เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } สวนพฤกษชาติ -:- เฟิงหยวน

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-8-17 19:23:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-19 00:39


เที่ยวนะ..ไหงมาฝึกวิชากันตรงนี้เล่า!!

        เซียวไต้อ๋องนั้นตื่นมาตั้งแต่ช่วงเช้า หลังเสวยพระกระยาหารเช้าแล้ว ทั้งสองจึงเดินออกไปเที่ยวกัน โดยที่มีหัวหน้าองค์รักษ์ประจำเมืองนั้นคอยตามดูอยู่ห่างๆ เพราะไม่คิดว่าทั้งสองคนนี้นั้นจะสามารถ ทำอะไรกันได้ พระชายาหลินเฟยก็ดูอ่อนแอ่นอรชร ไม่น่าสน … เซียวไต้อ๋องจากที่เคยได้ยินมา อาจจะผิดไปหน่อย เพราะเห็นบอกว่า เป็นคนเจ้าสำอางค์ แต่ทว่าตอนนี้กลับดูเหมือนจะมีมัดกล้าม รอยมือที่ฝึกวิชา …

        ทำให้รู้ได้เลยว่าคำบอกเล่าว่าไต้อ๋องนั้นเป็นเด็กอ่อนดอยนั้นผิดไปเสียถนัด

        โดยเซียวไต้อ๋องนั้นพาพระชายาหลินเฟยมาเที่ยวภายในเมืองฉางอัน โดยตามใจหญิงสาว นางบอกว่าอยากจะลองไปที่สวนพฤกษชาติเฟิงหยวน และอยากไปไว้ขอพรองค์แม่หนี่วา ก่อนที่จะไปงานที่หอปี้ซู

        เมื่อมาจนถึงสวนพฤกษชาติเฟิงหยวน พระชายาต่างก็จ้องมองเหล่าพรรณไม้ไปกับเซียวไต้อ๋องที่บอกความรู้แก่นาง เพราะเขาก็ดูแลต้นไม้มามาก จนรู้ว่าอะไรคืออะไร แสดงความมีภูมิเนื่องพืชไพรอย่างดี แต่ทว่าคนนั้นกลับน้อยถนัดในช่วงเช้า พระชายาหลินเฟยเห็นว่ามีคนน้อย จึงหาสถานที่สงบในการทำอะไรบางอย่าง นั้นคือการ…

       ‘ฝึกวิชา!!!’

        เซียวไต้อ๋องเมื่อเห็นว่าพระชายาหลินเฟยของตนเองนั้นเตรียมจะหาสถานที่ในการฝึกวิชาก็ได้แต่มองอย่างเหนื่อยใจ.. ก็เพราะว่ามันสงบนี้นะ? ไม่เป็นไร

        “เจียวหย่า ตรงนั้นดูสงบดีนะ? เจ้าลองไปตรงนั้นดีไหม?” ไต้อ๋องนั้นบอก เขาชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่ที่.ใกล้ห้องสุขาวดี พระชายาจึงตอบไปด้วยเสียงที่จริงจังอย่างมากว่า..

        “ท่านมันอัจฉริยะ!! ข้ารักท่านเหลือเกิน ไต้อ๋อง รอข้าสักครู่นะ” พระชายาหลินเฟยนั้นพูดขึ้น ก่อนที่จะวิ่งไปทางนั้นอย่างรวจเร็ว เธอใช่เวลาไม่นานในการตั้งสมาธิ และกำหนดลมปราณเคลื่อยคลอยไปดั่งเคย.. จนสุดท้ายแล้ว เสียงของลำไส้ใหญ่ก็เริ่มประทุอะไรบางอย่าง จนพระชายาหลินเฟยนั้น ลืมตาขึ้น ก่อนกระโดดเข้าหน้าต่างห้องสุขาไปอย่างไม่เหลือมาศ…


        และนี้คือใบหน้าของหัวหน้าองค์รักษ์ประจำเมือง.. WTF นั้นอะไร!!! นั้นพระชายาหลินเฟยใช่ไหม!!! เดี๋ยว !!!! นั้นมันฝึกวิชาตัวเบานี้!! นางจะฝึกไปทำไม!! WTF

        โดยที่มือเซียวไต้อ๋องนั้นจับไหล่ของหัวหน้าองค์รักษ์แล้วตบเบาๆ ใบหน้าแสดงถึงความปลงของตนเอง เพราะว่าพระชายาของตนเองเป็นเช่นนี้ “ท่าน..ท่านให้พระชายาของตนเอง..ฝึกวิชาตัวเบาด้วยหรือ?” เขาถาม..

