ดู: 338|ตอบกลับ: 8

{ เมืองฮองหง } บ้านตระกูลฮั่ว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-21 21:27:26 |โหมดอ่าน

จวนสกุลฮั่ว
[ เ มื อ ง ฮ อ ง ห ง ]
 






【จวนสกุลฮั่ว
จวนไม้หลังขนาดไม่ใหญ่นัก พอที่จะอยู่ได้สัก สิบกว่าชีวิตภายในบ้าน
รายล้อมด้วยสวนรมรื่น มีธารน้ำเล็กไหลผ่านรอบตัวบ้าน
เมื่อเดินเข้ามาจะให้ความรู้สึกราวถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
บ่อยครั้งมักมีเสียงขลุ่ยดังแว่วมาให้ได้ยิน จากเจ้าของบ้านอยู่บ่อยครั้ง
หรือไม่ก็จะได้ยินเสียงเด็กๆที่วิ่งเล่นกันตรงบริเวณสวนภายในบ้าน


เจ้าบ้าน | ฮั่ว หลิง เถ้าแก่ร้านสวนเต้าฮู และ ฮูหยินฮั่ว | หวัง เอี้ยน


บุตรชายทั้งสองของเจ้าของบ้าน
ฮั่ว ฟูหรง และ ฮั่ว ฟาหรง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

31

กระทู้

114

โพสต์

2280

เครดิต

เงินชั่ง
4786
เงินตำลึง
132911
ชื่อเสียง
0
ความหิว
-179

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสี่ยวไป๋
เลเวล 1
โพสต์ 2018-2-22 00:20:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- หวนคืนรัง -



           ...!

           ร่างบางของหญิงสาวที่กำลังให้อาหารแมวสีส้มสะดุ้งตกใจจากการถูกรวบตัวเข้ามาในวงแขนปริศนาอย่างกระทันหัน

           นางตกใจจนเกือบเอาเครื่องครัวประทุษร้ายผู้บุกรุกแล้วหากไม่เห็นใบหน้านั่นเสียก่อน

           "พี่ฮั่ว! ทำไมมาไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงเลยล่ะคะ..." หวังเอี้ยนทำหน้ามุ่ย

           "ทำไมไม่รู้จักระวังตัวบ้างล่ะ...หืมม์ เกิดเป็นคนอื่นเข้ามาจะทำยังไง...." เขาวางคางกับไหล่ของฮูหยินของตน แขนก็ขยับกอดอ้อน

           "เป็นความผิดของพี่นั่นแหละ..." นางหลบตา บนใบหน้าเริ่มปรากฎสีแดงระเรื่อ

           ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาประทับจูบบนกลีบปากเนียนนุ่ม

           "อื้อ..." ร่างในอ้อมกอดของเขาปรือตามอง

           คนทั้งสองเปลี่ยนมาหันหน้าเข้าหากัน รสจูบจากสัมผัสเบาบางแปรเปลี่ยนเป็นหวานล้ำเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา ความต้องการอันลึกล้ำจุดประกายความรุนแรงให้กับสัมผัสทางผิวกาย สติและความคิดคำนึงถูกแทนที่ด้วยการใช้สัญชาตญาณ
           
           แค่การยืนเริ่มไม่เพียงพอ พวกเขาเริ่มควานหาสักที่นั่งกอดเกี่ยวกัน

           "อ้ะ ตรงนี้ไม่ได้นะ..." หญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักท้วง "แล้วก็ยังไม่ได้เก็บกวาดเลย..."

           "ใครสนกันล่ะ..." ฮั่วหลิงกระซิบข้างหูรวบร่างของหวังเอี้ยนขึ้นมา พาอุ้มไปทางห้องนอน

           "อะ อื้ม พี่ฮั่วคะ..." ชายหญิงคลอเคลียกันอยู่บนเตียง เสื้อผ้าหลุดรุ่ยหายไปทีละน้อย มือข้างหนึ่งจับบริเวณหน้าอกอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ส่วนอีกข้างเลื่อนลงไปลูบคลึงสะโพกมน พอผ่านพ้นครั้งแรกมาแล้วก็เหมือนกำแพงกั้นขอบเขตพังทลายลง ก้าวข้ามเรื่องนี้ไปได้เรื่องอื่นก็ดูง่ายดายไปหมด เขารู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น สลายใจมากขึ้น เริ่มเข้าใกล้คำว่าบ้านที่โหยหามานานมากขึ้น

           ทุกครั้งที่อยู่กับนางเขาพร่ำบอกกับตัวเองว่าเขาเป็นคนให้ความรักกับนาง เป็นคนปกป้องนาง แต่ความจริงแล้วกลับกับกัน เวลาอยู่กับหวังเอี้ยนคล้ายกับตัวเขาได้รับการเยียวยาจากเบื้องลึก ตัวตนที่สูญสิ้นซึ่งความศรัทธานี้เริ่มอยากที่จะกลับมาเชื่อในอะไรสักอย่างอีกครั้ง หัวใจของเขาพองโตอย่างน่าประหลาด เรื่องร้ายที่ผ่านมาหายไปหมดราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นจริง ไม่ว่าเรื่องอะไรพวกเขาก็จะก้าวข้ามผ่านมันไปด้วยกัน ตัวตนของเขาดีขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

           ด้วยร่างกายที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ใดปิดกั้นหญิงสาวลูบไล้ใบหน้าของชายคนรักไปด้วย ส่งผลให้เขาหันมาสบตา ความรู้สึกวาบหวามเกิดขึ้นกลางอก ทำเช่นนี้แล้วเหมือนถูกบังคับให้เผชิญหน้า เปิดเผย ไร้สิ่งใดปิดกั้น
           
           ฮั่วหลิงมองดูใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยความสุขนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ แปลก มันเริ่มต้นด้วยความปรารถนาส่วนตัวแต่กลับจบลงด้วยความปรารถนาที่อยากให้คนที่รักมีความสุข อย่างไรก็ตามนี่ยังไม่ถึงที่สุด มันจะพัฒนาต่อไปได้เรื่อยๆไหมนะ...

