ดู: 498|ตอบกลับ: 8

{ นอกเมืองเป่ยผิง } ลำธารจื่อเยว่ -:- สะพานไม้ไผ่จูเชว่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-18 15:42:33 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-4-4 21:38



สะพานไม้ไผ่จูเชว่

{ น อ ก เ มื อ ง เ ป่ ย ผิ ง -:- ธ า ร จื่ อ เ ย ว่ }












 


【สะพานจูเชว่】
'ยินเสียงวิหคขับขาน ลำธารเกิดระลอกคลื่น'
ลำธารจื่อเยว่ตั้งอยู่นอกเมืองเป่ยผิงเป็นหนทางระหว่างเข้าสู่ตัวเมือง
เพื่อให้ผู้เดินทางสัญจรได้แวะพักคลายเหนื่อย
เศรษฐีผู้ใจบุญได้จัดสร้างศาลาไม้ไว้ไม่ไกล
รวมไปถึงสะพานไม่ไผ่ที่ตั้งชื่อตามนกจูเชว่ ที่ชอบแวะเวียนมาที่แห่งนี้
ไผ่อ่อนแตกกิ่งก้านเขียว ธารน้ำตกขนาดเล็กไม่มีอะไรโดดเด่น 
นอกจากความเรียบง่ายและสงบสุข 
และทั้งหมดนี้....ก็คือสถานที่ ที่นักเดินทางผู้เหนื่อยล้าต้องการ 



 
 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-19 02:25:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

จันทร์สลัวคืนแรม

154
{ ตกปลาเบ็ดตรง สะพานจูเชว่ }
จูคนน้องที่ชื่อหรงเยว่

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


ผืนป่าคือบ้าน ลำธารคือชีวิต
พวกเรามิได้ทำลาย แต่คอยพิทักษ์ปกป้อง
พื้นที่เขียวขจีนี้ไม่ใช่ของข้า
ยิ่งไม่ใช่ของมนุษย์เพียงคนหนึ่งคนใด
แต่เป็นของสรรพสัตว์ เป็นของพวกเราทุกคน
เข้าใจผืนป่าอย่างเส้นบนฝ่ามือตน
เข้าใจชีวิต เข้าใจตัวเอง
-จูหรงเยว่-

        นอกเมืองเป่ยผิงมีลำธารน้ำใสแห่งหนึ่งถูกเรียกว่าจื่อเยว่ พวกเขาสอบถามจากคนเรือแล้วว่าจะหาปลาน้ำจืดรสชาติที่คุ้นเคยได้ที่ไหน ‘แบบไม่ต้องจ่ายเงิน’ เมื่อจ้างเฒ่าสิ่วรวมค่าไปและกลับเกาะจูทำเอากระเป๋านักกวีหนุ่มฟีบแบน เขย่ากี่หนเสียง กรุ้งกรุ้ง ก็ไม่กลับมาสักที สภาพคุณชายถังแตกแถมยังพ่วงด้วยปากท้องมาอีกหนึ่ง ก็คือจูหรงเยว่ชายหนุ่มวัยละอ่อนผู้ออกมาท่องโลกกว้างหนแรก ‘ในร่างคน’

       สองหนุ่มเตรียมเดินทางเข้าเมืองเป่ยผิง แวะพักที่ธารน้ำใส

     “คุุณชายเซิง...ความจริงข้าพอจับปลาเป็นอยู่บ้าง หากเป็นความต้องการของท่านล่ะก็ข้าน้อยยินดี---” จูหรงเยว่ที่ยังคงซึมเซามาตลอดทางหลังจากแยกทางกับพี่สาวทั้งสองเอ่ยขึ้น ดสงตาสีเกาลัดหม่นทึมไม่ต่างจากสุนัขโดนทิ้ง หลิงเฮ่ามองออกว่าบรรยากาศหดหู่เช่นนี้ไม่ค่อยเป็นผลดีสักเท่าไร ‘จับปลาก็แค่ข้ออ้าง ข้าพาเจ้ามาผ่อนคลายต่างหาก!’ นักกวีหนุ่มคิดพลางเดินจูงม้าไปตามเสียงน้ำตกเรื่อยๆ โดยมีเกิ้นหยางคอยลาดตระเวนนำทางอยู่ด้านหน้า “พวกเจ้าสามพี่น้องตั้งแต่เกิดไม่เคยแยกจากกัน เรื่องนี้แม่นางหรงหลันเคยพูดแล้ว….ข้าเข้าใจว่ามันยาก แต่รู้ไหม? มีคำกล่าวว่าจากกันวันนี้เพื่อพบกันใหม่ในวันหน้า อาเยว่...พวกนางไปที่ใดเจ้าก็รู้หากวันไหนคิดถึงจะให้เจาจวินช่วยข่าวยังได้” ชายผู้จูงม้าเข้าไปนั่งพักในศาลาไม้ เรียกผู้ร่วมทางเบาๆ งานปลอบคนนี้เขาพอจะทำเป็นอยู่บ้าง