       “...เจี๋ยวหย่ากลับถึงจวน เขาก็ได้วิชากำหนดลมหายใจแล้วล่ะ...ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอย่างไร… อ๊า...ข้าชินเสียแล้ว” เซียวไต้อ๋องนั้นพูดขึ้น เขาพรายยิ้มเหนื่อยๆ ..เหมือนกับว่าพระชายาหลิยเฟยนั้น ช่างเป็นคนที่ดื้อเสมอต้นเสมอปลายเสียเหลือเกิน!! ส่วนชาติที่พึ่งกลับมาจากการไปนำของไปส่งที่จวนผู้ว่าเมืองฉางอัน ก็ตบบ่าหัวหน้าองค์รักษ์ประจำเมืองเช่นกัน แล้วส่งสายตาเช่นเดียวกันกับเซียวไต้อ๋องให้กับเขา..

        ‘แล้วเจ้าจะได้รู้ ว่าหญิงคนนี้ แข็งแกร่งกว่าที่เจ้าคิดนัก’ นั้นคือความคิดในใจของชาติ



@Admin


แสดงความคิดเห็น

ฝึกฝนตัวเบาพื้นฐาน 4/10  โพสต์ 2018-8-19 00:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -77 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -77 + 5

ดูบันทึกคะแนน

1331

กระทู้

4827

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19473705
เงินตำลึง
203009
ชื่อเสียง
325126
ความหิว
2365

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33578
ความชั่ว
9994
ความโหด
65403
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-9-14 03:36:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด

หลิงหลานบุปผาพิศดาร
456
{ ตกปลาเบ็ดตรง สวนเฟิงหยวน }
ไม่เข้มข้นเราไม่นอน!!

        ช่วยงานโรงครัวนั้นสูญเสียงเรี่ยวแรงไปมากกว่าที่นางคิดเอาไว้มาก…

        แต่เทียบกับเรื่องราวหนีตายสืบคดีคนชุดดำที่หมู่บ้านเฟิงกับคนผู้นั้น… ยังถือว่าเบากว่ามากทีเดียว ‘นายหัวกระถางไฟจะเป็นไงแล้วบ้างนะ หลายเดือนผ่านไป...หวังว่าเขาจะตามหาพวกท่านลุงท่านป้าซินพบ’ อาจเพราะเสร็จงานในโครงครัวตะวันก็โบกมือลาท้องฟ้าไปนานแล้ว ก่อนหน้านี้ยังได้ฟังจากรุ่นพี่คนอื่นว่าด้านหลังชางลั่งถิงมีวณอุทยานป่าเฟิ่งอยู่

        ในฤดูใบไม้ร่วงต้นเฟิงแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสด ราวกับนาฬิกาของคืนวันที่ผ่านพ้นไป

        หลิงหลานคว้าตะเกียงทรงกลมใบน้อยบอกตามตรง… นางไม่ค่อยคุ้นชินกับการใช้ชีวิตเวลากลางวันสักเท่าใด ด้วยที่ผ่านมาทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมักเป็นเวลารัตติกาล นั่นก็เพราะว่า ‘อาศัยร่างผู้อื่นอยู่’ สองวันที่ได้ทำงานในชางลั่งถิงไม่ค่อยพบเจอแสงแดด ได้พบปะผู้คนมากหน้าหลายตา มีจิตรกรหญิงผู้ใจดียังวาดภาพเหมือนให้ด้วยข้อนี้ทำให้ตื้นตันใจเป็นที่สุด เสมือนการดำรงอยู่ของตนได้รับการยอมรับจากคนรอบข้าง ได้เห็นคุณค่าในการดำรงอยู่ด้วยตนเอง…

        เรียนรู้ไปทีละก้าว พัฒนาเพื่อปรับตัวได้… แต่สำหรับหญิงสาวผู้เปรียบเสมือนลูกนกพึ่งฟักจากไข่อย่างนางคิดที่เรียนรู้วิธีโผบินด้วยปีกของตนเองนั้นยังเร็วเกินไป…

         สิ่งพื้นฐานที่ผู้อื่นมีอย่างเช่นครอบครัว… บิดามารดา หรือแม้แต่ ‘บ้าน’ ช่างน่าขันที่ตัวนางกลับไม่มี สตรีเกศาเงินหัวเราะร่วนไม่คิดมากนักกับเรื่องนี้ ‘สิ่งไหนไม่มีข้าจะหา สิ่งใดทำไม่เป็นข้าก็จะหัด!! มันไม่ยากเกินความสามารถของคนหรอกน่า!!’

