เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } โรงเตี้ยมชางลั่งถิง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-10-5 18:47:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinZhiHao เมื่อ 2018-10-5 20:04

{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}
9 : รายงานผลการขาย

        จื้อหาวไม่นึกว่าการค้าของตนนั้นจะสำเร็จได้เพียงจากการขายให้ชาวยุทธ์เพียงคนเดียว แต่ก็นั่นล่ะ นางคงเห็นใจที่เขาเพิ่งตั้งตัวอยู่ที่แผ่นดินฮั่นจึงให้ความช่วยเหลือถึงเพียงนี้ เขานั่งนับเงินที่ได้รับมา ก่อนจดบันทึกลงในบัญชีการขายหลังตัดต้นไผ่มาเย็บเข้าด้วยกันให้ได้หนังสือตามที่เขาเคยเห็นตามร้านรวงต่างๆ ส่วนการจดนั้นก็อาศัยตัวเลขที่จำมาจากการดูเล่มบัญชีของบิดา เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว จึงเก็บลงหีบที่เคยใส่รองเท้าฟางอยู่ก่อน หมายจะเอาไปคืนให้กับผู้ดูแลสมาคม
        ‘เป็นอย่างไรบ้างสิน’ สาเอ่ยปากถาม นางกลับไปห่มผ้าสไบนุ่งผ้าถุงเสียแล้วหลังจากได้กี่มาทอผ้าผืนใหม่ ก็มันวิสัยของนางนี่นะ ที่จะใส่เครื่องแต่งกายของบ้านเกิด
        ‘ก็ไม่เป็นอะไรมากดอก เดี๋ยวเราเดินทางไปที่ฉางอันกัน พอดีต้องไปรายงานผลการขายน่ะ’ เขาว่าขณะขับเกวียน สาเลิกคิ้วน้อยๆ ‘ต้องไปรายงานถึงเมืองหลวงเลยเหรอ ให้ม้าเร็วไปรายงานไม่ง่ายกว่ารึไง?’
        ‘ข้าเขียนลายสือฮั่นเก่งเสียที่ไหนเล่า ไปถึงโน่นอาจเจอโรงเรียนดีๆ ข้าจะได้ไปเรียนภาษาเพิ่มด้วยไง’ จื้อหาวตอบ ปล่อยให้โคลากรถไปเรื่อยๆ จนเริ่มมองเห็นกำแพงที่เขียนว่าฉางอัน จำนวนคนหมู่มากที่เดินเข้าออกตัวเมืองอย่างขวักไขว่ทำให้เขาได้เพียงแต่มองอย่างตื่นตา เขาเดินทางมาหลายวันและพักแรมริมทางเสียก็นาน แต่การมาถึงนั้นทำให้เขารู้สึกดีขึ้น ว่าเขามีความสามารถมากพอที่จะดูแผนที่แล้วเดินทางโดยไม่หลงได้
        เกวียนเล่มน้อยขับเข้ามาถึงในตัวเมือง ชายหนุ่มหยุดถามเส้นทางไปยังโรงเตี๊ยมที่เกา เคอหลี่พำนักอยู่ ก่อนขับเกวียนไปจอดไม่ห่างนัก ด้วยความเป็นห่วงสา จึงตัดสินใจพานางขึ้นไปในโรงเตี๊ยมด้วย เพื่อไม่ให้พลัดหลงกันในคนหมู่มากนอกโรงเตี๊ยม
        การตกแต่งตระการตาของโรงเตี๊ยมชั้นสูงนั้นทำให้เขาแทบลืมไปว่าตนนั้นเดินทางมาเพื่อสิ่งใด ก่อนตัดสินใจถามถึงผู้ดูแลสมาคมจากเสี่ยวเอ้อที่ทำงานอยู่ไม่ห่างนัก ก่อนดิ่งไปหาเค่อหลี่อย่างรวดเร็วโดยมีญาติผู้พี่เดินตามไม่ห่าง
        “ท่านเกา เค่อหลี่...?” เขาส่งเสียงทักเมื่อเห็นชายผู้มอบหมายงานให้นั่งอยู่ในห้องส่วนตัว “ข้าหลิน จื้อหาวที่ส่งใบสมัครไปเมื่อหลายวันก่อนขอรับ ข้ามารายงานผลการค้าขายให้ท่านขอรับ ขายได้ทั้งหมด ได้เงินมาสองพันตำลึงขอรับ”
        ชายหนุ่มกล่าวพลางวางถุงเงินที่ใส่เงินอยู่ร่วมสองพันตำลึงและบัญชีการขายให้แก่เกา เค่อหลี่ และนิ่งรอคำตัดสิน

