เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ แคว้นซูเล่อ } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-1-9 23:14:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qiangrong เมื่อ 2019-1-18 16:23

สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 9 : เกมอสูรศิลา (3) ]

         “ที่นี่คึกคักจังเลยแฮะ… โดยเฉพาะสัตว์...”

         เฉียงหรงกล่าวพลางจิบสุราอยู่บนหลังของเสวี่ยฝูเดินอย่างเชื่องช้ากลางตลาดที่ผู้คนเดินทางสัญจรกันอย่างคึกคัก เฉียงหรงนั้นเดินทางตามหาเบาะแสพร้อมกับเซี่ยเหรินไปเรื่อยๆ ซึ่งก็ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรนักนอกจากการพูดถึงเกมศิลาที่ได้ยินประปราย

         ครือ~

         “หือ?”

         ระหว่างที่เธอกำลังเดินมองไปรอบๆ นั้น เสวี่ยฝูก็ส่งเสียงขึ้นมาพลางมองไปยังร้านขายสัตว์ร้านหนึ่ง ด้วยความสงสัย เธอจึงลงจากหลังของเสวี่ยฝูแล้วแวะเข้าไปภายในร้าน

         สิ่งที่เธอพบนั้นทำให้คิ้วของเธอเผลอขมวดขึ้นมาเป็นปมเมื่อสัตว์ทั้งหลายนั้นดูจะอ่อนแรงเหมือนไม่ได้กินอาหารเท่าที่ควร โดยเฉพาะนกพิราบที่ดูเหมือนจะมีอาการอ่อนแรงผิดปกติอยู่ด้วย… ไม่สิ จริงๆ มองไปมันก็มีแต่นกพิราบ?

         เหมือนป่วย…

         “เชิญเลยนายท่านเชิญเลย! ท่านสนใจจะซื่อสัตว์เลี้ยงใช่ไหม! ข้าน้อยมีสัตว์เลี้ยงมากมายตั้งแต่นกพิราบตัวเล็กไปจนถึงนกพิราบตัวใหญ่เลยนะ พวกมันนอกจากจะขาวบริสุทธิ์แล้วมันยังสามารถส่งข้อความจดหมายให้ท่านได้รวดเร็วอีกด้วย!”

         เธอมองตามไปยังเจ้าของเสียงเจี้ยวจ้าวที่พยายามอวดสรรพคุณของนกพิราบที่ตัวเองขายก็พบกับเด็กน้อยคนหนึ่ง เมื่อมองดีๆ สีหน้าของเขานั้นดูจะย่ำแย่ไม่ต่างกันกับนกพิราบ ขอบตาคล้ำดำดั่งคนไม่หลับไม่นอน ขาเองก็ดูจะสั่นๆ เหมือนไม่มีแรงเสียด้วย

         “เจ้าหนู เจ้าบอกว่าพิราบพวกนี้มันสามารถส่งข้อความให้ข้าได้ใช่ไหม?”

         “ถูกต้องแล้วนายท่าน!”

         “แต่จากสภาพพวกมันข้าไม่เห็นว่ามันจะเป็นอย่างที่เจ้าพูดเลยเจ้าหนู แค่จะลินมันก็ยังทำไม่ได้เลยมั้ง!”

         เฉียงหรงกล่าวก่อนจะทำสีหน้าขึงขังชี้ไปยังนกพิรายตัวหนึ่งที่นอนพับอยู่ตรงพื้นกรง แม้จะยังไม่ตาย แต่ลมหายใจของมันก็ผ่อนแรงมาก

         “ม… ไม่ใช่นะนายท่าน! มันก็แค่ทำงานหนักมาเท่านั้นมันก็เลยเหนื่อย เดี๊ยวพอนายท่านซื้อไป มันก็จะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมเอง!”

         “แข็งแรงเหมือนเดิม? ข้าว่ามันจะตายทันทีที่ข้าซื้อไปเลยมากกว่า! เจ้าคิดว่าข้าโง่รึไงห๊ะ!? เจ้ากล้าดียังไงถึงพยายามขายสัตว์เลี้ยงใกล้ตายให้ข้ากัน! เจ้าอยากติดคุกติดตารางมากรึไงห๊ะ!!”

         เฉียงหรงขึ้นเสียงใส่เด็กน้อยจนเขาตกใจเผลอก้าวถอยหลังไปไม่รู้ตัว

         “ก… ก็ข้าทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้แล้วนี่!! แม่ข้าก็ตาย พ่อข้าก็ป่วย เงินข้าก็ไม่มี ทั้งครอบครัวข้าก็มีเหลือแค่นก! ร่างกายข้าก็อ่อนแอ จะตายตอนไหนก็ไม่รู้!! ทำไมฟ้าต้องทำกับข้าแบบนี้ ข้าผิดอะไร ฮึก… ข้าก็แค่อยากได้เงิน! ฮึก… ข้าผิดอะไร!! ฮือ… แง้~!!!”