           ร่างของหวังเอี้ยนนอนทับอยู่บนแขนของเขา พวกเขาคุยกันเรื่องบางอย่าง ที่สำคัญ อะไรบางอย่างที่มีส่วนเหมือนกันนี้เองที่เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปได้ เฉกเฉ่นเดียวกับจุดเริ่มต้นของมัน

           "เจ้าอยากได้ลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย" เขาถาม ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแผ่วเบาแบบที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำได้

           "ข้า..." นางชะงักไป คำตอบที่ทำให้เขาพอใจคงเป็นอะไรอย่างบุตรชายสักคน แต่ลึกๆแล้ว...           
           "ไม่เป็นไร ตอบมาตามตรงเถอะ"


           "งั้นข้าจะพูดพร้อมกับเจ้าแล้วกัน"


           "บางที...ลูกสาวซักคนก็ดี" คำพูดที่ถูกเอื้อนเอ่ยตามมาทำให้ทั้งคู่หลุดหัวเราะออกมา


           "หลังจากนั้นมีลูกชายอีกสักคนก็ไม่เลว" เขาลูบผมของหญิงสาว


           "อื้อ..."


           "บางทีข้าก็อยากได้ลูกแฝดเหมือนกัน แต่นั่นคงยากเกินไป จะเป็นแฝดชายหรือแฝดหญิงดีนะ..."


           ดวงจันทราเคลื่อยมาอยู่กลางฟ้า


           ก้าวมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรนะ นี่มันเกิดกว่าความคิดที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเสียอีก...


           ห้วงนิทราของพวกเขาไม่ปรารถนาฝันดี ได้อยู่ตรงนี้คือดีที่สุดแล้ว







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -82 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -68
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จี้หยก
รถม้า
กู่ฉิน
บันทึกซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x30
x1
x2
x15
x15
x10
x30
x1
x1
x20
x40
x1
x30
x20
x24
x30
x30
x30
x2
x10
x20
x50
x30
x3
x25
x30
x55
x2

31

กระทู้

114

โพสต์

2280

เครดิต

เงินชั่ง
4786
เงินตำลึง
132911
ชื่อเสียง
0
ความหิว
-179

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสี่ยวไป๋
เลเวล 1
โพสต์ 2018-2-22 16:05:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- สายใยของครอบครัว -



          กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้พัดโชยมาถึงห้องที่แสงแดดส่องถึง ร่างของชายหนุ่มที่กอดกันกับหญิงสาวอยู่ปรือตาตื่นขึ้น ของบางอย่างด้านล่างตื่นตัวตามขึ้นมา เขาผลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนลอบขบเม้มใบตาใบหู ซุกไซร้ซอกคอของคนกำลังหลับพริ้มจนนางต้องงัวเงียตื่นขึ้นมามองด้วยดวงตาใส

          "อรุณสวัสดิ์..." เขากระซิบ

          "อรุณสวัสดิ์ค่ะ..."

          คนสองคนกอดคลอเคลียกันอยู่บนเตียงพักใหญ่ก่อนลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว





          เส้นผมสีดำเริ่มด้านจากการตากลมตากฝนอีกทั้งยังพันกันจากการปล่อยผมมาตลอดทางค่อยๆถูกมือบางใช้หวีไม้สางออกทีละน้อย พวกเขามานั่งหน้าบ้านทำผมให้ฮั่วหลิงหลังจากจบมื้ออาหารอิ่มอุ่นฝีมือฮูหยิน เปียเดี่ยวกลางหลัวที่เคยถูกปล่อยออกตอนนี้ถูกถักขึ้นมาใหม่

          ชายหนุ่มใช้เวลาในช่วงเช้าที่แสงแดดอ่อนส่องลงมมากำลังพอดีไปกับการนอนกลิ้งไปมาบนตักนุ่มจนใกล้เคลิ้มหลับเต็มที

          "อ้อ ฟงเยี่ยน่ะค่ะ"

          "หืม ทำไมหรือ?"

          "นางฝากมาบอกว่าคงต้องขอกลับบ้านไปก่อน เพราะเป็นห่วงพ่อที่ต้องอยู่คนเดียว หากว่างๆจะแวะมาเยี่ยม"

          "แล้วก็วันก่อนข้าเจอกล่องไม้แปลกๆในบ้านพอไปถามท่านเถ้าแก่ปลูกเรือนดูกลับไม่พบเจ้าของ เขาบอกว่ายกให้เลยเสียแล้วกัน ข้างในมีของพวกกระบี่ตำราข้าคิดว่าท่านพี่น่าจะใช้ได้..." นางขมวดคิ้วมุ่น

          พวกเขาจึงพากันไปเปิดกล่องที่ว่านั่นดู ฮั่วหลิงหยิบกระบี่เล่มหนึ่งออกมาถือไว้ในมือ

          "นี่มันกระบี่มือซ้ายนี่นา..." เขามองรูปทรงแปลกๆนั่นพลางพึมพำไปด้วย ของชิ้นนี้น่าจะนำมาใช้ได้

          "ค่อยไปหาที่ลองดีกว่า..." หยิบติดมือมาด้วย

          "พี่ขอออกไปเดินเล่นข้างนอกสักพัก เดี๋ยวกลับมานะ..." ลูบหัวอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู เขายังไม่ได้สำรวจเมืองฮองหงดีๆเลย จะได้ถือโอกาสนี้หาซื้อนกสื่อสารสักตัวไปด้วยเลย

          แม้จะอยากอยู่ที่บ้านนานๆแต่ก็ไม่มีอะไรทำนอกจาก... เรื่องนั้นไว้ค่อยหลังจากกลับมาจะจัดการให้เต็มที่

          "ยิ้มอะไรกันคะ..." หวังเอี้ยนทำหน้ายุ่ง อยู่ดีๆก็ยิ้มแปลกๆออกมา... จะไม่ให้สงสัยได้ยังไงล่ะ

          "ไม่มีอะไรหรอก" เขาบอกปัดไป เมื่อกี้เผลอแสดงออกมาทางสีหน้าเยอะขนาดนั้นเชียวหรือ?

