กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 613|ตอบกลับ: 26

{ เมืองฉางอัน } โรงหมอ หวังหมิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-8 16:42:37 |โหมดอ่าน





{ โรงหมอหวังหมิง - เมืองฉางอัน }

กล่าวถึงหวังหมิงเจี้ยนเจ้าของโรงหมอแล้ว เป็นบุรุษมากด้วยคุณธรรม ฝีมือในการรักษาเป็นเลิศ
บางครั้งยังไม่คิดค่ารักษากับชาวบ้านที่ยากจน ทำให้มีคนเจ็บไข้มาเยี่ยมเยือนตลอดทั้งวัน
ไม่รับคนไข้เพิ่มตามเวลาปิดโรงหมอ แต่ยังตรวจคนไข้ที่เหลือต่อ เวลาพักผ่อนจึงน้อยตามไปด้วย
ท่านหมอหวังหมิงจึงเป็นที่เลื่อมใสของชาวเมือง
ภายในโรงหมอมีเพียงบ่าวรับใช้ที่เป็นบุรุษเท่านั้น ส่วนใหญ่อ่านเขียนได้ และมีความเป็นสุภาพชน
เดิมทีโรงหมอตกแต่งล้าสมัย แต่พอถึงเทศกาลจงชิวเจี๋ยจึงตกแต่งอย่างสดใส
ทำให้คนที่มารอรับการรักษาเบิกบาน ท่านหมอจึงไม่ได้ให้ปลดโคมเต็งลั้งลง

ท่านหมอ : หวัง หมิงเจี้ยน (35)
เป็นคนสุขุมและเงียบขรึมสมวัย นอกจากรักษาคนไข้เขาจะอ่านหนังสือและนอนเท่านั้น
การออกไปทำธุระนอกโรงหมอล้วนใช้บ่าวไพร่ในเรือนไปจัดการ
ชาวเมืองจึงมีโอกาสเห็นหวังหมิงเจี้ยนได้แค่ในโรงหมอเท่านั้น





ชื่อกิจการ: โรงหมอหวังหมิง
เจ้าของกิจการ: หวัง หมิงเจี้ยน
ประเภทร้าน: รับจัดจำหน่ายยารักษาโรค สมุนไพรป่า และ รักษาคนเจ็บไข้ได้ป่วย
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 06.00 - 21.30 น.
#ประทับตราผู้ว่าเมืองฉางอัน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-8-8 21:32:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     หลี่เซี้ยนเจ่อถูกนำส่งตัวมายังโรงหมอด้วยความช่วยเหลือของหญิงสาวชาวโหรวหรานที่ตนเพิ่งได้ช่วยมาจากตลาด  สภาพของเขาในตอนนี้แทบไม่มีแรงเหลือที่จะทำอะไรได้เลย ซึ่งสถานพยาบาลแห่งนี้ได้ทำการรักษาคนมามากมาย ร่างของหลี่เซี้ยนเจ่อถูกวางราบลงไปกับเตียง เมื่อหมอหวังหมิงได้มาพบเข้าก็มีสีหน้าอารามตกใจไม่น้อย หญิงสาวเมื่อสบตากับหมอก็ทำอะไรไม่ถูก หลี่เซี้ยนเจ่อที่นอนอยู่บนเตียงเมื่อได้สติก็พลันลืมตาตื่น
   "ข้า.....ขอบใจเจ้ามาก......ที่ช่วยพาข้ามาหาหมอ" หลี่เซี้ยนเจ่อที่ชอกช้ำตามลำตัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงพูดติดๆขัดๆด้วยหายใจยังไม่สะดวก
   "ไม่เป็นไร ขอบคุณท่านมากที่ได้ช่วยเหลือข้าไว้" หญิงสาวโหรวหรานนั่งลงข้างๆเตียง
   "ข้า....ทนเห็นคนถูกรังแกไม่ได้หรอก......ตอนนี้ข้าอยู่กับหมอแล้ว.....คง...ไม่เป็นอะไรแล้ว" หลี่เซี้ยนเจ่อตะแคงตัวมาหาหญิงสาวโดยมีหมอคอยพยุง
   "ท่านอย่าเพิ่งขับหรือพูดมากเลย ให้ข้าทำการรักษาท่านก่อนเถิดนะ" หมอหวังหมิงพูดด้วยความเป็นห่วง
   "ส่วนเรื่องค่ารักษาเดี๋ยวข้าจัดการเอง........นี่เป็นของขวัญตอบแทนที่แม่นาง......พาข้ามาหาหมอ" หลี่เซี้ยนเจ่อดึงปิ่นปักผมไม้ที่หัวปิ่นแกะสลักเป็นรูปหัวเสือให้กับหญิงสาวโหรวหราน นางกล่าวขอบคุณก่อนที่จะเดินจากไป
   "ท่านหมอหากท่านรักข้าเสร็จแล้ว.....ช่วยไปแจ้งคนที่บ้านตระกูลหลี่แทนข้าด้วย" เมื่อหลี่เซี้ยนเจ่อพูดจบก็นอนสลบไป หมอหวังหมิงพยักหน้ารับทราบจากนั้นจึงทำการรักษาเป็นลำดับต่อไป
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -20 เงินตำลึง +1500 ชื่อเสียง +65 ความหิว -6 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -20 + 1500 + 65 -6 + 5

