ดู: 384|ตอบกลับ: 8

( นอกเมืองก่วงหลิน ) ป่าลู่หลิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-11 23:59:54 |โหมดอ่าน



ป่าลู่หลิน







{ นอกเมืองก่วนหลิน }









【 ป่าลู่หลิน 】


『 ความเงียบ คือ ความเงียบ 』


ป่าลู่หลิวตั้งอยู่นอกเมืองก่วงหลิน มีลักษณะเป็นป่าทึบชื้น ว่ากันว่าที่ป่าแห่งนี้มีกวางขาวตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันมีขนสีขาวงดงาม มีนายพรายหลายคนพยายามล่ามัมเพื่อนำไปขายแต่ก็ไม่มีใครสามารถหามันพบ ชาวบ้านเลยเชื่อกันว่ากลางขายคือเทพพิกษ์ป่า จากนั้นจึงตั้งชื่อที่นี่ว่า


'ป่าลู่หลิน' หรือ 'ป่ากวาง'


เพราะฉะนั้นก็เป็นป่าที่หลายๆคนที่เป็นนักหาของป่าและผลไม้ป่านั้นใฝ่หา.. แต่อย่าหวังว่าจะมีปลาทะเลมาเดินเล่นแถวนี้เชียวล่ะ เพราะไม่มีทางหรอก







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

137

กระทู้

1425

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773462
เงินตำลึง
1068213
ชื่อเสียง
69821
ความหิว
731

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6178
ความชั่ว
318
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-1-12 02:28:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เร่รอนไปทั่วเเผ่นดิน}
[จาง ฝู]
บทที่ 4 กวางสีขาว
       หลังจากนั่งเรือข้ามฝากจากเจียงหนานมายังก่วนหลิน ก็ปาไปเกือบมืด จางฝูเดินมาจะถงป่านอกเมืองแห่งหนึ่งของก่วนหลิน และเลือกใช้ป่าเเห่งนี้เป็นที่พักค้างแรมและค่อยออกเดินทางต่อในรุ่งเช้า

นับว่านานมากแล้วที่เธอไม่ได้มานอนกลางป่าแบบนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้ความคล่องแคล่วในการก่อกองไฟของเธอล้าช้าลงเลยแม้สักนิด มันคงกลายเป็นอีกสิ่งที่ฝังแน่นอยู่ในสายเลือดไปแล้วกระมัง


       “เอาละเสร็จสักทีนะ”หญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเอาพวกเนื้อตากแห้งที่ซื้อตุนมาออกมาย่างให้ตัวเองและลู่จิว ส่วนเฟยเทียนนั้นไม่มีอะไรลำบากเพราะในกระเป๋าที่มันคาดไว้เสมอนั้นมีผลไม้ของชอบของมันใส่ตุนไว้อย่างแน่นเอี้ยด


      ฟ่ออ(เสร็จรึยังเจ้านาย)ลู่จิวที่เลื้อยวนไปวนมารอบกองไฟ ดวงตาสีเขียวอมเหลืองของมันจ้องมองไปยังเนื้อไก่ของมันที่กำลังถูกพลิกไปมาในกองไฟอย่างใจร้อน


     “ฮะ ฮะใจเย็นลู่จิว” เธอยิ้มองท่าทางของงูตะกละขำๆก่อนจะพลิกไก่ไปมาอีกสองสามทีแล้วนำมาเป่าให้หายร้อนแล้ววางใส่ใบไม้ที่ทำความสะอาดแล้วให้ลู่จิว


     ทันทีที่เนื้อไก่ถูกวางลงมันก็รีบพุ่งไปกินอย่างหิวโหย จนจางฝูต้องเอ่ยกึ่งเตือนกึ่งล้อมันอย่างเป็นห่วง


    “ค่อยๆสิ ไปหิวมาจากไหน ข้าไม่ได้เลี้ยงเจ้าแบบอดๆอยากๆนะ”


