ดู: 1558|ตอบกลับ: 10

{ นอกเมืองหย่งอัน } ถ้ำเหมันต์สี่ฤดู

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-13 23:11:58 |โหมดอ่าน
Hosting Thanks: THAIHOSTWEB.COM









เย็นเยือกคูหา

ธาราหินงอก

หิมะดั่งหมอก

แดนนอกตะวัน



ถ้ำเหมันต์สี่ฤดูตั้งอยู่ในหุบเขาลึกเขตเมืองหย่งอัน

ภายในถ้ำเสมือนห้องโถงใหญ่

ประดับประดาด้วยหินงอกหินย้อยจากน้ำแข็ง

มีเกล็ดหิมะปลิวว่อนประหนึ่งฤดูใบไม้ผลิมาเยือน

อย่างไรก็ตาม.. ที่นี่ไม่เคยได้สัมผัสแสงอาทิตย์เลยแม้แต่น้อย



ผู้มาเยือนขอให้เตรียมใจและกายให้พร้อม

..เพราะที่นี่นอกจากงดงามแล้วยังหนาวจับใจ..


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 แต้มวาสนา +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

157

กระทู้

1062

โพสต์

138

เครดิต

เงินตำลึง
735
ดีนาเรียส
176
ความหิว
80
แต้มวาสนา
0

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
151
ความชั่ว
0
ความโหด
0
STR
0+0
INT
0+0
POL
0+0
Qi
0+0
CHA
0+0
โพสต์ 2018-2-14 06:15:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-2-18 21:12

เจ้าปากเหม็น

     ผ่านไปหนึ่งวัน
      นางหลงทางอีกแล้ว
     ..ทั้งที่เคยมาทางนี้!
      ใช่แล้ว.. นางหลงทางในหย่งอัน!

     “ข้าเป็นอะไรกับการเดินทางนักนะ? เหตุใดจึงหลงทางได้เช้าที่เย็นที่!” หรั่นซิ่นหลี่บนหลังอาชาขาวบ่นกับตัวเองตั้งแต่นางหาทางออกจากเขาไม่เจอ หลังจากที่ถูกรักษาโดยนักดนตรีพเนจร นางก็ระเห็ดจะกลับไปฉางอันเพื่อหางาน การจะวางแผนที่ยิ่งใหญ่นั้นมาพร้อมภาระอันใหญ่ยิ่ง.. หรือก็คือ ‘เงิน’ ตัวนางตอนนี้มีทรัพย์สินติดตัวน้อยนัก ลำพังแค่สตรีคนเดียวกับสัตว์อีกสามตัวคงใช้ชีวิตกันได้ไม่นาน ไม่นางก็พวกมันต้องอดตายซึ่งหรั่นซิ่นหลี่ไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้น นางต้องหาทางกลับไปฉางอันให้ได้!

     “ดูสิ! มีแผนที่อยู่ในมือแท้ๆแต่ก็ยังหลงทาง!” รำพันกับตัวเองก่อนจะต้องรีบกอดคอม้าหนุ่มเพราะมันหยุดกะทันหันเนื่องจากเบื้องหน้านั้นเป็นเขาหินสูงใหญ่ เสี่ยไป๋มองภูเขาเบื้องหน้าก่อนจะตัดสินใจพานายสาวและคณะเดินอ้อมไปอีกทาง หูเล็กกระดิกได้ยินเสียงลมและขนเริ่มสะบัดไหว

      มีลม.. แสดงว่าต้องมีทางผ่าน!

     “หง.. ไม่สิ” นางตั้งใจจะให้หงอี้บินไปสำรวจข้างบน แต่เมื่อคิดว่ายังไม่ได้ฝึกมันให้ดีจึงเกรงว่าหงอี้จะเป็นอันตราย นางจึงลงจากม้าแล้วเดินสำรวจแทน

      มองซ้ายขวาไม่พบอะไรอันตราย นางจึงเดินตามลมเย็นไปโดยเกาะคลำกำแพงหินของภูเขาไปเรื่อยๆ มันเปียกแฉะไปด้วยพืชมอสที่ขึ้นจากความชื้น แม้จะไม่อยากจับแต่จำเป็นต้องทำเพื่อคลำหาทาง เผื่อๆนางจะโชคดีเจอทางผ่านลับออกไปจากเขานี้ได้!

      ครึก..

      เอ๊ะ? นี่มัน..น้ำแข็ง...? หรั่นซิ่นหลี่มองไปที่ปลายฝ่ามือตัวเองแล้วเห็นว่ามีจุดหนึ่งที่มอสนั้นกลายเป็นน้ำแข็ง เมื่อสังเหตุตามผนังหินไปเรื่อยๆก็พบว่าไม่ได้มีน้ำแข็งขึ้นที่จุดนั้นจุดเดียว แต่มันลามไปเป็นทางน้ำแข็ง! หรั่นซิ่นหลี่ไม่อาจจับผนังน้ำแข็งต่อไปได้เพราะมันดูดผิวนางจนเมื่อปล่อยมือออกมาทำให้แสบแดงไปทั้งฝ่ามือ

      หรั่นซิ่นหลี่เดินไปเรื่อยๆจนไม่มีผนังน้ำแข็งแล้วยืนนิ่งมองภาพเบื้องหน้าอย่างตะลึงงัน นางอ้าปากค้างและเบิกตาโพลงด้วยความประหลาดใจ เมื่อสิ่งที่ปรากฏตรงหน้านั้นคือรูขนาดใหญ่ที่คนเรียกกันว่า ‘ถ้ำ’ แต่มันไม่ใช่ถ้ำธรรมดา.. มีกลิ่นเย็นเป็นไอออกมาจากถ้ำ มิหนำซ้ำยังมีเกล็ดหิมะปลิวออกมาเป็นภาพสวยงามราวกับฤดูใบไม้ผลิในคืนสีขาว

      มันคือถ้ำเหมันต์!!!!!

     “..นี่มันอะไรกัน” หรั่นซิ่นหลี่มองปากถ้ำแล้วลังเลใจว่าจะเข้าไปดีไหม ก่อนจะตัดสินใจย่างเท้าเข้าไปเหยียบพื้นที่เต็มไปด้วยน้ำแข็ง สองเท้าก้าวอย่างระวังเพื่อไม่ให้ลื่นไปซะก่อน นางมองไปรอบๆก่อนจะหายใจทางปากเพราะไม่อาจสูดอากาศเข้าไปได้เต็มปอด

      แสบจมูก

     “ฮ้า..” ควันขาวพวยพุ่งออกมาจากปาก ริมฝีปากนางกลับคืนเป็นสีชาดแล้ว บัดนี้แก้มเริ่มมีสีจากเส้นเลือดฝอยเพราะความหนาวเย็นด้วย ใบหน้างามเงยหน้ามองเพดานถ้ำ ปรากฏหยาดน้ำค้างที่หยดมาจากหินงอกหินย้อย มันกลายสภาพเป็นแท่งน้ำแข็งแต่ยังคงมีน้ำไหลทีละหยดทีละน้อย

      ตัวนางทนต่อของสวยงามไม่ไหว สุดท้ายก็เอื้อมมือไปสัมพัสปลายหินที่ห้อยลงมาแล้วน้ำที่เคยหยดก็แห้งไป “อ้าว! ทำไมล่ะ!?” นางมองอย่างงุนงงก่อนจะตัดสินใจไม่จับต้องอะไรอีกแล้วเก็บสถานที่นี้ไว้ในความทรงจำ เผื่อสักวันจะแวะมาเยือนอีกครา..