          "ไม่เชื่อหรอกค่ะ.." ยังพูดไม่ทันจบดีหญิงสาวก็ถูกชายหนุ่มดึงรั้งเขามาจูบ ก่อนฉุดรั้งไปทางห้องนอนที่นอกจะใช้นอนแล้วยังใช้....

          ตอนนี้ขอสักนิดก่อนแล้วกัน...
         
         
         
         

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -35 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -22
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -13 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จี้หยก
รถม้า
กู่ฉิน
บันทึกซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x30
x1
x2
x15
x15
x10
x30
x1
x1
x20
x40
x1
x30
x20
x24
x30
x30
x30
x2
x10
x20
x50
x30
x3
x25
x30
x55
x2
โพสต์ 2018-10-26 11:46:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-26 17:48


….กลิ่นไอความรักที่คละคลุ้งนี้มันอะไรกัน….

        สตรีร่างเล็กนั้นจ้องมองจวนไม้หลังขนาดไม่ใหญ่นัก รายล้อมด้วยสวนรมรื่น มีธารน้ำเล็กไหลผ่านรอบตัวบ้าน ทั้งยังเป็นอะไรที่ทำให้เธอนั้นต้องอ้าปากค้างเล็กน้อย เนื่องจากว่าไอของอะไรบางอย่างนั้นไหลออกมาจากสถานที่แห่งนี้จนเป่าหลิงนั้นรู้สึกได้…

        ดูเหมือนที่นี้ก็มีเจ้าที่ แต่ทว่าที่นี้ไมไ่ด้เจ้าที่แรงมากนัก เป่าหลิงนั้นไปจ้องมองไปทางสถานที่สถิตของเจ้าที่ก่อนที่จะชูสัญญาจ้างของนางนั้นให้กับคุณเจ้าที่ที่ไม่ค่อยแรงนั้นเห็น เมื่อเขาเห็นร่างกายของเขาก็ค่อยๆสลายหายไปเหมือนกับรู้แล้วว่ามารตนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร.. ก็ไม่ได้ร้ายนะ แค่จะมาหลอกเอาตังคุณฮูหยินของบ้านเอง..

        แค่กๆ..ไม่ใช่ล่ะๆ…

        “..อ๊า...คิดว่าควรทำยังไงต่อดีฝ้าเฉี่ย?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามสัตว์เลี้ยงของตนเองเมื่อได้ยินแบบนั้นฝ้าเฉี่ยก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบว่าอะไร เมื่อได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็สูดลมหายใจของตนเองแล้วเรียกคนที่อยู่ในบ้านออกมาด้วยน้ำเสียงใสของเด็กอายุ 13-15 ปี ไม่นานนักดรุณีน้อยแรกแย้มที่ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่บ้านก็เดินออกมา…

        “มีอะไรหรือเจ้าคะ? มาหาใครหรือปล่าวเจ้าคะ?” นางนั้นกล่าวถาม ก่อนที่จะคลียิ้มให้กับสตรีแปลกหน้าที่มาอยู่ด้านหน้าบ้าน..แต่ทว่ามองดีๆ..นางนั้นปกปิดใบหน้าท่าทางร่างกาย รวมถึงหัวจรดหางนั้นไม่เห็นกันเลยทีเดียว เมื่อเห็นอะไรแบบนี้ก็ไม่แปลกที่นางจะผงะอย่างเห็นได้ชัด…

        เป่าหลิงนั้นค่อยๆหยิบสัญญาจ้างของนางที่หยิบออกมาให้แล้วพูด “มาหานายจ้างน่ะ” เป่าหลิงกล่าวถาม ก่อนที่เมื่อเด็กสาวคนนั้นรับไปก็จะทำเสียงอ้อ ขึ้นมา.. นางค่อยๆพยักหน้าแล้วเชิญให้เป่าหลิงเข้ามาด้านในบ้านที่โดนตกแต่งสวยงามร่มรื่นเรียกได้ว่าเจ้าบ้านมีรสนิยมที่ดีไม่น้อยเลย.. สร้างเล็กแต่พอตัว แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีเงิน…

        อืม..ก็ยังดีนะ?..

        “สักครู่นะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะไปตามฮั่วฮูหยินมาให้ รอสักครู่เจ้าค่ะ” สตรีผู้นั้นกล่าวในระหว่างที่เป่าหลิงนั้นนั่งรอตรงบริเวณที่ร่มรื่น.. เห็นว่าฮั่นฮูหยินนั้นกำลังตั้งครรภ์ท้องแก่อยู่ แต่จะว่าไปเธออีกไม่กี่เดือนก็น่าจะถึงกำหนดคลอดแล้ว แต่ก็ยังทำตัวเป็นคนประจำเดือนไม่มาอยู่นั้นล่ะ :v ก็มันไม่อยากอยู่นิ่งๆนี่หว่า!!!

