{ นอกเมืองฉางผิง } ทุ่งหญ้าเจ่าซ่าง |早上

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-16 17:51:36 |โหมดอ่าน

ทุ่ ง ห ญ้ า เ จ่ า ซ่ า ง
[ นอก เมือง ฉาง ผิง ]










ทุ่งหญ้าเจ่าซ่างหรือทุ่งหญ้ารุ่งอรุณ
คือทุ่งหญ้าที่มีดอกไม้สีเหลืองประหลาดชนิดหนึ่งขึ้นบานสะพรั่ง
ดอกไม้ชนิดนี้เป็นที่ชื่นชอบของม้าจนถูกนำไปผสมทำอาหารม้า
จนต้องมีการกำจัดการเก็บเกี่ยวดอกไม้เป็นช่วงๆ

ทุ่งหญ้ามีทัศนียภาพงดงามมากในช่วงยามเช้า
มีทางเดินไม้จากไม้ไผ่สานขัดกันทอดยาวไปจนสุดสายตารวมความยาวหลายลี้
เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของผู้คนในเมืองฉางผิง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +200 แต้มวาสนา +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

4

กระทู้

38

โพสต์

2245

เครดิต

เงินตำลึง
1006
ดีนาเรียส
16
ความหิว
304
แต้มวาสนา
41

ใบรับรองภาษาฮั่น

STR
0+0
INT
0+0
POL
0+0
Qi
0+0
CHA
0+0
พิราบขาว
เลเวล 1
โพสต์ 2018-2-16 23:56:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย NangongLiujia เมื่อ 2018-2-17 01:00

{เควสเรื่องราว1}
ท้องย่อมเดินด้วยงาน๘.๒


ทุ่งหญ้าสีทองเรืองรองท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้า คนสามคนและม้าหลายตัวตื่นเต้นจนไม่อาจระงับความตื่นตาตื่นใจนี้ไว้ได้  ร่างสูงใหญ่ของหนานกงหลิวเจี๋ยลากจูงม้าเข้าไปในชมทุ่งหญ้ารุ่งอรุณแห่งเมืองฉางผิง เสี่ยวซานวิ่งลงทุ่งหายลับไปเรียบร้อยได้ยินแต่เสียงหัวเราะอารมณ์ดีโหวกเหวกมาอยู่ลิบๆ


พวกม้าศึกวิ่งรี่อย่างคึกคะนองไปทั่วทุ่งหญ้าไล่กวดกันไปมาคล้ายจะเล่นไล่จับ ชายหนุ่มหัวเราะมองภาพอันแสนสงบเหล่านั้นอย่างเป็นสุขคอยสังเกตุหากมีม้าตัวไปไกลเกินไปเขาจึงใช้นกหวีดคุมม้าในการจำกัดขอบเขต


เด็กน้อยที่อยู่บนหลังเจ้าเสี่ยวหม่าร้องอุทานอย่างตกใจเมื่อผีเสื้อมากมายบินผ่านมาบ้างก็เกาะหน้าเกาะตาเขาเอาไว้ ดูเป็นสัตว์ที่เชื่องอย่างไม่เหมือนผีเสื้อในสวนบ้านที่วิ่งไปหาทีไรแล้วเตลิดไหนไปทุกที


หนานกงหลิวเจี๋ยหันมามองอย่างขบขันแล้วอุ้มเด็กน้อยลงจากหลังมาพาเดินไปตามสะพานไม้ไผ่ขัด  เขาคอยเก็บดอกไม้สีเหลืองที่กิ่งอยู่ติดริมสะพานใส่ในย่ามอย่างตั้งอกตั้งใจ


“พี่ชายเก็บดอกไม้พวกนี้ไปทำอะไรหรือ”เด็กชายเอียงคอมองอย่างงุนงง


ดอกไม้พวกนี้มีประโยชน์ต่อม้า  บางคนจึงนำไปบดทำอาหารม้า”เขาหยิบดอกไม้สีเหลืองยื่นให้เด็กน้อย  “ลองดมดูสิไผ่น้อย  มันมีกลิ่นหอมอ่อนๆไม่เป็นพิษเป็นภัย”


มือเล็กรับบุปผาไปดอมดมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทำตาโต“หอมจริงด้วย! ข้าจะเก็บไปให้ท่านแม่”


“เช่นนั้นก็มาช่วยข้าเก็บซะดีๆ”เขายื่นถุงผ้าให้เด็กน้อย ก่อนจะผละออกไปตะโกนร้องสั่งอาซานที่ถือตระกร้าวิ่งเล่นทั่วทุ่งหญ้าราวกับม้าจอมคึกคะนองยิ่งกว่าพวกม้าที่บางส่วนกระจายตัวไปยืนเคี้ยวเจ้าดอกไม้เหลืองแล้วเสียอีก


“อาซานหากเจ้าเก็บได้ไม่เต็มตะกร้า วันนี้ไม่ต้องกินข้าวเที่ยง!!”