      โฮก..

     “หะ..หือ” หรั่นซิ่นหลี่กำลังจะก้าวขาออกจากปากถ้ำ ฉับพลันได้ยินเสียงคำรามต่ำในลำคอ เมื่อหันไปก็พับกับสิ่งมีชีวิตมีขนตัวใหญ่กำลังยืนคล้ายคน ทว่ามือนั้นแผ่กรงเล็บยาวออกมาพร้อมปากใหญ่ที่ปรากฏฟันแหลมคมจนน่ากลัว มันมองมาที่นางตาเขม็งเป็นมันราวกับเจอเหยื่อ แล้วกระโจนเข้าใส่ร่างตรงหน้านั้นทันที!

     “กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!”

      หมี!!!!!!
      โครม!

      ร่างบางถูกสัตว์ร้ายกระโจนเข้าใส่จนล้มลงไปกระแทกกับพื้นน้ำแข็ง หมีตัวใหญ่ใช้อุ้งเท้าหน้าสองข้างคว้าหมับเข้าที่ศรีษะนางจนผมเผ้ากระเจิงไปหมด เล็บแหลมข่วนเสื้อผ้าและผิวกายนางจนขาดและเลือดไหล มันซ้ำรอยเดิมที่หรั่นซิ่นหลี่จิกตัวเองไว้ทำให้แผลถูกเปิดอีกครั้งแต่ลึกกว่าเดิม!

     “ฮี้!!!!!!!” (นายหญิง!!!!!!!) เสี่ยไป๋ได้ยินเสียงนางกรีดร้องจึงรีบวิ่งเข้ามาดูเห็นร่างคุ้นตากำลังถูกสัตว์ร้ายกดลงไปนอนกับพื้นน้ำแข้งและมีเลือดเปรอะไปตามพื้นวาววับเต็มไปหมดจนเป็นคราบแข็งจากไอเย็นในถ้ำ

     “ม๊อออออ!!!!!!” (พี่ไป๋ ข้าจัดการเอง!!!!!!!) ซือเอ๋อร์วิ่งแซงหน้าม้าหนุ่มเข้ามาแล้วพุ่งใส่ร่างขนสีดำจนกระเด็นไปไกลทันที แม้จะไมาได้ใช้แรงมานานแต่วัวสาวยังจำได้ดีว่ามันคือวัวกล้ามที่แข็งแรงตัวนึง!

      พรืดดด

      หมีใหญ่กระเด็นลื่นไปบนพื้นน้ำแข้ง มันใช้กรงเล็บจิกพื้นเพื่อไม่ให้ตัวเองขยับไปชนอะไรแล้วลุกขึ้นมามองพวกนางเขม็ง สายตานั้นเกรี้ยวกราดราวกับโกรธแค้นกันมาสิบชาติเห็นจะได้ มันมองมาแล้วอ้าปากกว้างก่อนจะแยกเขี้ยวเชิงขู่ ทันใดนั้นเสียงหมีคำรามก็ก้องเข้าโสตประสาทสี่ชีวิตอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก!

     “โฮกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!” มันแยกเขี้ยวโชว์ฟันเรียงสวยมิหนำซ้ำยังน้ำลายยืดอีกต่างหาก หากแนะนำให้พี่ท่านไปแปรงฟันเสียบ้างจะเสียมารยาทไหม?

     “โฮกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!”

     “...” เมื่อยปากมั้ย? หลอดลมอักเสบหรือยัง? เจ็บคอหรือไม่?

     “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

     “...”ปากเหม็นนะเรา

     “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

      ผึง!

      ไม่ใช่เสียงอื่นใด.. เสียงเส้นความอดทนข้าขาดผึงเอง!! “โว้ยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” หรั่นซิ่นหลี่กำลังหงุดหงิดที่ชุดตัวโปรดนั้นขาดวิ่น มิหนำซ้ำยังจะมาเพิ่มสภาพนางให้อดสูมากกว่าเดิมอีกได้หมดความอดทนลงแล้ว

      หน็อย… “นี่!! รู้มั้ยว่ากว่าข้าจะไปเจอชุดที่ถูกใจมันยากลำบากแค่ไหนหา!?!?!? เจ้าคิดว่าเสื้อผ้ามันงอกออกมาจากขนแข็งๆของเจ้าได้หรออย่างไร!?!?!” ไม่มีอะไรน่าโมโหไปกว่าการดูถูกศักดิ์ศรีของสตรี!

     “.....” เจ้าหมีมองมาที่นางด้วยสายตาอยากจะบอกว่า ‘ข้าไม่สนใจ’

     “มีปัญญาหาเงินมาคืนข้ามั้ย!?!?!? ไม่!!! ต้องการอะไรทำไมไม่พูดไม่จากันดีๆ? ทำไมต้องกระโจนเข้าใส่ข้า? คิดว่าเผ่าพันธุ์ตัวเองเล็กมากขนาดที่กระต่ายยังต้องยกธงขาวรึอย่างไร!?!?!? คิดว่าตัวเองน่ารักมากเหรอถึงได้แปลงร่างข้ามสายพันธุ์ได้น่ะหาาาาา…. ข้าชักจะรำคาญแล้วล่ะ.. ต้องการอะไรก็พูดมาเลยดีกว่า!”

     “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” (ข้าก็รำคาญเจ้าเหมือนกัน!)

     “บอกว่ารำคาญยังไงเล่าไอ่เจ้าสิ่งมีชีวิตมีขนเดินได้!!!!!!!!!!!!!!!”

     “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” (ไอ่เจ้ามนุษย์ตัวเท่าไม้จิ้มฟัน!)

     “เลิกร้องโฮกๆๆ สักทีได้มั้ย ปากเจ้าไม่ได้มีไม้หอมลอยออกมานะว้อยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

     “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” (กล้าดียังไงมาว่ากลิ่นปากข้า!)

     “จะ..!” นางกำลังจะพูดต่อแต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า.. “ลืมไป เจ้าเป็นหมี”

     “โฮกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” (เออสิวะ!!!!!!)

     “หุบปากนะไอ้เจ้าตัวฟันเหลือง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

     “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” (ไอ่มนุษย์ผิวผือก!!!!!!!)

