เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } โรงเตี้ยมชางลั่งถิง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-9-15 00:40:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[แม่นางน้อยในโรงเตี้ยม 2]


       “สตรีดูไร้เดียงสาเช่นเจ้าจะอยากรู้เรื่องกร้านโลกพวกชาวยุทธ์พรรคสำนักไปทำไม”เธอหันมองแล้วจึงค่อยๆทรุดตัวนั่งอยู่ข้างสตรีผมเงินที่เมื่อลองสังเกตใบหน้าของนางดูดีๆแล้วนั้นก็คลับคร้ายคลับคลาเหมือนว่าจะเคยเห็นมาจากที่ไหน อีกทั้งไอ้เส้นผมสีเงินนี่ที่เธอรู้จักก็มีคนเดียว หรือจะเป็นญาติกัน แล้วไอ้พวกชุดดำมีรอยสักกระต่ายนั้นที่นางพูดถึงขึ้นมานั้น..’เฮ้อ..ป่านนี้คงขึ้นป้ายหมายหัวข้าตัวเบิ้มแล้วกระมังหรือดีไม่ดีอาจมีเเปะป้ายประกาศหาตัวพร้อมเงินรางวัลก็ได้...’


      @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


       “ตัดใจเถอะคงไม่ได้คืนมาหรอก แต่จากนี้ก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษหน่อยก็ดี พวกนั้นเป็นคนของพรคคอธรรสร้างความวุ่นวายไปทั่ว ฆ่าคนได้ง่ายราวผักปลาโดยเฉพาะเจ้าคนที่หัวขาวๆ ที่ใส่หน้ากากเจ้าต้องระวังมากๆ ถ้าเจอก็..ถ้าไม่หนีให้ไว้ก็ฆ่าตัวตายทิ้งน่าจะสบายใจกว่า เอ่อ..ลืมบอกชื่อพวกมันไปเลย มันชื่ออะไรนะ แปบนึกก่อน”เธอนั่งชันเขาขึ้นมาแล้วเหลือบตามองฟ้าและนึกไปถึงพวกรายชื่อพวกสำนักพรรคต่างที่เคยได้ยินมา


      “อ่า..พรรคภูติลมดำทมิฬ ถ้าเห็นตัวดำๆ ชุดดำๆ มีกระต่ายเเปะเเขนก็วิ่งเลยนะ”เธอเอ่ยแล้วคิดไปถึงเจ้าพวกชุดที่ไม่เน้นต่อสู้แบบทัดเทียมฝีมือแต่เน้นจำนวณเข้ารุมซึ่งการรุมนี่มันออกจะเหมือนน้องหมามากกว่ากระต่ายเสียอีก


      @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


       “น่ากลัวสิ มาๆ ข้าจะเอาให้ฟัง คือว่านะๆ ตอนนั้นข้าไปอวี้ซางใช่มะแล้วเเบบกำลังนั่งคุยกับพี่ชายอยู่จู่ๆก็มีไอ้พวกชุดดำมีกระต่ายแปะแขนเข้ามาล้อมพวกข้าไว้ แล้วก็มีคนหนึ่งหัวขาวๆ ใส่หน้ากากบอกว่าให้ข้าตามมันไปจะได้ทุกอย่าง พอข้าปฏิเสธมันก็ซัดข้าเสียปลิว โชคดีวันนั้นมีลุงที่ไหนไม่รู้ลอยเรือทวนน้ำมาแล้วปาหินอัดเสียพวกนั้นปลิวกระจายหายไปไหนก็ไม่รู้ ถ้าวันนั้นไม่ได้ตาลุงนั้นข้าก็คงนอนตายอยู่แถวอวี้ซาง” เธอเอ่ยเรื่องของตัวเองราวเรื่องตลก จริงๆ มันก็ตลกจริงๆเมื่อลองคิดย้อนไปแต่ถึงอยากจะขำก็คงขำไม่ออกเท่าไหร่นัก ถ้าเจอมันอีกสู้กัดลิ้นตายไปเลยคงดีกว่า