     ฟ่ออ(ก็ข้าหิวนี่น่าเจ้านาย)ลู่จิวที่กลื่นเนื้อไก่ก้อนนึงลงไปแล้วร้องขึ้นมาหน่อยๆก่อนจะก้มลงกินต่อ


      “ติดคอไปข้าไม่ช่วยนะ”เธอเอ่ยยิ้มๆแล้วหยิบเอาเนื้อย่างของเธอมากินมั้ง เพียงไม่นานเนื้อย่างจำนวณสองไม้ก็อันตธานหายลงไปอยู่ในท้องของหญิงสาวไปเป็นที่เรียบร้อย เช่นเดียวกับลู่จิวที่นอนตัวกลมขดอยู่กับที่นิ่งเพื่อรออาหารย่อย ก่อนที่เธอจะหันไปมองเฟยเทียนที่เงียบไปผิดปกติ ภาพที่เห็นคือเจ้าช้างบ้าพลังของเธอนั้นตอนนี้นอนหลับปุ๋ยไปเป็นที่เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมในงวงนั้นยังถือกลั้วยทั้งหวีเอาไว้อีกต่างหาก


      “คงไม่ได้มีแต่ลู่จิวแล้วั้งที่ตะกละ” เธอพึมพัมขึ้นมาเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆกองไฟและใช้ห่อผ้าบรรจุเสื้อผ้าของเธอรองหัวแทนหมอน ลู่จิวเองก็ค่อยๆเลื้อยมานอนขดอยู่ข้างๆเธออย่างที่มันทำเป็นประจำ


     “ฝันดีลู่จิว”


    ฟ่ออ( ฝันดีเจ้านาย)
-----------------------------------
     สายลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดผ่านไป เสียงที่ดังกร๊อบแกร๊บเหมือนกับว่ามีบางสิ่งกำลังเดินวนอยู่รอบๆค่ายพักแรมทำเราจางฝูที่กำลังหลับอย่างเป็นสุขสะดุ้งตื่นขึ้นไม่ได้ แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้ผลีผลามลุกขึ้นมา เพราะหากมันเป็นสัตว์ร้ายละก็ การที่เธอผลันลุกขึ้นไปนัน้นเท่ากับเป็นเรียกให้มันมาพุ่งมากินเธอเป็นแน่


   ดวงตาสีน้ำตาลของหญิงสาวค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆก่อนจะกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาว่าอะไรเป็นตัวเหตุของเสียงกร๊อบแกร๊บที่เธอได้ยิน


    แกร๊บ!!!


    เสียงที่ตอนนี้ดังอยู่ที่ด้านหลังเรียกให้ร่างบางนั้นต้องค่อยพยายามหันไปมองอย่าง้าๆและให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่ดวงตาของหญิงสาวจะเบิกโพลขึ้นอย่างตกใจเมือเบื้องหน้าของเธอคือกวางสีขาวดูสง่างามอย่างที่หญิงสาวไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต เขาขาวนวลใหญ่ของกวางแผ่ออกอย่างสวยงามราวกับกิ่นของต้นไม้ ทั้งสวย และสง่างามราวกับเป็นราชาของป่าทึบ


    กวางสีขาวนั้นค่อยเดินไปทางเฟยเทียนอย่างช้าๆก่อนจะก้มลงกินกล้วยที่หลุดตกลงมาจากงวงของเฟยเทียนอย่างเอร็ดอร่อย


    จางฝูนอนมองเจ้ากวางขาวที่กำลังก้มหน้าก้มตากินกล้วยอย่างเพลิดเพลิน ไม่คิดว่าการมานอนกลางป่าข้างนี้ของเธอจะทำให้โชคดีเจอกวางหายากแบบนี้ เจ้ากวางที่ดูเหมือนจะรู้สึกถึงการจ้องมอง มันเงยหน้ามองซ้ายขวาก่อนที่จะมาหยุดมองหน้าหญิงสาวก่อนที่มันจะหันหลังแล้วกระโจนเข้าป่าไปอย่างเงียบเชียบ