        “ฮื้ม… กลางคืนนี่เงียบสงบกว่าจริงๆ นั่นล่ะน้า” อุทยานเฟิ่งหยวนในรัติกาลยังคงได้ยินเสียงธารน้ำไหลริน ศาลาไม้ตั้งอยู่ไกลลิบแทบไม่เห็นแสงสะท้อนจากตะเกียงดวงน้อย หลิงหลานรวบชายกระโปรงสีฟ้าขาวปักลายผีเสื้อโผบิน ก่อนก้าวข้ามก้อนหินเหนือลำธารไปยังเกาะกลางน้ำ สวนหย่อมขนาดเล็กงดงามแม้ไร้แสงอาทิตย์ด้วยหมู่ผีเสื้อราตรีเรืองแสงสีฟ้าสวย พากันโบยบินราวกับเชื้อเชิญให้เข้าร่วมการบรรเลงที่ไร้เสียงเพลงนี้ด้วยกัน   

        อาจเพราะไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ใดออกมาชื่นชมทิวทัศน์ในราตรีเช่นนาง ไร้สายตาผู้คนจับจ้อง.. ร่างในอาภรณ์ขาวฟ้าเริ่มตวัดแขนวาดลวดลายให้ราตรีนี้ไปพร้อมกับหมู่มวลผีเสื้อ บทกวีในความทรงจำของอีกคนหนึ่ง เอื้อนเอ่ยขึ้นใหม่อีกครั้งด้วยน้ำเสียงหวานใส… ความเดียงสาไร้พิษภัยแต่งแต้มค่ำคืนอันเงียบงัน
{ ลำนำผีเสื้อ }
ผีเสื้อน้อยล่องลอยเหนือทุ่งหญ้า
ยามแสงกล้าเจ้าท้าสุริยันบินเฉิดฉาย
ผีเสื้อน้อยล่องลอยในพงไพร
ยามถลาพาปีกพักช่างน่าชม
ผีเสื้อเอ๋ยเจ้าโบยบินสู่ทิศใด
ไกลสุดหนตำบลไหนข้าใครรู้
ผีเสื้อเอ๋ยเรายังเคยคู่เคียงอยู่
กลับมาเถิด มาหาข้าอย่าให้คอย
-เสิ่นหลิงเฮ่า-

        และยังมีลำนำอีกบทที่รจนาคำด้วยตัวนางเอง บทกวีหรือบทเพลงทำไมต้องจำแนก? ขอเพียงผู้ขับขานพึ่งพอใจ เปล่งถ้อยวจีก้องสะท้อนไปแม้ไร้ผู้ใดร่วมฟัง

{ ลำนำจันทรา }
จันทราเจ้าจากฟ้ามาสู่ดิน
ผู้ถวิลหาแสงนวลชวนมัวหมอง
จันทราเจ้าจากข้าให้อาวรณ์
อกราญรอนดั่งใจไร้วิญญาณ
จันทราใดใครหนอผู้เฝ้าปอง
นภามอง แรมไร้แสงรัศมี
จันทราใดใครกันที่หวนคืน
หลังฟื้นตื่นจากฝันกลายเป็นจริง
-หลิงหลาน-