     @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


    “คนปกติต่อให้ดีหรือไม่ดีท่าน้ำเชี่ยวมาก็โดนฟัดไหลนะ ส่วนไฟนี่ตกไปอย่างไรก็ไหม้นะ อืม ยังไม่หมดแค่นั้นนะ หลังจากที่ข้าพักรักษาตัวจนหายข้าได้ข่าวสหายข้าคนหนึ่งอยู่ที่เมืองลู่เจียน พอไปที่เหมือนกลายเป็นนรกทั้งเป็นเลยผู้คนต่างต้องกลายเป็นเบี้ยให้เจ้าพวกชุดดำ หลังจากข้าลอบเข้าไป วางแผนกับพวกเจ้าเมืองว่าจะพาชาวบ้านหนี ระหว่างที่หนีก็ดันไปโดนเจ้าพวกชุดดำนั้นมาดักอยู่ที่ประตูเมืองที่จะใช้หนี แล้วก็มีเจ้าหัวหงอกนั้นมายักเก๊กท่าดักอยู่บนกำแพงอีก แล้วก็สั่งให้ลูกสมุุนชุดดำของตัวเองเข้ามาโจมตีพวกข้ากับชาวบ้าน แล้วเจ้าลองคิดตามข้านะ คนใส่ชุดดำหลายหมื่นคนโดดลงมาจากกำแพงเมือง เหมือนฝูงยุงหรือฝูงตั๊กแตนลงนาข้าวอ่ะ” เธอเอ่ยเล่าพรางนึกไปภาพของเจ้าพวกชุดที่พุ่งกระโจนลงใส่พวกเธอเสียมืดฟ้ามัวดิน โดดลงมาฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด


       @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


       “หลังจากที่สู้พวกเจ้าพวกนั้นพักใหญ่ๆ พวกคนของพรรคกระยาจกที่เป็นชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมะก็ส่งสัญญาณของความช่วยเหลือเพราะพวกมันมากันเยอะมาแล้วพวกข้าต้องแบ่งกันสู้อีกทั้งต้องดูเเลชาวบ้านมันไม่ไหวจริง แล้วก็มีคนผ่านทางมาช่วยจริง คนเเรกเป็นชายร่างใหย่ขี่ม้าของมาแล้วใช้ทวนฟาดกวาดเจ้าพวกชุดดำจนกระเด็นไปคนละทาง คนที่สองเป็นสตรีเรื่อนผมสีขาวราวหิมะ มาพร้อมกับไอเย็นพร้อมกับซัดฝ่ามือใส่เจ้าพวกชุดดำจนร่างกลายเป็นน้ำแข็ง  สุดท้ายเป็นอาจารย์ของสหายข้าที่ผ่านทางมาพอดี นางเพียงเเค่เดินเป่าเพลงใบไม้เข้ามา พอหันไปมองบนกำแพงเจ้าหัวขาวนั่นก็เปิดแน่บไม่ทิ้งฝุ่นไปเสียแล้ว เก็บกวาดเจ้าพวกชุดดำที่เหลือจนชนะมาได้ คิดภาพไม่ออกเลยว่าถ้านางไม่โผล่มาพวกข้าจะสภาพเช่นไร”


      @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


      “อืม.. อ่าจจะหนีไวเหมือนกระต่ายก็น่าจะใช่ แต่ก็เลือกได้ก็อย่าไปเจอพวกมันเลยน่าจะดีที่สุดนะ”เธอว่าพร้อมกับยิ้มออกมาในจุดนี้เธอไม่เคยคิดเสียด้วยแต่พอมาได้ยินเเม่นางน้อยผู้นี้พูดแล้วก็ฟังน่าจะมีเหตุผลเพราะกระต่ายมันตื่นตู้มแล้วเผ่นไวเสียด้วย


