ดู: 295|ตอบกลับ: 5

{ แคว้นจิงเจวี๋ย } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-4-1 13:22:31 |โหมดอ่าน
{ ย่านการค้า }





ย่านการค้าที่สุดแสนจะครึกครื้น
มีผู้คนหลากเชื้อหลายชาติมาทำการซื้อขายแลกเปลี่ยนกัน
มีสื่งของมากมายหลายอย่าง ถูกวางขายที่นี่
นอกจากนี้ที่นี่ยังมีบ่อน้ำเล็กๆ ให้พวกสัตว์เลี้ยง หรือ สัตว์ที่เป็นพาหนะได้ดื่มกิน






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-8-28 17:43:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-28 17:45


ธรรมะคือคุณากร

               การเดินทางที่แสนจะเริ่มเรียกครั้งนี้ได้เรียกว่าเป็นการเดินทางที่ลำบากถึงขนาดนั้นเนื่องจากมันเป็นเส้นทางหลวงเส้นทางของเส้นทางสายไหมซึ่งจะลงใต้เพื่อไปซื้อเครื่องเทศจากชมพูทวีป ที่นั่นมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกับชาวฮั่นและแน่นอนว่าเธอก็รู้สึกตื่นเต้นมากเช่นเดียวกับท่านพี่เขาจะได้ไปสถานที่ใหม่

               เหล่าพ่อค้าบอกว่าชมพูทวีปนั้นอยู่ใกล้กันกับดินแดนทางใต้อย่างเช่นเมืองทองแต่ก็ต้องผ่านดินแดนสุวรรณภูมิไปอีกกว่าจะถึง มันถึงทำให้เธอได้รู้ว่าหากเธอกลับผู้เดียวห้ามกลับทางอ้อมนั้นเด็ดขาดแม้ว่าจะดูใกล้กว่ากันก็ตามที เพราะเธอคงไม่อยากจะโดนจับขึ้นมาอีกรอบ

ธรรมะคือคุณากร
ส่วนชอบสาทร
ดุจดวงประทีปชัชวาล
แห่งองค์พระศาสดาจารย์
ส่องสัตว์สันดาน
สว่างกระจ่างใจมล
ธรรมใดนับโดยมรรคผล
เป็นแปดพึงยล
และเก้ากับทั้งนฤพาน
สมญาโลกอุดรพิสดาร
อันลึกโอฬาร
พิสุทธิ์พิเศษสุกใส
อีกธรรมต้นทางครรไล
นามขนานขานไข
ปฏิบัติปริยัติเป็นสอง
คือทางดำเนินดุจคลอง
ให้ล่วงลุปอง
ยังโลกอุดรโดยตรง
ข้าฯ ขอโอนอ่อนอุตมงค์
นบธรรมจำนง
ด้วยจิตและกายวาจา ฯ

               โดยระหว่างนั้นท่านพี่ของเธอก็เป็นคนที่อ่านหนังสือใบลานที่ทางท่านนักบวชเป็นคนส่งให้ท่านพี่ของเธอเขาบอกว่าให้ลองศึกษาพระธรรมภายในหนังสือใบลานนี้ดูตอนนี้ก็จะเห็นท่านพี่ของเธอนั้นต้องบทสวดสรภัญญะที่ยากแก่การคาดเดาว่ามันหมายถึงอะไร

               “สงสัยหรือเปล่าว่ามันหมายถึงอะไร” พี่ชายของเธอพูดขึ้นหลังจากท่องทํานองสรภัญญะเสร็จเขานั้นหันมาทางน้องสาวตนเองพี่กำลังคุมบังเหียนม้าอยู่ “จะเรียกว่าสงสัยก็ได้เจ้าค่ะพอดีเค้าไม่เคยได้ยินมาก่อน” เจียวหย่าตอบ

               “นี่คือบทสวดขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ตามที่บอกว่า ข้าขอโอนอ่อนอุตมงค์นบธรรมจำนงด้วยจิตและกายวาจาฯ ซึ่งก็คือ ข้าพเจ้าขอนอบน้อมสูงสุด ในพระธรรม ด้วย กาย วาจาและใจ” จิ้นอันอธิบายอย่างน่าสนใจ และท่าทีของเขาดูลิงโลดมากๆ ....
               “.....ข้าว่าท่านพี่ควรไปนอน เพราะเราจะต้องสลับกันเดินทางนะเจ้าคะ ตอนนี้เป็นเวรของข้าต่อมาก็ต้องเป็นเวรของท่านพี่เพราะฉะนั้นท่านพี่ไปนอนเถอะค่ะ” เจียวหย่ารีบบอก