      ยืนทะเลาะกับหมีไปมาทำเอานางต้องยกมือขึ้นมากุมขมับ “....โอ๊ย ข้าล่ะกลุ้ม”

     “แฮ่…” (ยัง.. ยังไม่ไปอีก…)

     “เอ๊ะ! ไม่ต้องไล่! ไปล่ะ!!!” หรั่นซิ่นหลี่มองเจ้าหมีอาละวาด คิดว่ามันคงอาศัยอยู่แถวนี้แล้วเกิดหวงที่จึงเข้ามาทำร้ายนาง หญิงสาวตะคอกเสียงก่อนจะจัดแจงตัวเองแล้วลุกขึ้นยืน นางเดินไปหาสามสหายแล้วค่อยๆพากันออกไปเพราะพื้นถ้ำยั้นลื่นจากน้ำแข็ง

     “โฮกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” (อย่ากลับมาอีกนะโว้ยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

     “ม๊อออออออ!!!!!!!!!!!!!” (ไม่กลับมาหรอกย่ะ ไอ่เจ้าหมีปากเหม็นฟันเหลืองขนแข็ง!!!!!!!!!!!!!) ไม่รู้ซือเอ๋อร์ได้ยินอะไรเข้า ก่อนจะออกจากถ้ำมันหันกลับไปมองเจ้าหมีแล้วร้องใส่เสียงดัง ก่อนจะเดินจากไปพร้อมนายสาวและสหายร่วมทาง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 -25 ความหิว -12 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin -25
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
โพสต์ 2018-2-28 22:04:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-28 22:20

เพราะใครละ

      " แม้จะเป็นฤดูใบไม้ผลิแต่ที่นี่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นถึงด้านใน มีหินงอกย้อยจากน้ำแข็งวิววับสวยงาม เป็นที่ๆเต็มไปด้วยสเน่ห์ของความหนาวเย็น "
เจี๋ยเฟยพูดพร้อมทั้งชี้โบ้ชี้เบไปยังจุดต่างๆ ให้ซีเหวินดูทั้งสองยังคงขี่ม้าเข้าไปยังด้านในที่เริ่มไร้ซึ่งแสงสว่าง    ซีเหวินนำตะเกียงที่อยู่ในสัมภาระออกมาจุด
      " ท่านเจี๋ยเฟย จะพล่ามอีกนานไหมคะ ?   เป็นเพราะใครกันละพวกเราถึงหลงทางหะ !!!!!! "   ซีเหวินที่ถือตะเกียงทำตาดุใส่ เจี๋ยเฟยที่ยิ้มแหยๆมองมาทางนางราวกับจะบอกว่าขอโทษ   


      ครึ่งชั่วโมงก่อน
      ระหว่างทางไปหมู่บ้านเฟิ่งฟู
      "  นี่ก็กลางวันแล้ว  พวกเราพักกันก่อนเถอะ "   เจี๋ยเฟยหยุดม้า และลงมานั่งตรงโขดหินริมแม่น้ำ  ซีเหวินเองก็ลงจากม้าด้วยความกระหายจึงหยิบน้ำดื่มขึ้นมาดื่ม     เจี๋ยเฟยมองไปพบบางอย่างที่ดิน แล้วใช้มือหยิบมันขึ้นมา    " ซีเหวิน ข้าเห็นเจ้าฆ่าคนไม่กลัวเลือดเลย ไม่กลัวศพบเลย ไม่กลัวอะไรบ้างเหรอ ? "  
     "  ที่ข้ากลัวก็มีอยู่เยอะนะ แต่ไม่บอกหรอกเพราะดูจากใบหน้ากวนๆของท่านแล้ว  ข้ารู้ว่าท่านเป็นพวกขี้แกล้ง "     ซีเหวินพูด ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บกระบอกน้ำเข้าไปในกระเป่าเก็บสัมภาระ     
     " แล้วถ้าอันนี้ละ เจ้ากลัวไหม "  เจี๋ยเฟยปาสิ่งมีชีวิตที่ตัวเล็กที่พึ่งพบเมื่อตะกี้ไปยังตัวตัวของซีเหวินที่กำลังหันหน้ามาทางเขา
     " ไหน ? "  ซีเหวินมองสิ่งที่เจี๋ยเฟยปามาทางตนแวบหนึ่ง  " กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด "
      ซีเหวินร้องตะโกนสุดเสียงทว่าสิ่งๆนั้นขดเป็นตัวกลมเข้าไปอยู่ในรองเท้าของนาง  " ไอ้ท่านเจี๋ยเฟย เอามันไปๆ เอามันไป เอามันไปไกล "   
      ' ซีเหวินกลัวกิ้งกือนี่เอง '  เจี๋ยเฟยหัวเราะร่า  เขามองซีเหวินที่หน้ากลัวจนหน้าแดงจนน้ำตาเล็ดออกมา   
      " พูดสิว่า  ท่านเจี๋ยเฟยสุดหล่อพ่อรวยดีเลิศประเสริฐศรี ใจดีราวกับเทวดา สาวทิศใดๆก็ต่างพากันมาหลง กรุณาช่วยเอาออกไปให้หน่อยสิเจ้าคะ  จากนี้ไปจะไม่ดีดมะกอกใส่หน้าผากท่านแล้วเจ้าคะ  ก่อนสิ.......................................  เฮ้ย เฮ้ย "   เจี๋ยเฟยพุ่งเข้าไปรับร่างของซีเหวินที่กลัวจนสลบ
      "  ซีเหวินทำใจดีๆไว้  ข้าขอโทษ  ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกลัวขนาดนี้ "   เจี๋ยเฟยเขย่าตัวซีเหวินเบาๆ เรียกให้นางฟื้น
      หลังจากนั้นไม่นานเวลาก็ผ่านไปครู่ใหญ่ จนเป็นช่วงบ่าย  แม้ซีเหวินจะตื่นและ รู้สึกตัวแล้วก็ตามแต่นางก็แกล้งหลับต่อ  ส่วนเจี่ยเฟยที่เห็นว่าเป็นเวลากลางวันแล้วถ้าไม่รีบจะไปไม่ถึงหมู่บ้านจึงอุ้มร่างซีเหวินไปไว้บนม้าของนางแล้วค่อยๆ ขี่ม้าและลากม้าของซีเหวินเดินทางต่อไป โดยไม่รีบนักเพื่อไม่ให้ซีเหวินที่นอนอยู่บนม้าตกจากม้า
      " ข้าขอโทษใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะกลัวกิ้งกือขนาดนั้นกันเล่า   เจ้าเคยมีความหลังไม่ดีเกี่ยวกับมันเหรอ "  เจี๋ยเฟยหันหน้ามาถามซีเหวิน
" ............... "  ไอ้นั่นมันตัวอะไรกันอะ?
" ไม่เห็นต้องงอนจนไม่ตอบคำถามกันเลยนี่ "   เจี๋ยเฟยหันมองไปยังทางด้านที่นางมอง
      เบื้องหน้าของคนทั้งสองคือซากศพของหมีตัวใหญ่ที่นอนอยู่ และข้างๆลำตัวของมันคือลูกหมีตัวเล็กๆที่แสนจะน่ารัก

@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -8 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
โพสต์ 2018-2-28 23:14:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-28 23:16