        “แต่ว่า...ข้าก็ไปพบพวกพี่สาวไม่ได้อยู่ดี” เขาเป็นบุรุษ เพราะเขาเกิดมาเป็นบุรุษจึงไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ในเผ่าเหมียวได้ หรงเยว่ลูบปกเสื้อที่ตนเองสวมลวดลายปักอันเป็นเอกลักษณ์ขดม้วนไปตามแขนเพรียว ‘พี่รองทุ่มเทตัดเย็บชุดของเผ่าเราให้ข้า เพราะไม่มีชุดบุรุษในเผ่า ไม่มีใครยอมทำ..’ นิ้วมือของพี่รองและพี่ใหญ่เต็มไปด้วยริ้วรอยจะเป็นเพราะใครถ้าไม่ใช่ต่างทุ่มเททำเพื่อน้องเล็กอย่างตน นักกวีหนุ่มเห็นคลื่นทะมึนที่ยิ่งมายิ่งแผ่รุนแรงก็ถอนหายใจหนหนึ่ง “แต่ไหนแต่ไรมาข้าก็พอใจกับการเดินทางเพียงลำพัง อาเยว่...ข้าเซิงว่านกู่ไม่ใช่ผู้ที่เชื่อใจคนง่าย ที่ท่าเรือเจ้าพูดว่าจะไม่ทำให้พวกพี่สาวผิดหวัง จะไม่ขัดคำของข้า”

        ดวงตาสีน้ำตาลเกาลัดฟังแล้วสะท้านไหว หรือคุณชายคิดจะทอดทิ้งเขา ?

        หลิงเฮ่ายิ้มเรียบๆ ก้าวออกจากศาลาไปโดยมีร่างในชุดสีเข้มติดตามมาอย่างเงียบเชียบ นักกวีหนุ่มยกฝ่ามือป้องแดด บ่ายคล้อยแล้ว...ควรหาที่ร่มสักหน่อย จิตใจของผู้คนจะได้เย็นลงไปด้วย เขาเลือกทำเลเหมาะๆ เป็นแผ่นหินใต้เงาต้นหยางหลิว ใบเรียวแหลมตกลงเกลื่อนพื้นฝ่ามือขาวเพียงปัดออกพอให้นั่งได้ แล้วหยิบเบ็ดไร้ตะขอออกมานั่งตกปลา หรงเยว่ขมวดคิ้วมองการกระทำนั้นว่าเหตุใดชายผู้นี้จึงลืมติดสายและตะขอ แบบนี้ตกทั้งวันก็ไม่ได้กินปลาหรอก เห็นสีหน้าสับสนของผู้ร่วทางแล้วน้ำเสียงนุ่มกังวาลก็เอ่ย “ผู้คนตกปลาก็เพราะหวังจะได้ปลา ส่วนข้าตกปลาเพื่อหวังความสงบสุข...จุดร่วมคือการกระทำ ส่วนเจตนาของคนเรานั้นแตกต่างกันออกไป”

        “ข้าไม่เข้าใจ…”