         อ้าว อีเด็กนี่ดราม่าเฉย

         เฉียงหรงผงะเล็กน้อยเมื่อเด็กน้อยร้องไห้จ้าดึงความสนใจจากคนรอบข้างให้หันมามอง เซี่ยเหรินที่เดินตามเข้ามาก็มองมาอย่างสงสัย

         “เจ้าตามข้ามาหลังร้านนี่! เซี่ยเหริน เจ้าเอากล่องนั่นมา เร็ว!”

         “ไม่เอา!! ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ฮือ… โฮ~!”

         เฉียงหรงจับข้อมือของเด็กน้อยลากเขาไปยังหลังร้านที่เขาออกมา ด้วยแรงของเด็กป่วยแล้ว มีหรือที่จะสู้แรงของเธอได้ เขาถูกลากเข้าไปอย่างฝืนไม่ได้แม้ว่าจะฝืนเท่าไหร่ก็ตาม

         ซุบซิบๆ …

         เซี่ยเหรินเองก็เดินกลับไปยังเกวียนแล้วหยิบเอากล่องอะไรบางอย่างตามหลังเข้าไป

         ซุบซิบๆ …

         ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซากของคนเดินตลาด…



         ฉึก!

         “อี๊ย์!!”

         “อยู่นิ่งๆ เซ่!”

         เข็มขนาดใหญู่ถูกปักเข้ากลางหลังของเด็กน้อยจนตัวเขาสะดุ้งโหยง เซี่ยเหรินที่คอยเป็นลูกมือให้ก็ช่วยจับให้เด็กน้อยคนนี้อยู่นิ่งๆ น้ำตาของเขาไหลพรากจนอาบเต็มหน้า ทันใดน้ำ ก้อนเลือดคำโตก็ถูกพ่นออกมาจากปากของเขา ยังดีที่เฉียงหรงเอาผ้าปิดปากไว้ได้ทันจึงไม่เปรอะเสื้อของเธอหรือเซี่ยเหริน

         “เอ้า เสร็จแล้ว”

         “แฮ่ก… แฮ่ก...”

         เฉียงหรงดึงเอาเข็มที่ปักตามร่างของเด็กน้อยออกพลางทิ้งให้เขานอนลงกับเตียงก่อนที่จะหันไปสนใจกับชายวัยกลางคนที่นอนไม่ได้สติอยู่ข้างๆ เธอตรวจชีพจรก็พบว่าเขายังมีอาการทรงตัว สีหน้าเองก็ไม่ค่อยต่างกับเด็กน้อยนัก ดังนั้นเธอจึงทำกระบวนการเดิมคือฝังเข็มเขาเช่นเดิม

         “...สิ่งนี้จะทำให้เจ้าดีขึ้น”

         เซี่ยเหรินป้อนน้ำซุปอุ่นๆ ที่เตรียมไว้ให้ใส่ปากของเด็กน้อย ในตอนแรกเขาจะไม่กิน แต่พอน้ำซุปเข้าปาก เขาก็เริ่มกินอย่างมูมมามทันทีจนเซี่ยเหรินต้องคอยห้ามให้เขากินอย่างช้าๆ เพราะกลัวจะสำลัก

         “ข้ารักษาพ่อเจ้าแล้ว พวกเจ้ากินของดิบๆ สุกๆ มานานจนพยาธิเกาะกินลำไส้เจ้าจนเน่า อาเจียนเป็นอาจิน ร่างกายไม่มีแรง พวกเจ้าถึงอยู่ในสภาพนี้ หลังจากนี้ไปเจ้าต้องกินยานี่วันละเม็ดหลังอาหารทุกวันจนกว่าจะหมด ห้ามขาด หลังจากนี้ตอนเย็นพวกเจ้าจะต้องทานยานี่อีกคนละเม็ด เม็ดเดียวเท่านั้นเข้าใจนะ? แค่เม็ดเดียวพยาธิก็ตายเกลี้ยงแล้ว”

         เฉียงหรงหยิบเอากระปุกยาลูกกลอนกระปุกหนึ่งวางไว้ข้างๆ เตียง แล้วก็วางห่อยาลูกกลอนอีกอันไว้ข้างๆ โดยที่เซี่ยเหรินคอยเขียนใบกำกับยาให้อย่างรู้งาน

         เป็นอย่างที่เฉียงหรงบอก พ่อลูกคู่นี้น่าจะกินอาหารสุกๆ ดิบๆ อย่างไม่ระวังจนพยาธิเกาะกิน จากสภาพนกแล้วจริงๆ พวกมันก็แค่ไม่ได้กินอะไรมานานเพราะไม่มีเงินไปซื้อของกิน เลือดที่กระอักออกมานั้นเป็นเลือดคั่งเลือดเสียที่เกิดจากพยาธินั่นเอง

         “เอาเงินพวกนี้ไปซื้ออาหารดีๆ กินซะ มีแรงแล้วก็ไปทำอาชีพสุจริตหาเลี้ยงชีพ ส่วนพิราบพวกนี้ข้าขอรับไปละกัน เห็นแล้วสงสารว่ะ ป่ะเซี่ยเหริน”

         แล้วเฉียงหรงก็เดินออกจากร้านไปพร้อมกับเซี่ยเหรินที่เก็บอุปกรณ์ใส่กล่องเรียบร้อยแล้ว


         เมื่อเดินออกมาขึ้นพาหนะของแต่ละคนพร้อมเก็บนกพิราบและกำลังจะจากไปนั้น พวกเธอก็ถูกหยุดโดยชายคนหนึ่งที่ชี้ทวนใส่หน้าเฉียงหรง

         “เจ้าวายร้าย เจ้าทำอะไรเด็กนั่น!!”