หลง

      " ซีเหวิน ระวัง "  เจี๋ยเฟยเตือนซีเหวินที่พรวดพราดลงจากม้าและ ตรงข้าไปหาลูกหมี    ลูกหมีมันตัวเล็กสีขาวปุยแต่ท่าทางโทรมเหมือนไม่ได้กินอาหารมาสองสามวัน
      " โฮกกกก โฮกกกกกกกกก "  ลูกหมีร้องคำรามแววตาของมันดูหวาดกลัวเล็กน้อย เมื่อเห็นทั้งสอง
     "  ท่านดูเจ้านี่สิคะ น่ารักน่าชังอะไรปานนี้ "  นางพุ่งตัวเข้าไปกอดเจ้าหมีที่กำลังตั้งท่าจะวิ่งหนี  เมื่อซีเหวินกอดมันมันพยายามข่วนนางทว่าเล็บมันไม่ยาว และไม่แหลมคมมากเวลามันแกว่งแขนไปมาจึงไม่ทำให้ซีเหวินได้รับบาดเจ็บ    ซีเหวินมองลูกหมีสี่ขาวที่อยู่ตรงหน้าพลางลูบหัวมันหลายต่อหลายครั้ง  
    "  เจ้าไม่มีแม่แล้ว  แล้วก็ท่าทางจะหิวมากเลยนะ งั้นตั้งแต่วันนี้ข้าจะเป็นแม่ให้กับแกเอง  ชื่ออะไรดีน้า "   ซีเหวินพูดกับมันแล้วทำหน้าครุ่นคิด
    " ................................ "   มองดูแล้วเจ้าตัวนี้ขนดูเยอะกว่าแม่มันที่นอนตายอีกนะ แต่ขนมันดูนุ่มกว่าเยอะผิดกันเลยแฮะ ให้มันชื่อปุยปุยดีไหมน้า
    " ................................ "  แต่เจ้านี่มันดูขี้เล่นมากเลย ให้มันชื่อเจี๋ยเฟยดีไหม
     ในเวลาเดียวกันกับที่ซีเหวินกำลังคิดชื่อของหมีตัวสีขาวอยู่นั้น  เจี๋ยเฟยก็มองนางและลูกหมีจากบนม้าเช่นกัน เขากำลังคิดว่าทำไมลูกหมีถึงมีชีวิตได้จนถึงตอนนี้ หรือเพราะแม่มันเพิ่งตายไม่นาน และถ้าตายไม่นานละก็มันถูกอะไรฆ่ากันละ
     เจี๋ยเฟยลงจากม้าแล้วเดินไปยังศพของแม่หมีที่ห่างจากซีเหวินไปไม่ไกล ศพของมันเหมือนถูกอะไรบางอย่างทำร้าย มีรอยดาบที่เกิดจากการแทงนับไม่ถ้วนหลายต่อหลายครั้ง  และนอกจากนี้ศพของมันไร้ซึ่งขน
    "......................."  เจ้านี่น่าจะถูกฆ่าเอาขนไปทำเสื้อผ้าแน่เลย คงเป็นฝีมือชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ กับถ้ำนี้ไม่ก็นักเดินทางละมั้ง
    " โฮกกกกกกกกกกกก "  ( ปล่อยได้ยังอะ เค้าหิวข้าว )
     ลูกหมีเริ่มชินกับซีเหวินเล็กน้อยตาของมันมองตรงไปยังนาง  มันเอามือแปะไปที่หน้าของนางเบาๆ สองสามที     ซีเหวินหันไปคุยกับเจี๋ยเฟยที่กำลังเดินมาทางตรงโดยในมือนางยังกอดลุกหมีไม่ปล่อย   " ท่านเจี๋ยเฟย  ข้าจะตั้งชื่อมันว่าอะไรดีคะ "
     "  กิ้งกือละเป็นไง "  เจี๋ยเฟยที่มาถึงทั้งสองก้มตัวลง ก่อนจะยิ้มกวนๆให้ซีเหวิน
     "  เหอะ นั้นชื่อหลงเป็นไงละคะ จอมยุทธ์หลงทาง "  ซีเหวินกวนกลับ
      " โฮกกกกกกกกกกกก "  ( ปล่อยเค้าได้แล้ว เค้าหิวข้าว )
     " หึ  ดูเหมือนเจ้านี่มันจะชอบชื่อนี้นะ  ข้าว่าชื่อหลงก็ไม่เห็นจะแย่ตรงไหนเลย "  เจี๋ยเฟยเอามันออกจากอ้อมกอดของซีเหวิน และชูตัวมันขึ้นมา  " ข้าว่าเจ้านี่มันน่าจะเป็นตัวผู้แหละ "   เจี๋ยเฟยพูดขึ้น
     ".........."  ซีเหวินหน้าแดง  นางลุกขึ้นพร้อมเอาลูกหมีออกมาจากมือเจี๋ยเฟย  และกอดมันแน่น    " จากวันนี้ไปเจ้าชื่อหลงนะ หลงน้อย "  ซีเหวินกอดมันแน่นขึ้นและเดินไปขี่หลังซงเฉียง  " ซงเฉียงเจ้ามีเพื่อนใหม่แล้ว เพื่อนเจ้าชื่อหลงจากนี้ก็อยู่กันไปนานๆนะ"   ซีเหวินพูดจบก็ขี่ซงเฉียงพาหลงออกไปจากถ้ำอย่างรวดเร็ว
    " เฮ้ยยยยย  ซีเหวิน   เจ้ารอข้าด้วยสิ  " เจี๋ยเฟยรีบกระโดดขึ้นมาและขี่ตามนางไปติดๆ
   

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -18 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111

157

กระทู้

1062

โพสต์

138

เครดิต

เงินตำลึง
735
ดีนาเรียส
176
ความหิว
80
แต้มวาสนา
0

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
151
ความชั่ว
0
ความโหด
0
STR
0+0
INT
0+0
POL
0+0
Qi
0+0
CHA
0+0
โพสต์ 2018-5-26 19:55:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-5-27 00:12

เส้นทางสู่การเป็นเถ้าแก่หอโคมเขียว ( 15 )
ก่อร่างสร้างตัว  ( 10 )

     เมื่อเข้าสู่เขตเมืองหย่งอันใกล้ภูเขาที่คุ้นทางดี ฟันขาวกระทบสั่นด้วยความหนาวจากลมที่พัดผ่านออกมาจากถ้ำเหมันต์สี่ฤดู หรั่นซิ่นหลี่ลัดเลาะผ่านป่าไปเรื่อยๆจนเจอถ้ำที่ว่า นางจำได้ว่าทะเลาะกับหมีตัวหนึ่งที่นี่ และที่กลับมาก็เพื่อจะมาคลายความสงสัยว่าถ้ำแห่งนี้สามารถทะลุไปอีกฝั่งได้ไหม? หรั่นซิ่นหลี่ให้พวกตัวและคนอื่นๆอยู่ข้างนอกไปแล้วเข้าไปข้างในคนเดียว

     "แฮ่..." (มนุษย์ เจ้าอีกแล้วเรอะ)

     "หมี เจ้าอีกแล้วรึ" ทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำท่าจะเข้ามาตะปบ นางก็โยนปลาเข้าไปทันที "ข้ามาดี แค่จะมาดูว่าถ้ำนี้ทะลุไปได้ไหมเท่านั้นเอง"

     "ฮื่อ..." มันร้องฮือในคอแล้วคาบปลาไปกิน ยอมให้คนสำรวจถ้ำแต่โดยดี
     
      หรั่นซิ่นหลี่เองก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้เจ้าหมีทีี่ทะเลาะกันวานก่อนจึงได้เงียบหง็อย นางเดินเข้าไปใกล้ร่างขนฟูแล้วมองดูรอบๆก็พบว่ามันได้รับบาดเจ็บที่เท้าขวา "เจ้ามีแผลนี่ โดนกับดักมาหรือ?"