        “ที่เจ้าเลือกติดตามข้ามาก็เพื่อปกป้องพี่สาว และการที่พวกนางยอมปล่อยให้เจ้าทำเช่นนี้...ก็เพราะเชื่อว่าสักวันหนึ่งจะได้กลับมาพบกันใหม่” ชายหนุมผมน้ำตาลพยักหน้าอย่างเงียบเชียบ หรุบแววตาลงต่ำมองคันเบ็ดที่สัดนิดก็ไม่สัมผัสโดนน้ำ “พี่ใหญ่บอกว่า นางจะเป็นผู้นำเผ่าเพื่อให้ผู้คนยอมรับเราสามพี่น้อง...ทำให้คนยอมรับข้า พี่รองเองก็จะอยู่สนับสนุนนางอีกแรง รู้แบบนี้แล้วข้ายิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยทำสิ่งใดตอบแทนพวกนางได้เลย” หรงเยว่กำมือแน่นจนขึ้นข้อขาว...รู้สึกไร้ความสามารถและอ่อนแอ นักกวีหนุ่มมองใบหน้าคมคายพร้อมรอยขมวดคิ้วในเงาสะท้อนน้ำ รู้สึกราวกับเห็นตัวเองในครั้งอดีตสะท้อนออกมา ขาดความเชื่อมั่น หยิ่งทระนงในเรื่องโง่ๆ และอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องสิ่งสำคัญได้ ดวงตาสีอำพันทอแววขบขันโชคชะตาช่างเล่นตลก ทำไมถึงส่งเด็กหนุ่มคนนี้มาหาเขา ? เกรงว่าต้องหาคำตอบกันอีกยาว

        “ยังไม่มีใครตัดสินเจ้า ทำไมเจ้าต้องด่วนตัดสินตัวเองด้วยล่ะ? ชีวิตที่แท้จริงพึ่งจะเริ่มต้นยังมีเวลาอีกมากน่า เก็บความรู้สึกในวันนี้ไว้แล้วจงใช้มันเพื่อผลักดันตัวเองเถอะ ที่ตอนนี้ดูถูกตัวเองว่าไร้ประโยชน์นั่นก็เพราะว่ายังค้นหาสิ่งที่เหมาะกับตนเองไม่เจอ ลูกนกกว่าจะบินได้ก็ต้องฝึก ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิดหรอก สิ่งที่ทำได้ คุณค่าและความหมายของตัวเอง...มีแต่เตัวเจ้าที่จะค้นหามันได้” นั่นมันเทพแล้วไม่ใช่มนุษย์… ถ้อยคำของหลิงเฮ่าช่วยปรับอารมณ์ของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี ภาพสะท้อนของฝ่ามือที่เริ่มคลายออก เสียงฝีเท้าเดินมานังไม่ใกลจากชายชุดขาว “ขอบคุณคุณชาย ข้าเข้าใจแล้ว”

        “อ้อ...ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า” นักกวัหนุ่มยิ้ม้รียบๆ แล้วเก็บเบ็ดเข้าที่ ‘ปลา’ ในวันนี้ติดเบ็ดแล้วเขาสมควรพอ “ที่จริงแล้วข้าชื่อ เสิ่นหลิงเฮ่า แต่มีเหตุจำเป็นต้องใช้นาม เซิงว่านกู่ หากคิดเดินทางไปด้วยกันข้ารับประกันไม่ได้ว่าเจ้าจะปลอดภัย...เรื่องนี้เจ้ายังไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจ เก็บไปคิดดูให้ดีดีนะ” บุรุษอาภรณ์ขาวผุดลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสายสองหนก็เดินไปยังศลา ริมโสตแว่วเสียงลำธารไหล หยาดน้ำตกกระทบหินเป็นอีกวันหนึ่งที่สงบสุข

        หรงเยว่ยกมือลูบไปตามรอยปักบนเสื้อ มีบางฝีเข็มที่เบี้ยวไปบ้างแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความใส่ใจ เขามองไปยังแผ่นหลังสีขาวนั้นคิดถึงถ้อยคำของพี่สาว ‘ติดตามเขาไป ชายผู้นี้คงสอนอะไรดีดีให้เจ้าได้แน่นอน’ รอยยิ้มแรกของเขาคลี่ออก พี่รองดูคนไ่ผิดจริงๆ แค่วันแรกก็ได้ข้อคิดที่มีประโยชน์แล้วชายหนุ่มพึมพัมกับตัวเองเมื่อนึกถึงคำแนะนำเมื่อครู่ “ความหมายในชีวิตข้า?....คงต้องให้ท่านช่วยนำทางแล้ว”
        