“อ๊ากกก!ต้าเกออออ เก็บแล้วขอรับๆ!”ชายหนุ่มส่ายหัวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน ใช้เวลาอยู่ที่ทุ่งหญ้าจนเกือบเที่ยง  พระอาทิตย์ตรงหัวพอดีจึงได้สั่งให้พวกเด็กน้อยกลับบ้าน  ดอกไม้เหลืองที่เก็บได้วันนี้เยอะกว่าที่คาดคงเอาไปทำอาหารม้าอยู่ได้หลายวัน  เดินทางกลับจวนบนหลังม้า  ในมือถือถังหูลู่ที่ซื้อมาเมื่อแวะผ่านตลาดคนละไม้  เบิกบานกันไปทั้งคนทั้งม้า


@STAFF_โรลทำงาน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 +25 ความหิว -18 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

❤❤
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานทอง
กลยุทธ์ซุนปิน
พัดคุณชาย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x20
x3
x1
x3
x50
x1
x40
x20
x65
x92
x24
x10
x21
x13
x19
x1
x17
x7
x3
x10
x9
x14
x3
x112
x35
x1
x1
โพสต์ 2018-8-25 23:00:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-25 23:04


พักกันกลางทุ่งมันนี้ล่ะ

        จะกล่าวถึงสองพี่น้องที่เดินทางกันจนไม่ได้พักนั้น จะเห็นว่ามีพี่ชายคนดีศรีสมร นั้นกำลังหาสถานที่สำหรับการพักแรมในวันนี้ ตอนนี้ก็ใกล้ค่ำเต็มที่เขาต้องเดินทาง แต่ทว่าสถานที่นอกเมืองฉางผิงก็มีที่นอนได้น้อย .. เนื่องจากว่าเกรงจะเป็นอันตรายหากไปนอนที่อื่น แต่ทว่าด้วยความล้าจากการเดินทางก็ทำให้เขาเลือกที่จะเลี้ยวเข้าทุ่งหญ้าเจ่าซ่าง

        ซึ่งมีกลุ่มต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นทุ่ง เขาจึงหยุดพักตรงนั้น แล้วปักหลักที่จะนอนค้างพักแรมกันที่นี้
        เจียวหย่านั้นเมื่อรับรู้ถึงแรงสั่นที่หายไป นางก็ตื่นขึ้นมาจากการนอน ก่อนที่จะจ้องมองเวลา ดูเหมือนว่าจะเป็นเวลาเย็นแล้ว เพราะฉะนั้นนางจึงเห็นว่าพี่ชายนั้นกำลังผูกม้า เพื่อที่จะพัก รวมถึงให้หญ้าและน้ำแก่ม้าด้วย

       “ท่านพี่ใหญ่..ข้าตื่นแล้ว” เจียวหย่ากล่าว นางนั้นเห็นว่าพี่ชายของตนเองดูเหนื่อยๆ จึงพูดต่อ “เดี๋ยวข้าจะทำอาหารให้ท่านทานนะเจ้าคะ ...แล้วเดี๋ยวข้าเฝ้าเวรยามให้ท่านดีไหมเจ้าคะ?” เจียวหย่ากล่าว นางเสนอเช่นนั้น จิ้นอันจึงตอบตกลงเพราะความเหนื่อย

        วันนี้นางนั้นทำปลาย่างและมันเผา เพื่อที่จะให้ทานง่ายและได้พลังงานก่อนที่จิ้นอันนั้นจะทานก็เกือบถึงเวลาค่ำอยู่พอสมควร

        ท้องฟ้านั้นมีดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า..เจียวหย่านั้นจ้องมองดวงตาว..ก่อนที่นางจะคิดได้..แล้วหยิบกระดาษและน้ำหมึก มานั่งเขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้น แล้วส่งให้เซียวไต้อ๋องทางนก.. เจ้านกม่วงที่เห็นว่านกฮูกตัวหนึ่งที่มาส่งจดหมายนั้น โดนส่งกลับไปแล้ว ก็ได้แต่จ้องมองมัน..