         เฉียงหรงมองคมทวนที่เกือบจะจิ้มหน้าตนเองอยู่แล้วก็กรอกตาไปมา

         “อะไร? ข้าทำอะไร? ข้าก็แค่ไปตักเตือน (วิธีการกิน) เจ้าเด็กนั่นเล็กๆ น้อยๆ เอง เจ้ามีปัญหาอะไร?”

         “เจ้า!! … ดี ถ้างั้นข้าก็จะตักเตือนเจ้าเหมือนกัน!!”

         ฟุ่บ!!

         กิ๊ง!!

         ในขณะที่คมทวนกำลังจะปัดโดนหน้าเธอนั้น มันก็กระทบเข้ากับโลหะอะไรบางอย่างจนส่งเสียงกังวาลไปทั่ว เมื่อดูดีๆ แล้วก็จะพบว่าเฉียงหรงหยิบเอามีดขึ้นมากันทวนนั้นได้อย่างแม่นยำ เสวี่ยฝูเองก็มีสีหน้าดุดันพร้อมจะกระโจนใส่ชายคนนี้ได้ทุกเมื่อ หากไม่มีเฉียงหรงสะกิดเท้าห้ามไว้ มันคงจะพุ่งตัวไปแล้ว

         “ชิ!!”

         ชายคนนั้นชักทวนกลับก่อนที่จะตั้งท่าพร้อมจะโจมตีอีกครั้ง ด้านหลังของเขาเองก็มีทหารยามวิ่งเข้ามาพร้อมอาวุธหมายจะคลี่คลายสถานการณ์

         “ช้าก่อนท่าน!!”

         ในตอนที่กำลังจะลงมือนั้นเอง เด็กน้อยคนเดิมก็วิ่งออกมาจากร้านแล้วขวางทางระหว่างชายคนนั้นกับเฉียงหรงเอาไว้ท่ามกลางความตกใจของผู้คนในตลาด

         “เด็กน้อย! หลีกไป ข้าจะช่วยสั่งสอนเจ้าชั่วที่ทำกับเจ้านี้เอง!!”

         “ท… ท่านเข้าใจผิดแล้ว!! เขาไม่ได้คิดร้ายต่อข้า!!”

         “อะไรนะ?”

         ท่ามกลางความสับสน ชายคนนั้นเผลอลดทวนลง ส่วนทหารยามเองก็มองหน้ากันอย่างงงงวยว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้น

         เด็กน้อยคนนั้นหันกลับมาหาเฉียงหรงแล้วก้มหัวลงคำนับ ในขณะนั้นเองชายคนหนึ่งก็วิ่งออกมาคำนับด้วย คนรอบข้างเองก็เงียบกริบ

         “ท่านหมอ ขอบคุณท่านมาก หากไม่ได้ท่าน ข้ากับลูกข้าคงจะตายไปแล้ว สวรรค์ยังคงมีตาส่งท่านมาให้ข้ากับพ่อข้า ข้าซึ่งใจยิ่งนัก!”

         “ขอบคุณท่านหมอ!”

         ชายถือทวนอ้าปากค้างพะงาบๆ พลางทวนสิ่งที่เด็กน้อยพูดเมื่อสักครู่นี้ ทำไมอยู่ๆ จากคนร้ายถึงกลายเป็นหมอไปได้?

         “... ทำตามคำที่บอกซะ แล้วพวกเจ้าจะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม”

         เฉียงหรงกล่าวอย่างหัวเสียน้อยๆ ก่อนจะหันมามองชายถือทวนและทหารยาม

         “ปล่อยข้าผ่านไปได้หรือยัง?”

         “อะ… อืม...”

         ด้วยความที่เขายังคงสับสนอยู่ เขาจึงถอยออกมาข้างทางพร้อมกับทหารยาม แล้วคณะของเฉียงหรงก็เดินทางผ่านตลาดนี้ไปท่ามกลางสายตาของคนเกือบทั้งตลาด...