     
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


แสดงความคิดเห็น

มีลาผ่านมาโดยคายหญ้าออกมาแล้วจากไป  โพสต์ 2018-3-19 18:07

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +102 ความหิว -16 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 102 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
ปลอกแขนเฟย์อี๋
ตำราซิ่งอี้ว์
หมวกเกราะรามอนดา
ไป๋ชิงหงหม่า
หน้ากากอาร์มอร์
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
รองเท้าตานชูฮว่า
รูปปั้นเทพีวีนัส
ผีผานาคา
กำไลเทพีไอซิส
น้ำมันหอมชาวไอจี๋
อู้ม่านเทียนหนี่ว์
ตัวเบาขั้นสูง
คลุมวารีขั้นสูง(*)
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x150
x1
x120
x720
x100
x90
x270
x120
x60
x240
x155
x15
x300
x140
x240
x5
x10
x30
x5
x570
x49
x5
x58
x10
x50
x50
x232
x1970
x149
x123
x1
x22
x28
x52
x34
x154
x63
x1
x2
x60
x26
x590
x1
x66
x79
x979
x180
x431
x103
x113
x334
x166
x56
x63
x248
x180
x18
x82
x39
x431
x52
x337
x121
x248
x117
x7240
x1769
x4
x5
x4
x6
x20
x16
x44
x6
x12
x16
x11
x12
x170
x1949
x84
x27
x8
x20
x9
x302
x8
x11
x34
x12
x32
x2
x76
x150
x615
x45
x6
x56
x29
x64
x2199
x46
x49
x14
x8
x16
x68
x56
x35
x253
x129
x141
x38
x41
x2250
x298
x4
x10
x49
x10
x15
x2060
x1
x676
x75
x2
x2
x5
x2
x4
x4
x2
x3
x2
x1
x7
x1
x5
x6
x4
x5
x1
x4
x4
x4
x5
x8
x9
x5
x220
x5
x2
x520
x6
x1
x81
x341
x606
x63
x508
x3
x3
x143
x1
x19
x372
x533
x2
x48
x31
x11
x20
x403
x1
x15
x12
x1
x1
x2
x2
x2
x10
x1
x19
x3643
x1243
x35
x50
x27
x54
x91
x28
x4
x3
x508
x942
x29
x21
x20
x185
x203
x2
x11
x11
x20
x5
x660
x47
x18
x8
x9
x2
x2
x33
x2
x718
x57
x1
x82
x14
x91
x16
x32
x8
x310
x1550
x566
x690
x1575
x637
x7260
x39
x154
x503
x1025
x2010
x555
x37
x140
x3
x81
x9
x123
x3153
x9999
x19
x3400
x22
x21
x790
x2960
x1200
x870
x2800
x22
x69
x48
x1430
x1370
x2609
x250
x34
x2320
x24
x1440
x3300
x2103
x37
x61
x18
x106
x12
x39
x2523
x2423
x2456
x383
x2699
x2
x9999
x644
x128
x149
x13
x111
x229
x5493
x232
x510
x672
x2926
x2939
x1670
x14
x701
x1843
x13
x37
โพสต์ 2018-4-9 02:22:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-4-9 23:42



สี่พี่น้องในท้องทุ่งหญ้า
217
งานเลี้ยงมีวันเลิกรา



        ด่านซานไก่กวนไม่มีไก่ตัวผู้ขันปลุก ได้ยิ้นเสียงลมโกรกภูผาและกลิ่นของหญ้าในทุ่งราบ ทั้งห้าตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่มีเพียงเด็กหนุ่มชงหนูเท่านั้นที่เดินหาวลงบันไดมา พี่จิ่วสั่งของขึ้นชื่อตั้งเรียงรายเต็มโต๊ะ ทั้งเนื้อผัดมันฝรั่งทานคุ่กับแป้งนาน รสเปรี้ยวๆหวานๆ ไม่ค่อยเผ็ดจัดทุกคนดูชอบรายการนี้กันมาก หมดในเวลาไม่ถึงครึ่งเค่อจนต้องสั่งเพิ่ม หยางโร่วช่วนที่เคยทำเฟยเทียนถ่ายท้องตลอดคืนก็มีมาด้วย แต่คราวนี้สี่ศรีพี่น้องทานกันแต่พอดีด้วยได้บทเรียนมาแล้ว

