมืองฉางอัน ใช้เวลาเดินทางเพียงครึ่งวันเพราะม้าเทพอูซุนมีความเร็วในการเดินทางที่สุดยอดมาก


หลังจากมาถึงเมืองแล้วหลิงนูจึงไปพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองก่อนเพื่อทานอาหาร ตอนนั้นเป็นตอนหัวค่ำของวันนั้นเอง เนื่องจากที่บ้านยังไม่ได้ซื้อวัตถุดิบอาหารอะไรไว้ประกอบทานเอง ก็เลยต้องมาแวะโรงเตี๊ยมก่อน
เธอมองดูรอบๆเหมือนจะมาโรงเตี๊ยมที่ค่อนข้างหรูหน่อย แต่ก็บอกไปว่ามาหาอาหารทาน ไม่ได้ต้องการมาพักค้างคืนแต่อย่างใด


ช่วงเวลาตอนนั้นเอง เหมือนจะมีการแสดงดนตรีพร้อมขับลำนำ เธฮจึงนั่งฟังไปพลางๆ
หัวข้อที่เขาเล่าขานคือ....


หานซิ่นแห่งซางหยง

ยินคำเล่าลือหรือสู้พานพบ
วีรบุรุษแดนใต้ผู้นำทัพรบ
ชนเถื่อนคร้ามครั่นในหนึ่งนาม
หากหยามกร้ำกรายได้เป็นศพ

กรีฑาแปดพันชีวีสู่เยว่สุ่ยนครา
ปาสู่ไม่แคล้วกรุ่นไอสงคราม
ทัพสามพันล้อมค่ายรักษา
แค้นนักชนเถื่อนมากเล่ห์กล

ผ่านบึงพิษคิดเพื่อพี่น้องฮั่น
กำราบเตี๋ยนสู้พิทักษ์เขตแดน
แม้น้ำน้อยหาได้หวาดหวั่น
เหลือเพียงหนึ่งก็จะต้านจนสุดตัว

สูญร่วมสี่พันทหารกล้าไม่สิ้นแรง
ท้าประลองขุนพล 'ซือฮุ่ยจง'
ชิงชัยอุบายกลมากแอบแฝง
บั่นคอชนเถื่อนเซ่นมาตุภูมิ

นำชิงชัยนำอิสระสู่ผองชน
ขุนศึกหาญสยบทักษินคืนดินแดน
หาคำใดสรรเสริญเกินคำคน
แกร่งดั่งกล้าด้วยจิตาชาติใจเพชร


อืม...เนื้อหาลนำก็เหมือนเคยจะได้ยินมาก่อน แต่รู้สึกว่าสงครามนั้นจะนานมาแล้วหลายเดือนอยู่เหมือนกัน... แต่วันนี้ก็ได้ยินลำนำเต็มๆชัดเจนมากที่สุด ฟังแล้วดูน่าประทับใจไม่ได้น้อยเลยทีเดียว


หลังจากหลิงนูอยู่โรงเตี๊ยมครู่หนึ่งพร้อมทาอาหารเสร็จแล้ว เธอจึงออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อกลับไปยังบ้านคฤหาสน์ของตน...


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +15 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +88 ความหิว -33 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 88 -33 + 6