    “บ๊ายบายนะ” เธอเอ่ยอำลากวางขาวเบาๆก่อนที่จะพลิกตัวกลับมานอนต่ออย่างเป็นสุข



@STAFF_Pixiu



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -10 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -10 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x735
x57
x975
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x360
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x257
x520
x923
x129
x1
x22
x714
x390
x2
x2
x509
x386
x320
x158
x5225
x1092
x350
x233
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1162
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x241
x668
x4800
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x260
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x261
x7
x158
x12
x227
x4622
x702
x220
x13
x109
x4
x2
x979
x2219
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1006
x980
x850
x105
x184
x231
x746
x1347
x807
x92
x95
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1014
x660
x156
x2072
x2318
x571
x40
x1018
x488
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6129
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1

142

กระทู้

1767

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
1173422
เงินตำลึง
66734
ชื่อเสียง
215969
ความหิว
302

ตราเมเปิ้ลพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
11290
ความชั่ว
7579
ความโหด
17767
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2018-11-5 21:08:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ พบเจอบุรุษปริศนา ]



          อนธการความมืดยามวิกาล บุรุษผมสีดำขลับที่ทำกิจธุระส่วนตัวนาน… ใบหน้าคมคายมีสีหน้าอิดโรย ผีราคะที่ได้มาบำเรอดีเกินความคาดหมาย เส้าเทียนกำลังควบม้าฮั่นเสียทองออกไปเดินเล่นข้างนอก จนเหมือนตัวเองเพลิดเพลินหลงมาที่ป่าแห่งหนึ่ง พงไพรเขียวขจีแว่วแวบ ดวงจันทร์บนฟากฟ้าฉัตรฉาย เส้าเทียนลงจากม้าฮั่นเสียทองยอดอาชา เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำเพียงแผ่วเบา นัยน์ตาสีดำกราดจ้องมอง มือหนาเดินไขว้หลัง ร่างกายที่ยังไม่ได้พักผ่อน เดินชมธรรมชาติกลางผืนป่า

          วูบ~

          เส้าเทียนเงยหน้าขึ้นเขามองเห็นค้างคาวที่ห้อยหัวเกาะอยู่บนต้นไม้ เขาเปรยตาชำเลืองก่อนจะหันกลับอย่างไม่ค่อยสนใจ ในหัวครุ่นคิดถึงเรื่องการฝึกเพียงอย่างเดียว ตั้งแต่ฝึกวิชาทานตะวันร่างกายหลังฝึกตื่นตัวตลอดแม้จะปลดปล่อยน้ำพิสุทธ์มากมายครั้งแล้วครั้งเล่าก็ ทว่ามันก็เคยหยุดแข็งตัวจนกว่าจะหมดเวลา… ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากอย่างลืมตัว หากต้องตอนจะหมอว่าอย่างไร ‘ข้าจะไปเป็นขันที’ ทำไมเขารู้สึกขันกับประโยคที่ตัวเองคิดขึ้น ‘ข้าจะไปฝึกวิชา’ หมอคงมองหน้าแล้วด่า ว่าเป็นคนไร้สติ ฝึกวิชาอันใดต้องตอนความเป็นบุรุษออกจนหมดสิ้น

          เขามิเคยคิดจะบอกใครทั้งสิ้นแม้แต่สหายที่อยู่ด้วยกันมาเนินนาน ได้แต่เก็บความลับเอาไว้จนกว่าตัวเองจะหมดสิ้นลมหายใจ เส้าเทียนอยากที่จะเก่ง.. จนสามารถยอมทำทุกอย่างได้ก็จริงแต่ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