จื้อหาวมองพ่อค้าใหญ่นับเงินในถุงเงียบๆ ก่อนสังเกตเห็นยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายตรงหน้า เขาแบ่งเงินออกมาราวหนึ่งในสิบของถุงก่อนคืนที่เหลือกลับมา
        “ถือว่าสอบผ่าน ที่เหลือนี้ถือว่าเอาไว้ตั้งตัวเสีย” เค่อหลี่กล่าวอย่างพึงใจ “ก่อนที่ข้าจะส่งเจ้าไปฝึกหัดงานกับพ่อค้าอื่นๆ มีสิ่งที่ต้องถามเจ้าอีก”
        จื้อหาวเลิกคิ้วขึ้น นึกหวั่นใจว่าอีกฝ่ายจะให้บททดสอบอะไรมาอีก
        “เจ้าอยากเป็นพ่อค้าสายใดกัน ระหว่างพ่อค้ากองคาราวาน หรือพ่อค้าใหญ่?”
        เมื่อได้ยินคำถาม ชายหนุ่มก็ลอบพ่นลมออกมาอย่างโล่งอกที่ไม่ใช่การทดสอบอื่นใดอีก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้กับศัพท์ใหม่ที่ได้ยิน “พ่อค้าคาราวานหรือขอรับ?”
        “พ่อค้าคาราวานคือพ่อค้าที่จะนำสินค้าที่มีทุกประเภทออกไปขายยังแว้นแคว้นต่างๆทางฝั่งตะวันตกบนเส้นทางสายไหม ที่ทางคณะทูตจางเซียนบุกเบิกอยู่ในขณะนี้” พ่อค้าใหญ่อธิบายเมื่อเห็นท่าทางไม่เข้าใจของจื้อหาว “แต่มีปัญหาที่เผ่าซงหนูคอยดักปล้นอยู่บ่อยครั้ง ทำให้ต้องมีทหารรับจ้างหรือยอดฝีมือไปคุ้มกันอยู่เสมอ”
        เค่อหลี่เว้นช่วงให้ชายหนุ่มทำความเข้าใจครู่หนึ่งจึงกล่าวต่อ
        “กับพ่อค้าใหญ่ ที่คอยจัดจำหน่ายสินค้าให้กับร้านค้าปลีกต่างๆ รวมถึงการผลิตเอง กำหนดราคาสินค้าในต้าฮั่น ไม่ว่าจะเป็นข้าวหรือสินค้าอื่นๆ” พ่อค้าใหญ่ยังคงอธิบายต่อไป “พวกพ่อค้าใหญ่จะบีบราคา หรือกักตุนสินค้าบางชนิดเอาไว้เพื่อเอาไปขายในช่วงภัยพิบัติต่างๆ”
        “เจ้าจะเลือกเส้นทางใดกัน?”
        จบคำถามก็เกิดความเงียบอีกครั้ง จื้อหาวเอานิ้วไล้คางอย่างใช้ความคิด หากเขาเดินทางไปยังต่างแดน คงได้เรียนรู้ถึงวิทยาการของดินแดนอื่นๆเพื่อนำกลับมาช่วยแผ่นดินเกิดด้วย และเขาคงไม่อยู่เป็นที่เป็นทางที่แผ่นดินต้าฮั่นเป็นแน่ เพราะเขาจะตามหาญาติฝั่งพ่อของเขาด้วย
        “ข้า...ขอเลือกเป็นพ่อค้าคาราวานขอรับ”
        เค่าหลี่พยักหน้ารับรู้ ก่อนถาม “แล้วเจ้าสนใจที่จะค้าขายสิ่งใดกัน ม้า ชุดเกราะกับอาวุธ เสื้อผ้า เครื่องประดับ อัญมณี ของมือสอง ประกัน ขายของในตลาดนัด หรือว่าหญิงสาว?”
        จื้อหาวเหลือบมองสาเล็กน้อย เขาอยู่กับนางมานานพอที่จะรู้จักชนิดผ้าต่างๆที่นางถักทอออกมาด้วยกี่ที่เรือน ตลอดช่วงหลายวันมานี้เขายังได้ผ้าทอของนางเอาไว้ขายเพื่อหาเลี้ยงชีพกันสองพี่น้อง หญิงสาวขยับเข้าหลบหลังเขาอย่างไม่เคยชินกับคนหมู่มากที่เดินขวักไขว่อยู่ในโรงเตี๊ยม เขาปล่อยนางเอาไว้คนเดียวไม่ได้แน่ ยังไงก็คงต้องพาไปด้วย
        “พี่สาวข้ามีฝีมือทอผ้าไหมได้งดงามไม่เหมือนใคร ข้ารู้จักฝีผ้าทอดีพอสมควร ขอเลือกเสื้อผ้าขอรับ”