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1

85

กระทู้

424

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147483647
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483556

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-21 14:29:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-11-21 14:30

PART CCXXXVI

โครม!!!

     ประตูโรงหมอถูกถีบดังโครม ทำเอาหมอที่กำลังชั่งตวงยาสมุนไพรอยู่ทำตัวยาร่วงหล่นจากมือ หมอหวังเงยหน้าขึ้นมองเห็นชายหนุ่มตัวโตแบกของพะรุงพะรังบนหลัง อุ้มชายหนุ่มผมเงินที่มีใบหน้าขาวซีดไม่ต่างจากสีของเส้นผมมากเท่าใดนักเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "หมอ! หมอช่วยด้วย!!"
     "พาเขาไปวางไว้ตรงนั้นก่อน" ท่านหมอเอ่ยสั่งให้พาคนป่วยวางบนเตียงพยาบาลที่อยู่ด้านหลังของร้าน ก่อนที่จะตามออกไปดูอาการและตรวจชีพจรของคนไข้ "คนป่วยเป็นอะไรมารึ?"
     "เขาสลบไปจากความหนาวน่ะท่านหมอ ท่าทางดูอ่อนแอด้วย ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไรหรือเปล่า" เทียนเหมินเอ่ยบอกกับหมอหลังจากที่วางอีกฝ่ายบนเตียงด้านหลังเสร็จเรียบร้อย
     "ชีพจรเต้นผิดปกติ ร่างกายเย็นจัด ต้องให้ความร้อนกับร่างกาย ต้องดูอาการก่อน หากฟื้นขึ้นมาได้ข้าจะให้ยาเขาอีกที" หมอหวังเอ่ยขึ้นหลังจากตรวจชีพจรแล้วเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เอาผ้าห่มหนาๆ มาห่มร่างกายของคนป่วยจนถึงคอ จากนั้นก็นำถุงร้อนใส่ถ่านไว้เต็มวางไว้ด้านบนตัวของหนุ่มผมขาว
     "ถ้าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงงั้นข้าขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณมาก นี่ค่ารักษา" เทียนเหมินนำเงินจำนวนหนึ่งยัดใส่มือหมอ ถึงไม่รู้ว่าจากนี้จะต้องกินยารักษาอะไรบ้างแต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าทุกอย่างล้วนมีค่าใช้จ่ายด้วยกันทั้งนั้น เขาเปิดกระเป๋าเททุกอย่างออกมาแยกว่าของใครเป็นของใคร
     "เดี๋ยวก่อนเจ้าหนุ่ม หูของเจ้ามีเลือดไหล" หมอหวังทักท้วงขึ้นเมื่อเห็นเลือดจำนวนหนึ่งไหลออกมาจากในหู มันไม่เยอะมากแต่ก็น่าเป็นห่วง
     "เลือด?" ได้ยินดังนั้นเทียนเหมินก็ยกมือขึ้นแตะรูหูของตัวเองทันที และเมื่อมองดูที่ปลายนิ้วก็มีเลือดติดออกมาด้วยจริงๆ ตอนที่เขารีบวิ่งมาเร็วๆ อาจจะทำให้แก้วหูยิ่งฉีกออกมากขึ้นกว่าเดิม
     "มานี่ มาให้ข้าดูอาการหน่อย" พูดจบหมอหวังก็ดึงมือชายหนุ่มไปตรวจทันที "ตัวเจ้าเย็นผิดผิดปกติ ยิ่งกว่าคนที่เจ้าพามาเสียอีก ไปทำอะไรกันมาเนี่ย?"
     "เอ่อ... เข้าไปเล่นน้ำที่น้ำตกมา แล้วก็อุบัติเหตุนิดหน่อย" ชายหนุ่มกลอกตาขณะเล่าเรื่อง รู้ได้เลยว่าถัดไปจากนี้อีกสามวินาทีต้องถูกดุแน่ๆ
     "เล่นน้ำกลางฤดูหนาวเนี่ยนะ เจ้าเพี้ยนไปแล้วรึ?" ครบสามวินาทีอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด หมอหวังเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือตัวของอีกฝ่ายเย็นขนาดนี้แต่ยังดูแข็งแรงสมบูรณ์ดี "เจ้าเองก็ต้องอยู่ด้วยอาการอีกคน"
     "ไม่ได้ครับ!" เทียนเหมินกล่าวทันที "ข้ามีธุระสำคัญตอนเย็น แต่รับยาไปได้ไหม?" เรียวคิ้วขมวดเข้าหากัน อย่างไรรักษาไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะตัวเขามันผิดมนุษย์ตั้งแต่ฝึกเคล็ดวิชาสำเร็จ ถ้ารักษาโดยใช้ความร้อนสิเขาคงได้ตายไปต่อหน้าต่อตาคนรักษาแน่นอน
     "เอางั้นก็ได้ แต่เจ้าต้องรักษาตัวเองดีๆ อย่าไปเที่ยวเล่นน้ำในฤดูนี้อีก" หมอหวังยอมผู้ป่วยหัวดื้อ ขณะที่ทำแผลที่หูของเขา สมุนไพรบางอย่างถูกบดและทาที่ด้านใน ก่อนที่จะพันทับด้วยผ้าสะอาดสีขาว
     "ข้าจะจ่ายยาทาและยาบำรุงภายในไปด้วย ต้องใช้ติดต่อกับจนกว่าอาการจะหายดีล่ะ ตัวนี้ต้มดื่มหลังอาหาร ส่วนยาทาอยู่ในตลับ"
     "ขอบคุณมากครับท่านหมอ" เทียนเหมินรับยามาก่อนที่จะจ่ายเงินค่ารักษาของตัวเองเพิ่ม กลับไปในสารรูปแบบนี้คงต้องถูกทุกคนถามแน่ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้คงต้องเล่าทุกอย่างออกไป เขากลับไปเก็บของที่เหลือใส่กระเป๋าของตัวเองแล้วขอตัวออกมา
     "งั้นข้าขอตัวครับ ฝากดูแลเขาด้วย"
พูดจบชายหนุ่มก็สะพายกระเป๋าขึ้นหลังแล้วเดินออกมาจากโรงหมอ ตามไปสมทบกับฉูจู๋ร์ที่รออยู่ด้านนอกเพื่อกลับไปยังโรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่ว