          “เฮ้อ” ร่างสูงขมวดคิ้วพลางถอนหายใจเสียงดัง โดยไม่ได้สังเกตุสิ่งรอบข้าง เพราะมัวแต่มองฮั่นเสียทอง

          ฉับพลันก็เหมือนมีกระแสผ่านพัดปะหน้า พร้อมกับเหล่าคนนับร้อยชีวิตลายล้อมทั่วพงไพร เส้าเทียนชะงักนิ่งอย่างงุง เกิดอะไรขึ้น(?) ทว่ากระบี่นับสิบเล่มพุ่งตรงเข้ามาหาร่างสูง ชายหนุ่มหยิบทวนเสี้ยวจันทร์ทุบพื้นดิน ด้วยพละกำลังที่มากมหาศาลทำให้ดินยุบตัว เขากระโดดหลบหลีกกระบี่ด้วยการใช้ตัวเบา มือหนากระชับทวนพร้อมกับฟาดปะทะกระบี่ เขาไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เป็นใคร แต่ที่รู้ๆต้องฝ่าฟันอุปสรรคข้างหน้าเหล่านี้ จางเจียเล่อผีลืมหลุมออกมาช่วยเหลือเจ้านายของตน สร้างความตื่นตนกให้คนเป็นจำนวนมาก

          “นั่นมันตัวอะไรวะ” เสียงลูกศิษย์พรรคเมฆาพูด “มันลอยได้ด้วย!!!” กลายเป็นการแบ่งจำนวนคนเข้าโจมตีไปที่ตัวประหลาดดำมืดไม่เห็นแม้แต่ใบหน้า มีเพียงผ้าคลุมที่ล่องลอย “อย่าไปกลัว โจมตีแม่งเลย!!!” คนในพรรคพูดปลุกใจ

          เส้าเทียนยักไหล่ที่นี่มืดเหมาะสำหรับ ที่จะให้ภูติผีที่เขาเรียกออกมาช่วยเหลือ คนพวกนี้หากอยู่แยกกันก็ไม่เห็นจะเก่งเท่าใดนัก ทำให้เขาขาดความรอบคอบ “หึ..”

         เขาโดนกระบี่ของผู้ที่มีวรยุทธ์ ทำให้ตัวเองเซ ไม่คิดว่าตัวเองจะคาดคะเนผิดไป ใบหน้ามีเหงื่อไหลเปรอะปลาย เลือดสีชาดย้อมเสื้อผ้าชั้นดี พลิกตัวหลบแล้วกระแทกทวนฟาดกลางศีรษะอีกฝ่าย นัยน์ตาสีดำคมกริบจ้องมองหาช่องว่างที่จะให้ตัวเองฝ่าคนพวกนี้ออกไป

          ชายหนุ่มไม่เคยไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครเลยสักครั้ง เหตุใดมักเจอแต่ปัญหา แค่ออกมาเดินเล่นก็เจอจอมยุทธ์นับร้อยดักฆ่า… ออกทะเลไปตกปลาก็เจอกลุ่มโจรสลัดจะจับตัวไปเป็นทาส

          “.....”

          หมุนทวนตวัดคนให้ออกห่างจากตัวเอง ระหว่างที่กำลังใช้ตัวเบาพุ่งไปข้างหน้า วิชาตัวเองก็ยังฝึกมาไม่เสร็จ ซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ้อนเงื่อน!!! ถึงกระนั้นเขาก็จัดการได้หลายคนอยู่แต่ไม่ถึงขั้นตาย เส้าเทียนพยายามเอี่ยวตัวทว่ารอบนี้กลับไม่ทัน ทำให้เขาโดนกระบี่แทงเข้าที่หลังอย่างจัง จนเลือดออกปาก


ในขณะนั้นก็มีเสียงขลุ่ยดังขึ้นจากในลำธารข้างๆ ที่มีการต่อสู้ บุรุษชุดเขียวปิดหน้ายืนเป่าขลุ่ยบนเรือลำน้อยที่ถูกคนเรือพายอย่างช้าๆ