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ดีนาเรียส -1800 ความหิว -52 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -1800 -52 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x15
x1
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x10
x10
x50
x50
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x50
x1
x1
x50
x15
x200
x7
x30
x2
x200
x200
x30
x200
x40
x200
x240
x200
x50
x400
x200
x40
x200
x200
x200
x200
x15
x200
x20
x70
x400
x1
x215
x1000
x200
x2
x2
x1
x15
x200
x200
x50
x2
x1
x3
x200
x25
x200
x30
x55
x1
x2
x2
x2
x30
x2000
x100
x200
x15
x200
x1
x2
x200
x25
x2
x400
x200
x200
x100
x20
x20
x3
x4
x1
x600
x400
x1
x20
x120
x2000
x400
x8
x19
x6
x3
x1
x1
x6
x7
x77
x30
x32
x220
x220
x148
x1
x300
x310
x10
x90
x32
x1100
x15
x50
x60
x11
x46
x100
x320
x201
x42
x215
x10
x300
x359
x20
x274
x300
x55
x1
x1
x1
x1
x412
x510
x74
x8
x5
x24
x2
x320
x10
x5034
x67
x3
x2
x205
x110
x10
x20
x1
x924
x720
x2000
x310
x75
x413
x498
x3
x17
x50
x9
x10
x5
x40
x30
x14
x90
x50
x1
โพสต์ 2018-10-6 19:35:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}
10 : สารรับรอง

        พ่อค้าใหญ่พยักหน้ารับรู้กับคำตอบ ก่อนเรียกให้คนเอาเครื่องเขียนมาให้ ก่อนจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษพักหนึ่งก็ยื่นให้
        “นี่เป็นหนังสือรับรอง” เขากล่าว “ให้เจ้าไปเป็นผู้ช่วยฝึกหัดที่ขบวนคาราวานผ้าไหมเจ้าดังของต้าฮั่น ลู่เป่ยกง”
        จื้อหาวรับสารรับรองมาคลี่อ่าน แต่ก็ยอมอย่างจนใจเพราะอ่านไม่ค่อยออก
        “ได้ยินมาว่าเขาเดินทางแวะมาขายของอยู่แถวลั่วหยาง ก็ไปฝึกงานกับเขาเสีย บอกว่าข้าส่งมาแล้วกัน ขอให้โชคดี”
        “ขอรับ!”
        ชายหนุ่มรับคำก่อนผละออกมา และมุ่งออกจากโรงเตี๊ยม อย่างน้อยที่สุดเขาก็หางานทำได้แล้ว เขาคงต้องใช้เวลาอยู่สักน้อยกว่าจะเข้าที่เข้าทางกับการใช้ชีวิตอยู่ที่ต้าฮั่น และมีเงินมากพอที่จะไปตั้งร้านของตนเองได้
        ‘ที่คุยกันเป็นอย่างไรบ้างสิน?’ สาเอ่ยปากถามหลังเดินออกมาห่างจากโรงเตี๊ยมได้พอสมควร ดางตาของนางมองใบหน้าของเขาที่แลจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ‘เจรจาสำเร็จสินะ’
        ‘อืม แต่ข้าคงต้องใช้เวลานานพอสมควรนะกว่าเราจะตั้งร้านกันได้ ต้องไปฝึกหัดวิชากับพ่อค้าใหญ่เสียก่อน’ จื้อหาวอธิบาย หญิงสาวเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำของลูกพี่ลูกน้อง ก่อนยักไหล่ ‘ก็เป็นไปตามขั้นตอนของชาวฮั่นกระมัง’
        ชายหนุ่มขำน้อยๆ เดินกลับมาที่เกวียนด้านนอก เขามองเงินในถุงอย่างชั่งใจว่าควรจะไปซื้อหนังสือดี หรือข้าวของเครื่องใช้อย่างอื่นที่จำเป็น ในขณะที่สาสำรวจชิ้นงานผ้าที่ทอระหว่างทางมาโดยละเอียด เขาก็ผละออกไปซื้อหม้อรามชามไห รวมถึงกระทะกลับมา ก่อนเปิดหีบใส่ไหมสำหรับทอของนางขึ้นมาสำรวจปริมาณจนแน่ใจก็ขึ้นนั่งบนที่นั่งคนขับ
        ‘อยากได้อะไรก่อนออกจากเมืองรึเปล่าสา?’ จื้อหาวหันมาถามพี่สาวที่เริ่มจัดพื้นที่ทำงานบนเกวียน นางนิ่งไปเล็กน้อยก็ส่ายหน้า ‘เอาเฉพาะของที่จำเป็นไปก่อน ไว้มีเงินมากกว่านี้ค่อยซื้อ’
        เขามองนางแล้วถอนใจ นั่นสินะ เก็บออมไว้ก่อนเสียจะดีกว่า ไว้เผื่อภายภาคหน้าจำเป็นที่จะต้องใช้ขึ้นมาจะได้มีเผื่อฉุกเฉิน
        บังเหียนถูกหวดลงบนตัวโคให้สัญญาณเบาๆสองหน ก่อนที่มันจะเริ่มก้าวเดินลากเกวียนออกไปนอกเมืองฉางอัน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x15
x1
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x10
x10
x50
x50
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x50
x1
x1
x50
x15
x200
x7
x30
x2
x200
x200
x30
x200
x40
x200
x240
x200
x50
x400
x200
x40
x200
x200
x200
x200
x15
x200
x20
x70
x400
x1
x215
x1000
x200
x2
x2
x1
x15
x200
x200
x50
x2
x1
x3
x200
x25
x200
x30
x55
x1
x2
x2
x2
x30
x2000
x100
x200
x15
x200
x1
x2
x200
x25
x2
x400
x200
x200
x100
x20
x20
x3
x4
x1
x600
x400
x1
x20
x120
x2000
x400
x8
x19
x6
x3
x1
x1
x6
x7
x77
x30
x32
x220
x220
x148
x1
x300
x310
x10
x90
x32
x1100
x15
x50
x60
x11
x46
x100
x320
x201
x42
x215
x10
x300
x359
x20
x274
x300
x55
x1
x1
x1
x1
x412
x510
x74
x8
x5
x24
x2
x320
x10
x5034
x67
x3
x2
x205
x110
x10
x20
x1
x924
x720
x2000
x310
x75
x413
x498
x3
x17
x50
x9
x10
x5
x40
x30
x14
x90
x50
x1
โพสต์ 2018-10-20 22:53:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-21 00:39