     @LingHao


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

616

กระทู้

2355

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881313
เงินตำลึง
9424338
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2017-11-22 02:57:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2017-11-22 02:58

เฮ่าเฮ่าตะลุยยุทธจักร

12

บอกว่าไม่เคยก็คือไม่เคยสิ!

++++++++++++++++++++++++++++++++
สามสิ่งนำไปสู่ความหายนะ คือ
สุรา นารี และ อบายมุข
ข้าไม่ข้องเกี่ยวทั้งสามอย่าง แล้วเหตุไฉนชีวิตยังหนีเคราะห์กรรมไม่พ้น?!
++++++++++++++++++++++++++++++++

        หลิงเฮ่าได้สติด้วยกลิ่นยากึกฉุนจนแสบจมูก เขารู้สึกได้ถึงความขมปร่าจนพะอืดพะอมในลำคอ ทว่านอกจากความไม่สบายสองขั้นต้นชายหนุ่มก็พบว่า ความหนาวเย็นเสียดกระดูกแต่เดิมนั้นอันตรธานไปจนสิ้น

        อ้าว....ยังไม่ตายหรอกรึนี่?

        เทพธิดาไป๋เหมียวผู้เมตตาได้แสดงอภินิหารแล้ว เขารอดเงื้อมือพญายมถึงสองหนหลังจากนี้ต้องหมั่นเผยแพร่คุณงามความดีของท่านบ่อยๆ ศักดิ์สิทธิ์โดยแท้!