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x531
x1
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x4
x3
x1
x2
x1
x2
x1
x2
x3
x2
x3
x3
x5
x2
x2
x2
x3
x3
x20
x2
x5
x40
x1
x120
x10
x150
x25
x30
x2
x23
x1
x1
x543
x6
x2
x76
x8
x30
x2
x2
x2
x3
x660
x360
x390
x260
x410
x5
x1
x100
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x4
x2
x68
x3
x3
x12
x3
x60
x5
x3
x100
x360
x210
x300
x9
x10
x57
x12
x2
x5
x4
x4
x4100
x175
x5
x8
x63
x127
x4
x141
x400
x153
x1400
x44
x18
x7
x1340
x161
x122
x16
x225
x25
x722
x120
x59
x1453
x122
x26
x480
x8
x2030
x19
x15
x10
x1251
x800
x1400
x3000
x420
x140
x17
x800
x10
x20
x8
x26
x10
x1200
x159
x54
x1601
x40
x64
x801
x14
x1
x9
x2246
x800
x9
x1252
x1399
x16
x1600
x105
x9
x117
x10
x1200
x139
x100
x1
x38
x120
x4
x1020
x3
x450
x1200
x278
x1801
x60
x2
x1550
x276
x2
x18
x31
x865
x431
x2050
x2990
x170
x3750
x49
x5
x19
x3213
x9
x203
x117
x26
x3
x241
x59
x203
x3
x2150
x100
x9
x1095
x211
x33
x17
x894
x163
x1061
x1220
x920
x1338
x220
x43
x355
x1700
x1078
x2875
x2462
x1059
x3420
x1760
x430
x1859
x1942
x900
x1
x1540
x112
x1633
x2902
x554
x2686
x4137
x1076
x23
x159
x514
x1102
x87
x243
x934
x48
x379
x1428
x4758
x18
x1027
x2
x1100
x286
x1481
x3055
x530
x840
x19
x279
x3
x16
x5952
x4626
x1792
x4081
x10
x2
x9999
x1
x1972
x1364
x366
x330
x60
x225
x2223
x2880
x1996
x3007
x2
x443
x625
x2655
x354
x8
x2600
x28
x98
x3
x157
x9999
x323
x106
x2274
x33
x10
x93
x120
x311
x16
x1115
x21
x7
x2065
x6047
x9999
x127
x1755
x9
x84
x21
x80
x8
x2462
x3
x20
x9
x928
x6
x2980
x1824
x2359
x13
x503
x132
x880
x4012
x2079
x1373
x2619
x2268
x1475
x1144
x2539
x191
x205
x9999
x202
x1390
x25
x1593
x1168
x1207
x28
x3390
x2756
x3844
x323
x17
x689
x371
x4
x551
x642
x881
x1017
x2036
x2818
x20
x1937
x4099
x176
x33
x3808
x2025
x4552
x3482
x730
x1534
x2444
x26
x2313
x3659
x1220
x83
x3845
x715
x1
x449
x384
x7
x1075
x716
x661
x610
x1743
x56
x1166
x1307
x106
x91
x402
x2488
x2394
x252
x93
x76
x192
x97
x402
x1098
x384
x607
x340
x87
x1095
x1254
x1762
x9999
x24
x853
x2001
x518
x91
x2015
x88
x23
x1869
x1021
x944
x1041
x818
x66
x205
x7
x1637
x607
x425
x1
x1
x3137
x1
โพสต์ 2018-12-7 20:04:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-7 20:08


ขอความร่วมมือ…

        และแล้วในที่สุดสตรีร่างเล็กก็เดินทางถึงต้าฮั่นโดยสวัสดิภาพ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นบ่งบอกเลยว่าเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป นัยต์ตางามนั้นจ้องมองภาพที่ตนเองเห็น แผ่นดินเมืองหลวงของต้าฮั่น เมืองฉางอัน

        สตรีร่างเล็กเดินทางมาถึงก็คือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนของเธอและลู่เต๋าที่เดินทางมานานแสนนาน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรที่จะเดินทางมานั้นเอง เธอเดินเข้ามาที่โรงเตี๊ยมที่ประจำที่เธอจะเข้ามาพัก โดยที่เธอจะไม่พักที่อื่นเพราะคนเยอะ อีกอย่างก็คือเป็นโรงเตี๊ยมที่หรูหราพอที่เธอจะพอใจได้ว่าสถานที่แห่งนี้คือสถานที่ ที่งดงามสำหรับเธออย่างแท้จริง..

        ปล่าว..ความจริงก็แค่ชอบกินของหรูแค่นั้นเอง

        เป่าหลิงนั้นเดินเข้ามาด้านในพร้อมกับลู่เต๋าที่หิ้วหมูวาสนาเจินจูจิ้วจางมาด้วย ส่วนฝ้าเฉี่ยก็บินอยู่ข้างกายเธอนั้นเอง นัยต์ตาของเธอนั้นบ่งบอกได้เลยว่าเหนื่อยมาก เป่าหลิงนั้นเดินตรงไปที่่เสี่ยวเอ๋อห์จัดหาห้อง ให้เขานั้นจัดหาห้องให้เธออย่างด่วนที่สุด และต้องเป็นห้องที่เธอเข้าพักได้ ดีที่สุดด้วย และไม่นาน เธอก็ได้รับความสงบจากการนอนหลับ

        แต่ทว่าความโหดร้ายของโลกนั้นมันเริ่มจากตรงนี้

        “หิวจัง...ลู่เต๋านี้ไม่คิดจะกินอะไรนอกจากคำสั่งจริงๆนะเนี้ย” เป่าหลิงพูดพึมพำในระหว่างที่เธอนั้นกำลังเดินลงมาจากห้องพักของตนเองมาที่ห้องโถงด้านล่างโรงเตี๊ยม แต่ทว่าอยู่ๆเธอก็เห็นความวุ่นวายเล็กน้อยตรงบริเวณด้านหลัง แต่หญิงสาวก็ไม่ใส่ใจ เธอเดินไปที่โต๊ะด้านในสุดก่อนเรียกเสี่ยวเอ๋อห์ที่เหลือมาสั่งอาหาร..