     "แฮ่!!!!!" (อย่ามายุ่ง!!)

     "ข้าจะทำแผลให้" นางไม่สนใจเสียงร้องขู่ของหมีตัวใหญ่ที่พร้อมจะงาบนางกลืนลงท้องไปได้ทุกเมื่อแล้วฉีกเสื้อตัวในของตนมาพันแผลที่ขาเจ้าหมีไว้ มันเงยหน้ามองนางแล้วนอนนิ่งๆอย่างไม่วางใจเท่าใดแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร

      เมื่อทำแผลเสร็จแล้วหรั่นซิ่นหลี่ก็เดินคลำทางเข้าไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่นางเผลอลื่นเกือบหล่นลงไปที่เหวข้างล่าง โชคยังดีที่เจ้าหมีงาบคอเสื้อนางไว้แล้วดึงออกมาได้ทัน "โฮก!!!" (ไม่รู้จักระวังเล้ย!)

     "ขอบคุณ" นางเอื้อมมือไปหมายจะสัมพัสขนหยาบ แต่มันกลับชักเท้าคู่หน้าหนีนางไปมุมถ้ำ หรั่นซิ่นหลี่เห็นดังนั้นก็วางปลาไว้ให้อีกตัวหนึ่งก่อนจะเดินออกมาเพราะไม่อยากรบกวนมันอีก

      เดินออกมาจนเห็นคนทั้งสองและสัตว์ทั้งสามรออยู่ หลี่ถิงกับปิงเยว่ร้องลั่นเมื่อเห็นเจ้าสิ่งมีชีวิตขนปุกปุยข้างหลังนายหญิงตน "นายหญิงเจ้าคะ มีหมีอยู่ข้างหลังท่าน!!!!" นางจึงหันไปมองก็พบกับเจ้าตัวเมื่อครู่พร้อมปลาในปาก..

     "อะไร?"
     
     "ฮื่อ" (เจ้ามันซุ่มซ่าม ปล่อยไว้คนเดียวไม่ได้) มันมองนางแล้วเดินนำทางทั้งหมดไป

     "อยากอยู่กับข้าก็บอกดีๆก็ได้ อ้อ ไม่ต้องห่วงนะปิงเยว่ หลี่ถิง หมีตัวนี้เป็นสหายข้าเอง" นางพูดเสียงดังจงให้ให้เจ้าหมีได้ยินก่อนจะหันไปกล่าวกับเด็กสาวทั้งสอง หูขนปุยสะดุดคำว่า 'สหาย' ขยับดุกดิกไปมาเล็กน้อยราวกับสุนัขก่อนจะเดินนำทางไปอย่างยินดี แม้เด็กสาวทั้งสองจะยังไม่วางใจ แต่เมื่อเห็นนายหญิงตนสามารถเดินขนาบข้างเจ้าขนฟูได้ก็ค่อยผ่อนเกร็งลงแล้วตามพวกเขาไป

@Admin @STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +2 ดีนาเรียส +300 ความหิว -18 แต้มวาสนา +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
โพสต์ 2018-10-17 11:37:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2018-10-17 18:13

ถ้าเราเหนื่อยล้าไม่ต้องเข้าป่า 4




          รุ่งสาง…


          ชายหนุ่มลุกขึ้นตื่นอย่างสะลึมสะลือ ร่างกายหันบิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะล้มกายนอนต่อ


          ง่วง


          เขารู้สึกเหมือนตัวเองยังนอนไม่เพียงพอสักเท่าไหร่ ก่อนจะนอนเฉยๆลืมตามองในหัวก็ครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆมากมาย ชายหนุ่มชำเลืองมองเหล่าสหายที่ยังหลับกันอยู่ เมื่อคืนนี้หลังจากที่ผ่านทุ่งดอกทานตะวันทองแดง เจ๋อข่ายก็เสนอความคิดเห็นบอกให้เขาพักหาที่ค้างแรม เพราะเวลาล่วงเลยมาหลายยาม


         เส้าเทียนนอนพลิกตัวตะแคงพื้น เขารู้สึกเบื่อๆนะวันนี้ อยากจะนอนทั้งวัน


         แต่ถ้าให้นอนทั้งวันคงจะทำไม่ได้


         “....” นัยน์ตาสีดำคมกริบจ้องมองด้วยแววตาว่างเปล่า


         ไป๋เหยียนเฟยค่อยๆลุกขึ้น ก่อนจะหันมามองเส้าเทียนที่นอนลืมตาอยู่ แวมไพร์อายุมากกว่าหมื่นปีขมวดคิ้ว “เจ้าตื่นแล้ว เหตุใดถึงยังนอนอยู่อย่างงั้น”


         เส้าเทียนเหลือบมองไป๋เหยียนเฟยที่มาถามคำถามนี้ใส่เขา ตื่นแล้ว แต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปลุกใคร…. คนกำลังขี้เกียจอยู่


         “ข้าขี้เกียจน่ะ” เส้าเทียนตอบเสียงราบเรียบ


         “ขี้เกียจ? เจ้าหมายความว่าอันใด ขี้เกียจลุก ขี้เกียจตื่นอย่างงั้นรึ” ไป๋เหยียนเฟยเลิกคิ้วถาม เพราะเขาไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่สหายมนุษย์อย่างเส้าเทียนบอก


         “ก็ประมาณนั้นๆ” เส้าเทียนนอนตอบอีกครั้ง เขายังไม่อยากที่จะลุก


          “อ่อ เป็นเช่นนั้นเองๆ” ไป๋เหยียนเฟยพยักหน้าเบาๆเมื่อตัวเองเข้าใจ


".....อืม"


17/JX002/6 @Admin 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 +35 ความหิว -62 แต้มวาสนา +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 35 -62 + 30

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
โพสต์ 2018-10-17 12:08:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2018-10-17 18:14

ถ้าเราเหนื่อยล้าไม่ต้องเข้าป่า 5



        

          “.....” เส้าเทียนเตรียมที่จะนอนหลับต่อ


         ตึงๆๆๆ!!!