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

138

กระทู้

848

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
32969
เงินตำลึง
7965
ชื่อเสียง
84510
ความหิว
1952

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1579
ความชั่ว
0
ความโหด
617
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-9-12 22:51:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  บางครั้งอารมณ์ข้าเองก็รู้สึกไม่ค่อยดี
                                  เพราะมีบางอย่างมันขัดคอขัดแข้งขัดขาจนข้านั้นรำคาญ
                                  และบางครั้งข้าเองที่แม้จะอายุมากแล้วก็ตามที แต่ข้าไม่ใช่พระอิฐพระปูน
                                  ที่มีอะไรเข้ามาแล้วข้าก็รับได้ทุกอย่างนะ บางครั้ง บางสิ่งบางอย่างมันก็ทำให้ข้า...
                                  อยากจะเขวี้ยงขวานสับแสกหน้าของซงหนูซักสิบ ยี่สิบ สามสิบ หรือมากกว่านั้นก็ยังดี

                                 ช่วงนี้ข้ารู้สึกว่า ข้าอยู่คนเดียวแล้วรู้สึกดีกว่าเยอะ ไม่ค่อยประเจิดประเจ้อนัก เพราะแค่ตัวข้าเองก็เป็นจุดเด่นทุกครั้งเมื่อเดินไปไหนมาไหนอยู่แล้ว แทบจะ ไม่ใช่สิ ทุกครั้งเลยก็ว่าได้ เดินไปที่ใด นั่นล่ะทุกคนต้อมอง ข้าเองก็ไม่ได้หล่ออะไรมากนัก ทุกครั้งที่ข้าออกไปไหนมาไหน ข้าก็มีหน้ากากไม้อันนั้นล่ะที่คอยปิดบังอำพรางใบหน้าของข้าอยู่ตลอด ทุกครั้งที่ข้านั้นเดินทางไปยังที่ใด เหมือนกับครั้งนี้นั่นล่ะ วันนี้ข้าออกลาดตระเวณคนเดียว เหมือนกับที่ทำเมื่อวาน กลางทะเลทรายก็มีเพียงข้าผู้เดียว กับขวานคู่ใจที่เป็นอาวุธชั่วคราวของข้าในตอนนี้ แต่ก็อย่าให้นานเกินไปละกัน มีหวังข้าคงไม่คืนขวานนี้กับหัวหน้านายช่างเป็นแน่...



                                  "มาเลยจ้า เข้ามาดู เข้ามาเลือกดูเลือกซื้อกันก่อนได้เลยจ้า"

                                  "ของดีราคาถูก ไม่โกงแน่นอน ซื้อเถอะไม่ต้องกลัว"

                                  "........"

                                   

                                  และอีกมากมายของเสียงพ่อค้าแม่ต้าที่ตะโกนเรียนกลูกค้าให้เข้าเลือกซื้อของในแผงของตัวเอง แน่ล่ะ พ่อค้าแม่้คาเขาย่อมจะต้องควักไม้เด็ดของดีของเขาออกมาเพื่อเรียกลูกค้าที่เดินผ่านไปผ่านมาให้เข้ามาจับจ่างใช้สอยกับแผงสินค้าของเขาซึ่ง... จากที่ดูๆ เดินเข้าไปดูแล้ว อืมม... มันจะดีกว่้านี้ถ้าคนพวกนี้พูดความจริงกันซักนิดนึง เพราะของๆพวกเขานั้นก็ไม่ได้แย่ แต่เป็นปากของพ่อค้าแม่ค้าเองที่พูดเกินจริง แล้วข้าก็ไม่ชอบเลย แต่ทำอะไรก็ไม่ได้ ข้าจึงคิดว่า ปล่อยๆพวกเขาขายของต่อไปเถอะ ข้าไม่อยากจะไปทำการค้าของพวกเขาพังกลางทาง...