แสดงความคิดเห็น

พบเจอบางสิ่งลอยมากับน้ำ  โพสต์ 2018-9-14 11:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นหวีหลานไป๋เหมียว
หน้ากากยักษ์ทอง
ดาบมรกต
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x311
x571
x56
x337
x1
x3
x2
x1
x1
x5
x27
x19
x27
x1
x1
x1
x31
x3
x54
x42
x79
x1890
x72
x43
x188
x1
x6
x7
x4
x59
x1
x15
x2
x49
x349
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x10
x160
x270
x30
x20
x3
x6
x89
x3
x4
x3
x62
x495
x6
x11
x6
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x26
x2
x1
x3
x1
x2
x3
x1
x96
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x7
x3
x310
x300
x100
x120
x125
x360
x261
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x6
x120
x1
x8
x5
x15
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x42
x41
x26
x968
x770
x2005
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1762
x178
x2025
x1200
x320
x2185
x2
x7900
x363
x96
x102
x10
x71
x147
x3327
x129
x237
x382
x2752
x2139
x1670
x11
x504
x1483
x9
x2
x27
x5560
x2574
x12
x64
x7335
x55
x9999
x1806
x50
x3
x192
x15
x1058
x1
x1
x2905
x2
x1
x2525
x14
x35
x30
x681
x470
x30
x169
x387
x55
x8
x1180
x1404
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2365
x1
x1850
x2929
x6314
x668
x273
x7880
x9999
x556
x51
x69
x4584
x26
x15
x71
x179
x1000
x11
x3933
x2935
x1655
x2439
x9999
x2466
x3110
x2364
x1822
x2590
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8822
x2347
x3848
x1984
x146
x2817
x4404
x4043
x1805
x3743
x1808
x524
x2278
x518
x242
x1298
x337
x3
x24
x10
x1500
x78
x50
x5320
x1090
x1
x833
x9999
x2751
x2
x35
x2139
x3651
x7097
x711
x6747
x4470
x502
x930
x1809
x680
x10
x1118
x2753
x2940
x740
x97
x3
x19
x25
x25
x32
x9
x6048
x9448
x2307
x9999
x199
x24
x9999
x20
x5805
x23
x8
x1450
x257
x25
x9
x98
x31
x8
x845
x3705
x8
x31
x207
x936
x86
x2505
x2084
x128
x18
x1417
x2378
x2255
x3
x284
x3676
x2540
x7884
x514
x397
x3976
x5657
x9999
x10
x2273
x2447
x5805
x8000
x3380
x1428
x27
x3330
x951
x70
x328
x142
x2816
x2118
x9999
x41
x4401
x9999
x9999
x9999
x3180
x1943
x111
x3000
x8
x3696
x39
x3223
x4099
x757
x1
x757
x1614
x583
x1221
x5381
x2284
x5202
x5004
x9999
x5870
x9999
x3109
x2267
x2034
x3256
x4264
x2402
x558
x61
x1
x25
x1989
x4870
x713
x1
x4677
x7007
x68
x9999
x676
x1418
x1033
x6504
x104
x3513
x875
x451
x104
x925
x277
x8
x182
x26
x9999
x1123
x2070
x3628
x195
x664
x454
x104
x1301
x1342
x9999
x3720
x1558
x1230
x889
x230
x9999
x1722
x9999
x129
x713
x2427
x2
โพสต์ 2018-11-23 22:34:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-11-23 22:36


เพราะว่าความอบอุ่นมันละลายความหนาวของเหมันต์ฤดู

        น่าเสียดายที่องค์หญิงคนที่เธอช่วยเหลือนั้นไม่ใช่สืออี้กงจู่ ...หรือว่านางจะเป็นผิงหยางกงจู่กัน? ดูจากสภาพการณ์แล้ว? แต่ช่างเถอะ เป่าหลิงนั้นต้องเดินทางไปหาสถานที่เหมาะๆในการวาดภาพของเธอเสียหน่อย...นั้นสินะ ไปวาดตรงไหนดี? … ไม่นานนักเป่าหลิงก็เดินถืออุปกรณ์การวาดภาพมาจนถึง สวนพฤกษชาติเฟิงหยวน

        สตรีร่างเล็กนั้นเดินเข้ามาด้านใน ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีคนเดินทางเข้ามาที่นี้แม้ว่ายามหิมะโปรยปรายสินะ?.. จริงสิ ปกติใครเขาจะออกมาเวลาหิมะตกกันวะ?.. เป่าหลิงในชุดคลุมสีดำนั้นคิด นางหัวเราะให้กับความคิดของตนเอง หลังจากนั้นก็หยิบหนังสัตว์ออกมาเพื่อขึงและลงมือวาดภาพ.. เอาตามความจริงนางไม่ได้รู้ว่า สืออี้กงจู่นั้นเป็นคนแบบไหน เห็นว่านางเป็นสตรีที่สมกับคำว่ากุลสตรีมีความฉลาดเฉลียว เมตตาเป็นอาวุธ

        เช่นนั้นนางจึงคิดว่าคงเป็นสตรีน่ารักที่เหมาะกับรอยยิ้ม.. ใช่แล้ว เหมาะกับรอยยิ้มและเหล่าประชาชนคงจะรักพระนางอยู่เหมือนกัน เหมือนกับฮองเฮา..ฮองเฮาเว่ยจื่อฟูอย่างงั้นหรอ?.. เป่าหลิงนั้นถอนหายใจเล็กน้อย..เอาเถอะ ยังไงสำหรับเธอแล้วก็ไม่มีทางมีครอบครัวที่เรียกว่าสมบูรณ์แบบ แบบนั้นหรอก..

        ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ…
        กระทั้งมารหรือเทพ

        แต่เราจะช่วยเติมเต็มกันและกัน ให้มันเป็น..อะไรบางอย่าง.. ที่เรียกว่า การเติมเต็ม

        เป่าหลิงนั้นค่อยๆลงมือวาด มือของเธอนั้นวาดขีดเขียน ใบหน้าของสืออี้กงจู่ที่จำได้ขึ้นใจ แต่กลับมีรอยยิ้มที่น่ารักและสดใสในแบบของสตรีและเด็กผู้หญิง นางกำลังถืออะไรบางอย่างนั้นคือหมี่ซั่วมงคลนั้นเอง เจ้าหญิงนางฟ้าน้อยๆ ที่พรายยิ้มพร้อมกับถือสิ่งมงคลส่งมอบความสุขผ่านรอยยิ้มอันสดใส..

       “...อืม….นั้นสินะ...”

        เป่าหลิงเลือกวาดสิ่งที่อยู่ใกล้ๆนั้นเป็นเส้นหมี่ที่อยู่รอบๆ..นั้นเส้นหมี่นะ ไม่ใช่ผ้า T_T มองให้มันเป็นเส้นหมี่สิ!! แล้วก็...หิมะที่บ่งบอกถึงหน้าหนาว แม้ว่าจะบอกว่าเป็นหน้าหนาว แต่ทว่ากลับมีความอบอุ่นที่แฝงอยู่ในรูปภาพ ซึ่งนั้นก็คือ..รอยยิ้มและความเมตตาที่ส่งตรงออกมาจากรูปนี้อย่างไรล่ะ..ที่คอยละลายดวงใจที่อ้างว่างของเหล่าผู้คนด้วยความเมตตาและภักดี

       “....เสร็จแล้วล่ะ..”






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-11-24 19:13:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-11-24 19:15


จดหมายจากใครบางคน?

        เป่าหลิงนั้นกำลังนั่งอยู่ตรงสวนพฤกษชาติเฟิงหยวน หญิงสาวนั้นกำลังนั่งเย็บเสื้อผ้าของตนเองรวมถึงของลู่เต๋าเพื่อใช้ในการเดินทางอยู่ ตอนแรกก็คิดว่าจะทำที่โรงเตี๊ยมที่พักอาศัยแต่ทว่าเธอกลับรู้สึกที่ไม่อยากจะอยู่ตรงนั้นเสียเท่าไร แถมสวนแห่งนี้ยังร่มรื่นด้วยซ้ำไป ทำให้เป่าหลิงนั้นเดินทางมานั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ตรงนี้..

        เสื้อผ้าของลู่เต๋านั้นจะเป็นสีดำทั้งกาย เพราะเขารับกับหน้ากากที่เขามี ใบหน้าของนางนั้นต้องค่อยๆทำเพราะว่าด้านในจะมีนุ่นด้ายจากไหมเพื่อความอบอุ่น ไม่ได้ลงเป็นเส้นๆ แต่กลับเป็นแบบนุ่นขาวนุ่ม เรียกได้ว่าเหมาะสมโดยแท้…

        แต่ทว่ายังไม่ทันใดสายตาของเธอนั้นก็เหลือบมองคนที่อยู่ตรงหน้า เป็นสตรีคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองเธออยู่.. นางพูดพึมพำอะไรบางอย่าง เป่าหลิงนั้นเลิกคิ้ว ในตอนแรกเธอคิดว่าจะไม่สนใจด้วยการทำหูทวนลมแต่ทว่าไอ้เจ้าหูมันดันหูผีเกินไปหน่อย จึงได้ยินอะไรบางอย่าง ที่เธอคิดว่ามันคืออะไรกันนะ? นั้นสิ?..

        “ดรุณีน้อยงดงาม แน่งเพานงพาล.. เกศาสั้นประระปลายคอ ผิวกายขาวละเอียด นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามหวาน...นาม...เป่าหลิง?” นางคนนั้นพูดพึมพำน้อยๆ

        ‘ฮ่ะ?...ชื่อตรูหรอ?’ เป่าหลิงนั้นขมวดคิ้ว..