        ช่วงเวลาที่รออาหารอยู่นั้นหญิงสาวพอรับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เธอ

        “คุณหนูขอรับ ท่านพอมีเวลาสักครู่หรือไม่?” อยู่ๆเสี่ยวเอ่อห์หนุ่มคนหนึ่งก็เดินมาหาเธอ นัยต์ตาสีม่วงนั้นเลิกคิ้วก่อนถาม
        “มีอะไร?”
       “เถ้าแก่โรงเตี๊ยม ชาง เยี่ยนเป่ย ต้องการคุยกับคุณหนูเป็นการส่วนตัว หากไม่เป็นการรบกวนเชิญคุณหนูทางนี้” เขากล่าวอีกครั้ง ก่อนที่จะผ่ายมือของตนไปทางห้องขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง แม้ว่าบอกว่าจะไม่เป็นการรบกวนแต่ทว่ากลับบอกแบบนี้ถ้ามว่าปฎิเศษได้ไหม..

        ก็ได้น่ะสิ..

       “ข้า..มะ”
        “ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ ข้าคิดว่าท่านควรไปดีกว่านะขอรับ คุณหนู” เขากล่าวอีกครั้งหนึ่ง เหมือนกับว่าจะเป็นการมัดมือชกเพื่อที่จะให้นางไปให้ได้ เป่าหลิงนั้นไม่อยากมีปัญหา นางจึงเลือกเดินตามชายเสี่ยวเอ๋อห์คนนั้นไปอย่างเงียบๆ …

        เมื่อเข้ามาด้านในห้องก็เห็นกับห้องที่วิจิตรงดงามแปลกตาบ่งบอกถึงรสนิยมของผู้ที่เป็นเจ้าของได้อย่างดีทั้งเครื่องทองของหายากประดับประดาอย่างไม่กลัวภาษี ตรงกลางมีร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งถืออะไรบางอย่างอยู่

        “พามาแล้วขอรับ ท่านเถ้าแก่” เขากล่าวเช่นนั้น เขาคงเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ชายหนุ่มนั้นสวมชุดม่วงคลี่พัดจีบอากัปกิริยาดูเป็นชาวฮั่นที่ขัดกับเส้นผมสีทองอ่อนดูแปลกตา ก่อนที่จะผ่ายมือเพื่อให้สาวน้อยของเรานั่งตรงข้ามกับเขา มือเรียวยาวนั้นค่อยๆ เสิร์ฟน้ำชาให้กับเป่าหลิง

        “ข้ามีนามว่าชาง เยี่ยนเป่ย เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมพลับพลาเกลียวคลื่นแห่งนี้ขอรับ.. ข้าดีใจที่ท่านยอมมาตามคำขอของข้า” เขานั้นกล่าวยิ้มๆ เป่าหลิงถอนหายใจ หากจะยังมัวพูดยืดยาวแบบนี้ “มีอะไรก็ว่ามา..เข้าเรื่องเลยจะดีกว่า ข้าไม่ชอบอะไรอ้อมค่อม” เป่าหลิงกล่าว

        ดูเหมือนว่าสาวน้อยตรงหน้านั้นจะไม่ค่อยชอบอะไรที่ชักช้าเสียด้วย เถ้าแก่โรงเตี๊ยมนามเยี่ยนเป่ยยิ้มรับ

       “แบบนี้ค่อยง่ายหน่อย ..ข้าให้สงสารว่าวันนี้จะมีคนตระกูลใหญ่จากโยวโจวเดินทางมาพักที่นี้ และเราก็ได้เตรียมการแสดงให้กับเขาเพื่อความประทับใจ แต่ข้าว่านางคงโชคร้ายที่ประสบอุบัติเหตุและไม่มีคนมาแทนได้...และให้บังเอิญว่าวันนี้ก็มีสาวน้อยใบหน้างดงามพิศวงที่เข้าพักอยู่พอดี..แม้จะเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ถึงวัยขบเผาะ”

        “รูปลักษณ์ดั่งมายาประกายตาเย้ายวนมอมเมาผู้คน ผิวพรรณผุดผ่องเฉิดฉายแม้คืนเดือนแรม สุรเสียงก้องกังวาลราวกับเครื่องแก้วงาม...ข้าอยากจะขอร้องและจ้างวานแม่นางช่วยเป็นตัวแทนการแสดงให้กับทางเราได้หรือไม่...ข้าไม่เกี่ยงเรื่องความสามารถ หรือท่านจะแสดงเรื่องราวสิ่งใด”

        เขานั้นกล่าว เป่าหลิงเมื่อได้ยินก็กรอกสายตาขึ้นบน ลำบากเธออีกแล้วอย่างงั้นหรือ..