                                   ทุกอย่างก็ยังสงบเหมือนเช่นเคยเพราะที่นี่กลางเส้นทางสายไหม อีกทั้งยังอยู่ไม่ไกลจากป้อมปราการใหญ่ทิศตะวันตกของข้าอีกด้วย ถ้าจะมีใครเข้ามารุกรานจริงๆ ข้าคงจะพาทหารของข้าทั้งร้อยนายหรือมากกว่านั้นส่งมาจัดการเสียให้เรียบ หรือไม่ ข้าก็จะเป็นคนจัดการพวกนั้นด้วยตัวของข้าเอง กำลังดีเลย ข้ากำลังอยากจะลองอะไรใหม่อยากเจ้าขวานเล่มนี้ดูเหมือนกัน... แต่ก็นะ เหมือนกับที่ทะเลยทราย มันสงบสุขเหมือนกับทุๆที่ที่ข้าไป ตั้งแต่ที่ข้ากำจัดซงหนูและช่วยเหลือหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวออกมา ก่อนหน้านั้นที่อยู่ที่ด่านและเมืองใกล้ๆ พวกมันก็เหิมเกริมบุกเข้าโรงเตี๊ยมนับครึ่งร้อย เพื่ออะไร มาทำไม และที่สำคัญพวกมันผ่านด่านมาได้ยังไง ตั้งเยอะขนาดนั้น แต่ช่างเถอะ ตายไปตั้งเยอะ ข้าว่าพวกมันก็คงไม่มาอีกซักพัก หรือไม่ก็ตรงกันข้าม...

                                    ช่างเรื่องนั้นก่อนแล้วกัน ตอนนี้ข้าอยากกลับค่ายเป็นบ้า ...ตั้งแต่ที่ทะเลทรายล่ะ ข้ายังไม่ได้กลับค่ายเลยตั้งแต่เมื่อวาน ดีที่การที่มาที่นี่ทำให้ข้าไม่อดข้าว เหมือนช่วงก่อนๆหน้าไม่งั้นข้าได้หน้ามืดล้มตึงแล้วถูกหามกลับค่ายอีกเป็นแน่แท้... อาหารที่นี่อร่อยจริงๆ




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +5000 ความหิว -26 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 5000 -26 + 6

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x1
x173
x21
x11
x2
x2
x1
x63
x30
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x80
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x128
x55
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x130
x277
x38
x64
x60
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x38
x28
x9999
x10
x144
x324
x602
x168
x4
x930
x200
x40
x75
x1051
x930
x30
x2
x1347
x1000
x95
x6098
x300
x3850
x4673
x3
x408
x350
x697
x150
x1303
x170
x51
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x252
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1178
x6272
x12
x242
x125
x25
x100
x7250
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x253
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2710
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x231
x90
x3098
x36
x520
x749
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2538
x39
x1
x33
x85
x230
x79
x16
x198
x280
x36
x20
x155
x633
x629
x85
x1

130

กระทู้

1129

โพสต์

43หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
174199
เงินตำลึง
214404
ชื่อเสียง
148388
ความหิว
914

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
13081
ความชั่ว
2992
ความโหด
5434
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-1-2 19:53:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
การเริ่มค้นหาท่านอาของอาเค่อได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อท่านอาของเขาไม่ได้มาหาเขาด้วยตัวเอง คงติดอะไรสักอย่างอยู่ที่ไหนในแคว้นแห่งนี้แน่ๆจึงมาหาไม่ได้
หลิงนูจึงเสนอให้อาเค่อออกตามหาท่านอาเลยจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องมานั่งรอให้เสียเวลา อาเค่อก้ตกลงตามนั้น


ที่แรกที่ได้ออกตามหาก็คือที่โรงเตี๊ยมแคว้นจิงเจวี่ยที่ๆทุกคนได้มาถึงเป็นที่แรก ก็ปรากฏว่าไม่พบท่านอาของอาเค่อแต่อย่างใด
เขาจึงเสนอว่าให้ไปหาที่อื่นต่อจากนี้ในแคว้น หลิงนูก็ตกลงพร้อมขึ้นขี่ม้าเดินต่อไปในเขตแคว้นเพื่อตามหาอาของเขา..