        มันนอนขดใกล้ๆกับหน้าอกของหญิงสาวเพื่อหาความอบอุ่น.. เจียวหย่าเองเมื่อเห็นดังนั้น ก็พราวยิ้มให้มัน

                                   ไปนอนเถิดแล้วเจ้าจงหลับตา
                            ฝันให้เหมือนดังว่าพี่กอดเจ้า
                            จูบที่ตรงไรผมจรดรุ่งเช้า
                            กระซิบถ้อยแผ่วเบาว่ารักนัก
                                   หนาวก็ห่มผ้าห่มให้อบอุ่น
                            หมอนก็หนุนที่ยัดนุ่นจนแน่นหนัก
                            นอนที่นอนอย่าให้นุ่มเกินไปนัก
                                   ตื่นเช้าเจ้าจักปวดเมื่อยตัว
                            ไกลเกินสองแขนจะไปกอด
                            จึงอ้อนออดด้วยคำน่าใคร่หัว
                            เถิดหัวเราะแต่อย่าเยาะให้หมองมัว




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +50 ความหิว -26 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-13 22:36:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โพสต์ 2018-12-13 22:48:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-13 22:49




ช่วยเหลือผู้คนในแบบของข้า



        เสียงของม้าที่กำลังวิ่งควบด้วยความรวจเร็วนั้นทำให้เป่าหลิงต้องจับแตะๆไปที่ท้องของตนเอง เนื่องจากว่าเธอไม่อยากให้มันกระทบกระเทือนอะไรมากมายถึงแผลที่มันกำลังสมานตัวเองของเธอ ตอนนี้เด็กสาวกำลังขี่ม้าอยู่ในอ้อมกอดของหญิงสาวชาวโรมัน(?)..ไม่สิ ต้องเรียกว่าหญิงสาวจากต่างโลกเสียมากกว่า..

        เธอนั้นไม่ได้บอกว่าจะพาไปที่ไหน เนื่องจากว่าเธอไม่บอกเด็กสาวเลย “เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วนะ?” เสียงของซิริล่านั้นกล่าวถาม ก่อนที่จะกระชับแขนของตนเองเพื่อให้เป่าหลิงนั้นสบายมากยิ่งขึ้น
        “ไม่..แผลเริ่มสมานกันมากขึ้นแล้ว” เป่าหลิงกล่าวก่อนที่นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นจะเหลือบมองไปเส้นทางด้านหน้า ดูเหมือนว่าจะเป็นทุ่งหญ้าสีเหลืองสว่างไสวงดงาม เรียกได้ว่างดงามจริงๆนั้นล่ะ..

       “หืม?......ทุ่งดอกไม้หรอ” เป่าหลิงพูดพึมพำ
       “โลกของข้าไม่ค่อยได้เจออะไรแบบนี้หรอก....แต่ละที่มีเหล่าผู้คนมากมายก็จริง แต่ก็มีเหล่าปีศาจที่ซุกซ่อนอยู่ในทั่วทุกที่ จะไปที่ไหนก็ไม่ได้สบายๆ จ้องมีแต่สิ่งอันตรายโดยรอบ ข้าว่าที่นี้สงบสุขมากเลยนะ” ซิริล่าพูด ก่อนที่จะขี่ม้าผ่านเส้นทางที่ทำจากไม้ เพื่อตรงไปอีก..

        “.......เจ้าก็คือผู้ที่ต้องอยู่เพื่อกำจัดปีศาจไม่ใช่หรอ?..”
        “ใช่..ข้ามีเส้นทางการเดินทางของตนเอง เหมือนกับเจ้านั้นล่ะ ข้าชอบที่จะทำมันช่วยเหลือผู้คนในแบบของข้า ไม่ใช่ในแบบการปกครอง” ซิริพูดต่อ

       “มารเราไม่ช่วยคนพร่ำเพรื่อหรอกนะ..” เป่าหลิงพูด เมื่อพูดเสร็จ ซิริก็คลียิ้มแล้วกระชับอ้อมกอดนั้นอีกครั้งหนึ่ง “ข้ารู้อยู่แล้วล่ะ ว่าเจ้าคงไม่ช่วยใครหากไม่มีเหตุผลง่ายๆหรอก” ซิริกล่าว