        “เจ้าจำอะไรได้มากขึ้นไหม เห็นคนเื่อวานพูดถึงตระกูลอวี้เหวิน เขาอาจมาจากครอบครัวเดียวกับเจ้า?” พี่จิ่วถามขึ้นหลังจากจานเปล่าถูกยกออกไปเก็บ อาหยางมีท่าทีลำบากใจแม้จะตอบไม่ได้เขาก็เลือกที่จะส่ายหน้าแทน “เห แบบนั้นไม่เท่ากับเขาจัดการคนในครอบครัวตัวเองรึไง?” เฟยเทียนเอ่ยสนับสนุนเคยได้ยินมาว่าชนเผ่านอกด่านเครื่อญาติที่ใกล้ชิดเท่านั้นจึงจะมีแซ่ ได้ได้รับเกียตริให้ใช้ชื่อสกุลนำหน้า

        อวี้เหวินหยางหน้าซีด “ข้าไม่รู้...ข้าจำไม่ได้” ยิ่งพยายามคิดก็ยิ่งปวดหัวราวกับสมองจะระเบิด หลิงเฮ่าเห็นไหลของอีกฝ่ายสั่นเทา หัวคิ้วขมวดเป็นปมก็กล่าวคลี่คลายว่าไม่เป็นไร “การเสียความทรงจำสามารถเกิดขึ้นได้จากหลายสาเหตุ ส่วนมากต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่งจึงสามารถจำได้ แต่ละรายก็ใช้เวลาต่างกันไป… น้องสาม พี่จิ่ว อย่าไปเร่งรัดเขาเลย”

        “แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงกับเขาดีล่ะพี่ใหญ่ พวกข้ากับพี่จิ่วก็อย่างที่ท่านรู้ว่าไม่สะดวกพาเขากลับไปด้วย หรือจะหาโรงหมอที่ไว้ใจได้ฝากเขาเอาไว้ดี?” ไป๋หลงกล่าวบ้านของเขาก็ไม่ค่อยชมชอบชาวชงหนูเท่าไรนัก เฟยเทียนยิ่งแล้วใหญ่ อีกทั้งมีใครบ้างหนีออกมาเที่ยวแล้วยังพาพาหลักฐานไปยืนยันตัวเองเล่า อาหยางได้ยินว่าจะทิ้งเขารีบโต้แย้ง “ไม่เอา!! ข้าไม่วางใจคนอื่น!!”

       “ถ้างั้น… ให้เขาติดตามพี่ใหญ่ไปก่อนไหมหากวันไหนจำได้แล้วค่อยดูอีกทีว่าจะเอาอย่างไรต่อ พี่ใหญ่เดินทางบ่อยมีความรู้กว้างขวางนี่จะเป็นผลดีต่อเด็กคนนี้มากกว่า” พี่จิ่วเสนอขึ้น เฟยเทียนและไป๋หลงพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนนักกวีหนุ่มได้แต่นิ่งเงียบ… ยังไม่มีใครถามความสมัครใจเขาสักคำ นี่จะต่างอะไรกับเด็กคนนี้มาแทนจูหรงเยว่เล่า?

        “ได้ไหม? เจ้า… เอ่อ พี่เซิง?” อวี้เหวินหยางเองก็รู้สึกว่ามีเหตุผล อีกทั้งบุรุษหน้าหวานผมสีอ่อนคนนี้ไม่มีทีท่าปรปักษ์ต่อเขา เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในเวลานี้แล้ว แต่มองอยุ่นานนักกวีหนุ่มไม่ตอบสักทีทั้งสี่คนถือว่าการนิ่งเงียบคือคำตอบ เดินทางออกจากโรงเตี้ยมตระกูลจิ่น เดินทางเข้าสู่เมืองเป่ยผิงระหว่างทางคนเจนเส้นทางพาทุกคนแวะพักที่สะพานไม้ไผ่จูเชว่ พี่จิ่วจากบ้านมานานเริ่มคิดถึงครอบครัวจึงกล่าวขอแยกตัวกลับฉางอัน