        ก่อนที่สตรีผู้นั้นจะเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่าง “เอ่อ..ขอความกรุณานะเจ้าคะ แม่นาง..ข้าเป็นบ่าวใช้ของท่านซือหม่าเซียน แม่นางใช่?..แม่นางเป่าหลิงหรือไม่เจ้าคะ?” นางกล่าวถามก่อนที่จะเหลือบมองสตรีร่างเล็กที่กำลังเย็บเสื้อผ้าอยู่อย่างเมามันส์… เป่าหลิงนั้นขมวดคิ้วก่อนที่จะพยักหน้า..

       “เจ้ามีอะไร?...” นางกล่าวถาม...จากซือหม่าเซียนอย่างงั้นหรือ?..
        “เอ่อ..คือว่า นี้เป็นจดหมายจากท่านซือหม่าเซียน เขาบอกว่าให้มาส่งให้กับท่านน่ะเจ้าค่ะ” นางกล่าวก่อนที่จะยื่นจดหมายให้ เป่าหลิงจึงรับมาอย่าง งงๆ… ช่างเถอะ “อ๊า..ขอบใจเจ้ามาก..” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ก่อนที่จะเหลือบมองจดหมายนั้น …

       เธอค่อยๆจับมันเปิดอ่านอย่างเงียบๆ โดยที่วางอุปกรณ์การเย็บปักถักร้อยของตนเองเอาไว้ข้างกายของตนเอง ใบหน้าของนางนั้นเห็นแล้วก็บ่งบอกถึงอะไรบางอย่าง..เอ๋?......

       ‘ต้องขออภัยที่รบกวนแม่นางเป่าหลิง แต่ข้าอยากพบท่าน ยามไห้ ที่หอคอยมังกร ข้าจะรอท่านที่นั้น - ซือหม่าเซียน’







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-2-27 09:57:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โพสต์ 2019-2-27 10:04:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-27 13:00


{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : เที่ยวเมืองหลวง โอลั้ลล้า..ลาล้า}
{ตอนที่ 55 : เริ่มตัดสินใจใหม่...นั้นสินะ}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางมาเรื่อยๆ เธอนั้นไม่ได้คิดอะไร ก็แค่เดินเล่นไปอย่างงั้นล่ะ แต่ไม่รู้ทำไมเท้าของเธอ มันถึงได้มาอยู่ตรงนี้เสียอย่างงั้นสวนพฤกษชาติเฟิงหยวน เป่าหลิงนั้นจ้องมองสวน ก่อนที่จะเดินเข้าไป.. เธอเห็นศาลาพักชมสระและน้ำตกสีใส แวดล้อมไปด้วยต้นเฟิงไร้ใบนั้นเรียงราย เป่าหลิงเงียบไปเล็กน้อย…

        ก่อนที่จะเดินเข้าไปตรงส่วนพฤกษชาติที่ไร้ซึ่งผู้คนนั้น ..คงเพราะว่าเป็นช่วงฤดูหนาวสินะ ถึงไม่มีผู้ใด อยากจะเข้ามาในสถานที่อันเงียบเหงาและรกร้างแห่งนี้..แต่ไม่ใช่สำหรับเป่าหลิง นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นจ้องมองความเหน็บหนาวที่แสนสวยงามนั้น… ช่างเป็นฤดูที่ยาวนานเหลือเกิน ไม่ว่าสิ่งใด ก็ไม่อาจที่จะมาแทนทีความหนาว..

        ยามใดที่เหล่ามนุษย์นั้นต้องการความหนาว..ก็เพราะมีแต่ความร้อน เมื่อยามใด ที่มนุษย์ต้องการความอบอุ่น ก็เพราะมีแต่ความหนาวเหน็บ..เพราะฉะนั้น คำว่าความต้องการ นั้นไม่เคยเปลี่ยนไป มันจะวนซ้ำไปซ้ำมา ตามโลกใบนี้ที่กำลังหมุ่นเปลี่ยนไปเรื่อยๆ…

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นจับจ้อง ก่อนที่ริมฝีปากของเธอนั้นจะคลียิ้มเล็กน้อย..