เด็กสาวธรรมดา

        เป่าหลิงนั้นขี่ม้าเข้ามาภายในเมืองฉางอัน หญิงสาวนั้นถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อเข้ามาด้านในสถานที่แห่งนี้ เนื่องจากว่าไอพลังงานนี้มันอะไรกันไม่รู้ รู้อย่างเดียวว่าสำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการที่จะมาเลยก็ตามที หญิงสาวนั้นเดินไปยังสถานที่แห่งหนึ่งเพื่อที่จะเข้าพัก เธอเลือกเข้าพักที่ “พลับพลาเกลียวคลื่น”

        อาคารไม้แกะสลักทั้งหลังประดับประดาอย่างวิจิตรอลังการ ภายในตกแต่งอย่างปราณีตบรรจงสำหรับชาวบ้านธรรมดาคงไม่กล้าย่างกรายเข้าไปง่ายๆ เป่าหลิงนั้นเดินไปฝากม้าไว้กับโรงม้าของทางที่พักแห่งนี้ คนรับฝากนั้นเมื่อเห็นว่าสตรีหน้าตาบ้านๆ กล้าเฉียดกรายเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ก็มองอย่างอึ้งๆ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า หน้าผม ล้วนแต่บ่งบอกถึงความธรรมดาสามันเหลือเกิน

        หากแต่ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ความจริงเอาเสียเลย….

        ใบหน้าของหญิงสาวนั้นโดนบดบังไปด้วยไอมาร รอยสิวฝ้ากระนั้นมันอะไรกันนะ? อ้อ ก็สร้างขึ้นมาอย่างไรเล่า เสื้อผ้าก็ไม่ได้เป็นเสื้อผ้าหรูหราอะไรเลยด้วยซ้ำ เป็นผ้าพื้นๆทอหยาบๆ ลวดลายก็ไม่ได้วิจิตงดงามอะไรเลย..เมื่อเห็นดังนั้นแล้วเป่าหลิงก็เดินไปแบบ Don’t แคร์สายตาของเหล่ามนุษย์ที่เห็นเธอแบบนั้น หญิงสาวนั้นเดินเข้าไปด้านในเสี่ยวเอ๋อห์นั้นก็จ้องมองอย่างตกใจเล็กน้อย

        ปกติแขกที่มาที่นี้นั้นจะเป็นพวกคุณหนูคุณนาย มีรถถุงรถถังไว้ใช้ เงินสะพัด..แต่เดี๋ยวนะ นังคนบ้านๆนี้กล้าเดินเข้ามาด้านในนั้นด้วยเราะ!! ..หลายคนเห็นก็งงเหมือนกันแต่ทว่าก็ไม่อาจจะไล่ออกไปได้ เนื่องจากว่าเมื่อเดินเข้ามานางก็คือแขก จะมีปัญญาจ่ายหรือไม่มีนางก็คือแขก….