        เป่าหลิงนั้นนั่งรอสักครู่หนึ่งก่อนก่อนที่จะมีสตรีครรภ์แก่เดินเข้ามาโดยที่มีดรุณีน้อยผู้นั้นเป็นคนพยุงเข้ามาหาเธอ เมื่อเป่าหลิงเห็นก็จ้องมองสตรีตรงหน้าของตนเอง นางค่อยๆนั่งลงตรงกันข้ามของเธอ ใบหน้าที่ดูอ่อนต่อโลกแต่ทว่าก็ยังคงมีความสุขอยู่ดีนั้นล่ะ…

        “ขอบคุณท่านมากที่ตอบรับคำสัญญาจ้างของข้า ข้าฮั่วฮูหยิน ท่านคงเดินทางมาไกล อย่างไรก็ทานอะไรรองเท้าก่อนเถอะนะเจ้าคะ” ฮั่วฮูหยินนั้นยิ้มให้เธอบางๆ ก่อนที่คนที่ดูเหมือนว่าจะเป็นสาวใช้นั้นก็ค่อยๆวางขนมทานเล่นให้กับคนทั้งสอง ครรภ์ของเธอนั้นค่อนข้างใหญ่เลยทีเดียวล่ะ เพราะฉะนั้นอืม.. มันก็จะใหญ่ๆหน่อย เดินทางลำบากหน่อย

        “วันนี้สามีของข้าออกไปทำงานอีกไม่นานคงกลับมา ปกติข้าอยู่กับจิงเว่ยที่นี้ล่ะเจ้าค่ะ นางคอยดูแลข้าตอนท้อง..” ฮั่วฮูหยินเล่าแล้วหัวเราะน้อยๆ อย่างสุภาพ ก่อนที่จะหันมามองเธอ “ก็คืองานของข้าก็ตรงตามที่ลงในป้ายประกาศเลยเจ้าค่ะ ข้าอยากฝากท่านไปเยี่ยมท่านพ่อที่ป่วยที่เมืองผู๋หยางเสียหน่อย”

        ก่อนที่หญิงสาวเจ้าจะหันไปทางเด็กสาวชื่อจิงเว่ย แล้วกระซิบอะไรบางอย่าง จิงเว่ยนั้นเมื่อได้ยินก็พยักหน้า “ข้ามีของฝากไปให้ท่านพ่อด้วย เดี๋ยวจิงเว่ยจะพาท่านไปเอานะเจ้าคะ อย่างไรก็ฝากดูแลท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ” แม่นางนั้นกล่าวบอก

        เมื่อได้ยินเป่าหลิงก็รับคำในเรื่องงาน ก่อนที่จะจ้องมองนัยต์ตาสตรีที่กำลังจะเป็นมารดาคนเหมือนกับเธอ แต่ทว่านางคงไม่รู้หรอกว่าเธอก็กำลังจะเป็นแม่คนเหมือนกัน หลังจากนั้นจิงเว่ยก็เดินพาเธอนั้นไปบริเวณด้านข้างบ้านที่ดูเหมือนยุ้งฉางอะไรบางอย่าง ...ด้านในนั้นมีกล่องและกระสอบข้าว กล่องถั่วเหลือง… มากมาย..

        “โอ้แม่เจ้า..” เป่าหลิงพึมพำเบาๆ..
        “แม่นางมีรถม้าหรือปล่าวเจ้าคะ? หากไม่มีสามารถใช้รถม้าอันนี้ได้เลยนะเจ้าคะ แค่ต้องมีม้าเท่านั้นเอง ฮ่ะๆ” จิงเว่ยกล่าว ก่อนที่จะตบปุๆเข้าไปที่กระสอบข้าว นั้นทำให้เป่าหลิงต้องนั่งจัดการเรื่องรถม้ากันอีกสักพักโดยที่มีจิงเว่ยคอยช่วยเหลือในเรื่องนี้ เมื่อจัดการเสร็จเธอถึงจะได้เดินทางออกจากบ้านสกุลฮั่ว








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2018-10-27 15:53:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด

จะตายหรือปล่าวน่า?...

        แสงแดดยามเช้านั้นส่องแดดแยงตาของสตรีร่างเล็กที่กำลังนั่งๆนอนๆอยู่บนต้นไม้ เธอต้องนอนกลางป่ากลางเขาเนื่องจากว่าการเดินทางเธออยากจะเดินทางออกมา จากที่นั้นหลังจากที่ไปฟัดกับลูกชายของสกุลหวัง นัยต์ตาของเป่าหลิงนั้นปรือเล็กน้อยเพราะว่าพึ่งตื่นนอน

        “...เช้าแล้วหรอ...เดินทางสักเย็นๆได้ไหม..” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามกับตนเองก่อนที่จะเบ้ริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนที่จะถอนหายใจเนื่องจากว่าเธอต้องออกเดินทางเพื่อกลับไปยังเมืองฮองหงเพื่อรายงานให้กับฮั่วฮูหยิน เมื่อหญิงสาวนั้นเดินทางและเข้าสู่เมืองฮองหง เธอนั้นคืนรถม้าของทางสกุลฮั่วก่อนที่จะเข้าไปรายงาน ฮั่วฮูหยิน..