      @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


      “เอ๋ ที่แท้ก็เป็นรูปที่แม่นางหลิงนูวาดให้หรอกรึ อืม นางก็มาฉางอันบ่อยเจอก็ขอให้วาดให้ใหม่ก็น่าจะได้ แม่นางหลิงนูเองก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนน้อยน้ำใจ ถ้าลองขอร้องนางนางก็คงวาดให้อีก อย่าเสียใจเลย สตรีงามเช่นเจ้าต้องยิ้มๆ เข้าไว้สิ”เธอเอ่ยพร้อมยิ้มหวานออกมาเพื่อให้เเม่นางน้อยผู้นี้รู้สึกเบาททุกข์หรือไม่สบายใจขึ้นมาบ้าง ซ้ำแม่นางน้อยผู้นี้ยังใบหน้างดงามแม่นางหลิงนูเองก็คงจะดีใจไม่น้อยที่ได้นางผู้นี้มาเป็นเเบบวาด


      @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


      “หลิงเฮ่า เสิ่น หลิงเฮ่า ข้าสงสัยมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เจ้าเป็นญาติท่านพี่เสิ่นหรือ”เธอเอะใจกับใบหน้านางมาพักใหญ่แล้ว และยิ่งเอ่ยชื่อขึ้นมาอีก นางว่าก็คงจะเป็นคนเดียวๆกันแน่หัวสีแปลกๆแบบนี้น่าจะมีอยู่ไม่กี่คนแล้วยังชื่อเดียวกัน  ‘แล้วที่ว่าเอารูปนางน้อยผู้นี้ไปไม่ใช่ว่าเจ้าพวกชุดดำนั้นจะตามหาพวกเขาอยู่ อีกทั้งตอนนั้นยังไปเผลอเรียกชื่อพี่ชายเสิ่นให้เจ้าพวกนั้นฟังอีก โธ่ๆข้า ท่านพี่เสิ่นข้าด้อยปัญญาอภัยข้าด้วย’


      @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


       “ข้าจางฝู ยินดีที่ได้รู้จักเช่น กันท่านพี่เสิ่นดูท่าคงยุ่งมาแต่จะอยู่รอถึงวันที่สิบหกก็คงไม่ได้ข้าก็มีธุระที่ต้องไปจัดที่ต้าหว่านอีก เอาเป็นว่าถ้าเขากลับมาก็ฝากทักทายด้วยแล้วกันนะ”เธอว่ายพรางมองสำรวจใบหน้าหลิงหลานคล้ายขนาดนี้ไม่น่าใช่ญาติห่างๆแล้วมั้ง เหมือนออกไปทางแฝดหรือพี่น้องน่าจะใกล้เคียวกว่าแต่ก็นะเรื่องของคนในบ้านเขา เราไม่ยุ่งน่ะดีที่สุดแล้ว


       @หลานๆ หลานเอ้ยหลาน


     หลังจากนั้นพวกเธอก็ยังคงเมาส์มอยกันต่อไปตามเรื่องต่างๆนาๆตามประสาสตรี นานแล้วที่เธอเอ่ยไม่ได้พูดคุยกับสตรีวัยเดียวกันหรือให้ความสนใจเรื่องคล้ายๆกันเพราะคนส่วนใหญ่ที่เธอได้เจอนั้นก็มันจะเป็นพวกบุรุษกร้านโลกบ้าพลัง หรือพวกเงียบจนเหมือนเวลาพูดที่จะมีเม็ดทองหลุดออกมาจากปากส่วนใหญ่เป็นเพียงการพบปะทั้งทายสั้นๆ หรือเพราะร่วมสู้เท่านั้นไม่ได้มานั่งคุยกันแบบผ่อนคลายเช่นนี้ หลังจากที่พูดคุยกันจนเป็นที่น่าพอใจเเล้วนั้นเธอก็ขอตัวกลับไปยังห้องพักเพื่อพักผ่อนเตรียมตัวสำหรับการเดินทางในวันต่อๆไปอีก


      “ไปไหนมา นานเชียว”เจี๋ยเฟยที่กระเด้งตัวลุกขึ้นมาจากที่นอนเมื่อเห็นร่างหญิงคนรักนั้นเดินกลับมายังห้องพักเสียทีหลังจากที่ปล่อยให้เขานั้นนอนรออยู่ที่นี่เสียนานจนอาหารที่เสี่ยวเออร์นำมาส่งนั้นเย็นจนเกือบหมดแล้ว