แสดงความคิดเห็น

ใช้เอฟเฟคกุหลาบทอง  โพสต์ 2019-1-18 21:59
คุณได้รับ +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-18 21:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1
โพสต์ 2019-1-23 18:37:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
◇โรลอิสระ ⊙ ข้ามาซื้อยาใครจะทำไม?◆


ข้าว่างอยู่เป็นพักใหญ่ๆหลังจากการฝึกประจำวันที่ถ้ำแอสซาซิน ข้ายังคงเดินเรื่อยเปื่อยไปทั่วทั้งเขตค่าย ข้าคิดว่ามันน่าเบื่อเกินไปที่จะนั่งอยู่เฉยๆหรือเดินเรื่อยเปื่อยอยู่เช่นนี้

ข้าลุกออกจากพื้นเรียบที่ปกคลุมไปด้วยหญ้าที่ขึ้นอยู่ไม่สูงมากนัก ข้าคันยุบยิบที่ศีรษะก่อนจะยกมือขึ้นมาเกาแกร่กๆอย่างจนใจ มันไม่น่าอภิรมณ์หรอกเรื่องพันธ์นี้แต่ก็เป็นธรรมดาของมนุษย์นั้นแหละ นี้ข้าคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่

สงสัยข้าอ่านหนังสือของเจ้าปรัชญาขงจื้อนั่นมากเกินไปแล้วสินะ ข้าส่ายหัวไปมาอย่างจนใจ มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ หัวเราะคิกคักออกมาทั้งๆที่ไม่มีเรื่องที่ควรหัวเราะ ก็มันเป็นธรรมชาติของข้านี่

ข้าตัดสินใจเดินเข้าไปในย่านการค้าที่แคว้นซูเล่อ มันค่อนข้างที่จะครึกครืนและหนาแน่นไปด้วยผู้คน ข้าหลับตาลงสักพักก่อนจะนึกถึงมารดาที่เคยพาข้ามาเดินตลาดเช่นกัน มารดาหรือ?

ไม่สิข้าควรลบนางออกจากความทรงจำได้นานแล้ว แต่จริงๆแล้วข้าลืมไม่ได้หรอกแม้จะบอกว่าเหลียดนางขนาดไหน ในใจข้าก็กลับคิดมันตรงข้ามเสียทุกครั้ง ข้านี้มันบ้าแท้ๆเลย

ข้าเดินวนไปมาในย่านการค้าแห่งนี้ มีสตรีมากหน้าหลายตาที่ข้าไม่รู้จัก บ้างก็ดูงามตาน่าชม บ้างก็ดูเหมือนโสเพณีน่ารังเกียจ ข้าเดินเข้าไปที่ร้านขายยาเก่าๆที่อยู่มุมของตรอกลึกที่หนึ่งก่อนที่จะเคาะวัตถุที่เป็นไม้เบาๆ

“สวัสดีเถ้าแก่”ข้าเอ่ยทักทายชายวัยกลางคนไป

“เจ้าอีกแล้วหรือ!”เขาดูเหมือนจะตกใจนะ

“ข้าอีกแล้วพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”ข้าถามกลับไปด้วยน้ำเสียงยานคางอย่างเบื่อหน่าย

“เจ้าคนสำส่--...คราวนี้เอาอะไร”

“ฟานหงฮวา...ครั้งนี้ข้าขอเยอะหน่อย

“...เฮ้อ!เอาไป”เขายื่นสิ่งบางอย่างในห่อกระดาษให้ข้าพร้อมหยิบเงินบนมือข้าไปอย่างรวดเร็ว

“แบบนี้สิคุยง่ายๆก็พอ”

ข้าเดินออกจากร้านดังกล่าวไปอย่างช้าๆ เมื่อตะวันตกดินข้าคาดการว่า วันนี้ข้าอาจจะกลับไปที่ค่ายเด็กกำพร้าดึกสักหน่อยก็แล้วกัน;p


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-1-24 12:23

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หน้าเตียงแสงจันทร์กระจ่าง ประดุจว่าน้ำค้างแข็งบนพื้นดิน เงยหน้ามองดูจันทร์สว่าง ก้มหน้านึกถึงบ้านเกิด | คิดคำนึงในคืนสงบ -- หลี่ไป๋
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มือสังหารพื้นฐาน
กระบี่ชิงกัง
หลี่ซื่อชุนชิว
มีดสั้นฟูจิโอ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x10
x2
x1
x18
x1
x30
x1
x100
x1
x8
x15
x14
x34
x14
x14
x50
x10
x16
x4
x15
x31
x515
x6
x5
x12
x2
x26
x13
x2
x1
x71
x4
x12
x2
x3
x100
x100
x4
x2
x2
x2
x6
x116
x14
x24
x2
x60
x1
x2
x117
x4
x21
x236
x2
x1
x242
x360
x3
x45
x100
x9
x286
x50
x50
x358
x212
x1
x247
x6
x10
x18
x18
x4
x2
x12
x138
x96
x12
x18
x124
x242
x310
x2
x98
x1
x100
x2
x46
x87
x99
x1910
x267
x89
x36
x52
x358
x100
x5
x5
x50
x24
x149
x1
x2
x6
x1
x1
x1001
x67
x21
x470
x27
x448
x404
x144
x208
x192
x100
x263
x432
x42
x2
x3
x10
x10
x4
x100
x1
x1
x1555
x20
x60
x49
x98
x1
x20
x1