        “ต้องการห้องแบบไหนดีเจ้าค่ะ” เสี่ยวเอ๋อห์สาวนั้นกล่าวขึ้นมา เมื่อเป่าหลิงนั้นเห็นเธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย อ้อ..เอ่ออย่างน้อยก็ดีที่ไม่ไล่ไปก่อน เนื่องจากว่าเธอนั้นไม่ได้อยู่ในสภาพที่น่าดูเท่าไรนัก.. เป่าหลิงนั้นวางถุงเงินชั่งอย่างหนักลงไปดัง ปัก..

        “ห้องสำหรับนอนคนเดียว แล้วก็อาหารขอให้ขึ้นนำไปให้บนห้องด้วยนะ เงินชั่งด้านในนั้น นะไปซื้อชุดอะไรก็ได้มาให้ข้าที..ข้าขี้เกียจออกไปข้างนอก ส่วนที่เหลือเจ้าอยากจะเอาไปทำอะไรก็ทำ” เป่าหลิงนั้นกล่าวออกมา เมื่อหญิงสาวเสี่ยวเอ๋อห์เห็นก็ตาโตน้อยๆ ภายในนั้นมีเงินชั่งเกือบ 500 ชั่งด้วยกัน ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะกระเป๋าหนักน่าดู..

        เมื่อเห็นดังนั้นเสี่ยวเอ๋อห์สาวก็รีบก้มคำนับให้อย่างทันทีและให้คนพาไปยังห้องพักเดี่ยว ซึ่งอยู่บริเวณชั้นบน ก่อนที่จะเรียกคนอื่นๆให้จัดการสิ่งที่นางขอด้วย

        เป่าหลิงนั้นเดินเข้ามาในห้องพักของตนเอง มีโต๊ะ ตู้เตียง ที่ทำจากไม้แกะสลักงดงามสีน้ำตาลอ่อนไม้มะฮอกกานี นัยต์ตาของเธอนั้นเมื่อเห็นดังนั้นก็ค่อยๆล้มตัวลงบนที่นั่งนุ่มนั้นอย่างเงียบๆ.. ความนุ่มของมันทำให้เป่าหลิงนั้นรับรู้ได้เลยว่าเธอจะนอนหลับเพราะเจ้าสิ่งนี้อยู่แล้ว..

       ‘อาบน้ำก่อนเถอะ...’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นดังขึ้น เขานั้นเกาะบนหัวของหญิงสาวก่อนที่จะบินไปมาเหมือนกับว่าพยายามปลุกเธอให้ลุกขึ้น ความจริงแล้วเป่าหลิงนั้นอยากจะนอนลงไปเลยมากกว่าแต่ทว่าก็ต้องคลานลากสังขารของตนเองนั้นไปยังห้องน้ำ โดยที่มีอ่างอาบน้ำขนาดกลางอยู่ เมื่อเธอเดินลงไปภายในอ่างน้ำเป่าหลิงก็รับรู้อะไรบางอย่างได้…

        กลิ่นของน้ำมันโรยเกลือหอมและกลิ่นของดอกไม้หอม.. เป่าหลิงนั้นคลียิ้มเล็กน้อยเนื่องจากว่าเธอค่อนข้างชอบกลิ่นนี้.. มันไม่ได้ตีกับกลิ่นกายของเธอเท่าไร แต่เป็นกลิ่นที่รับกันมากกว่า

        “เอ่อ...ไม่อยากลุกขึ้นจากอ่างเลย” เป่าหลิงนั้นกล่าว ในขณะที่กำลังล้างใบหน้าของตนเองอยู่..เมื่อเศษของออกไป ไหนจะเรื่องรอยกระรอยจุดที่หายไปนั้นอีกเล่า..ภาพของหญิงสาว ร่างกายที่แท้จริงของนางก็ปรากฏขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้..  สตรีนั้นมีรูปโฉมเป็นอาวุธ และนางเองก็เป็นหนึ่งในหญิงที่มีรูปโฉมเป็นอาวุธเช่นเดียวกัน…

        รูปโฉมของนางที่ล่มเมือง…

สองปรางนางอ่อนล้ำ              แสนนวล
สองเนตรเจ้าช่างชวน                 สบแท้
อีกโอษฐ์อ่อนเย้ายวน                ชวนจูบ
                ปักปิ่นทัดดอกแล้                      เพริดพริ้งใครเทียม