        นางดูกังวนรวมถึงขอบใจสตรีร่างเล็กอย่างมาก แต่เมื่อเป่าหลิงนั้นล่าเรื่องการรักษา แต่ทว่าไม่ได้บอกว่ามันมีค่ารักษา นางก็ดูสบายใจขึ้นมาก..แม้ความจริงฮั่วฮูหยินคงรู้อยู่แล้วว่าพี่สาวและน้องชายอาจจะไม่ทำอะไรแบบนั้นไปจริงๆก็ได้ สำหรับเธอแล้วแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ตอนแรกนางให้สาวใช้ที่ดูแลเธอนั้นไปหยิบหอบเงินมาให้

        แต่เป่าหลิงนั้นเลือกที่จะปฎิเสษ...โดยเลือกที่จะให้เหตุผลว่า
        “เก็บเงินนั้นไว้ดูแลลูกของท่านเถอะ ข้าเอาตัวรอดได้..ถือว่าได้ประสบการณ์ใหม่ๆ” เป่าหลิงนั้นว่าเช่นนั้นยามแรกฮั่วฮูหยินนั้นพยายามที่จะตอบแทนเธออย่างดีที่สุด แต่ทว่าเป่าหลิงกลับปฎิเสษ ก็สมควร เธอได้บางอย่างกลับมามากกว่าที่คิด..

        ได้กระทืบคนไง!!! วะฮ่ะๆๆ

        “เช่นนั้นข้าขอตัว” เป่าหลิงกล่าวกลังจากที่ทำงานของตนเองเองเสร็จ ฮั่วฮูหยินนั้นบอกว่าหากมีปัญหาอะไรก็มาหาเธอได้เลยไม่มีปัญหา.. แต่ทว่าหลังจากที่สตรีร่างเล็กนั้นเดินออกไปนางก็ต้องมานั่งคิดในใจ...เดี๋ยวนะ?!!

        “แม่นางคนนั้นชื่ออะไรกันนะ..?”







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +2 ความชั่ว โพสต์ 2018-10-27 15:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +6666 ความหิว -36 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 6666 -36 + 10

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-2-3 20:34:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-2-3 20:58:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-3 20:59

{ เควสเรื่องราว 5 } ทวงหนี้ : เดินทางกลับ
{เดอะเป่าหย่า(?) อินชาวไร่ ตอนที่ 29}


        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกจากด่านอู่กวน ก่อนที่จะเดินทางกลับไปยังฮองหง ตอนนี้เธอกำลังคิดอยู่ว่ามันง่ายไปหรือปล่าว แต่ง่ายแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของหญิงสาวนั้นสูดลมหายใจ ก่อนที่จะกุมบังเหียนรถม้าของตนเองเพื่อที่จะนำหีบห่อพวกนี้ไปยังเมืองอันติง หุบเขาแห่งนั้นนั่นเอง

       จะว่าไปแล้วเป่าหลิงนั้นก็เหนื่อยกับการเดินทางอยู่เหมือนกัน ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยกระตือรือร้นทำอะไรเลย เป็นเพราะอะไรกันนะ์ แต่คิดลองดูก็จำไม่ได้สักเสียที หญิงสาวนั้นหาวนอนไปเล็กน้อย แต่ทว่าก็ยังนอนไม่ได้สักที “.....แวะนอนพักที่เมืองฮองหงเสียดีไหมนะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวขึ้น..

       ‘เจ้าดูไม่ค่อยสดใสนะ ตั้งแต่ที่เดินทางออกมาจากด่านอู่กวน...ข้าคิดว่าเจ้า...เป็นอะไรหรือปล่าว?’ ฝ้าเฉี่ยนั้นบินเข้ามาหา ดูเหมือนว่าเป็นห่วงเด็กสาวหน่อยๆ หนึ่ง.. เป่าหลิงนั้นคลียิ้มเล็กน้อย ท่าทางของเธอนั้นไม่รู้ว่าต้องการสื่ออะไร..

        “.......เหนื่อย…..” เป่าหลิงกล่าว ก่อนที่ฝ้าเฉี่ยจะเกาหัวเล็กน้อย..เอาเถอะ..คงจะเหนื่อยหน่อยๆนั้นล่ะ แต่ช่างเถอะ คงเป็นเพราะว่าความอุ่นที่เข้ามาหรือปล่าวนะ?.. ‘อย่างงั้นพักก่อนดีกว่าไหม? ข้าคิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่ดีกว่าที่จะเดินทางต่อนะ?’ ฝ้าเฉี่ยกล่าวถาม เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เป่าหลิงนั้นขี่รถเดินทางไปอีกเส้นทางหนึ่ง..

       เธอเลี่ยวเข้าไปตรงบ้านสกูลฮั่ว ก่อนที่จะลงไปอย่างเงียบๆและเรียบร้อย..

        “อ่ะ..ท่าน…..ท่าน??....” ฮั่วฮูหยินที่เห็นเป่าหลิงนั้นก็เงียบไปสักพัก …. ก่อนที่จะคิด..แต่ทว่าอยู่ๆ ก็มีเด็กชายสองคนนั้นวิ่งเข้ามาแล้วตะโกนราวกับว่าคิดถึงสตรีในชุดคลุมนี้.. “ท่านน้าาเป่าหลิง ง ง ” เสียงของฟูหลงนั้นกล่าวก่อนที่จะกระโดดใส่ เป่าหลิงอย่างรวจเร็ว..

       “ท่านน้าเป่าหลิงมาหาพวกเราแล้ว ว ว เย่!!” เสียงของเด็กชายที่น่าจะเด็กกว่า 2-3 ปี นั้นก็กล่าวด้วยเช่นเดียวกัน เขากระโดดวิ่งใส่เป่าหลิง ก่อนที่ทางฮั่วฮูหยินจะจำได้..

        “มะ..แม่นางเป่าหลิง!!”