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45621
เงินตำลึง
9307
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
585
ความชั่ว
0
ความโหด
234
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-1-24 04:38:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากซิงจื่อรับงานที่ได้ไหว้วานมาแล้วเขาก็ยกอุ้มหีบนั้นเข้าไปในเมือง
เหมือนว่าการมีอยู่สองปีของเขาจะถือว่ายังไม่ปกติสักเท่าไหร่
เนื่องจากเหล่านักเดินทางหรือแม้กระทั่งคนในพื้นที่บางคนนั้น
ก็ยังคงมองเด็กหนุ่มเหมือนชาวต่างชาติหรือตัวประหลาดอยู่บ้าง
ด้วยร่างกายนี้เขารู้ตัวดีตั้งแต่เด็กว่าเขาจะพบเจอกับอะไร
ด้วยความรักและความอบอุ่นของพ่อแม่ทำให้เขาไม่รู้สึกแย่สักเท่าไหร่

"เฮ้ย! ไอตัวเผือกหัวหงอกนั่นตลกดีวะ ฮ่ะๆๆๆ"
ชายนักเลงที่หัวมุมตลาดส่งเสียงหัวเราพร้อมคำเย้ยหยัน
"อย่าไปยุ่งกับเด็กผีนั่นเลยท่าน มีคนว่ากันว่าเขาน่าจะเป็นลูกของ.."
เฒ่าแก่คนนึงพูดขึ้นพลางห้ามชายคนนั้นเอาไว้

สายลมที่เบาบางลงเปรียบเหมือนสัญญาณเตือน

'มีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามา...'

เด็กหนุ่มยืนนิ่งก่ำกึ่งระหว่างรับหรือหลบ
แต่เขาเลือกที่จะรับมันไป

แกร๊บ!

ความเหนียวของไข่ที่แตกลงกลางหัวของเขาคงจะเป็นคำตอบที่ดีว่ามันคืออะไร..
เด็กหนุ่มรีบวิ่งต่อไปยังมุมตึกแล้วรีบใช้น้ำดื่มสำรองล้างผมและหัวของตนเอง

'ข้าผิดเองที่ไม่สวมชุดคลุมเอาไว้.. ก็ข้าลืมนี่นา ฮ่ะๆๆ'
ซิงจื่อหยิบผ้าคลุมมาคลุมไว้

'น่าจะชินได้แล้วแท้ๆน้า~'

แต่ในบางครั้งการได้รับความรู้สึกด้านลบ
สายตาที่ดูถูกรังเกียจเหยียดหยาม
หรือแม้กระทั่งการแบ่งแยกออกจากกลุ่มคน
หากโดนบ่อยๆเขาจิตใจของเขาก็ใช่ว่าจะไม่สั่นไหวเสียทีเดียว

'ข้าก็เสียใจเหมือนกันนะ
ข้าก็แค่อยากจะเป็นเหมือนพวกท่านบ้าง
ข้าก็แค่อยากจะอยู่ร่วมกับพวกท่านได้

แต่สุดท้าย..

ข้าก็เลือกที่จะเป็นตัวเอง
ข้าเลือกที่จะรักร่างกายและจิตใจดวงนี้
ข้านั้นเห็นแก่ตัวมากเลยหรือ?

ข้าก็แค่เพียงอยากจะได้...'

เด็กหนุ่มผมเงินส่ายหน้าเบาๆสลัดความคิดในใจออกไป

'ยังมีคนที่ดีกับข้าอยู่อีกเยอะ
แม้ในบางครั้งข้าจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งของพวกเขาก็ตาม
หรืออาจจะเป็นได้เพียงผลประโยชน์ของใครบางคน

ข้าแค่ไม่อยากให้เกิดสงครามขึ้นอีก
มันจะมีวิธีอื่นไหมที่จะจบสิ้นสงครามโดยปราศจากกำลัง
แต่ไฟแค้นของผู้คนนั้นไร้ที่สิ้นสุด

สุดท้ายแล้วเขาล้างแค้นเพื่อใครกัน?
เพื่อคนที่ตายไปแล้วที่ไม่สามารถกลับมาได้
เพื่ออุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ หรือ เพื่อตัวเอง?

หากท่านแม่ของข้าเป็นชาวชงหนูจริง
ข้าอาจจะได้ความคิดที่เป็นสุดโต่งจากคนกลุ่มนั้น
แต่ว่าได้ความอดทนมาจากชาวซูเล่ออย่างท่านพ่อ

แต่เพราะแบบนั้นที่นี่อาจจะไม่เหมาะกับข้าจริงๆก็ได้'

ซิงจื่อสลัดความคิดอีกครั้งก่อนจะเดินต่อไปด้วยรอยยิ้มบางๆที่จริงใจ
นั่นอาจจะหมายถึง อย่างน้อยเขาก็ยังมีความสุข...