        เป่าหลิงนั้นค่อยๆย่างกายของตนเองออกมาจากอ่างน้ำขนาดกลางนั้นแล้วลุกขึ้นหยิบผ้ามาเช็ดกายของตนเอง ก่อนที่จะใส่ชุดสีขาวที่โดนเตรียมไว้ทับ.. ก่อนที่จะได้ยินเสียงของอะไรบางอย่าง ซึ่งนั้นคือเสี่ยวเอ๋อห์สาวที่เดินมานำชุดที่ตนเองไปซื้อนั้นมา เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายนั้นเป็นแพรพรรณอย่างดีที่ถูกถักทอจากตัวไหมชั้นดีและงานฝีมือที่แสนประณีต…


        เธอเมื่อเห็นจึงขอบใจแล้วหยิบชุดนั้นมาใส่…ใบหน้าของหญิงสาวตอนนี้นั้นเป็นใบหน้าของเด็กสาวแบบนี้นี่เอง..ชุดที่ใส่ก็เลยเหมือนกับหญิงสาวที่ค่อนข้างจะดูดีขึ้นมากว่าตะกี้นิดหน่อยล่ะนะ ใบหน้าของเธอ ดูเหมือนว่าเธอชอบที่จะมีใบหน้าธรรมดาแบบนี้เสียมากกว่า ไม่โดนจ้องมอง ไม่จำเป็นที่จะต้องโดนลากไปไหนมาไหน…

        ‘..........อืม…..พอแต่งตัวแบบนี้แล้วเหมือนคนธรรมดาเลยนะแต่..น่ารักมากเลย’ ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าว ใช่แล้วน่ารักมากเลย.. ใบหน้าของเด็กสาววัยแรกรุ่น ผิวกายเปล่งปลั่งสดใส...แต่หลังจากนั้นเมื่อนางจ้องมองตนเองภายในกระจก ไอสีดำก็ค่อยๆไหลออกมาจากร่างกายของนาง ปรากฏภาพของหญิงงามผู้หนึ่งที่มีใบหน้าผิวกายขาวซีดเหมือนกับผีดิบ ..ไร้ซึ่งโลหิตที่ไหลเวียนร่างกาย..

        นัยต์ตาสีแดงสด รอบบริเวณดวงตามีรอยเส้นเลือดที่ขึ้นตามใบหน้าและผิวกาย.. ความงามของนาง แลกมาด้วยความอัปลักษณ์นี้..


10/10

รหัสโปร JX002


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -110 ความหิว -28 Point +30 ย่อ เหตุผล
Admin -110 -28 + 30 ชำระค่าบริการ

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-23 21:26:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราวที่ 3 - บุญคุณความแค้น } บทเพลงสีเลือด
ฉลองเทศกาลครอบครัว(?) 7.10


เดินทาง


        ผิงผิงหลังจากกลับมาจากพิธีศพของพระชายาแล้วเธอก็ตรงกลับมาที่ฉางอันเพื่อที่จะเดินทางต่อกลับไปอู่เว่ย เจ้าตัวลงจากหลังม้าก่อนจะเดินเข้าไปภายในโรงเตี้ยมที่มีท่านพ่อท่านแม่รออยู่ ส่วนหมิงจงลู่นั้นจิบชาเงียบๆ คนเดียว เด็กสาวผ่อนลมหายใจพลางเดินเข้าไปสวมกอดหมิงฮูหยิน


        "ลูกผิง เจ้ากลับมาไวจริง" หมิงฮูหยินกล่าวพลางลูบผมบุตรสาวคนดี ผิงผิงผละออกมาเล็กน้อยพลางยิ้มบางเบา


        "ข้าไปช่วยพิธีฝั่งศพมารดาของสหายเจ้าค่ะ" ผิงผิงบอกกล่าวสิ่งที่ตนไปทำมาทั้งการช่วยงานและได้พบศิษย์ตนเองที่ตอนนี้กำลังตั้งท้อง


        "ลูกผิง เจ้าอายุยังน้อยหากแต่มีศิษย์แล้ว เจ้าช่างร้ายกาจ" หมิงจงฉางเอ่ยชมบุตรสาวที่แม้จะเพิ่งยี่สิบปีหากแต่มีศิษย์ตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนี้... วันข้างหน้าต้องไปได้ไกลอย่างแน่นอน แม้ภายนอกจะเหมือนเด็กที่ยังไม่ประสาหากแต่ลึกๆ แล้ว... เขามองออก
        "เอาละ เราเริ่มเดินทางกลับอู่เว่ยกันเถิด" หมิงจงฉางกล่าว พวกเขาเตรียมพร้อมและเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว ผิงผิงยิ้มก่อนจะหันไปมองหมิงจงลู่ที่เอาแต่เงียบ ส่วนเธอนั้นตอนนี้ยังไม่มีอารมณ์ไปกวนอีกฝ่าย พวกเขาทั้งสี่ต่างขึ้นรถม้าไป หากแต่ผิงผิงขอไปขี่หนิงเอ๋อห์แล้วปล่อยให้หมิงจงลู่อยู่ภายในรถม้า เธออยากให้พ่อแม่ลูกได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแม้ว่าหมิงจงลู่จะปั้นหน้าเย็นชาก็ตาม... โดยมีพ่อบ้านอิงเถาคอยขี่ม้าข้างๆ รถม้า