        “ข้าไม่ใช่พวกเต้นกินรำกินเสียหน่อย” เธอพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ชายผู้นั้นจ้องมองนาง ก่อนที่จะค่อยๆ จับจ้องไปทางผิวขาวเนียนที่โผล่พ้นกายของนาง “ขอร้องและอ้อนวอนข้าสิ..แล้วข้าจะช่วย” นางหัวเราะเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องสนุก ใบหน้าของเถ้าแก่หนุ่มนั้นกระตุกยิ้มขึ้นมา.. เขาก้าวกายตนเองเข้ามาใกล้นาง..

        ค่อยๆใช้มือบางนั้นเคลียข้างแก้มของเด็กสาว นำเส้นผมสีดำที่ปรบใบหน้าของนางออก
        รอยยิ้มกระชากใจนั้นปรากฏขึ้นมาเหมือนกับว่าจะทำให้เธอหลงเสน่ห์ หากแต่ว่าเป่าหลิงหาใช่สตรีที่ใจอ่อนได้ง่ายๆ

        “ผงกหัวเหมือนสัตว์เดรัชฉานสี่เท้า...เดินบ๊อกๆอยู่แถวๆนี้แล้วข้าจะยอม..หึ”



        ร่างของสตรีผู้หนึ่งนั้นเดินขึ้นมาบนเวทีภายในโรงเตี๊ยมใหญ่แห่งฉางอัน พลับพลาเกลียวคลื้น หากแต่จะว่าเป็นสตรีคงเป็นสตรีร่างเล็ก ใบหน้าอ่อนเยาว์ดั่งเด็กสาวที่กำลังผลิบานแรกแย้ม นัยต์ตาของนางนั้นเป็นสีม่วงดอกพวงครามงาม รอยยิ้มเรืองประจุดประทับดอกกุหลาบนั้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

        แม้จะบอกว่าเป็นเพียงเด็กสาว แต่ทว่านัยต์ตาของนางกลับเย้ายวนประดุจนางสวรรค์

        เธอค่อยๆเดินเข้ามาตรงกลางเวทีพร้อมกับเอ้อหูคันงาม บทเพลงเรื่องเล่านั้นค่อยๆโดนถ่ายทอดออกมาเป็นเรื่องราวอันน่าพิศวงและแปลกประหลาด เรื่องราวของการเดินทางของใครคนหนึ่ง เรื่องราวการเดินทางที่สุดแสนจะยาวนานเป็นนิทานเรื่องเล่าปรัมปราคนเฒ่าคนแก่

       เรื่องราวของบุรุษผู้ซึ่งไล่ตามความฝันของตนเองมาทั้งชีวิตเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับตำนานที่แท้จริงแห่งศิลาศักดิ์สิทธิ์ เรื่องราวของคำสัญญาที่ยาวนานเกินอสงไขยของมนุษย์ โดนถ่ายทอดผ่านทางบทเพลงอันน่าพิสมัยโดยสตรีร่างเล็กที่ไม่รู้ว่านางเป็นใคร

       มีเพียงแค่บทบรรเลงที่ตราตรึงอยู่ภายในหัวใจของผู้รับฟัง

       การแสดงนี้ไม่ได้มีเพียงแค่คนสองคนที่จับตาจ้องมองแต่ทว่าแขกผู้มาเข้าพักที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้กลับต้องหยุดฟังเรื่องราวการผจญภัยที่สุดแสนจะน่าสนใจ







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +7 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2018-12-7 20:20
ได้รับ ศิลาตีบวก 2 ก้อน  โพสต์ 2018-12-7 20:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +444 ความหิว -38 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 444 -38 + 15 เผยแพร่เรื่องราว

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-14 23:32:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeishaoTien เมื่อ 2018-12-15 21:53

                                  ได้รู้เรื่องราวของตนเอง ที่มีเพียงนิดเดียว                                  แล้วก้ได้รู้เรื่องราวหลังจากนั้นอีกมากผ่านละคร
                                  ถ้าไม่ถูกรบกวนมากนักจนทำให้เสียสมาธิ
                                  ข้าคงจะดูละครรู้เรื่องมากกว่านี้ จริงๆนะ
                                  และถ้าตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าข้านั้นเป็นใคร
                                  เรื่องราวทุกอย่างจะไปได้อย่างราบรื่นเลย