เวลาต่อมา หลังจากทุกคนขี่ม้าออกมาจากบริเวณโรงเตี๊ยม เดินมาตามทางเรื่อยๆจนกระทั่งเข้าสู่เขตย่านการค้าที่ผู้คนขวักไขว่มากมายจนเกือบเนืองแน่น พอมองๆดูแล้วก็รู้สึกว่าจะมีมีผู้คนมาจากหลากหลายที่มาทำการซื้อขายแลกเปลี่ยนกันที่มีความใหญ่ไม่แพ้ย่านการค้าในเมืองไหนๆ
แต่แผงลอยที่นี่ดูแล้วมีความพิเศษ สินค้าบางอย่างในต้าฮั่นดูแล้วไม่มีขายเท่าใดนัก
แต่ที่สำคัญ ย่านการค้านี้อากาศเองก็ร้อนไม่แพ้กันเลย...


นอกจากร้านค้าในย่านการค้าแล้ว ยังมีบ่อน้ำเล็กๆ ให้พวกสัตว์หรือสัตว์พาหนะได้ดื่มกินกันอย่างชื่นมื่น ดูจากพ่อค้าและนักเดินทางนำม้าและลาที่บรรทุกสัมภาระเต็มหลังมาทะยอยๆให้พวกมันดื่มน้ำหลายอึกก่อนจะเดินทางจากไป น้ำในบ่อเองก็ไม่มีท่าทีจะหมดเหมือนกันด้วย..


"ลองหาที่นี่ก่อนไหม?..." หลิงนูถามขึ้น


"ได้ขอรับ หากแต่จะลำบากนิดนึง.." อาเค่อกล่าว ก่อนจะมองผู้คนที่ขวักไขว่ในตลาดแห่งนี้ค่อนข้างเยอะทีเดียว การที่จะมาหาบุคคลคนเดียวในตลาดกว้างนี้มันแลดูยากนักแล..


ก่อนอื่นหลิงนูนำม้าไปฝากไว้ที่จุดพักม้าในตลาดเสียก่อน ก็จะเดินเท้าเข้าไปสำรวจภายในตลาดด้วยกันกับอาเค่อพร้อมกับเหมยหยวนและซูมี่..


แต่ก็นะ เสียงพ่อค้าภายในตลาดยังคงดังขวักไขว่กับเสียงผู้คนที่เดินไปมาไม่หยุดหย่อน
"เร่เข้ามา เร่เข้ามา!"
"สินค้าจากต่างแดน แดนตะวันตกอันห่างไกลโปรดเข้ามาชมได้!"
"ผ้าไหมสวยๆจากยู่ถียน หยกล้ำค่าจากแคว้นใกล้เคียง เชิญมาดูก่อนได้!"


"......"
หลิงนูเองนั้นไม่สนใจคำเชิญชวนของพ่อค้านั่นสักเท่าไหร่ ตนเองตั้งใจว่าจะหาท่านอาของอาเค่อให้พบก่อนค่อยไปทำอย่างอื่นต่อ..


ระหว่างเดินไป หลิงนูเองก็คุมเหมยหยวนและซูมี่ไม่ให้หลุดขบวนที่เดินอยู่ สองคนนี้เกือบจะหลงไปดูแผงลอยในย่านการค้านี้ซะแล้ว ต้องคุมให้อยู่หมัดจริงๆไม่งั้นได้เสียเงินแน่ๆ...


หลังสำรวจไปรอบๆตลาดแคว้นจิงเจวี่ยแห่งนี้รวมเวลาแล้วประมาณ 2 เค่อ ก็ไม่พบคนที่อาเค่อต้องการตามหาเลยแม้แต่น้อย..
หลังหามาสักพัก หลิงนูพาทั้งสามคนมาหลบแดดในใต้หลังคาอาคารหนึ่งที่อยู่ติดกับตลาด หลบแดดที่ส่องลงมาในตลาดจิงเจวี่ยเสียก่อน หากยืนกลางแจ้งแล้วความร้อนขนาดนี้ ไม่นานคงได้เป็นลมแดดแน่แท้.. ตัวเองไม่ค่อยห่วงหรอก แต่หวงเหมยหยวนกับซูมี่มากกว่า..ที่ดูเหมือนจะเริ่มเหนื่อยๆ