         ร่างระหงของเจ๋อข่ายค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะตบขึ้นปลุกเหล่าสหาย จวินจื่อยังไม่ตื่นก็ไม่แปลก… แต่เส้าเทียนยังไม่ตื่นนี่ เอิ่มมม


         “ตื่นๆๆๆ” เสียงหวานตะโกนกรอกหูใส่ร่างสูงที่นอน(?)อยู่


         “.....” ลืมตาขมวดคิ้วมองหน้าเจ๋อข่าย ก่อนจะยันกายขึ้นมานั่ง


         ถ้ำที่นี่หนาว… ทำให้เส้าเทียนรู้สึกง่วงและขี้เกียจเป็นพิเศษ


          “ตื่นได้แล้ว” เสียงหวานตะโกนเรียกหวังจวินจื่อที่ยังนอนไม่ตื่นอยู่ มือเรียวบางเขย่าร่างเด็กหนุ่มที่พลิกตัวหนี


         “....” เส้าเทียนขมวดคิ้วหน้านิ่ง ตอนนี้เขาควรจะทำอะไรต่อ นอนต่อได้ไหม เขาขี้เกียจมากๆ อืมหรือจะรอเวลาให้ผ่านไป อย่างไร้ค่า


         หรือเขาจะออกไปจากถ้ำนี้ดี


        หวังจวินจื่อหาว… นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองเจ๋อข่ายที่มาปลุกพร้อมทั้งเขย่า เด็กหนุ่มเป็นคนที่ตื่นยาก ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะต้องปลุกขนาดนี้ เขามองร่างสูงที่นั่งหน้าตาเหม่อลอยอยู่ ก่อนจะหันไปถาม “พี่โจว พี่หวงเขาเป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ”


         ร่างระหงหันมองเส้าเทียนก่อนจะตอบเด็กหนุ่ม “ไม่รู้สิ ข้าก็เห็นเส้าเทียนเป็นเยี่ยงนี้ตั้งแต่ตื่นนอนแล้ว” เสียงหวานตอบอย่างสบายๆ


          “.....” นั่งเหม่อต่อ


         เส้าเทียนได้ยินเสียงสหายของเขาที่เอ่ยพาดพิงมาที่ตนเอง เพราะเวลาอยู่ในถ้ำก็จะได้ยินเสียงสะท้อน และเขาเป็นประเภทหูดีเสียด้วย


          “เฮ้อ!”



17/JX002/7 @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 ความหิว -14 แต้มวาสนา +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 -14 + 30

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
โพสต์ 2018-10-17 12:57:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2018-10-17 18:21

ถ้าเราเหนื่อยล้าไม่ต้องเข้าป่า 6



        สุดท้ายเส้าเทียนก็จัดการเรียกสติตัวเองได้ จากที่ตัวเองนั่งเหม่อมาหลายยาม

ชายหนุ่มลูบผนังถ้ำที่เหยือกเย็นเชียบ ด้วยสีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆแสดงออกมา

หนาวชิบ... เขามานอนค้างแรมอยู่ในถ้ำเย็นเยี่ยงนี้ได้อย่างไรคงเป็นเพราะเมื่อคืนคงจะง่วงมาก

พอมารู้สึกตัวตอนนี้ ก็หนาวจนตัวสั่น

          “วันนี้พวกเราจะไปไหนกันต่อดี” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยใบหน้าสดใส มือเรียวบางเกล้ามัดผมที่ยาวของตัวเอง “ไปหาอะไรทานที่โรงเตี๊ยมกันไหม ไม่ได้เข้าแวะโรงเตี๊ยมมานานแล้ว”


          “โรงเตี๊ยมอย่างงั้นรึ” เส้าเทียนเลิกคิ้วถาม “แถวนี้มีโรงเตี๊ยม...ใช่ไหม” ร่างสูงขมวดคิ้วพลางถอนหายใจเสียงดังจะต้องเสียเงินอีกแล้ว


          ชายหนุ่มหยิบชิ้นเนื้อสัตว์ที่ล่ามาได้เมื่อวานนี้ โยนให้เยี่ยอวี่เซิงฝาน ที่อยู่ข้างๆหย่งฟาง เขาชอบเล่นกับหมาป่าขนสีขาวตัวนี้ เพราะกว่ามันจะเชื่องกับเส้าเทียนก็เล่นเอาเขาเหนื่อยกันเลยทีเดียว หมาป่าขนสีขาวเข้ามาคลอเคลียร่างสูง


         “เหมือนข้าจะเคยได้ยินนะ...ชื่อโรงเตี้ยมหยางสุ้ย” เสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางครุ่นคิดว่าแถวนี้มีโรงเตี๊ยมตรงไหนบ้าง “โรงเตี้ยมหยางสุ้ยอยู่ในเมืองหย่งอัน ข้าไม่เคยไปหรอก แต่เคยได้ชื่อ”


         “....อืม” เส้าเทียนพยักหน้ารับฟังในสิ่งที่สหายกล่าว โรงเตี้ยมหยางสุ้ยอยู่ในเมืองหย่งอัน… ก็ดีอยู่ใกล้ๆไม่ไกล ไม่ต้องเดินทางข้ามเมือง เพราะเขาก็รู้สึกค่อนข้างที่จะหิวข้าวแล้วหละ


"....." เด็กหนุ่มฟังเงียบๆ


         “จะไปกันเลยไหม” เจ๋อข่ายกล่าวถาม “ข้าหิวข้าวแล้ว อยากดื่มสุราให้ชุ่มคออีกด้วย”


        “อืมได้” ร่างสูงขึ้นฮั่นเสียทองก่อนจะให้สหายของตนขึ้นมาด้วย แล้วจึงออกเดินทางไปหาอาหารรับประทานเป็นมื้อแรก




17/JX002/8 @Admin 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 +35 ความหิว -18 แต้มวาสนา +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 35 -18 + 30

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
โพสต์ 2019-7-23 23:44:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[แวะพักที่ถ้ำเหมันต์]

      หลังแวะพักกันที่เจียงดจวจางฝูและเมิ่งจื่อเหยาก็ออกเดินทางกันต่อโดยมุ่งหน้าไปยังเมืองหย่งอันและยังยึดเส้นการเดินทางของเธอคือการเดินเลี่ยงเมืองใหญ่และใช้เส้นทางเลี่ยงเมืองในการเดินทางเพื่อให้เจ้าพวกสัตว์เลี้ยงของเธอนั้นได้วิ่งเล่นกันอย่างเต็มที่ และเธอก็จะได้ไม่ต้องมาค่อยระวังคนนู่นคนนี่จะเห้นหนาด้วยนั้นเอง แต่ก้ดันมีอีกคนที่ไม่ชอบและออกจากบ่นหน่อยก็คือเมิ่งจื่อเหยา

     “ทำไมถึงเดินอ้อมเมืองละ เดินผ่านเมืองไปตรงๆไม่เร็วกว่าหรือ”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยบอกหลังจากที่ตอนนี้ย้ายตัวเองจากบนหลังม้าไปเดินจูงม้าให้แก่จางฝูแล้วทำให้ในยามนี้จางฝูสามารถนั่งพักได้สบายๆแล้วหยิบเอาเจ้าไข่สีม่วงใบยักา์ของเธอขึ้นมากอดลูบเอาไว้พรางมองดูเจ้าสัตว์เลี้ยงของเธอววิ่งไล่เล่นกัน

      “ข้าไม่ค่อยชอบเข้าเมือง คนมันเยอะวุ่นวาย”จางฝเอ่ยก่อนจะยกมือขึ้นเลิ่กผ้าจากหมวกไผ่ขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองดูวิวทิวทัศน์ที่ตอนนี้ดูเหมือนเวลาจะล่วงเลยมาจนช่วงเย็นมากแล้วและพวกเธอควรจะหาที่พักได้เสียที ก่อนที่จะปิดผ้าลงมาคลลุมหน้าเช่นเดิม

       “เจ้าทำตัวอย่างกับถูกคนตามล่าอยู่อย่างนั้นละ”

        “ก็จะเรียกว่าแบบนั้นก็ไม่ผิด ใช่ข้ามีค่าหัว อยากจับข้าไปขึ้นเงินไหมละ ตั้งแสนชั่งเลยนะ”จางฝูเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เล่นก่อนจะเหลือบสายตามองไปยังเมิ่งจื่อเหยาที่หันมาอ้าปากค้างๆ ทำปากพะงาบบๆมองเธอ