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +1 ความโหด โพสต์ 2019-2-3 21:06

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -29 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -29 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

1161

กระทู้

4146

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1887582
เงินตำลึง
3830451
ชื่อเสียง
253158
ความหิว
1550

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
19522
ความชั่ว
8486
ความโหด
43988
เกิ้นหยาง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-3-22 23:55:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-3-23 00:59

โชคชะตามักมากับคำว่าเคราะห์
1094
{ สัญญาจ้างจินเฉิง : คดีค้ามนุษย์ 10 }
สกุลขายเต้าหู้ในฮองหง
             การเดินทางไม่ทำให้นเหนื่อยหล้าก็มักจะนำพาเรื่องราวไม่คาดคิดมาให้เสมอ

             หลิงหลานทีแรกตั้งใจมุ่งขึ้นเหนือเพื่อหาสินค้าแปลก แรงบันดาลใจจากกิจการน่าสนใจมาพัฒนาภัตตาคารของตน แต่แล้วบังเอิญไปเห็นสัญญษจ้างฉบับหนึ่งเข้ารุ้สึกเวทนาผู้มาปิดแผ่นป้ายไว้ ต้องลงทางใต้เพื่อส่งนางหวังไปพบน้องสาว ตอนแรกช่วยด้วยใจ… ทราบดีอยุ่ว่าอาจไม่ได้เงินทองซ้ำยังต้องจ่ายนางก็ยังเลือกที่จะปราณีต่อเพื่อนร่วมโลก ยิ่งได้ทราบว่าอีกฝ่ายคือสตรีเช่นตน รสชาติของการถูกจับถูกหลอกมาขายสตรีผมเงินทราบดีกว่าใคร

             ก็นางมิใช่หรือถูกโจรสลัดจับไปเป็นทาสที่เกาะไต้หวันถึงห้าปี
             แม้ช่วงท้ายจะพลิกฟื้นนั่งตำแหน่งสนม ชีวิตไม่ลำบากอัตคัตนักก็ตาม

             “นี่.. คุณหนูไหนๆ ก็จะไปถึงบ้านสามีน้องสาวข้าแล้ว.. ดูสารรูปข้าสิ! ราวกับยาจกช่วยซื้อเครื่องประดับสักชิ้นสองชิ้นได้รึไม่ ได้โปรดเถิดไปทั้งแบบนี้หวังเอี้ยนคงอับอายที่มีพี่เช่นข้า” สตรีผู้อาศัยหลังช้างพลายอีกหนึ่งที่นั่งเอ่ยขึ้น ตลอกเส้นทางหวังเซาส่องกระจกแต่งเผ้าผม สวมอาภรณ์เนื้อดีที่สุดหลิงหลานเป็นผู้มอบ ไหนจะขอยืมสายคาดเอวลายปักปราณีตไปจนถึงร้องขอเครื่องประทินผิวต่างๆ หลิงหลานไม่ขัดข้อง

             จะสงสัยบางจุดเท่านั้นเช่น “เจ้าพูดจาพิลึกนัก พี่สาวไปเยื่ยมน้องสาวมีสิ่งใดต้องอับอาขกัน? แม่นางหวังพึ่งผ่านคราวเคราะห์มาได้อย่างปลอดภัยสมควรยินดีสิถึงจะถูก”

             ตรรกะบ้านนี้มหัศจรรย์โดยแท้

             “โอ้ย! ไม่ได้หรอกถึงหวังเอียนจะไม่คิดดูหมิ่นข้า แต่สายตาชาวบ้านรอบๆพวกนั้นอาจดูถูกนางเอาได้!!” สตรีผู้คิดว่าชีวิตนี้ตนต้องได้ตกถังข้าวสาร มีหรือยอมปล่อยให้ว่าที่สามีในอนาคตที่อาจเจอเมื่อไรก็ได้ต้องมาพบตนในสารรูปดูไม่จืด หวังเอี้ยนพยายามขัดสีฉวีวรรณตนเองจนขาวกระจ่าง แต้มชาดที่ปากอย่างปราณีตราวกับนกหงส์หยกปรายสายตามองผู้ช่วยชีวิตตน “คุณหนูอย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ท่านเองก็หัดแต่งตัวบ้างเถิดทำไมสวมแต่ชุดเรียบๆ ไม่ย้อมปักเครื่องหน้าไม่แต่งแต้ม ..บุรุษเห็นแบบนี้ทุกวันคงมีเบื่อกันบ้างล่ะ!!”

              อ้าวอยู่ดีดีก็ลามมาที่ตรู…

              หลิงหลานเป็นผู้ไม่ขุ่นเคืองนึกเหตุผลตามที่หวังเซาบอกลูบเหยากวงบนตักไป เนตรกวางคู่ใสพยายามหาเหตุผลแต่แล้วไม่พบว่ามีประโยชน์กับตัวเอง หยักรอยยิ้มตอบ “เบื่อหรือ? ก็ดีเลย.. หากบุรุษที่พึงใจเพียงรูปโฉมภายนอกไม่สนใจข้าได้ยิ่งดี ชีวิตสงบสุขขึ้นเยอะ”

              อีกฝ่ายไม่เป็นด้วย “ท่านนี่พูดจาพิลึกพิลั่นมีสตรีที่ไหนกันไม่ปรารถนาในความงาม ไม่อยากสาวและสวยไปตลอดกาล”

              เถ้าแก่สาวชี้เข้าหาตนเองว่านางไงที่ไม่ต้องการ นางสนแค่คุณค่าแท้มิใช่คุณค่าเทียมเพียงเปลือกนอก “รูปโฉมเป็นที่กล่าวขานว่าเลิศในแผ่นดินแล้วยังไง? ข้าพอใจแค่งดงามในสายตาของคนที่รัก หากมีใครที่รักข้าได้กระทั่งไร้ทั้งร่างกายรึรูปโฉม เหลือเพียงจิตวิญญาณก็ยินดีที่จะรัก หากมีคนผู้นั้น...ข้าก็ยินดีผูกพันกับเขาชั่วนิจนิรันดร์”