"ไม่เจอเลยจริงๆขอรับ.." อาเค่อกล่าวขึ้น


"นั่นสินะ.. อากาศก็ร้อนด้วย.. เลยทำให้ค้นหายากขึ้นไปอีก..." หลิงนูกล่าว เอาจริงๆอาเค่ออาจจะทนแดดได้ แต่กับเธอทั้ง3คนที่เหลือแล้วนั้นมีความทนแดดได้ไม่มากเท่าอาเค่อ


"ร้อนหรือขอรับ? ไม่แปลกที่แม่นางทั้ง3คนจะทนแดดร้อนในซีอวี้นี้ไม่ได้สักเท่าไหร่.." อาเค่ออธิบาย คงจะบอกว่าแดดในซีอวี้มันร้อนกว่าในต้าฮั่นมาก เพราะส่วนใหญ่เป็นทะเลทราย..


"ข้าว่า..."
"ควรจะมีชุดที่เหมาะกับสภาพอากาศที่นี่.." หลิงนูกล่าวขึ้นเสมือนนึกออก เสมือนว่าต้องหาชุดที่เหมาะกับสภาพอากาศร้อนนี้


"เอ๋ จะไปหาซื้อหรือขอรับ?" อาเค่อเอ่ยขึ้น คงไม่ใช่หาใหม่หรอกสินะว่ามะ...


"ก็ต้องไปหามาสิ..." ว่าจบหลิงนูก็เดินออกไปจากที่ๆอยู่รวมกันสักครู่ ก่อนหันกลับมาบอก
"รอตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวข้ากลับมา..." จากนั้น หลิงนูก็เดินหายไปในย่านการค้า ให้ 3 คนนั้นรอหลิงนูไปก่อน


..
...


ผ่านไป 1 เค่อ
"กลับมาแล้วๆ..." หลิงนูเดินกลับมาหาอาเค่อ เหมยหยวนและซูมี่ยังจุดเดิม คราวนี้กลับมาพร้อมกับถุงผ้าถุงหนึ่งด้วย


"ท่านหลี่ นี่คือ..." เหมยหยวนถามหลิงนูพอเห็นว่าถืออะไรมาด้วย


"ผ้าคลุมยังไงล่ะ อ่ะนี่.. รับกันไปคนละชุดนะ" หลิงนูหยิบผ้าทีละผืนแล้วแจกให้ทุกคนคนละผืน โดยหลิงนูยื่นผ้าสีทึบให้อาเค่อใส่ ส่วนของเหมยหยวน ซูมี่ และตัวเองเป็นผ้าสีสว่าง สวมให้เหมาะกับบุคคลิกของแต่ละคน
แป๊ปเดียวทุกคนก็สวมกันเรียบร้อย


--

--


ดูๆแล้วก็เป้นผ้าคลุมลำลองไปก่อน...
"อยู่ที่ต่างแดน... ก็ต้องปรับตัวให้เข้ากันกับสภาพอากาศหน่อยน่ะ..." เธอกล่าว หลังจากสังเกตผู้คนในแคว้นมาระยะหนึ่ง ส่วนใหญ่พวกเขาใส่ผ้าสีสว่างๆกัน อย่างเช่นสีขาว สีฟ้า เหลือง และอื่นๆ...


"ขอบคุณมากเลยท่านหลี่"
"ขอบคุณเจ้าค่ะ.."
เหมยหยวนกับซูมี่กล่าวหลังจากนูนำมาให้ทั้งสองคน หลิงนูเองก็เพียงยิ้มตอบทั้งสองคนไปพลางๆ
"...." อาเค่อเองก็ไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม แต่หลิงนูแบ่งปันให้เช่นนี้ ก็เป็นสิ่งดี ..


"ที่นี่ไม่เจอ.. แล้ว จะไปที่ไหนต่อดี?..." หลิงนูถามขึ้น


"อ้อ น่าจะไปดูรอบๆกันก่อนดีกว่าขอรับ.." อาเค่อกล่าวขึ้นถึงจุดประสงค์ต่อไป หลิงนูจึงพาเหมยหยวนและซูมี่ตามไป โดยไปเอาม้ามาก่อนแล้วขึ้นขี่ตามปกติ แล้วเดินไปตามทางที่อาเค่อนำไป...