       "เจ้าฟื้นแล้วหรือ? รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม" หลิงเฮ่าลุกขึ้นจากเตียงไม้พบชายวัยกลางคนในชุดผ้าป่าน ท่าทีเป็นมิตรเปี่ยมเมตตา

        แล้วเจ้าหมีไปไหนแล้วล่ะ?

        "คนตัวใหญ่ที่มากับเจ้าเขาไปแล้วล่ะ เห็นว่ายังมีธุระต้องไปทำ...ค่อยๆลุก ยังมีตรงไหนไม่สบายอีกไหม?" ชายวัยกลางคนกล่าวขึ้นเมื่อเห็นหลิงเฮ่ากวาดสายตาไปรอบๆ

          "ขออภัยที่ถาม ท่านคือ....?" ดวงเนตรสีอำพันวกกลับมาที่คนข้างเตียงอีกหน

          "ที่นี่คือโรงหมอ ผู้คนเรียกข้าว่าหมอหวัง เจ้าหลับไปครึ่งวันเพราะธาตุหยินกำเริบ เป็นอาการที่แปลกมาก" สายตาจับสังเกตจ้องเข้าใส่ หลิงเฮ่าอดระแวดระวังไม่ได้

            "ท่านหมอมีอันใดจะสั่งรึ?"

            "ธาตุหยินในตัวเจ้า...ไม่สัมพันธ์กับหยาง เรื่องในห้องหอ หากอดทนได้ช่วงนี้งดเว้นไปก่อนเถอะ"

          แปร้ดดด!!!

          เสี่ยวเฮ่าเลือดสูบฉีดขึ้นใบหู หมอว่าไงนะ!

          "ท่านหมอ....ข้า ยังมิได้สมรส ยัง...ไม่ยุ่งเรื่องในม่านมุ้ง" ยังไม่เคยโว้ยยย เสี่ยวเฮ่าถลึงตาใส่อีกฝ่าย อย่าได้ปรักปรำกันเชียว

           ".....แปลงเช่นนั้นหยินในตัวเจ้ามาจากที่ใดกัน เช่นนั้นก็...ระวังอย่าสัมผัสไอเย็นให้นานนักจะดีกว่า"

          เลือกได้เขาก็ไม่อยากเสี่ยงตายหรอก...

          "ขอบคุณท่านหมอหวังตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแล้ว ไม่ทราบว่าสัมภาระของข้าอยู่ที่ใด? แล้วค่ารักษา..." หมอหวังส่ายหน้าเชิงว่าไม่เป็นไร แล้วนำสัมภาระของอีกฝ่ายมาให้ เจ้าหมีนั่นใส่ใจดีจริงๆ ห่อผ้า ถุงเงิน กล่องกู่ฉิน ล้วนอยู่ครบถ้วน แล้วยังมี...

          ม้วนไม้ไผ่นี่มันอะไร?

          "ท่านหมอ นี่ไม่ใช่ของข้า" ของไม่ขาดแต่ดันเกินมา นี่คืออย่างไรกัน?

          "อ้อ..เช่นนั้นผู้ที่มาส่งเจ้าคงลืมหยิบไป เดิมทีสัมภาระของพวกเจ้าปะปนกันไปหมด คนผู้นั้นเองก็ดูรีบร้อน เอาไปคืนสิ เขาช่วยจ่ายข้ารักษาทั้งหมดให้เจ้าแล้ว" หมอประจำร้านยิ้มอ่อนโยน มิตรภาพของคนหนุ่มช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตรเสียจริง

           "ได้...เช่นนั้นเขาชื่ออะไร แล้วพักอยู่ที่ไหน ท่านพอจะทราบไหม?" อื่ม...อีกฝ่ายช่วยเหลือตน แค่นำของไปคืนนี่เรื่องเล็กน้อยมาก

           "เห? อย่างไรกัน พวกเจ้ามิได้รู้จักกันหรอกรึ?" ชายวัยค่อนคนนึกฉงนเมื่อหลิงเฮ่าส่ายหน้า

            "เขาช่วยเหลือข้าไว้โดยบังเอิญน่ะ กล่าวแบบนี้แสดงว่าท่านเองก็ไม่รู้จักเขารึ?"