             “........เหอะ โลกนี้รึมีบุรุษเช่นนั้นต่อให้ท่านใช้เวลาหาทั้งชีวิตก็ไม่พบหรอก” หวังเซากล่าวพลางคิดว่าคนตรงหน้าเพ้อฝันใหญ่แล้ว จะชายใดก็ตามล้วนเป็นแมลงที่หลงไกลในกลิ่นหอมของบุปผาอันเย้ายวน ที่ไม่โอนเอนตามสัญชาติญาณเวลาเหยื่อชิ้นโปรดมาอยุ่ตรงหน้าเห็นที่จะมีแค่สมณะนักพรต ทั้งสองไม่ทราบเลยว่าระหว่างที่สนทนากันอยู่นั้นผู้ที่ควบขี่อาชาอยู่ด้านล่างล้วนได้ยินทั้งหมด

             เซวียนหยวนอี้เฟยนำถ้อยคำของสตรีทั้งสองมาวิเคราะห์ตนเอง เหรงว่าจะทราบถึงเหตุผลว่าทำไมหลิงหลานถึงขุ่นเคืองตนแล้ว ‘...มิคาดว่านางเห็นข้าเป็นเช่นบุรุษทั่วไป สนใจเพียงความงามรูปลักษณ์และถูกดึงดูดให้หลงใหลโดยง่ายงั้นสินะ’ ลองเทียบตนเองกับชางหยู.. ก็คล้ายว่าจ้าวเกาะผมแดงนั่นไม่เคยแตะต้องสตรีอื่นแม้จะงดงามเพียงใด

              ‘หรือว่า...ที่ข้าพ่ายแพ้ต่อเจ้านั่นก็เป็นเพราะจุดนี้?’ หัวคิ้วเขากระตุก เป็นเรื่องจริงที่ตนเข้าออกสถานเริงรมย์เป็นว่าเล่น ด้วยงานและการหาความสำราญถึงแบบนั้นก็ไม่เคยสานสัมพันธ์ลงลึกกับนารีใด ขีดเส้นกั้นชัดเจนระหว่างเริงรมยืกับเริงรัก..

              แต่ดูเหมือนเท่านี้จะยังไม่ชัดเจนพอสินะ…

………………………………………………..

               พวกเขามาถึงหน้าบ้านตระกูลฮั่วในยามสาย หลิงหลานให้หวังเซาลองไปติดต่อดูก่อน.. ผู้ออกมาเปิดประตูคือสตรีรวบมวยผมออกเรือนแล้ว เครื่องหน้าอ่อนหวานนิ่มนวลแต่ก็พอดูออกว่าสืบเชื้อสายเดียวกับหวังเซา ฮั่วฮูหยินแนะนำตัวด้วยสีหน้าเป็นมิตรหลังโผเข้ากอดปลอบพี่สาวตน

              ‘ดูแล้วนิสัยดีกว่าพี่สาวเยอะ’ บุรุษผทองพยักหน้าต่างการทักทาย เพียงแค่ปรายตามองก็สามารถบอกได้ถึงความเรียบร้อยสมถะของคนน้อง

               “ข้า.. หวังเอี้ยนเจ้าค่ะ ขอขอบคุณท่านทั้งสองมากที่ช่วยเหลือพี่ใหญ่เอาไว้” ก่อนส่งเสียงเรียกเด็กชายสองคนหน้าตาเหมือนกัน แก้มกลมผิวขาว ผมหน้าม้าดูน่ารักน่าชังยิ่งนักออกมา “นี่ฟูหรง ฟูฟา บุตรชายทั้งสองของข้ากับท่านพี่เจ้าค่ะ.. อ่า สามีกำลังทำงานอยู่ที่ร้านจึงยังไม่กลับเชิญเข้ามานั่งด้านในก่อนเถอะแล้วค่อยสนทนากัน”

              หลังพวกเขาเดินเข้ามานั่งด้านในโถงรับรอง จิบน้ำชาฟังหวังเซาเล่าเรื่องบาปเคราะห์ ร้องไห้โฮจนน่าเวทนา ท่าทีของหวังเอี้ยนสงสารพี่สาวตนยิ่งนักขณะเดียวกันก็ไม่สามารถรับรองแขกทั้งสองไดเต็มที่ เพราะนางเพียงคนเดียวติดปลอบพี่สาวไม่มีสาวใช้

              “ข้าเสวี่ยหนี่ อีกด้านอาจารย์เซวียนพวกเราเพียงมาส่งแม่นางหวังเซาเท่านั้น...ฮูหยินไม่จำเป็นต้องรับรองให้ลำบากหรอกเจ้าค่ะ” นางตั้งใจจะเดินทางกลับเลยเพราะอีกฝ่ายอยู่กับญาติแล้ว ทันใดนั้นเห็นสายตาแกมวิงวอนของหวังเอี้ยนจึงรั้งเท้าเอาไว้ก่อน “หรือว่า… หากยังมีสิ่งใดให้ช่วยเหลือก็โปรดแจ้งมาเถิด”

             เจ้าบ้านมีทีท่าละอายใจบอกให้ลูกชายไปเล่นด้านนอกค่อยคุกเข่าขอร้องสตรีผมเงิน “เรื่องของพี่สาวได้โปรดท่านอย่าพูดออกไปเลย.. สตรีแต่งออกแล้วกลับบ้านเดิมไม่พ้นถูกครหานินทา ข้าคิดว่าหลายวันก่อนตอนไปช่วยงานที่ร้านมีไต้เท้าขุนนางท่านหนึ่งมาซื้อเต้าหูกับสามี ได้ยินว่ากำลังหาฮูหยินช่วยดูแลบ้านและฝากฝังสามีช่วยคัดเลือกแม่นางที่ดี…”