------------------
ใช้งานหยกขาว

@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-2 20:00

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x1
x1
x5
x23
x4
x7
x1
x7
x9
x1
x1
x100
x2
x2
x1
x2
x200
x100
x1
x215
x5
x5
x1
x204
x6
x161
x160
x160
x260
x10
x33
x9
x21
x500
x17
x30
x106
x220
x460
x5
x355
x140
x224
x40
x1
x3280
x7
x286
x442
x56
x331
x753
x18
x1
x120
x168
x18
x7
x96
x50
x12
x90
x354
x804
x1
x52
x1
x300
x60
x393
x1760
x200
x740
x5
x85
x3
x4
x1799
x1273
x145
x1186
x501
x1
x8999
x1
x10
x89
x146
x163
x30
x91
x3
x40
x458
x2095
x2
x255
x25
x455
x280
x2
x1600
x7
x98
x4
x129
x5750
x78
x45
x74
x5
x3
x25
x12
x58
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x447
x622
x87
x40
x6
x50
x8
x8
x8
x62
x2
x6
x6
x112
x6
x2980
x16
x631
x13
x268
x56
x517
x1521
x39
x150
x221
x308
x246
x428
x339
x96
x207
x229
x1
x190
x8
x2
x183
x7
x9
x3970
x30
x1231
x109
x1
x590
x147
x4
x141
x291
x330
x267
x131
x177
x10
x2672
x3739
x138
x18
x1009
x680
x834
x802
x255
x179
x356
x9
x1693
x1032
x220
x73
x382
x141
x1
x168
x23
x10
x515
x206
x326
x330
x88
x56
x690
x1084
x94
x595
x220
x539
x114
x142
x23
x28
x589
x14
x102
x38
x354
x147
x19
x35
x45
x39
x1545
x5017
x20
x323
x1
x138
x91
x20
x53
x11
x424
x5
x124
x311
x18
x44
x168
x7
x17
x161
x236
x1
x1
x1507
x1

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45606
เงินตำลึง
9157
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
594
ความชั่ว
0
ความโหด
243
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-2-22 15:34:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-3-20 19:09

ท่วงทำนองที่ 4 การชี้นำของกระเรียนขาว
- บทบรรเลงที่ 1 เส้นทางสายบุญ  -

[หนูน้อยหลงทาง]
                                            
               หลังจากพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มไปหนึ่งคืนแล้วซิงจื่อก็พาเหล่าสหายตัวน้อยกระเตงกันไปยังที่ต่อไป แม้จะดูแปลกๆ แต่ว่าเขาก็เดินทางตามพัดขนนกกระเรียนที่นำทางให้ก้าวเดินต่อไป แต่เนื่องจากความร้อนของทะเลทราย ผ้าคลุมวิเศษ(?)ที่ได้จากพี่ชู่เหวิ่นที่เป็นผ้าคลุมกันแดดกันความหนาวรุ่นพิเศษแต่ไม่กันน้ำก็ช่วยเขาได้เยอะพอสมควร แม้มันจะเป็นสีดำเข้มจนกลัวว่าคนจะเข้าใจผิดก็ตามที และด้วยเจ้าม้าสีทองที่แข็งแกร่งผิดม้าทั่วไปก็ยิ่งทำให้เขาเดินทางได้ไกลและสะดวกมากขึ้น จริงๆแล้วเขาอยากจะตั้งชื่อให้กับเหล่าสหายอยู่ แต่ยังไม่มีชื่อดีๆในหัวเลยนี่สิ

               ปลายของพัดขนนกกระเรียนพริ้วลู่ลมไปเรื่อยๆก่อนที่เป้าหมายด้านหน้านั้นจะเห็นกับแคว้นจิงเจวี๋ย ซึ่งที่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เด็กหนุ่มมาเยือนยังที่แห่งนี้ ดูเป็นเมืองที่มีลักษณะของประติมากรรมและการก่อสร้างที่เฉพาะตัวมากๆ ชวนให้นึกถึงหมู่บ้านแมวอสูรที่รวมลักษณะของต้าฮั่นและวัฒนธรรมนอกด่านไปด้วยกัน สำหรับที่นี่ก็น่าจะคล้ายๆกัน แต่มีบางโครงสร้างที่ต่างกันออกไป ดูจะเป็นสิ่งก่อสร้างท้องถิ่นร่วมด้วย เพราะหลายๆสถานที่นั้นดูมีอายุพอสมควรเหมือนกัน เมื่อเข้าใกล้ย่านการค้าเหมือนพัดนั้นจะสงบยิ่งลงแล้ว ทำให้ซิงจื่อต้องเริ่มออกตามหาเป้าหมายในบริเวณนี้ เมื่อเดินไปเรื่อยๆเขาก็เห็นกับบ่อน้ำเล็กๆที่เหล่าสัตว์ต่างๆเข้าไปดื่มกินน้ำกัน ดูเป็นภาพที่สบายตาเสียเหลือเกิน