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-10-28 23:21:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด


ส่งข่าว เตรียมตัว ใกล้ออก

        สตรีร่างเล็กนั้นเดินทางผ่านมาเรื่อยๆจนถึงเมืองฉางอัน เธอนั้นถอนหายใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น เนื่องจากว่าสถานที่แห่งนี้เริ่มดูมีคนเยอะขึ้นทุกที โดยที่เธอนั้นไม่อาจจะสามารถรับรู้อะไรได้บ้างเลยหรือไงกัน?...

        “คนเยอะเกินไปแล้ว” เป่าหลิงนั้นกล่าวในขณะที่นางอยู่ในชุดผ้าคลุมสีดำ ซึ่งเป็นผ้าคลุมที่คอยปกปิดร่างกายและใบหน้าของเธอจากแสงอาทิตย์ที่ร้อนแรก เป่าหลิงนั้นจำเป็นต้องขี่ม้าผ่านไปทางแล้วทางเล่า เอาตามความจริงก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะไปที่ไหนก่อนเมื่อเดินทางมาถึง?.. ควรไปพักก่อนใช่ไหม?

        เป่าหลิงคิดได้อย่างงั้นเธอจึงเดินทางไปยังโรงเตี้ยมชางลั่งถิงซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมประจำที่เธอชอบมาใช้บริการหญิงสาวเดินเข้ามาด้านในหลังจากฝากม้าก่อนที่จะจัดการจองห้องพักให้เสร็จสรรพ ที่นี้ค่อนข้างสงบ เนื่องจากว่าคนมาเข้ามาใช้บริการล้วนแต่ต้องการความสงบไม่ได้ต่างอะไรกับเธอ..

        เมื่อเดินเข้ามาในห้องพักเป่าหลิงก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มนั้นเงียบๆ.. มือเรียวของเธอค่อยๆถอดเสื้อคลุมสีดำนั้นออกเผยให้เห็นใบหน้าของนางเอง เป่าหลิงนั้นถอนหายใจเงียบๆ และไม่ได้พูดอะไรออกมา ฝ้าเฉี่ยนั้นเองก็บินเข้ามาใกล้ๆจ้องมองเพื่อนของตนเองไปอย่างเงียบๆเช่นเดียวกัน..

        “ฝ้าเฉี่ย..ส่งข่าวให้ท่านพ่อ ข้าจะเดินทางไปซีอวี้ พรุ่งนี้เช้า” เป่าหลิงนั้นกล่าวกล่าวบอกก่อนที่จะลุกขึ้นจากเตียง.. “เราจะไปผจญภัยกันเสียหน่อบ หลังจากฝึกวิชาเสร็จแล้วข้าจะรีบกลับบ้านเรา” เป่าหลิงนั้นกล่าวก่อนที่ฝ้าเฉี่ยนะพยักหน้าเหมือนกับเข้าใจ ก่อนที่จะบินออกไปเพื่อส่งข่าว..

        สตรีร่างเล็กนั้นค่อยๆเดินไปจัดการเสื้อผ้าหน้าผมของตนเองหากเธอจะต้องเดินทางไปยังที่นั้นจริงๆ ควรกลับไปใส่เสื้อผ้าตัวเดิมเสียดีกว่ามั้ง? อย่างน้อยเธอก็อยากใส่มากกว่านี้หน่า?.. ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำนอกจากการเตรียมตัวแล้ว..ก็คือการเตรียมตัวนั้นล่ะ ไหนจะเรื่องม้า อาหาร อื่นๆ..และ..อ๊า..ใช่ๆ เงินตรา..

        “....คงต้องไปแลกที่นั้นเขาใช้เงินสกุลอะไรกันนะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวพึมพำก่อนที่จะเดินตัวปลิวออกจากห้อง







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -50 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -50 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-11-20 02:54:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  เฮ้ออ พักผ่อนๆ การเอาเวลาไปทำเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้นั้น
                                  ข้าว่ามันไม่ใช่วิสัยของผู็ที่เห็นเวลาสำคัญกว่าเงินทองล่ะนะ....
                                  ข้าอาจจะไม่อาจเทียบตัวเองเท่ากับพ่อค้าหรือบัณฑิตหลายๆคน
                                  ที่เขานั้นให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ได้หรอก เวลาน่ะสำคัญนะ
                                  ข้าเข้าใจดี แต่ก็นะ... ข้าเองก็อยากจะมีเวลาพักผ่อนใจด้วยการท่องเที่ยวบ้างนี่นา...