              หลิงหลานเบี่ยงกายหลบแทบไม่ทันก่อนรีบพยุงอีกฝ่ายขึ้นจากพื้น “มิต้องทำเช่นนี้แม่นาง เจรจาดีดีก็ได้พวกข้าหาใช่คนเลือดเย็น… เห็นคนเดือนร้อนย่อมต้องช่วยเหลือไม่ผิดต่อกฎในใจ”

              “ไต้เท้าขุนนางรึ? ขุนนางขั้นไหน? ร่ำรวยรึไม่? อายุเท่าไร?” หวังเซาถามอย่างตื่นเต้น ไม่ต้องบอกก็ทราบว่าอยากออกเรือนตนตัวสั่นแล้ว ส่วนหวังเอียนเพียงคลั่ยิ้มบอกว่าอีกฝ่ายดูเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้

              หวังเอี้ยนยังคงประสานมือคำนำกล่าว “ข้าเองไม่สะดวกเพราะออกหน้าต้องดูแลลูกทั้งสอง แม่นาง..คุณชาย ช่วยเป็นธุระนำพี่สาวไปหาใต้เท้าข่งได้ไหมเจ้าคะ? ข้าน้อยพอมีเงินเก็บอยู่บ้างสามพันชั่งห้าพันตำลึงนี้ขอมอบเป็นค่าตอบแทน โปรดช่วยเหลือด้วยเถิด”

              มือเรียวเล็กรีบดันหีบเงินออกจากตัว เชิงว่าไม่รับแล้วส่ายหน้า เห็นสายตาจดจ้องนางราวกับพระมาโปรดก็ถอนหายใจ “หากแค่เจรจาน่ะย่อมได้แต่อย่าคาดหวังอะไรจากตัวข้านักเลย.. เห็นแบบนี้ข้าเองเป็นแม่หม้ายพอเข้าใจใช่ไหม? เงินในหีบพวกเจ้าเอาไว้ใช้เถอะ ให้เป็นสินเดิมแม่นางหวังก็ได้ข้าไม่ขอรับ”

              เซวียนหยวนอี้เฟยทราบอยู่แล้วว่าหลิงหลานไม่พ้นรับปากช่วย ก้าวเข้ามาถามแทน “รายละเอียดที่ตั้ง.. ของจวนใต้เท้าข่งล่ะ?”


      
        "เจ้ากรมอาญาตระกูลข่งแห่งสวี่ซางเจ้าค่ะ.. หากนำภาพเหมือนไปเจรจาน่าจะเหมาะสมกว่า" คนในภาพกับตัวจริงไม่เห็นนิสัย หลิงหลานพยักหน้าแล้วไปนั่งรอหวังเซาเขียนจดหมายแนะนำตัว เสร็จแล้วค่อยรับเอาวันเดือนปีเกิดอีกฝ่าย สภาพคล้ายแม่สื่อจำเป็นอีกหน "งั้นพวกข้าเดินทางเลยแล้วกันจะนำข่าวมาแจกทีหลัง"


              คนพวกนี้ไม่ใช้พิราบสื่อสารกันแล้วสินะ?





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หวัง เซา เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2019-3-23 00:32
คุณได้รับ +38 คุณธรรม +20 ความชั่ว +40 ความโหด โพสต์ 2019-3-23 00:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ถานเซี่ย
หน้ากากยักษ์ม่วง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ฮิปโป
แหวนมารจื่อเซ่อ
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x210
x220
x12
x100
x30
x2
x1
x10
x7
x54
x1600
x9999
x6
x1600
x8
x30
x5
x800
x2060
x600
x350
x2000
x40
x35
x26
x960
x740
x2750
x100
x16
x1800
x9
x1200
x1800
x1200
x28
x17
x15
x22
x11
x1000
x14
x125
x1900
x161
x2330
x1303
x333
x2503
x3
x8100
x363
x89
x98
x3
x74
x150
x3100
x94
x302
x460
x2842
x2270
x5
x1580
x8
x613
x1800
x3
x302
x8
x27
x2130
x2330
x4
x50
x4111
x49
x9999
x1800
x14
x3
x122
x187
x16
x1040
x1
x1
x2105
x1
x1
x2425
x26
x13
x4
x3
x940
x1570
x607
x15
x66
x79
x57
x38
x5
x1180
x1700
x53
x885
x122
x630
x320
x41
x44
x2365
x1
x1980
x2720
x3100
x2755
x81
x286
x252
x5380
x9999
x17
x585
x51
x28
x3871
x10
x16
x47
x182
x31
x2
x1000
x1001
x16
x3189
x289
x2800
x168
x1297
x9999
x2451
x2810
x1102
x1778
x2290
x135
x695
x929
x485
x1081
x122
x25
x5212
x2741
x3766
x1098
x71
x2380
x3537
x3755
x2005
x3459
x934
x507
x1020
x428
x132
x950
x221
x3
x24
x3
x1280
x77
x35
x2804
x570
x2
x264
x116
x9999
x2349
x2
x35
x2117
x2885
x5400
x7097
x339
x3257
x4240
x399
x598
x9999
x1759
x394
x10
x1006
x2111
x3040
x408
x87
x1
x19
x25
x25
x31
x9
x5258
x9149
x1792
x9999
x199
x24
x5287
x20
x5805
x18
x8
x856
x256
x26
x9
x101
x31
x7
x777
x3805
x6
x30
x194
x604
x81
x2804
x2116
x109
x15
x1409
x2558
x2208
x3
x279
x3684
x2695
x196
x7899
x509
x388
x3548
x2324
x7405
x10
x2242
x2439
x5805
x6750
x3120
x1092
x21
x2581
x820
x90
x328
x139
x2851
x2114
x9999
x41
x3572
x9999
x9999
x9999
x3395