         เส้าเทียนเหลือบเห็นบุรุษคนหนึ่งที่ยืนเป่าขลุ่ยอยู่บนเรือ สัญชาตญาณบอกให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง ผีลืมหลุมมิอาจยับยั้งได้.. จะเป็นหรือตายต้องขอลองเสี่ยงกับบุรุษผู้นั้น “ชะ..ช่วย ข้าด้วย!!!!!” ร่างสูงตะโกนเสียงดังกังวลทั่วป่า ก่อนที่เลือดจะกระอักเต็มพื้น

          ไม่ทันแน่…

          กระบี่นับร้อยเพ่งมาที่ร่างสูงที่ล้มตัวนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับกองเลือดของตัวเขาเอง ‘ท่านพ่อ..ท่านแม่ข้ากำลังจะตามไปอยู่กับพวกท่านแล้วนะขอรับ’ นัยน์ตาพร่ามัวมองเห็นทุกอย่างเลือนลาง เขาได้ยินเสียงหัวเราะเยาะจากคนนับร้อย ถึงจะเจ็บใจ แต่เขาก็มิอาจสู้พวกมันได้ ความตาย...เหมือนเป็นแสงสว่างสุดท้ายในชีวิต

    มารบูรพามองหางตาที่เหมือนดูคุ้นตา พรรคเมฆาทำเสื่อมเสียพรรคกลางจริงๆ เที่ยวก่อความเดือดร้อนไปทั่วมันชวนหงุดหงิดก่อนกระโดดขึ้นฝั่ง เขาตวัดขลุ่ยปัดป้องการจู่โจมจากคมกระบี่อีกฝ่ายที่เปลี่ยนเป้ามาใส่เขา ก่อนจะชักขลุ่ยคืนและสะบัดไปทางศัตรูสี่คนที่มาทางด้านหลัง เขาสลับกับปลายนิ้วเดินลมปราณสกัดจุดพวกเขาเหล่านั้นก่อนผลักฝ่ามือผลักพวกเขาปลิวไป

          “.....” เส้าเทียนล้อมมองด้วยสภาพร่างกายบอบช้ำจากบาดแผล บุรุษผู้นั้นดูเก่งกาจเสียจริง ภายในพริบตาก็สามารถต่อสู้กับเหล่าคนนับสิบได้ ไม่สิ.. เขาคิดว่าแค่คนเดียวๆก็สร้างความแตกตื่นได้ วรยุทธ์สูงส่งยิ่งนัก หายใจรวยริน น่าสมเพชตัวเองที่มิอาจหยุดคนเหล่านี้ได้ พวกมันเป็นใคร? และต้องการอะไรจากเขา ได้แต่มองการต่อสู้ของอีกฝ่ายที่ชายหนุ่มตะโกนขอความช่วยเหลือ ร่างกายขยับได้บางส่วน

          เสี่ยงชีวิต…

          ลูกศิษย์พรรคเมฆากว่าร้อยชีวิตหนีตายจากบุรุษผู้มาใหม่ ต่างคนต่างกระเจิงหายไปคนละทิศละทาง ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครตายเลยสักคนแค่บาดเจ็บกลับไป


    “......” ดูเหมือนการต่อสู้จะจบลงแล้ว ชายวัยกลางคนเตรียมตัวเดินไปที่เรือที่มาจอดเทียบฝั่ง

          “เดี๋ยวก่อน.. ท่าน” เส้าเทียนเรียกชายตรงหน้าที่กำลังหันหลังกลับ “ขอบคุณที่ช่วยเหลือ ข้าแซ่หวง เส้าเทียน” มือหนายันกายลุกขึ้นแม้เลือดจะไหลเปียกชุ่มตัว ใบหน้าคมคายจ้องมองแผ่นหลังอีกคนแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วย.. ขอบคุณ