@STAFF_Pixiu



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-24 12:29

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45621
เงินตำลึง
9307
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
585
ความชั่ว
0
ความโหด
234
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-1-26 06:21:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

หลังจากผ่านการฝึกฝนวิชาตัวเบาในช่วงเช้า
ซิงจื่อและสหายทั้งสองก็เดินทางมายังย่านการค้า
โดยของที่เขากำลังหาซื้อนั้นคือของที่จะนำไปบริจาค

"ว่าแต่ทำไมอยู่ดีๆเจ้าถึงอยากหาของบริจาคกันล่ะ? รึว่าเจ้าไปทำเรื่องอะไรไม่ดีมาหรอ?"
ไป๋หมาวถามขณะที่เลือกดอกไม้และธูปอยู่

"เปล่านะ! ข้าน่ะเป็นคนใจบุญสุนทานมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วต่างหากล่ะ!"
เด็กหนุ่มผมเงินในผ้าโพกหัวและชุดคลุมมองอีกคนดุๆ
โดยมีลูกแมวน้อยบนไหล่ที่ทำหน้าดุตามทำให้ลดความน่ากลัวแต่ดันเพิ่มค่าความน่ารักแทน

"จริงเหรอ? ตั้งแต่คบค้ากันมาข้ายังไม่เคยเห็นเจ้าไปที่อารามแม้แต่ครั้งเดียวเลยนะ"
ค้างคาวยิ้มขำเล็กน้อยก่อนจะหยอกแซวให้สหายที่หงุดงิดอยู่หน้าตาบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม
และนั่นก็เป็นผลดีมากทั้งแมวและคนที่เป็นแมวต่างแยกเขี้ยวร้องท้วงกลับไปทันที

"ค้างคาว! เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้านะ ข้าน่ะทำดีไม่ต้องให้มีคนเห็นหรอก!"
ไป๋หมาวกับค้างคาวที่เห็นท่าทีดังนั้นก็กลั้นขำกันแทบไม่อยู่

"โหๆ ข้าจะเชื่อแล้วกันนะซิงจื่อน้อย"
มือใหญ่ลูบลงบนศีรษะของแมวเล็กและแมวใหญ่เบาๆ
ทำให้อาการหงุดหงิดของคนและแมวตรงหน้าลดลงได้
แม้ว่าจะหวังความเกรี้ยวกราดขั้นสุดยอดไว้ แต่กลับได้ผลตรงข้ามที่ดี

"ว่าแต่ข้าไม่ได้จะกล่าวว่าอะไรเจ้าหรอกนะไป๋หมาว
ข้ารู้ว่าในตอนนี้ข้าไว้ใจเจ้าได้แล้วว่าเจ้าหวังดีกับข้า
แต่ข้าอยากรู้ว่าทำไมเจ้าถึงเลือกที่จะอยู่ร่วมกับพวกข้าล่ะ
ก่อนหน้านี้เจ้าก็มีกลุ่มสหายที่ฝึกด้วยกันไม่ใช่หรือ?"

ซิงจื่อหันไปถามไป๋หมาวบ้าง

คำถามนั้นทำให้เด็กสาวนิ่งเงียบคิดด้วยสีหน้านิ่งๆไปพักหนึ่งก่อนที่จะยิ้มออกมา
"ข้า.. ข้าเห็นพวกเจ้าเหงาข้าก็เลยอย่างอยู่เป็นเพื่อนน่ะนะ"
ไป๋หมาวยิ้มน่ารักและสดใสดั่งสาวน้อยไร้เดียงสาทั่วไป

'นี่มันภาพลวงตาเราะ!'
ซิงจื่อบ่นในใจกระพริบตามองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
ในส่วนของชายร่างใหญ่ค้างๆเหมือนจะติดสถานะมึนงงไปแล้ว

"ฮ่ะๆ จริงๆแล้วส่วนตัวข้าไม่ค่อยชอบปัญหาภายในของสตรีเท่าใด
อยู่กับพวกเจ้าแล้วไม่รู้สึกถึงความตึงของใบหน้าล่ะมั้ง"

เด็กสาวหัวเราะเบาๆอย่างดูจริงใจระดับที่ไม่เคยเจอมาก่อน
สร้างความประหลาดใจในต่อที่สองเหมือนภายุฝนหลังภายุทราย

"ข้าว่าหน้าเจ้าก็บานก็ตึงตลอดอยู่แล้วล่ะนะ"
ค้างคาวที่หนีความจริงจากภาพตรงหน้าพูดความเป็นจริงก่อนหน้านี้เพื่อกลบเกลือน

'แต่ข้าว่ามันไม่ใช่แบบนัันนะ! มันหมายถึงกระทำตัวได้อย่างสะดวกใจต่างหากเล่า!'
ซิงจื่อที่ตกใจกับภายุฝนหลังภายุทรายไม่พอยังต้องเจอดินถล่มของคำพูดค้างคาวอีกต่อหนึ่ง!