                                  เอาเถอะ ข้าได้บ่นได้อะไรบ้างมันก็เป็นอะไรที่ดีนั่นล่ะนะ ได้ทำตามที่ใจอยากมันก็เป็นอะไรที่ดีเช่นเดียวกัน ดีกว่าใช้ชีวิตไปกับสิ่งเดิมๆไม่เปลี่ยนแปลง ชีวิตที่ได้มานั้นมันจะไร้รสชาติไปในทันทีหากหมกตัวอยู่กับงานและให้งานมันเป็นนายเรา เราจะตายเพราะงานที่เราทำ เงินที่เราได้มาทั้งหมดสุดท้ายแล้วมันก็จะกลายมาเป็นค่ารักษาตัวเองในท้ายที่สุด มันคุ้มมั้ยล่ะกับการใช้ชีวิตโดยที่มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลยน่ะ.. อย่างน้อยนะ ชีวิตก็น่าจะได้รู้จักกับความสุขของสิ่งที่ตัวเองรักที่ตัวเองชอบบ้าง.. อย่างเช่นตัวข้าเองที่ถึงแม้ว่าจะได้รับตำแหน่งเป็นถึงแม่ทัพ แต่ข้าก็ไม่ได้สวมตำแหน่งแม่ทัพเดินสั่งงานเดินบังคับเหล่าทหารหรือ ออกรบตลอดหรอกนะ ข้าน่ะ เมื่อยามศึกข้าออกรบ เมื่อยามสงบข้าออกเดินทาง เพราะข้ารักที่จะเดินทาง ตามหาสิ่งที่น่าสนใจตามสถานที่ต่างๆที่เขาว่าดี ที่เขาว่าแน่ นั่นแหละที่ข้าต้องการ



                                  แต่เมื่อถึงจุดๆนึงข้าเองก็ต้องการการพักผ่อนบ้าง อาหารอร่อยๆจัดแบบเต็มอิ่มซักมื้อหรือทุกมื้อ มีความสุขกับมัน ได้อาบน้ำอุ่นๆที่ปะพรมด้วยเครื่องหอมจนเมื่อขึ้นมาแล้วกลิ่นกายถูกกลบด้วยเครื่องเหล่านั้นจนคนรอบกายต่างต้องเหลียวหันมามอง นั่นล่ะที่ข้าต้องการจะทำ และข้าจะทำทุกครั้งที่ข้าเข้าโรงเตี๊ยม กินอาหารดีๆ อาบน้ำอุ่นๆหอมๆ กับห้องนอนกว้างที่แสนจะสบาย ที่ข้าต้องการก็มีเพียงแค่นี้ล่ะนะ มันจะไปมีอะไรอีกนอกจากนี้ล่ะ ฮะๆๆ



                                   โอ้ใช่! หลังจากนี้ก็ต้องเดินทางต่อไปยังเมืองถัดไป การวางแผนเส้นทางการเดินทางก้เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ข้านั้นไม่ลืมที่จะทบทวนมัน.. ทุกครั้งที่ข้าเดินทางไปยังอีกจุดนึง จะเป็ฯการดีหากข้าจำสำรวจเส้นทางในแผนที่ของข้า เมื่อวางแผนเรียบร้อย ข้าว่าข้าไม่อยากจะเสียเวลาไปกับอย่างอื่นนอกจากที่นอนแล้ว ข้านำอาวุธทั้งหลายใต้เสื้อคลุมออกให้หมด เอาจริงๆข้าเองก็อยากจะได้อาวุธติดสายโซ่มากเลยตอนนี้ มันน่าจะช่วยได้เยอะเวลาข้าจะจับศัตรูเข้ามาใกล้ๆ แต่ตอนนี้ข้าว่าคงไม่มีใครทำหรอก มันเป็นเพียงความคิด และอาวุธแบบนั้นคงจะไม่มีใครใช้ได้หรอก มันอาจจะแว้งมากัดเจ้านายของมันเองเหมือนกับงูที่มันก็มักจะชอบแว้งกลับมากัดคนที่เลี้ยงมัน...



                                    เวลาที่เหลือข้าคงไม่ต้องอะไรมากแล้ว ข้าเตรียมตัวเข้านอนเก็บแรงไว้สำหรับการเดินทางพรุ่งนี้จะดีกว่า...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม +1 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2018-11-20 09:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -100 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -100 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน


"山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ไอยคุปต์
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
จื่อซิงหม่า
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
ดาบแห่งยักษ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x3
x14
x1
x30
x1
x1
x50
x4
x81
x20
x5
x55