               'คราวหน้าถ้ากลับไปอีกลองทำอะไรแบบนี้ที่หมู่บ้านแมวอสูรดีไหมนะ?' เด็กหนุ่มผมเงินอมยิ้มมองไป แต่ในจังหวะนั้นเองกลับเห็นอะไรแปลกๆบางอย่าง

               'นั่นมัน.. เด็ก?' ซิงจื่อเดินเข้าไปมองใกล้ๆเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆดูผอมแห้งจุมหน้าลงไปดื่มกับเหล่าฝูงสัตว์ แต่ไม่ใช่แค่ไหนเหมือนว่าจุ่มลงไปนานเสียด้วย! เมื่อเห็นท่าไม่ดีจึงช่วยจับตัวลากเด็กคนนั้นขึ้นมาจากขอบบ่อน้ำ

               "แค่กๆ" เด็กหญิงตัวน้อยสำลักน้ำเล็กน้อย ร่างกายสั่น ดูแล้วน่าจะเป็นอาการอ่อนแรงจากการขาดอาหาร..

               "เป็นอะไรหรือเปล่า? ยังไหวไหม?" เด็กหนุ่มกล่าวก่อนที่จะค้นหาอะไรในกระเป๋าแล้วยื่นให้เด็กในอ้อมแขนทานช้าๆ เด็กหญิงตัวน้อยค่อยๆทานโร่วเจียหมัวลดราคาที่ซิงจื่อได้มาทีละนิด ทีละชิ้น อีกชิ้น เพิ่มอีกชิ้น และอีกชิ้นไปเรื่อยๆจนครบ 15 ชิ้น

                'อ่า.. ถ้าจะหิวหน้กจริงๆ ทานไปเยอะขนาดนี้เชียว..' ซิงจื่อบ่นในใจแล้วดูอาการต่อไป

               "ข.. ขอบคุณนะ เอิ่ก! ข้าไม่ได้ทานอะไรมานานแล้ว นึกว่าจะตายเสียแล้วสิ.." เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวพลางลูบท้องเบาๆ

               "ฮื้ม.. นานแค่ไหนแล้วล่ะ?" นัยน์ตาสีดำจ้องมองพลางเอ่ยถาม

               "อืม... จำไม่ได้..." นางทำท่าคิดเล็กน้อยแต่ก็นอนอืดต่อไปแบบไม่สนใจอะไร

                "เอ๋? อ่า.. แล้วบ้านของเจ้าอยู่ที่ไหนล่ะ เดี๋ยวข้าพาไปส่งนะ" ซิงจื่อพยายามตั้งสติแล้วเอ่ยถามไป

                "บ้าน..? ข้าอยากกลับบ้าน บ้านข้าอยู่ข้างๆทุ่งดอกไม้หวงหยวนซวนซวี่ แต่ข้าจำทางไม่ได้น่ะ.." เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวก่อนที่จะทำหน้าเศร้าและเสียงสั่นคล้ายกำลังจะสะอื้น

                "อ่าๆๆ ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวข้าพาเจ้าไปเองนะ" เด็กหนุ่มผมเงินกล่าวพลางลูบหัวของเด็กหญิงตัวน้อยให้สงบลง

                "จริงหรอ? ขอบคุณนะเจ้าคะ! อ่า... คร่อก.. " เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มดีใจก่อนอยู่ดีๆก็สลบไป

                'ฮ่ะๆ ให้ตายสิ' ซิงจื่อมองเด็กตรงหน้ายิ้มๆก่อนที่จะอุ้มเธอขึ้นม้าแล้วเดินทางกันไป


(มอบโร่วเจียหมัว 15 ชิ้น)
(พัดห้วงไจ้และหยกขาว)

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-22 15:53

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40