        “พี่ใหญ่พวกข้าออกจากบ้านนานแล้วเกรงว่าคนที่บ้านจะเป็นห่วง… คงต้องขอแยกทางกันตรงหน้าวันหน้ามีโอกาศต้องได้พบกันอีกแน่นอน พี่ใหญ่ท่านรักษาตัวด้วย!!” พี่จิ่วประสานมือตามธรรมเนียมอำลายิ้มส่งพี่ใหญ่ของพวกเขา “อย่าลืมนะพี่ใหญ่!! ท่านไปฉางอันเมื่อไรมาเยี่ยมพวกข้าได้ตลอดเลย เจอตัวง่ายกว่าพี่จิ่วแน่นอน!!” หลี่ไป๋หลงกล่าวอำลาเป็นคนที่สองตามด้วยจี๋เฟยเทียน “ท่านรักษาตัวด้วย หากมีเรื่องเดือดร้อนส่งสานส์มาหาน้องชายคนนี้ที่สกุลจี๋ได้เสมอ แล้วก็…” จอมยุทธ์รุ่นเยาว์เข้ามากระซิบข้างหูหลิงเฮ่า “เจ้าหนูนี่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ ท่านต้องระวังตัวให้ดี!!”

        คนหน้าหวานยิ้มรับแล้วพยักหน้าเบาๆเชิงว่าไม่ต้องเป็นห่วงเขาดูแลตัวเองได้ “อำลากันครึ่งวันไม่พ้นต้องจาก งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลาน้องๆ ทั้งสามรักษาตัวด้วย ไว้พบกันใหม่”

        หลังอำลาน้องชายร่วมสาบานทั้งสาม เหลือเพียงสัตว์รายร้อมและเด็กหลงอีกหนึ่งคน อวี้เหวินหยางอมยิ้มอย่างเอาใจหลิงเฮ่า พบการถอนหายใจเบาๆ เฮือกหนึ่งก็งุนงง “เจ้าไม่อยากแยกจากพี่น้องทำไมไม่ตามไปด้วยล่ะ?” หลิงเฮ่าไม่ตอบบอกเพียงว่าตนจะฝึกวิชาในเวลาครึ่งชั่วยามอย่าได้รบกวน อาหยางพยักหน้าหงึกหงักหลบไปนั่งชมนกชมไม้ ผูกมิตรกับเยี่ยซา

        หลิงเฮ่าจับจองพื้นที่ใต้ร่มไม้ใหญ่หลี่ไป๋หลงบอกว่าเขาสามารถฝึกโดยลำพังได้แล้ว จึงเริ่มการฝึกวิชาตัวเบาวันที่ 7 มองจากโคนต้นไม้เห็นผิวน้ำกระเพื่อมเป็นวงบรรยากาศเงียบสงบ เขาเริ่มโคจรลมปราณในร่างกายรวมสมาธิบังคับชี่ไหลไปรวมกันตรงท้องน้อย กำหนดหมุนเวียนขวาแผ่ลงยังทวาร วันนี้อากาศค่อนข้างแจ่มใสลมภายนอกและภายในทำให้รู้สึกถึงความเย็นสบายไหลเวียนไปทั่วร่าง กำหนดลมปราณหมุนเวียนฝั่งขวาไปสักระยะร่วมสิบรอบ หมุนวนมั่นคงดีแล้วก็กำหนดไหลลงทวาร อาการจุกเสียดยังตามมาเหมือนเดิม ลมปราณบางส่วนติดขัดที่ลำใส้ใหญ่ เขาลุกไปถ่ายท้องอย่างหนักตามสภาพเดิมๆ

ฝึกตัวเบาวันที่ 7

@Admin


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


แสดงความคิดเห็น

ฝึกตัวเบาพื้นฐาน 7/10  โพสต์ 2018-4-9 23:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +35 ดีนาเรียส +1500 +222 ความหิว -72 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 + 1500 + 222 -72 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
ปลอกแขนเฟย์อี๋
ตำราซิ่งอี้ว์
หมวกเกราะรามอนดา
ไป๋ชิงหงหม่า
หน้ากากอาร์มอร์
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
รองเท้าตานชูฮว่า
รูปปั้นเทพีวีนัส
ผีผานาคา
กำไลเทพีไอซิส
น้ำมันหอมชาวไอจี๋
อู้ม่านเทียนหนี่ว์
ตัวเบาขั้นสูง
คลุมวารีขั้นสูง(*)
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x150
x1
x120
x720
x100
x90
x270
x120
x60