      “ไปเจอคนญาติของคนรู้จักมาเลยอยู่คุยนานไปนิด”เธอเอ่ยตอบพรางเดินไปที่โต๊ะอาหารเเล้วเปิดฝาที่ปิดอยู้เพื่อดูว่ามีอะไรกินแล้วจึงค่อยทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้เมื่อเห็นชายหนุ่มนั้นยยันตัวเดินลุกขึ้นมานั่งยังเก้าอี้ที่ฝั่งตรงข้ามของเธอแล้วเริ่มลงมือคีบอาหารที่วางเรียงรายอยู่เข้าปากอย่างหิวโหย


     ‘เจี๋ยเฟยเอ้ย หิวแทนที่จะกินก่อนกลับมานอนรอข้า บางทีเจ้าก็ซื่อจนน่ารักจริงๆ’

@Admin
@LingHao


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดสายลับ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
หน้ากากยักษ์เขาเงิน
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x2
x20
x1
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x55
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x7
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x36
x600
x399
x90
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x32
x56
x190
x100
x800
x6
x320
x727
x190
x16
x200
x30
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x30
x390
x74
x1
x13
x1676
x1
x2
x1995
x2670
x3
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x40
x5
x751
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x140
x275
x606
x46
x111
x532
x1020
x1
x23
x638
x5
x492
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x834
x514
x4
x2
x828
x978
x450
x165
x9999
x1914
x500
x325
x23
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x66
x1
x9
x153
x262
x710
x5450
x123
x11
x290
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2204
x880
x108
x230
x100
x13
x141
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x721
x10
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x58
x2
x2
x1446
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x30
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x1008
x1174
x1108
x1030
x667
x221
x134
x213
x745
x1634
x807
x92
x153
x179
x906
x608
x145
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1297
x680
x194
x2122
x2318
x587
x40
x1010
x705
x23
x280
x1245
x154
x248
x1440
x8160
x1960
x1490
x30
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2018-9-15 01:40:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด




หลิงหลานบุปผาพิศดาร
458
กระต่ายที่ไม่กินแครอต

        สวนด้านหลังของโรงเตี้ยมบัดนี้มีร่างเน่งน้อยจุ้มปุกอยู่ริมสระ กำลังทอดถอนใจกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ว่านางจะทำอย่างไรดี จู่ๆ ก็มีเหตุน่ากลัวเกิดขึ้นกับตนเอง อาการฟุ้งซ่านเกิดขึ้นมายังหาหนทางไม่ได้จึงละเหี่ยใจนัก

        “นี่มานั่งมืดมน ไม่สิ  มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้หรือเเม่นาง”

        ได้ยินเสียงผู้มาใหม่ก็ยังไม่หลุดจากภวังค์ จนกระทั่งเสียงนั้นเรียกซ้ำครั้งที่สองค่อยสะดุ้งโหยงหันกลับมาจ้องตาแป๋ว “อ๊ะ!! เอ๊ะ!!.....แขกหรอเจ้าค่ะ อ่อ..คือ”

        กระพริบดวงตาใสราวลูกไก่พึ่งฟักมองสตรีตรงหน้า ผิวสีเข้มกว่านางหนึ่งระดับดวงหน้ารูปไข่ดูงดงามและกล้าแกร่งในเวลาเดียวกัน ดวงตาเช่นนั้นไม่คล้ายชาวฮั่นจากการแต่งกายที่ค่อนข้างเปิดเผยในชุดสีเขียวใบตอง คาดว่าเป็นจอมยุทธ์หญิงนอกด่านผู้หนึ่ง ‘จริงสิแม่นางผู้นี้อาจจะทราบเรื่องนั้นก็ได้..’
   