        หลังจากนั้นไม่นาน ดูเหมือนว่าม้าจะขอหยุดเพื่อทานอาหารของมันสักครู่ ทำให้เป่าหลิงและซิริจำต้องหยุดพักตรงบริเวณทุ่งหญ้าตรงนี้เสียหน่อย ดูเหมือนว่าดอกไม้สีเหลืองนี้เป็นพืชประหลาดที่เหล่าม้านั้นชอบกันมากเลยทีเดียว สำหรับเป่าหลิงแล้วเธอไม่ค่อยแปลกใจเท่าไร แต่กลับซิรินั้นเรียกได้ว่าอยากลองกินขึ้นมาเลย

        เพราะมันดูน่าอร่อยมากเลยล่ะ..ฮ่ะๆ








แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +3 ความชั่ว โพสต์ 2018-12-13 22:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +35 ความหิว -36 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-19 11:44:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด

เควสเรื่องราวสาม
บุญคุณความแค้น
พาร์ท 13 - กลับลงใต้ 5



          จากนั้นเมื่อพวกเขานั้นทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เตรียมตัวที่จะออกเดินทางกันต่อไปเรื่อยๆ

          “เดี๋ยวถ้าพวกเราทานอาหารกันเสร็จแล้วก็คงจะต้องเดินทางกันต่อ เมืองต่อไปก็ลงมาถึงต้าฮั่นแล้ว” เส้าเทียนนั้นสามารถพาพวกเขาหนีรอดจากสำนักทะเลทรายได้ช่วยเหลือจนมาได้ไกลถึงขนาดนี้ก็เป็นความรู้สึกที่ดี

          แต่นั่นก็ยังไม่ถึงกับรู้สึกภาคภูมิใจเท่าไหร่จะต้องพาพวกเขานั้นกลับขึ้นเรือไปให้ได้ก่อน

          “เอาตรงๆ ข้าต้องขอบคุณเจ้าที่ช่วยเหลือพวกเรา” เผิงซานโหวหันมาบอกอีกคนด้วยน้ำเสียงละมุน ถึงแม้ว่าในตอนที่เจอกันครั้งแรกจะรู้สึกไม่ชอบหน้าอีกฝ่ายด้วยลูกรักที่ดูอ้อนแอ้น

          “พี่ชายน่ารัก” โอตารุหันมาแล้วกล่าวบอกด้วยน้ำเสียงหวานใสดั่งแก้ว

          “คำว่าน่ารักเอาไว้ใช้กับสตรีนะโฮตารุ” ลี่ญ่าฮุ่ยพูดดุอีกคนที่ใช้คำไม่ถูก “ต้องขอโทษแทนน้องสาวข้าด้วย”

          “ก็พี่ชายน่ารักจริงๆนี่หน่า” ร่างเล็กที่สวมใส่อาภรณ์สีชมพูหันมาแย้ง ทั้งใบหน้าที่คล้ายกับสตรีมีเค้าโครงคมคาย

          “ไม่เป็นไรๆ” เส้าเทียนไม่ได้ใส่ใจอะไรในสิ่งที่โอตารุนั้นพูดก็ดีแล้วไม่ใช่หรอที่นางชมเขาจะพยายามนึกในเรื่องดีๆเอาไว้ แต่ตอนนี้พวกเขาก็ยังนั่งอยู่ในโรงเตี๊ยมที่มีผู้คนมานั่งรับประทานอาหารด้วยกันอยู่กันคนละฟาก

          “แต่หน้าเจ้าละอ่อนจริงๆ” เส้าเฟิงหันมาพูดบอกเพราะว่าในตอนที่เจอกันในสงคราม ก็ยังเคยคิดอยู่ว่าอีกฝ่ายนั้นหน้าตาละอ่อนเกินบุรุษทั่วไป

          “หน้าข้าละอ่อนอย่างนั้นหรอ” มือหนาหันมาจับใบหน้าของตัวเองด้วยความสงสัย เขาว่าหน้าของเขาก็ปกติไม่เห็นจะมีอะไรแปลกเลยทำไมคนพวกนี้ถึงคิดแบบนั้นกันนะ

          “.....” หย่งเยี่ยหันมามองหน้าเส้าเทียน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขานั้นก็คิดเหมือนกับทุกคนนั่นแหละ

          นัยน์ตาสีดำคมกริบขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะหันไปมองทางอื่น ซึ่งในตอนนี้พวกเขาก็ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วเหลือเพียงแค่ลุกขึ้นออกจากโต๊ะ

          “พวกท่านจะเดินทางกันหรือยัง” ชายหนุ่มถามขึ้นมาเพราะว่าในเมื่อก็ทานอาหารกันเสร็จแล้วทำไมยังไม่เดินทางกันต่อหรือรออะไรอยู่

          “นี่เจ้าจะไม่รอให้อาหารมันย่อยหน่อยหรอ จะเดินทางอย่างเดียวเลยหรือไงเนี่ย” เผิงซานโหวกล่าวบอกอีกคน

          “ถ้าเดินทางไปถึงเร็วๆพวกท่านก็จะได้กลับเรือไม่ใช่เหรอ” เส้าเทียนก็พูดโต้แย้งขึ้นมา

          “ถูกต้อง” ถ้าพวกเขานั้นเร่งการเดินทางเร็วขึ้นก็จะสามารถกลับไปหาพวกพ้องที่รออยู่บนเรืออีกสองคนได้

          “เช่นนั้นเดี๋ยวข้าเรียกเสี่ยวเอ้อห์เก็บเงินเลยแล้วกัน” จากนั้นร่างสูงก็ตะโกนเรียกให้เสียว่ามาเก็บเงินที่โต๊ะพวกเขาเพื่อที่จะได้เดินทางกันต่อ

          เสี่ยวเอ้อห์รีบวิ่งกลับมาเก็บเงิน “จำนวนเงินครบถ้วนขอรับ โอกาสหน้าเชิญมาใช้บริการใหม่” เมื่อรับเงินมาเสร็จแล้วเขาก็เดินออกไปเพื่อรับออเดอร์กับแขกคนอื่นๆ

          พวกเขาลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วออกเดินทางกันต่อเพื่อที่จะไปเมืองฉางผิง ซึ่งตอนนี้ก็ไม่มีพวกสำนักทะเลทรายตามไล่ล่ามาแล้วทำให้การเดินทางในครั้งนี้ดำเนินไปด้วยอย่างปลอดภัยไม่ต้องกังวลอะไร

          เฮ้อ…

         หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน เขากระโดดขึ้นมานั่งบนหลังช้าง หันมองไปรอบๆธรรมชาติอีกไม่นานก็ใกล้จะพาพวกโจรสลัดซางอินไปส่งเสร็จแล้ว

          “ปกติพวกท่านเดินทางแต่บนเรือรู้สึกอย่างไรบ้างเมื่อต้องมาเดินทางบนบกอย่างนี้เนี่ย” เขานั้นเอ่ยถามทั้งห้าคน แน่นอนว่าคำถามของเขานั้นเป็นประโยคชวนพูดคุยซะมากกว่า ไม่ได้อยากจะรู้เรื่องอะไรสักเท่าไหร่แต่เห็นว่าบรรยากาศมันเงียบเกินไป

          “จะเดินทางบนบกหรือทางเรือข้าก็ได้หมด” เผิงซานโหวเป็นคนตอบคำถามด้วยน้ำเสียงละมุน “แล้วเจ้าอยากจะลองเดินทางบนเรือบ้างหรือเปล่า”

          “อืม ไม่รู้เหมือนกัน” เพราะตอนนี้ก็ยังตอบคำถามของอีกคนไม่ได้เข้านั้นอยากจะเดินทางบนเรือหรือเปล่านะ ไม่รู้สิ…

          พวกเขานั้นเดินทางกันอย่างราบเรียบโดยที่ไม่มีอุปสรรคใดเข้ามาทำให้ต้องเดินทางล่าช้าลง นั่นเป็นข้อดีของพวกเขาที่ยังสามารถคงความเร็วได้เหมือนเดิม

          โฮตารุหันมองรอบข้าง ซึ่งตอนนี้ก็เข้ามาในทุ่งหญ้าเจ่าซ่างกันแล้ว “อีกไม่ไกลจากที่นี่ก็จะถึง…”

          “อืม” เส้าเฟิงหันมาเหล่มองร่างเล็กที่พึมพำทำขึ้นมา

          “ข้าคิดถึงพวกพี่ๆทั้งสองคนอยากกินอาหารฝีมือพี่จั้นชิง” อาหารฝีมือของเขานั้นรสชาติดีที่สุดเลยไม่มีใครมาแทนที่ได้