"ว่าไงนะยะ เจ้าหน้าย่น!"
ไป๋หมาวร่างกุลสตรีในความฝันได้หายไปกลับกลายเป็นนางมารไป๋หมาวที่ไล่ทุบตีค้างคาวยักษ์เช่นเดิม

"ก็เจ้าพูดเองนี่น่าว่าไม่ตึง ข้าก็คิดว่าปกติเวลาด่าว่าหรือโกรธข้าก็ตึงปกติอยู่แล้ว.. โอ๊ย!"
เด็กหนุ่มร่างใหญ่พยายามอธิบายพลางยกมือขึ้นมาป้องกันการโจมตี

"มันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นหรอกนะค้างคาว..."
เด็กหนุ่มในผ้าโพกหัวยิ้มแห้งมองปรามเพื่อนทั้งสอง

"ข้าน่ะก็อยากจะเรียนรู้และแข็งแกร่งขึ้นจากซิงจื่อด้วย
กล่าวตามตรง ความคิดของเจ้ามันช่วยเปิดมุมมองของข้าได้มาก

แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็จะเป็นแพทย์ที่เก่งกาจและช่วยเหลือผู้คน

ดีกว่าที่จะติดตามใครสักคนไปตลอดชีวิตแบบค้างคาวแน่ๆ!"
เด็กสาวหันไปมองคนที่เป็นแมวด้วยสายตาจริงจัง

'ติดตาม..? สองคนนี้ไปกันถึงขั้นนั้นเลยรึ!?'
ซิงจื่อได้แต่คิดในใจไม่แสดงออกไป
และเขาเห็นท่าทีของค้าวคาวเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดีเล็กน้อย
เหมือนว่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างในใจที่ติดค้างอยู่
'ถึงจะยังไม่เข้าใจสถานะการณ์ แต่คิดว่าหลีกเลี่ยงมันไปก่อนน่าจะดีกว่า..'

เด็กหนุ่มหันซ้ายกันขวาเล็กน้อยเขาบังเอิญเจอของที่ต้องการพอดีเลยทำการเปลี่ยนเรื่องไป
"อ่ะ ข้าเจอของแปลกๆด้วยล่ะ!"
ซิงจื่อเดินไปซื้อของด้วยรอยยิ้ม

โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะเป็นต้นเหตุของหนึ่งเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเขาต่อจากนี้...

@STAFF_Pixiu



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +1 ความชั่ว +1 ความโหด โพสต์ 2019-1-28 15:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -25 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 75
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -25 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4
โพสต์ 2019-2-1 23:47:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย เฉินอี้ เมื่อ 2019-2-3 00:44