        “ท่าน.. เป็นจอมยุทธ์หญิงใช่ไหม?” ถามเผื่อไว้ก่อนกันเหนียว

       “ก็ใช่ น่าจะเป็นนะ”เธอเอ่ยตอบคำถามของเเม่นางน้อยที่นั่งอยู่ก่อนที่เธอนั้นจะกระโดดลงลงจากระเบียงไปยืนข้างๆแล้วมองดูสระน้ำเบื้องหน้าที่มีเหล่าดอกบัวสีชมพูอ่อนเบ่งบางอยู่เกลือนสระ

         ‘เยี่ยม!! แบบนี้ได้การละเรา’ หลิงหลานคลี่ยิ้มดั่งบุปผาบาน ความกลัดกลุ้มเมื่อครู่อันตรธานไปชั่วคราว กระเถิบเข้าใกล้จอมยุทธ์หญิงนิรนามทีละน้อย ทิวทันศ์รอบด้านหม่นหมองไปถนัดตาเมื่อดรุณีทั้งสองนางหนึ่งเดียงสาเน่งน้อย หนึ่งงามแกร่งเจิดจ้ามารวมกัน “เช่นนั้นๆ ท่านพอจะบอกเรื่องหนึ่งแก่ข้าได้ไหม? พวกคนชุดดำที่มีรอยสักกระต่ายสีม่วงต้นแขนขวา เป็นค่ายพรรคหรือชาวยุทธ์สังกัดไหนหรือเจ้าคะ?”

        “สตรีดูไร้เดียงสาเช่นเจ้าจะอยากรู้เรื่องกร้านโลกพวกชาวยุทธ์พรรคสำนักไปทำไม”เธอหันมองแล้วจึงค่อยๆทรุดตัวนั่งอยู่ข้างกันกับหลิงหลาน ท่าทีดูเป็นธรรมชาติมากทีเดียว
       “คนหนึ่งในนั้นลอบเข้าห้องมาดอยของข้าไปน่ะสิ!!” หลิงหลานร่นหัวคิ้วอย่างเจ็บปวด นางอยู่ของนางดีดี เจ้าโจรกระต่ายเข้าห้องไหนไม่เข้าข้าวของในโรงเตี้ยมมีมูลค่ามากกว่าภาพนางหลายเท่า!! ทำไมไม่เอา คว้าได้ดีแท้เครื่องหยกแจกันครามไม่สนฉวยภาพวาดสตรีไร้ชื่อเสียงเนี่ยนะ… “แค่อยากได้ของคืนน่ะเจ้าค่ะแค่ไม่รู้ว่าจะไปตามหาได้ที่ไหน”

      “ตัดใจเถอะคงไม่ได้คืนมาหรอก แต่จากนี้ก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษหน่อยก็ดี พวกนั้นเป็นคนของพรคคอธรรสร้างความวุ่นวายไปทั่ว ฆ่าคนได้ง่ายราวผักปลาโดยเฉพาะเจ้าคนที่หัวขาวๆ ที่ใส่หน้ากากเจ้าต้องระวังมากๆ ถ้าเจอก็..ถ้าไม่หนีให้ไว้ก็ฆ่าตัวตายทิ้งน่าจะสบายใจกว่า เอ่อ..ลืมบอกชื่อพวกมันไปเลย มันชื่ออะไรนะ แปบนึกก่อน” เธอนั่งชันเขาขึ้นมาแล้วเหลือบตามองฟ้าคล้ายนึกไปถึงพวกรายชื่อพวกสำนักพรรคต่างที่เคยได้ยินมา “อ่า..พรรคภูติลมดำทมิฬ ถ้าเห็นตัวดำๆ ชุดดำๆ มีกระต่ายเเปะเเขนก็วิ่งเลยนะ”

        ใบหน้าหวานใสพลันซีดเผือด… ไม่มั้ง นี่นางไม่เคยก่อเรื่องฝังแค้นกับใครทำไมถึงเจอตอเข้าได้ล่ะเนี่ย “น...น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ” แต่คล้ายว่ารอยสักจะเป็นแบบเดียวกันกับพวกที่หงเจี้ยนเชือดทิ้งไปตอนอยู่หมู่บ้านเฟย ‘หรือจะพรรคมารเดียวกัน? แล้วพวกเขาจะเอารูปของข้าไปทำไมกันล่ะ..’

       เดี๋ยวนะอะไรคือถ้าไม่หนี ถูกจับได้ก็ฆ่าตัวตายจะสบายกว่า???