       “ปะ...ไปทำอะไรมาถึงโดนขนาดนั้น”

      “ก็ไปขัดขาใครไว้เยอะ  จนเขาหมั่นไส้เอากระมัง”จางฝูเอ่ยก่อนจะเหลือบสายตามองไปรอบเมื่อสัมผัสได้ว่าบริเวณแถวๆนี้นั้นอากาสมันเย้นขึ้นแปลกๆก่อนที่สาเหตุของเจ้าอากาสเย็นนั้นจะปรากฎเมื่อเส้นทางที่เธอใช้เดินทางผ่านนั้นมันมาหยุดอยู่ที่ถ้ำน้ำแข็งแห่งหนึ่งที่แผ่ไอเย็นออกมา “คืนนี้เราพักที่นั้นเถอะ”

       “จะบ้าหรือในนั้นมันหนาวออก เข้าไปพักเช้ามาคงได้แข็งตายใครจะกล้าเข้า”มิ่งจื่อเหยาที่หันมองไปตามทางที่จางฝูชี้แล้วก็ได้แต่ส่ายหัวปฎิเสธอย่างไม่คิดชีวิต ต่อให้ตายเขาก็จะไม่นอนในนั้นเด็ดขาด

      “ก็เพราะมันไม่น่าจะมีคนเข้าไปไง ถึงได้เลยนอน งั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ นอนตากน้ำค้างไปแล้วกัน”จางฝูเอ่ยก่อนเธอกระโดดลงจากหลังมาแล้วเดินไปหยิบเอากิ่งไม้แถวๆนั้นไปจุดไฟทำเป็นกองเพลิงให้ความอบอุ่นแก่ตัวเธอยามนอนพัก ส่วนทางเมิ่งจื่อเหยาเมื่อเห็นก็ได้แต่ก้มหน้าแล้วเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือกอย่างน้อนอนในที่เย็นๆคงดีกว่านอนตากน้ำค้างหัวเปียกเป็นไหนๆ

      เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินตามเข้ามาจางฝูก็เพียงแต่ลอบยิ้มออกมาก่อนเธอจะเดินไปหยิบเอาอาหารแห้งที่มีขึ้นมาปรุงอาหารอย่างง่ายๆให้แก่ของตัวเธอและของเมิ่งที่ทำหน้าที่ปูที่หลับที่นอนและล่ามเชื้อเจ้าชิงชาและให้อาหารพวกสัตว์เลี้ยงของหญิงสาวอยุ่นั้นเอง เรียกได้ว่ามีประโยชน์อยู่ใช่ย่อย จนเมื่ออาหารถูกปรุงเสร็จเจ้าตัวถึงยอมเดินกลับมานั่งข้างๆกองไฟเพื่อทานอาหารกับเธอ

    “นึกว่าจะไม่เข้ามาพักเสียแล้ว”

    “ข้าไม่อยากนอนหัวเปียกน้ำค้างนี่”เมิงจื่อเหยากล่าใบหน้าบูดก่อนจะก้มลงซดน้ำซุปในชามโดยมีจางฝูหันมองดุยิ้มก่อนที่เธอจะเริ่มกินในส่วนของตัวเองบ้างก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนนั้นจะพากันแยกย้ายไปนอนตามมุมของถ้ำเหมันต์แห่งนี้เพื่อรอเวลาช่วงเช้าวันใหม่ที่จะมาถึงเพื่อที่พวกเขาจะได้ออกเดินทากันต่อเพื่อไปยังจุดหมายของนางเสียมี



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 ความโหด โพสต์ 2019-7-24 00:08
คุณได้รับ +42 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-7-24 00:07

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +35 ความหิว -36 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มุกพณาหวาซวี
หน้ากากอาร์มอร์
ปลอกแขนเฟย์อี๋
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
Brynhildr Norns
ทำเนียบบุปผา
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
กำไลเทพีไอซิส
ผีผาหยินหยู
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x36
x30
x30
x30
x30
x1
x1
x30
x60
โพสต์ 2019-7-24 01:22:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ผนังถ้ำประหลาด]

     เมื่อยาวเช้ามาจางฝูก็ตื่นขึ้นมาในสภาพที่เรียกว่าเช่นไรดี เพราะตอนที่หลับดันหัวตกจากผ้ารองหัวนอนซบไปกับพื้นน้ำแข็งเย็นจนยามนี้หน้าเธอมันชาดิกเสียจนแทบไม่มีความรุ้สึก ของเธอนั้นจัดว่าแย่แล้วแต่เหมือนจะมีคนหนักกว่าเมื่อหันไปทางเมิ่งจื่อเหยาและเห็นชายหนุ่มนอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้นพร้อมน้ำลายไหลย้อยออกมาและเเข็งเพราะไอเย็นจากภายในถ้ำจนหน้าของชายหนุ่มติดอยู่ที่พื้นน้ำแข็งจนลุกไม่ได้เสียอย่างนั้น


     “คิก..ฮ่าๆๆ อาเมิ่งเจ้า  เจ้าหน้าติด ฮ่าๆๆๆ”จางฝูหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่กลัวหมดสวยหรือเสียมารยาทกุลสตรีฮั่น ส่วนคนโดนหัวได้แต่นอนหน้าคว่ำส่งเสียงอู้อี้ออกมาอย่างลำบากและพยายามที่จะดึงหน้าที่ติดอยู่กับพื้นของตัวเองออก แต่ก้เหมือนว่ามันจะไร้ผลจึงทำได้นอนนิ่งๆรอหญิงสาวไปช่วยแต่กว่าที่จางฝูจะหยุดหัวเราะแล้วเอาน้ำอุ่นมาช่วนเทลานไปที่พื้นเพื่อให้แก้มของชายหนุ่มที่ติดอยู่ออกก็กินเวลาไปเกือบครึ่งเค่อเช่นกัน


     “โอ้ย.......หน้าอันหล่อเลาของข้าชาจนแถบไม่รู้สึกแล้ว”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นลูบแก้มของตัวเองที่แดงเถือกเพราะโดนน้ำแข้งกัด ก่อนจะจางฝูจะขยับเอาไปหาใกล้แล้วเอาผงยาที่จู่เว่ยเคยให้เธอเอาไว้มาค่อยป้ายทาให้อย่างเบามือ


       “จะดูแลข้า ไหงให้ข้ามาดูแลเสียอย่างนั้น ท่านพ่อเฒ่ารู้คงได้แต่ถอนหายใจว่าลูกศิษย์เขาไม่เอาไหนแน่ๆ”จางฝูเอ่ยแล้วก็ถอนหายใจพรางส่ายหัวไปมาจนเมิ่งจื่อเหยาไปเเต่นั่งเบะปากมองอย่างไม่ชอบใจนักก่อนที่ชายหนุม่ร่างเล็กนั้นจะเดินแยกไปเก้บข้าวของเพื่อเตรียมที่จะออกเดินทางต่อโดยไม่สนหญิงสาวที่จ้องแต่จะแกล้งจะล้อตน จางฝูเมื่อเห้นเพียงยิ้มออกมาก่อนที่ัตัวเธอนั้นจะเเยกตัวไปจัดการเก็บกองไฟที่มอดไปแล้วและถือโอกาสหามุมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียหน่อยเพราะถึงอย่างไรเธอก้ชอบชุดสีเขียวมากกว่าชุดสีฟ้านี่อยุ่แล้วอีกทั้งตอนนี้เธอก้ไม่ได้อยุ่ในสำนักก้ไม่จำเป้นต้องใช่ชุดสำนัก