          เส้าเทียนนั้นเลยหน้ามองท้องฟ้าแล้วก็ กำลังใช้ความคิดอะไรไปเรื่อยๆเพราะตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่จะต้องกังวลอีกแล้วในเมื่อมันใกล้จะถึงที่หมายเขาก็ควรที่จะยินดีด้วยกับทุกคน

           ได้ยินคนพวกนี้พูดกันว่าพ่อครัวบนเรือนั้นฝีมือการทำอาหารยอดเยี่ยม สามารถที่จะตราตรึงรสชาติให้ทุกคนลิ้มลองแล้วอยากจะกินกันต่อ….
เขาก็รู้สึกว่าอยากจะลองทานสักมื้อนึงถ้าเกิดว่ามีโอกาสอะนะ

           “มาที่แถวเมืองฉางผิงแล้วพวกท่านจะไปที่ใดกันต่อ”

           “พวกเราจะไปที่ท่าเรือวั่งผิง” หย่งเยี่ยหันมาตอบ เนื่องจากที่นั่นเขานัดสหายทั้งสองคนเอาไว้

           “ท่าเรือวั่งผิง…” ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นแถวๆเซียงผิงสินะ

           แต่อยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกลเท่าไหร่ซึ่งก็ต้องเดินทางกันอีกหลายพันลี้จนกว่าจะไปถึงที่นั่น มันเหมือนว่าจะไม่ไกลแต่พอเทียบระยะเดินทางแล้ว...โครตจะไกลเลยต่างหาก

          ไม่เป็นไรขนาดเดินทางผ่านชงหนูมาแล้วเดินทางต่ออีกสักหน่อย...เฮ้อ


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +45 คุณธรรม +25 ความชั่ว +55 ความโหด โพสต์ 2019-3-19 13:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +50 ความหิว -74 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -74 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
ปลอกหุ้มเล็บไห่ล่าง
หน้ากากอาร์มอร์
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์เหมันต์คีโอ
ถังอาบน้ำแห่งซัลลิส
ม้าจื่อเมี่ยว
กำไลเทพีไอซิส
ตัวเบาร่มนภา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
x1
x123
x1200
x2
x243
x101
x5
x50
x50
x10
x4
x1106
x2
x273
x5
x61
x1
x1
x1
x10
x9999
x351
x4
x2
x5
x9
x7
x5
x7
x5
x2
x8
x6
x4
x7
x4
x4
x10
x4
x2
x4
x2
x9
x4
x8
x6
x2
x9
x13
x129
x74
x36
x1254
x265
x372
x349
x601
x625
x272
x211
x100
x1000
x100
x9999
x10
x185
x6
x32
x68
x493
x49
x130
x187
x9999
x13
x346
x133
x1154
x293
x81
x141
x471
x3747
x40
x20
x35
x10
x35
x34
x70
x8
x6
x556
x24
x13
x13
x16
x61
x27
x10
x76
x48
x18
x12
x69
x14
x199
x18
x130
x180
x88
x45
x16
x96
x3
x9
x127
x3612
x172
x26
x21
x14
x118
x88
x54
x4242
x72
x78
x18
x29
x95
x120
x33
x5
x500
x578
x39
x4580
x96
x2
x10
x471
x9
x3181
x240
x32
x1
x1
x64
x4
x23
x1
x43
x9999
x9
x8
x10
x8
x2
x7
x19
x34
x1004
x6
x3
x9
x2
x2
x14
x1
x2
x60
x67
x77
x46
x16
x28
x14
x3
x17
x3
x27
x20
x16
x24
x13
x96
x659
x23
x1078
x1070
x15
x2
x780
x12
x3
x20
x26
x19
x132
x94
x90
x410
x158
x1
x23
x624
x74
x1
x184
x153
x19
x112
x53
x6
x849
x640
x772
x444
x2310
x930
x125
x850
x286
x275
x2
x13
x37
x18
x162
x1470
x1
x35
x2976
x28
x2619
x61
x7462
x2810
x33
x537
x40
x4760
x21
x3000
x24
x51
x9242
x3130
x43
x30
x3200
x4042
x9999
x86
x4300
x208
x96
x34
x94
x1743
x3791
x2023
x453
x47
x1659
x36
x21
x220
x4023
x60
x2423
x431
x233
x395
x24
x29
x612
x3548
x18
x134
x316
x2233
x420
x9999
x184
x104
x20
x2547
x3863