โรลอิสระ
"วันนี้ถือว่ามาเดินดูของละกันนะว่ามีอะไรที่มันน่าสนใจบ้างของกินของใช้มันก็มีเยอะนะนี้ตั้งแต่ที่ข้าไปช่วยเหล่าชาวบ้านฟื้นฝูแคว้นนั้นข้าก็ไม่ได้มีเวลาว่างหรือว่าเวลาที่จะมาเที่ยวเล่นอะไรแบบนี้เลยถือว่าข้ามาผ่อนคลายก็แล้วกันนะ แต่ไม่มีเจ้าม้ามันก็จะเหงาๆหน่อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ช่างมันเถอะข้าก็อยู่คนเดียวจนจะชินอยู่แล้วเนี้ย"
พร้อมกับที่เฉินอี้นัั้นเดินอย่างสบายอารมณ์อยู่ภายในย่านการค้าที่มีเหล่าผู้คนโดยที่ผู้คนมากมายต่างออกมาซื้อของกันอย่างมากมายโดยที่เฉินอี้นั้นมองเห็นถึงคนต่างเผ่าต่างกันมากมายตั้งยิ้มแย้มกันอย่างมีความสุขโดยที่ต่างคนต่างอยู่กันอย่างกลมกลืนกันอย่างมากมาย
"อ่าแถวนี้ผู้คนช่างมีความสุขกันยิ่งนักถึงแม้ว่าว่าอาจจะต่างคนต่างเผ่ากันแต่ว่าทุกคนต่างก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขนั้นเป็นภาพที่หาดูยากจริงๆนะเนี้ยข้าหวังว่าในต้าฮั่นนั้นจะมีกันแบบนี้บ้างกันตลอดนะเห้อ"
โดยที่เฉินอี้นั้นก็คงเดินตามทางเดินไปเรี่อยๆโดยดูเห็นว่ามีร้านมากมายที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าต่างนำเสนอสินค้ากันอย่างเต็มที่โดยบ้างบางคนก็ตะโกนเรียกลูกค้ากันหรือว่าบางคนนั้นก็ขายกันอย่างเงียบโดยที่เฉินอี้นั้นก็มองไปเห็นเหล่าเด็กๆกำลังซื้อขนมหวานกันอย่างมากมาย
"อ่าของหวานนั้นข้าก็ไม่ได้ลองเลยมันน่าลองมากนี้ข้าลองมันซักหน่อยจะเป็นอะไรไป"
พร้อมกับที่เฉินอี้เดินไปยังร้านขายของนั้นที่ขายขนมหวานนั้นโดยที่คนขายนั้นเป็นยายเฒ่าคนหนึ่งที่กำลังตั้งใจขายของอย่างมีความสุขนั้น
"ท่านยายท่านขายอะไรหรือครับ?"
"ออยายขายถังหูลู่กับนมแพะหมักเยื่อไผ่จะลองรับสักหน่อยไหม?"
"โอ้แบบนั้นท่านยายเอามาให้ข้าสักหลายชุดหน่อยเดี่ยวข้าจะกินที่นี้แหละ"
"โอ้ๆท่างั้นนั่งก่อนๆเดี่ยวยายจะทำให้รอก่อนนะ"
"ได้สิท่านยาย"
พร้อมกับที่เฉินอี้นั่งยังม้านั่งภายในร้านนั้นโดยที่เฉินอี้ยังคงมองรอบๆกับบรรยากาศที่ตอนนี้นั้นกำลังมีสายลมที่หนาวเย็นพัดไปมาตลอดเวลาจนเฉินอี้อดที่จะมองท่านยายคนนั้นที่ขายขนมหวานนั้นอย่างอดไม่ได้แต่ว่าเฉินอี้ก็ต้องแปลกใจว่าว่าทำไมท่านยายคนนั้นถึงม่ได้แสดงอาการหนาวหรือว่าเย็นเกินไปเลยทั้งที่ว่าอากาศมันไม่ได้อบอุ่นเลยสักนิดจนกระทั้งยายคนนั้นนำเอาทั้งถังหูลู่ใส่จานมาหลายไม้กับนมแพะอุ่นๆที่ใส่มาอย่างเต็มที่
"โอ้ท่านยายท่านขายแบบนี้คนเดียวแล้วลูกหลานท่านไปไหนหมดทำไมถึงปล่อยให้ท่านยายมาขายของแบบนี้ได้เพียงคนเดียวกัน?"
"ออลูกหลานยายเค้าออกไปทำงานกันหมดยายอยู่ว่างๆมันน่าเบื่อเลยออกมาขายของแบบนี้แหละพ่อหนุ่ม"
"ออถ้าเช่นนั้นท่านยายไม่เหนี่อยหรือ ทำคนเดียวแบบนี้หรือว่าไม่หนาวบ้างเลยหรือท่านยายอากาศหนาวขึ้นแต่ท่านยายก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าหนาๆเลย"
"ฮ่าๆ ไม่ต้องห่วงยายหรอกที่ยายอยู่นั้นหน้าหนาวที่ยายอยู่มันโหดร้ายมากกว่านี้แล้วมันยังจะแล้งน้ำใจมากกว่าคนในที่นี้มากกว่า"
"อ่า………"
พร้อมกับที่ท่านยายคนนั้นยิ้มให้กับเฉินอี้ก่อนที่จะค่อยๆเดินกลับไปอยู่หน้าร้านของตนเองพร้อมกับเตรียมของขายต่อโดยที่เฉินอี้ก็ค่อยๆเรียกสายตาของตนเองคืนมาแล้วก็หยิบถังหูลู่ขึ้นมากินแล้วก็ค่อยๆจิบนมแพะที่หมักที่ยังอุ่นๆอยู่นั้นขึ้นมาจิบพร้อมกับมองบรรยากาศรอบข้างของตนเองที่ถึงแม้สภาพอากาศจะหนาวหรือว่าเย็นขึ้นแต่ว่าสภาพจิตใจของคนในแคว้นนั้นต่างอบอุ่นมากกว่าดวงอาทิตย์ในตอนนี้เสียอีก
"ข้าหวังว่าแคว้นซูเล่อจะมีคนแบบนี้อีกมากๆนะแต่ถ้ามีคนที่มันไม่ดีล่ะก็ข้าจะจัดการให้เต็มที่เลยเหอะๆ"
พร้อมกับที่เฉินอี้ก็ค่อยๆจัดการอาหารตรงหน้าของตนเองพร้อมกับจ้องมองไปยังเหล่าผู้คนที่เดินกันมากมายในบริเวณนั้นนั้นเอง
@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-3 00:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 35 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x6
x10
x5
x12
x8
x1
x1
x2
x15
x57
x6
x26
x58
x100
x50
x6
x6
x1
x2
x1
x25
x40
x40
x437
x250
x22
x475
x10
x10
x91
x10
x1
x1
x4
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x3
x5
x2000
x102
x141
x45
x50
x50
x10
x10
x35
x20
x20
x10
x34
x30
x20
x113
x5
x30
x80
x1
x20
x5
x30
x1277
x23
x1
x2
x50
x35
x100
x15
x30
x9
x1
x10
x5
x9
x1
x59
x9
x26
x1
x6
x116
x3
x130
x25
x570
x130
x43
x16
x30
x30
x10
x10
x26
x24
x199
x156
x110
x100
x1
x707
x50
x50
x109
x1565
x5
x1
x100