        “เพราะว่าเป็นแบบนี้ใช่ไหม?....หวงจู้ถึงยังมีชีวิตอยู่” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือการพยักหน้า...ของทางฝ้าเฉี่ย ที่กำลังอยู่ข้างๆเธอ ไม่ว่าจะอย่างไร ห่วงจูก็จะมีชีวิตอยู่ ตราบเมื่อเหล่ามนุษย์นั้น ไม่มีความรู้จักพอ..และไม่ใช่แค่เหล่ามนุษย์…

        ไม่ว่าจะเป็นเทพหรือมาร ก็ล้วนแต่มีความไม่พอกันหมดนั้นล่ะ ว่าใครไม่ได้หรอก…

        เป่าหลิงนั้นสูดลมหายใจ เธอเดินไปนั่งตรงบริเวณศาลา ก่อนที่จะคลียิ้มเล็กน้อย มือบางนั้นรองนำหิมะที่ตกลงจากหลังคามาไว้บนมือขาวๆนั้น..ความหวานและความอ่อนแรงของเธอก็คือสิ่งที่เธอนั้นสัมผัสได้ ไม่ว่าจะอย่างไร ...เป่าหลิงก็ยังคงเป็นเป่าหลิงอยู่อย่างงั้น…

       “.................ชีวิตที่แสนสงบ...หรือว่าข้าควรที่จะลองหาซื้อบ้านสักหลังที่เซียพีหรือหลั่นเยี่ย..ปลูกผักทำฟาร์มดี?” เป่าหลิงนั้นลองถามฝ้าเฉี่ย.. สำหรับอีกคนแล้วก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวเหมือนกันนะ?...จริงไหมล่ะ?

       ‘ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวเลยนะ?’







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +3 ความชั่ว โพสต์ 2019-2-27 12:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-8 16:21:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-8 16:22

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
{ ตอนที่ 92 : ไม่มีไอ้นั้นอย่างงั้นหรอ!!!}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกมาจากร้านขายข้าวต้มโต้รุ่ง เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะไปหาข้อมูลของไทสือลิ่งยังไง แต่ว่าเธอมีฝ้าเฉี่ยไว้ทำไมล่ะคะ? เราก็จัดการให้ฝ้าเฉี่ยได้พบเจอกับสิ่งที่เรียกว่าการไปหาข้อมูลดิ เรื่องนี้ฝ้าเฉี่ยแม่งเก่งอยู่แล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าฝ้าเฉี่ยนั้นรู้อยู่แล้วเสียอย่างงั้นน่ะ..หรือว่าเธอโง่ไม่รู้อยู่คนเดียววะ..

        เด็กสาวนั้นเดินทางออกมาจากร้าน แล้วเธอก็ตรงไปยังสวนที่อยู่ภายในเมือง เนื่องจากว่าเธอต้องการความสงบในการคิดแผนและรับอะไรใหม่ๆ นั้นล่ะ คือสิ่งที่เธอนั้นต้องการ เป่าหลิงเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะคลียิ้มหวาน นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นช่างดูซุกซนจนน่าแกล้งเอาเสียนี้..

        “ข้าว่าน่า า า หมอนั้นน่าจะมีความลับอะไรยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่แน่ๆเลย..” เสียงของเป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น.. ใช่แล้วล่ะ..!!

        ‘ข้าก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นความลับอะไรยิ่งใหญ่ขนาดนั้นนะ...’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอก ท่าทางแล้วก็น่าจะเป็นเรื่องหนักนั้นล่ะ หลังจากนั้นฝ้าเฉี่ยก็อธิบายเรื่องราวของซือหม่าเซียนที่รู้ให้กับเป่าหลิงฟัง และนั้นคือหน้าของเป่าหลิงยามที่เธอนั้นได้ยินเรื่องราว...ตลอดการเล่าเรื่อง…


        ซือหม่า เซียน เป็นบุตรชายของอดีตไท่สื่อลิ่งซือหม่าถาน ก่อนบิดาเสียชีวิตเขาได้สั่งเสียบุตรชายของตนให้ตั้งใจทำงานบันทึกประวัติศาสตร์เขาเป็นขุนนางที่ภักดีอย่างหาที่สุดมิได้ ซือหม่าเซียนได้คิดว่าจะรวบรวมประวัติศาสตร์สมัยก่อนเข้าด้วยกัน เขาจึงเดินทางทั่วแผ่นดินฮั่น สอบถามคนเฒ่าคนแก่ที่มีอายุกว่าร้อยปีจนจดบันทึกเรื่องราวในสมัยฉินได้เกือบทั้งหมดและเรื่องที่เขานั้นถูกตอน..

       “.........หมอนั้น...เป็นเหมือนหวงเส้าเทียนเราะ...”