                                   แต่ถึงยังไงก็เถอะ ข้าไม่โดนรุมทึ้ง เพราะด้วยความที่รู้ว่าข้านั้นเป้นใครตอนนี้ มันก็รู้สึกอึดอัดหน่อยๆนั่นล่ะ เมื่อเขารู้แล้วแบบนี้ คนที่รู้เขาก็รู้นั่นล่ะ ว่าผู้ที่เป้นแม่ทัพที่ดูและค่ายซีอวี้ พื้นที่ซีอวี้นั้น ไม่ได้สบายเหมือนนายกองทั่วๆไปที่ทำงานภายในเมืองอย่างเดียว รอบนอกนั้นมีศึกสงครามเกิดขึ้นไม่เว้นวันเช่นนี้ ก็น่าจะรู้กันนะ ว่าข้างนอกนั้นไม่ได้สบายเหมือนข้างใน มันเครียดมันกดดัน เพราะงั้น พวกชสวบ้านที่เห็นว่าข้าเป็นใครก็ต่างเกรงใจในตัวข้าเหมือนกัน ข้าเลยไม่โดนผู้คนรุมทิ้งเหมือนพวกนักแสดงที่โดนมากกว่าที่ข้านั้นคิดเอาไว้ ซึ่ง.. ก็เรื่องของเขานั่นล่ะ ข้าเดินออกจากโรงละครได้ก็ดีใจแล้ว ก่อนที่ข้าเดิไปยังโรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อน วันนี้ข้าเหนื่อยมาทั้งวัน ตอนนี้เป็นตอนเที่ยงคืนพอดี เพราะละครจบ ข้าออกมา ทุกอย่างก็ไร้ซึ่งคนเดินกันแล้ว จะมีก็แค่คนที่ออกจากโรลละครและกลับบ้านกลับช่องของตัวเอง ซึ่งข้าก็กลับมายังโรงเตี๊ยม เพราหลังจากนี้ ข้าต้องไปส่องของตามที่นัดไว้... ให้ตายสิ ข้าไม่ได้อยากจะเป้นคนชั่วที่ส่งของโจรเลยจริงๆ คิดว่าข้าจะทำอะไรได้หลังจากที่เจอพวกมันกันนะ...



                                   "หลับมาแล้วงั้นเหรอขอรับท่านแม่ทัพ.. ละครสนุกมั้ยท่าน?"

                                   "เลิกเรียกข้าเช่นนั้นซักทีเถอะ เถ้าแก่ ข้าตอนนี้อยู่นอกเวลางาน ไม่ใช่แม่ทัพหรอกเถ้าแก่"

                                   "อ่า... ถ้างั้น ท่านต้องการเข้าพักเลยมั้ยขอรับ? ท่านชาย"

                                   "พักเลยก็ได้ เพราะข้าเองก็เหนื่อยมามากพอล่ะ..."

                                   "งั้นก็ เชิญท่านชายที่ห้องที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านเลยขอรับ ขอให้พักผ่อนเป็นสุขนะขอรับ ท่านแม่ทัพ"

                                   "เลิกเรียกข้าเช่นนั้นได้แล้วโว้ย"



                               ยิ่งห้ามก็ยิ่งยุเจ้านี่ ข้ารุ้สึกว่าคนๆนี้ไม่ใช่เถ้าแก่โรงเตี๊ยมที่เคยเห็น เพราะคนก่อนนั้นเป้นผู้ชาย เขาดูสุขุมแล้วเรียบร้อยกว่านี้ แต่ช่างเถอะ ถ้าเป็นคนใหม่ก็น่าจะบอกกันก่อนก็น่าจะดีนะ ตอนนี้ข้าง่วงมาก เลยไม่ได้สนใจอะไร ก่อนที่จะขึ้นไปนอนเพื่อเริ่มเดินทางต่อพรุ่งนี้...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2018-12-15 21:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -103 ชื่อเสียง +35 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -103 + 35 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน


&quot;山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ไอยคุปต์
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
จื่อซิงหม่า
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
ดาบแห่งยักษ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x3
x14
x1
x30
x1
x1
x50
x4
x81
x20
x5
x55
x1
x40
x1
x1
x300
x6
x1
x3
x4
x25
x5
x1
x1
x1
x30
x40
x1
x1
x20
x1
x1
x120
x2
x1
x475
x20
x6
x4
x80
x70