    “ยุทธภพอันตราย ต่อไปก็ระวัง” ชายหนุ่มในหน้ากากกล่าวขึ้นก่อนเดินขึ้นเรือบรรเลงขลุ่ยส่งพวกเขาจากไป

          เส้าเทียนพยักหน้ารับ “ขอรับ” จากนั้นเขาก็เฝ้ามองอีกคนขึ้นเรือล่องจากไปพร้อมเพลงขลุ่ย เขาปัดกายที่เต็มไปด้วยคราบเลือดคราบฝุ่น จังหวะที่เส้าเทียนกำลังจะหันหลังกลับ หางตาเห็นม้วนไม้ไผ่เล็กๆตกอยู่บริเวณที่จอมยุทธ์ฝีมือสูงส่งคนนั้นเคยยืนอยู่

          “.....” เป็นของใครกัน ...เอ๊ะ หรือจะเป็นของบุรุษท่านนั้นทำตกหล่นไว้ มือหนาหยิบม้วนไม้ไผ่ขึ้นมาก่อนจะสังเกตุดูรอบๆม้วน มีหนังสัตว์พันรอบม้วน… ก่อนจะเก็บเอาใส่กระเป๋าเอาไว้เพื่อรอคืนให้กับศิษย์ของท่านผู้มีพระคุณ

          ‘อิน กั๋วเต๋อ… เจ้าอยู่ที่ใด...ใครวะ!?’ นอกจากจะไม่รู้เขาเป็นใครแล้ว อยู่ที่ใดอีก เฮ้อ… เวรกรรมที่แท้ทรู ช่างเป็นเรื่องที่น่าขันเสียจริงเชียว

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หวง เย่าซือ { มารบูรพา } เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2018-11-5 21:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -256 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -256 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ลูลิอุส
กลยุทธ์ซุนจื่อ
กระดานหมาก
ชุดหยกท้อ
ฮิปโป
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x75
x2
x4
x13
x22
x48
x550
x1
x26
x2001
x11
x1419
x30
x2000
x2223
x24
x300
x40
x10
x15
x2630
x19
x2223
x16
x41
x6223
x2800
x3
x28
x28
x3000
x2200
x1900
x40
x3000
x95
x35
x3
x15
x62
x21
x1360
x3613
x1823
x1023
x30
x840
x34
x19
x60
x3223
x38
x1823
x213
x12
x225
x106
x5
x22
x572
x2
x3129
x4
x101
x256
x1633
x320
x9263
x148
x106
x20
x1928
x3453
x29
x4
x376
x2603
x91
x188
x3
x835
x5
x22
x64
x3327
x3002
x1827
x47
x247
x2229
x5
x769
x16
x1
x12
x584
x279
x13
x1
x1869
x80
x2072
x303
x1
x2604
x1
x58
x1843
x44
x1
x1255
x323
x76
x71
x1
x1610
x1250
x1530
x1320
x69
x2150
x220
x212
x64
x9999
x193
x2962
x24
x3
x2
x48
x10
x1
x52
x3610
x420
x16
x334
x40
x240
x1
x11
x3328
x3025
x381
x944
x24
x4433
x2100
x2766
x4805
x2500
x15
x30
x1989
x4088
x11
x9999
x2300
x9999
x132
x3
x1465
x3580
x4114
x152
x3500
x3
x2858
x7084
x4410
x1586
x4159
x5479
x5499
x3346
x3061
x168
x4095
x1863
x15
x3885
x30
x871
x3210
x9999
x5497
x198
x16
x352
x160
x31
x3176
x84
x4280
x3195
x6633
x9999
x1967
x1378
x103
x1390
x27
x3452
x504
x5481
x9999
x1
x9372
x9999
x2730
x1889
x382
x1
x3741
x600
x4673
x10
x9
x56
x1
x9999
x119
x286
x3458
x4194
x2719
x2
x49
x4
x319
x324
x1079
x477
x340