        ‘หวงเส้าเทียนเป็นชาวยุทธ์คงจะทำเพื่อวิชา แต่นี้ทำเพราะว่างานของเขานั้นล่ะ...แต่ก็นะ เจ้าจะไปแกล้งคนคนนั้นได้ยังไง เจ้าถนัดแค่ยั่วชาวบ้านกับปั่นหัวในเรื่องนี้..ข้าว่าซือหม่าเซียนไม่มีให้ตั้งหรอกเป่าหลิงเอ่ย..’

       “ไม่แน่นะ..แม้ว่าจะหายไปแล้วแต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี...รู้จักป่ะ ไม่มีเหลือตอ แต่ก็ยังเหลืออารมณ์น่ะ..ข้าว่า..ข้าพอคิดได้แล้ว ว่าข้าจะแกล้งหมอนั้นยังไง..”





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 ความชั่ว โพสต์ 2019-3-8 16:27

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

1331

กระทู้

4827

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19473705
เงินตำลึง
203009
ชื่อเสียง
325126
ความหิว
2365

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33578
ความชั่ว
9994
ความโหด
65403
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2019-5-8 12:21:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ ตกปลาเบ็ดตรง แบบเมาๆ สวนป่าเฟิ่งหยวน }
{ เมามายด้วยฝ่ามือร่ำสุรา 3 }
ได้ไก่แล้วใจสงบ
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

            รุ่งอรุณนั้นมีสองสตรีวิ่งตระเวณหาร้านไก่ทอดไปทั่วฉางอัน…
            เข้าตรอกเข้าซอย บุกเหลาภัตตาคารด้วยคำถามเดียว ‘ที่นี่มีไก่ทอดไหม’

            ผู้คนแตกตื่นแต่สุดท้ายก็พอเข้าใจว่าแม่นางน้อยรายหนึ่งหิวไก่ทอดมากเหลือเกินชนิดที่ว่าถ้าไม่ได้กินจะเกิดอาการลงแดง แก้มแดง เดินเซยืนไม่ตรง เอวเอียงน่าสงสารยิ่งนักพากันคาดเดาว่านี่คือโรค ‘หิวไก่ทอดระยะสุดท้าย’

            ไปกันใหญ่แล้ว… หลิงหลานแค่เมา ไม่ได้เมาสุราแต่เมาฝ่ามือพิษ
            อธิบายแล้วมันยาวดังนั้นจวงถิงซู่เลยยิ้มบอกว่า ‘น้องสาวข้าป่วย’ รวบรัดได้ใจความกว่าเยอะ

             ท้ายสุดด้วยความอนุเคราะห์ของคุณป้าเจ้าของร้านผู้ใจดีจวงถิงซู่นำหอไก่ทอดกองเท่าภูเขามาให้น้องสาวหอยได้สมใจอยาก จอมยุทธ์หญฺงไตร่ตรองแล้วว่าไม่ควรให้หลิงหลานในสภาพนี้ออกไปปรากฎโฉมต่อผู้คนภายนอก ดังนั้นจึงหิ้วแม่หอยน้อยคนงามไปยังสวนพฤกษชาติที่เงียบสงบสักหน่อย สองพี่น้องพบจุดพักริมน้ำทั้งร่มรื่นและสดชื่นด้วยต้นเฟิ่งสีเขียวสด ผืนน้ำสะท้อนแนวก้อนหินเป็นทางไกล มือหนึ่งป้อนไก่ทอดเจ้าแสนงอน อีกมือคอยพัดวีคลายความร้อนให้ผลจากความเมามายทำเอาพวงแก้มเนียนละเอียดดูเย้ายวนตา ขนาดตนเป็นสตรีมองแล้วยังลอบกลืนน้ำลาย

             ไม่ควรพาออกไปพบปะผู้คนในสภาพนี้จริงๆ นั่นล่ะ

              หลิงหลานปากเคี้ยวไปก็นั่งว่าง จึงนำกิ่งไม้ขึ้นมาตั้งเอียงเหนือน้ำสามชุ่น เคี้ยวไก่ไปพลางพูดว่า “ปลาตัวใดปลงจายย ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ก็จงมากินน งั่ม เบ็ดนี้เอาเถิด..”

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-5-8 12:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นหวีหลานไป๋เหมียว
หน้ากากยักษ์ทอง
ดาบมรกต
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x311
x571
x56
x337
x1
x3
x2
x1
x1
x5
x27
x19
x27
x1
x1
x1
x31
x3
x54
x42
x79
x1890
x72
x43
x188
x1
x6
x7
x4
x59