      “อาเมิ่ง ข้าไปเปลี่ยนชุดสักครู่นะ ไม่ต้องตามเข้ามา”จางฝูเอ่ยตะโกนบอกชยหนุ่มที่กำลังง่วงกับการเก้บที่นอนอยู่ ก่อนอีกฝ่ายจะตะโกนตอบกลับส่งมา จางฝูจึงเดินไปหยิบเอาชุดสีเขียวอ่อนตัวโปรดของเะออกมาแล้วเดินเข้าไปยังด้านในถ้ำเหมันตืเมื่อเห้นว่ามันน่าจะลึกพอแล้วจึงรีบจัดแจงถอดสุดและผ้าคลุมประจำสำนักออกก่อนจะเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดสีเขียวอ่อนที่มีแถบผ้าสีเขียวอ่อนเบาบางปิดคาดบริเวณไหล่ออกมาใส่ ก่อนจะก้มล้มพบเก้บชุดสำนักใส่ห่อผ้าเตรียมที่จะเดินออกไป เเต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะก้าวเทาเดินออกไปหูก้พลันได้ยินเสียงของบางอย่างลอยมาตามลมพาให้นางได้แต่ขมวดคิ้วรับฟังเสียงนั้นชัดๆอีกครั้ง


     ‘ที่รักมานี่สิ ที่รักมาหาข้า’


     “อาเมิ่ง เจ้าคิดจะแกล้งข้าคืนรึไร"จางฝูเอ่ยตะโกนถามออกไปเป้นเสียงสะท้อนดังไปทั้งถ้ำ แต่กลับมีเพียงความเงียบที่ตอบกลับเธอมา ก่อนที่เสียงประหลาดนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง


     ‘ที่รักมาหาข้า ข้าอยู่นี่ มาสิ ที่รักมาหาข้า’


       “อะ..อาเมิ่งข้าไม่เล่นนะ”จางฝูเอ่ยตะกุกตะกักก่อนที่เธอจะเดินตามเสียงไปก่อนจะพบว่าเสียงนั้นมันดังมาจากทางด้านในถ้ำเหมันต์ ทั้งที่เมิ่งจื่อเหยานั้นน่าจะเก้บของอยุ่ที่ด้านนอก ซึ่งหากว่าชายหนุ่มเดินเข้าไปด้านในเธอก้ต้องเห็นเขาสิ


      'ที่รักข้าอยู่นี่  มาหาข้าสิยอดรัก'


     แม้จะลังเลแต่สุดท้ายแล้วจางฝูก้เลือกที่จะลองเดินตามเสียงเรียกแปลกๆนั้นไป ก่อนเสียงนั้นจะเปลี่ยนไปกลายเป็นเสียงที่ดูว่าจะแปลกกว่าเดินอยุ่มากที่เดียว เสียมัเหมือนกับคนที่กำลังหินหรืออะไรบางอย่างตีกระทบกันเป็นจังหวะจนดังกังวาลไปทั่วทั้งถ้ำ น่าแปลกที่เมื่อคืนเธอไม่ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆเช่นนี้เลยทั้งๆที่เสียงมันค่อนข้างที่จะยังมาก  ยิ่งเธอเดินลึกเข้าปมากเท่าไหร่เสียงนั้นก้ยิ่งดังมากขึ้นเท่านั้น


    ป๊อกๆ เคร้งๆ

     ป๊อกๆ เคร้งๆ

     ป๊อกๆ เคร้งๆ

      หลังจากเดินตามเสียงมาไม่นาน เสียงแปลกๆนั้นก้นำเอาจางฝูนั้นเดินมาพบกับผนักหนขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งซึ่ง เมื่อเธอลองแนบหูฟังดูก้พบว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นมันดังมาจากหินก้องเบื้องหน้าเธอจริงนั้น ยิ่งสร้างความแปลกใจให้แก่หญิงสาวเป็นอย่างมาก จะเป็นไปได้ไหวว่านี่อาจจะเป็นกลไกแปลกๆแบบที่สำนักเธอมีบ้างก็ได้ ‘ที่ด้านหลังนี่อาจจะเป็นห้องลับอะไรสักอย่างก็ได้’


       ไม่รอบช้าจางฝูรีบสำรวจดูรอบๆเจ้าผนังหินเบื้องหน้าเพื่อดูว่ามันมีกลไกสำหรับเปิดซ่อนอยู่หรือไม่ มือเรียวบางของหญิงสาวกวาดจับไปทั่วทั้งบริเวณผนังหินก่อนที่ความน่าตกใจบางอย่างจะเกินขึ้นเมื่อจู่ๆมือของเะอที่วางแปะอยู่บนหน้าของผนังหินจู่ๆก่อนค่อยๆจมลงไปในหินราวกับว่าวางมืออยู่ในบ่อโคลนแล้วมันค่อยดูดมือของเธอลงไปช้า


     “เฮ้ยย!!!….”ด้วยความตกใจทำให้สัญชาติญาณการเอาตัวรอดทำให้ร่างกายของจางฝุนั้นรีบดึงมือของตัวเองกลับออกมา พร้อมกับดวงตาสีน้ำตาลที่ก้มมองดุมือของตัวเองว่ามีร่องรอยอาการบาดเจ้บอะไรหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ไม่พบอะไร


    “เอาไงเอากันลองดูก็ได้”จางฝุลองค่อยยื่นมือของตัวเองออกไปและวางลงบนแผ่นหินก่อนที่มันจะค่อยดูดเอามือของเธอเข้าไปอย่างช้าๆ และขาของเธอที่พาเอาร่างบางนั้นเดินก้าวผ่านผนังหินนั้นเข้าไปทั้งตัวจนหมด หลงเหลือไว้เพียงห่อเสื้อผ้าของนางที่เธอวางทิ้งเอาไว้และไอความหนาวเย็นภายในถ้ำที่พัดโผมไปมาราวพายุที่บ้าคลั่งก่อนที่มันจะค่อยเงียบสงบลงไปเพียงเท่านั้น พร้อมกับสียงแปลกประนั้นที่ก็ค่อยเลือนหายไปเช่นกัน ราวกับว่าก่อนหน้านี่มันไม่ได้มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย




@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-7-24 02:20
คุณได้รับ +42 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-7-24 02:20

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +35 ความหิว -14 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มุกพณาหวาซวี
หน้ากากอาร์มอร์
ปลอกแขนเฟย์อี๋
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
Brynhildr Norns
ทำเนียบบุปผา
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
กำไลเทพีไอซิส
ผีผาหยินหยู
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x36
x30
x30
x30
x30
x1
x1
x30
x60

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2022-6-28 10:13

ขึ้นไปด้านบน