       “น่ากลัวสิ มาๆ ข้าจะเอาให้ฟัง คือว่านะๆ ตอนนั้นข้าไปอวี้ซางใช่มะแล้วเเบบกำลังนั่งคุยกับพี่ชายอยู่จู่ๆ ก็มีไอ้พวกชุดดำมีกระต่ายแปะแขนเข้ามาล้อมพวกข้าไว้ แล้วก็มีคนหนึ่งหัวขาวๆ ใส่หน้ากากบอกว่าให้ข้าตามมันไปจะได้ทุกอย่าง พอข้าปฏิเสธมันก็ซัดข้าเสียปลิว โชคดีวันนั้นมีลุงที่ไหนไม่รู้ลอยเรือทวนน้ำมาแล้วปาหินอัดเสียพวกนั้นปลิวกระจายหายไปไหนก็ไม่รู้ ถ้าวันนั้นไม่ได้ตาลุงนั้นข้าก็คงนอนตายอยู่แถวอวี้ซาง” จอมยุทธ์หญิงเล่าราวกับเรื่องตลกแต่คนฟังแล้วอกสั่นขวัญแขวนแทน

         “เห… ทำไมพวกเขาอันธพาลจังล่ะค่ะ คนไม่ยอมตามไปด้วยก็หาเรื่องตีแล้วหรอ แย่จังเลยน้า นิสัยไม่น่ารักเลยสักนิด!!” ใบหน้าเดียงสาพยักหงึกๆเป็นลูกเจี้ยบจิกข้าวเปลือกอย่างเห็นด้วย ยุทธภพช่างน่ากลัวนักเต็มไปด้วยคนพาล คนไม่ดี! นางสงสารจอมยุทธ์หญิงยิ่งนักเอื้อมมือไปกุมพลางลูบปลอบว่า “ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าคนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้… ว่าแต่ทำไมคนหัวขาวผู้นั้นต้องใส่หน้ากากด้วยล่ะหรือว่าเขาจะค่อนข้างขี้อาย?”

        ฟังมาตั้งแต่เมื่อครู่บิดบังใบหน้าถ้าไม่เพราะอัปลักษ์ขี้ริ้ว ก็คงเพราะขวยเขินเวลาทำชั่วกระมั้ง?
   
        “คนปกติต่อให้ดีหรือไม่ดีท่าน้ำเชี่ยวมาก็โดนฟัดไหลนะ ส่วนไฟนี่ตกไปอย่างไรก็ไหม้นะ อืม ยังไม่หมดแค่นั้นนะ หลังจากที่ข้าพักรักษาตัวจนหายข้าได้ข่าวสหายข้าคนหนึ่งอยู่ที่เมืองลู่เจียน พอไปที่เหมือนกลายเป็นนรกทั้งเป็นเลยผู้คนต่างต้องกลายเป็นเบี้ยให้เจ้าพวกชุดดำ หลังจากข้าลอบเข้าไป วางแผนกับพวกเจ้าเมืองว่าจะพาชาวบ้านหนี ระหว่างที่หนีก็ดันไปโดนเจ้าพวกชุดดำนั้นมาดักอยู่ที่ประตูเมืองที่จะใช้หนี แล้วก็มีเจ้าหัวหงอกนั้นมายังเก๊กท่าดักอยู่บนกำแพงอีก แล้วก็สั่งให้ลูกสมุุนชุดดำของตัวเองเข้ามาโจมตีพวกข้ากับชาวบ้าน แล้วเจ้าลองคิดตามข้านะ คนใส่ชุดดำหลายหมื่นคนโดดลงมาจากกำแพงเมือง เหมือนฝูงยุงหรือฝูงตั๊กแตนลงนาข้าวอ่ะ เธอเอ่ยเล่าพรางนึกไปภาพของเจ้าพวกชุดที่พุ่งกระโจนลงใส่พวกเธอเสียมืดฟ้ามัวดิน โดดลงมาฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด

        ร่างบางในชุดกระโปรงชมพูขบริมฝีปากแน่นอย่างลุ้นระทึก แค่ได้ฟังจากผู้มีประสบการณ์ตรงเล่าเป็นฉากๆ ภาพเมืองลู่เจียนและชาวบ้านผู้เคราะห์ร้ายก็ไหลลั่ง โดยเฉพาะท่อนโจรกระต่ายฝูงยุงนับหมื่น ท่อนแขนนวลขนลุกพรึ่บเป็นหนามเตย ‘อี๋!!!! หยะแหยงงง!!!’ มือคู่น้อยเกาะกุมไป ตัวก็สั่นกึกๆ อย่างเสียขวัญ

      “หลังจากที่สู้พวกเจ้าพวกนั้นพักใหญ่ๆ พวกคนของพรรคกระยาจกที่เป็นชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมะก็ส่งสัญญาณของความช่วยเหลือเพราะพวกมันมากันเยอะมาแล้วพวกข้าต้องแบ่งกันสู้อีกทั้งต้องดูเเลชาวบ้านมันไม่ไหวจริง แล้วก็มีคนผ่านทางมาช่วยจริง คนเเรกเป็นชายร่างใหย่ขี่ม้าของมาแล้วใช้ทวนฟาดกวาดเจ้าพวกชุดดำจนกระเด็นไปคนละทาง คนที่สองเป็นสตรีเรื่อนผมสีขาวราวหิมะ มาพร้อมกับไอเย็นพร้อมกับซัดฝ่ามือใส่เจ้าพวกชุดดำจนร่างกลายเป็นน้ำแข็ง  สุดท้ายเป็นอาจารย์ของสหายข้าที่ผ่านทางมาพอดี นางเพียงเเค่เดินเป่าเพลงใบไม้เข้ามา พอหันไปมองบนกำแพงเจ้าหัวขาวนั่นก็เปิดแน่บไม่ทิ้งฝุ่นไปเสียแล้ว เก็บกวาดเจ้าพวกชุดดำที่เหลือจนชนะมาได้ คิดภาพไม่ออกเลยว่าถ้านางไม่โผล่มาพวกข้าจะสภาพเช่นไร”

        “โอ…. ที่สักกระต่ายเพราะหนีไวใช่ไหมเจ้าคะ?? ดีนะที่ท่านจอมยุทธ์หญิงรอดมาได้… โจรกระต่ายพวกนี้ช่างไร้คุณธรรมนักทำร้ายได้กระทั่งสตรีงดงามบอบบางอย่างท่าน” นางล่ะสงสัยจริงๆ

        “อืม.. อ่าจจะหนีไวเหมือนกระต่ายก็น่าจะใช่ แต่ก็เลือกได้ก็อย่าไปเจอพวกมันเลยน่าจะดีที่สุดนะ”

        “แต่ว่าภาพนั้น… เป็นจิตรกรราชสำนักท่านหลี่หลิงนูวาดให้ข้าเชียวนะเจ้าคะ ให้ตัดใจโดยที่ยังไม่ทันได้เริ่มมั่นก็…” ออกจะยากไปสักหน่อย หลิงหลานขบริมฝีปากนิ่ง ฟังเรื่องราวแล้วก็ทราบว่าเป็นไปได้ยากหากคิดตามของคืน เล่นตกไปอยู่ในมือพรระฝ่ายอธรรมเกินกำลังนาง ‘นั่นภาพแรกของข้าเชียวนะเจ้าโจรกระต่ายไม่กินแครอท!!’

       “เอ๋ ที่แท้ก็เป็นรูปที่แม่นางหลิงนูวาดให้หรอกรึ อืม นางก็มาฉางอันบ่อยเจอก็ขอให้วาดให้ใหม่ก็น่าจะได้ แม่นางหลิงนูเองก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนน้อยน้ำใจ ถ้าลองขอร้องนางนางก็คงวาดให้อีก อย่าเสียใจเลย สตรีงามเช่นเจ้าต้องยิ้มๆ เข้าไว้สิ” สตรีผู้นั้นส่งยิ้มหวานราวกับต้องการปลอบใจนาง ทว่าคล้ายไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไร

        “แค่กังวลน่ะเจ้าค่ะว่าถ้าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาหลิงเฮ่าเค้าจะว่าเอา..” ดูเหมือนอีกครึ่งหนึ่งของนางเองก็เป็นนักกวีราชสำนัก ดีไม่ดีอาจเป็นสหายกับแม่นางหลี่หลิงนู…. ตนนี่แย่จริงได้รับของกลับไม่รู้จักรักษา ปล่อยโจรไม่กินแครอทมาโขมยไปเสียได้เฮ้อ!! ระหว่างกำลังพูดอยุ่นั้นคล้ายจอมยุทธ์หญิงจะจ้องตนนานเป็นพิเศษ “แต่ก็ต้องขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ ที่อุตส่าห์เล่าเรื่องนี้เพื่อตักเตือนข้า ถ้ายังไง...ก็จะพยายามระวังตัวให้มากขึ้น เรื่องยิ้ม… ผู้ดูแลบอกว่าสตรีอย่างเรามีดีที่รอยยิ้ม ยิ่งเป็นคนน่ามองอย่างท่านจอมยุทธ์หญิงลองได้ยิ้มแล้วแทบจะสะกดสายตาคนมองเลยล่ะ!”

        “หลิงเฮ่า เสิ่น หลิงเฮ่า ข้าสงสัยมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เจ้าเป็นญาติท่านพี่เสิ่นหรือ”สายตาที่จ้องมองมาคล้ายกระจ่างในบางเรื่องแต่ยังคงถามกับเจ้าตัวเพื่อยืนยันข้อสันนิษฐาน

        “อ๊ะ… รู้จักหลิงเฮ่าด้วยหรอเจ้าคะ อื้มม จะว่าแบบนั้นก็คงไม่ผิดข้าเป็นญาติห่างๆ ของเค้าชื่อว่า ‘หลิงหลาน’ ยินดีที่ได้พบสหายของท่านพี่เจ้าค่ะ” กล่าวแบบนี้คงไม่ผิดลองได้ใช้ร่างเดียวกัน ผูกพันทางสายเลือดหรอ? เหอะ...ยังน้อยไป “ก่อนข้ามาที่นี่เฮ่าเกอกล่าวว่าเขาออกไปทำธุระ จะกลับมาฉางอันในวันที่สิบหกนับนิ้วดูอีกสองวันน่ะเจ้าค่ะ”

       “ข้าจางฝู ยินดีที่ได้รู้จักเช่น กันท่านพี่เสิ่นดูท่าคงยุ่งมาแต่จะอยู่รอถึงวันที่สิบหกก็คงไม่ได้ข้าก็มีธุระที่ต้องไปจัดที่ต้าหว่านอีก เอาเป็นว่าถ้าเขากลับมาก็ฝากทักทายด้วยแล้วกันนะ”

        “ได้เจ้าค่ะ ไว้ข้าจะเล่าเรื่องราวในวันนี้ให้เฮ่าเกอฟังเมื่อเค้ากลับมานะเจ้าค่ะ!!” สตรีหน้าหวานเข้ากอดแขนของแม่นางจางฝูอย่างสนิทใจ ในเมื่อเป็นคนรู้จักของ ‘ตัวตนอีกคน’ นางคงไม่ต้องกังวลมากนัก หลังจากนั้นทั้งสองออกเดินชมอุทยานในชางลั่งถิง ชื่นชมทิวทัศน์งดงามไปด้วยกัน ฝอยฟุ้งตามประสาสาวๆ พึ่งได้ทราบว่าจางฝูคือชาวต้าหว่านสามารถตบแต่งบุรุษได้ถึงสองคน ประเพณีแม้แตกต่างแต่ก็นับว่ามีเอกลักษณ์ไม่น้อย!!

        ‘แต่งบุรุษถึงสอง… สินสอดสองเท่าสิเนี่ย….’ หญิงหลานคิดพลางกลุ้มใจแทน




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หว่านจินซีหวังมู่
ม้าภูตหิมะสายใย
กำไลเทพีไอซิส
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาสู่โจ้วจวี้เหริน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x6
x2000
x220
x130
x31
x49
x1435
x55
x435
x191
x768
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x89
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x418
x2
x3
x14
x1
x1
x5
x184
x235
x1
x14
x6
x6
x19
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x116
x736
x18
x7
x20
x55
x54
x3
x3
x3
x4