            "คนผู้นั้นไม่ทันได้แจ้งชื่อแซ่ แต่ในโรงหมอเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดา บางครั้งลูกค้าก็ไม่ประสงค์จะออกนาม"

            หลิงเฮ่าสับสน เขาควรนำไปคืนทว่าไม่ทราบว่าต้องคืนให้กับผู้ใด ที่ไหน ผ่ามือเรียวขาวเปิดม้วนไม้ไผ่ออก พบอักษรมากมายที่อ่านได้ลำบากคล้ายว่าจะเก่าแก่มาก

             คงไม่ใช่สมบัติประจำตระกูลนะ?

             เมื่อม้วนไปจนสุด พบอักษรที่เขียนขึ้นใหม่สองแถว ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างยากที่จะเป็นลายมือเจ้าหมีนั่น

            "ซู....เทียน....เหมิน ? หมีชื่อประตูสวรรค์รึนี่! พรืด!" อักษรอีกแถวสั้นๆเขาออกเสียงไม่ถูก ขา-บู-โต๋ ? ช่างเถิด ไว้ถ้าหากวาสนาทำให้พบกันอีกหน ค่อยส่งคืนแก่เจ้าของแล้วกัน

             หลิงเฮ่าเก็บสัมภาระ สะพายกู่ฉินขึ้นหลัง สมองทำงานชั่วครู่ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเทศการประกวดโคม เขาจึงตรงไปยังจวนผู้ว่านครฉางอัน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -17 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -17 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2
โพสต์ 2018-2-4 01:13:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย kingowen2 เมื่อ 2018-2-4 01:19

       [โรลอิสระ-โรงหมอ]

หลังจากที่ถึงโรงหมอแล้วนั้นเฉินอี้ก็ รีบวางรถลากแล้วก็เข้าไปข้างในโรงหมอทันที พลันก็เจอกับหมอหวังที่กำลังเลือกสมุนไพรอยู่นั้นเอง

“ท่านหมอขอรับท่านหมอโปรดช่วยข้าด้วย”

“หืม เจ้าป่วยเป็นอะไรล่ะ”

“คือ ไม่ใช่ข้าหรอกขอรับ คือม้าของข้าป่วยนะขอรับ”

“ว่าอะไรนะเจ้าบอกว่าม้าป่วยไม่ใช่เจ้าใช่ไหม”

“ขอรับท่านหมอ”

“ไหนๆข้าขอดูอาการเจ้าม้าตัวนั้นสิ”

หลังจากที่หมอหวังได้ดูอาการเจ้าม้าที่เฉินอี้ได้ลากเข้ามาไว้ภายในลานกว้างของโรงหมอแล้วนั้นได้เอ่ยปากขึ้นว่า

“สมุนไพรที่ใช้รักษาอาการของม้าตัวนี้ไม่เหมือนกับตัวยารักษาคนหรอกนะ ข้า จึงไม่ได้เตรียมไว้ และข้าก็ติดตากยาออกไปเก็บให้ไม่ได้ แต่ว่าข้าสามารถบอกรายละเอียดสมุนไพรให้เจ้าไปหามาได้”

“ถ้างั้นท่านหมอได้โปรดบอกข้าเถิดขอรับว่าต้องใช้สมุนไพรตัวใดในการรักษาเจ้าม้าได้”

“มันมีชื่อว่า ว่านหางแดง เป็นสมุนไพรที่ข้าต้องใช้ในการมารักษาเจ้ามาตัวนี้ โดยลักษณะของว่านหางแดงนั้น จะมีลักษณะคล้ายว่านทั่วไปแต่ว่าตรงลำต้นของมันจะมีสีแดงสดเหมือนเลือด โดยที่สมุนไพรชนิดนี้จะปลูกไม่ค่อยได้มีแต่ขึ้นเองตามธรรมชาติ ส่วนที่จะหาก็แถวนอกป่านอกเมืองฉางอันเจ้าจงไปหามาให้ข้าวะแล้วข้าจะรักษาเจ้ามาตัวนี้เอง”

“ว่านหางแดง? ถ้างั้นข้าน้อยขอตัวนะขอรับ ขอฝากเจ้าม้าไว้กับท่านหมอด้วยขอรับ แล้วเดี่ยวข้าน้อยจะรีบนำสมุนไพรนั้นกลับมาให้ท่านหมอให้ได้เลยขอรับ”

“ระวังตัวด้วยล่ะในป่า มันอันตราย”

“ข้าน้อยทราบแล้วขอรับขอบคุณที่เป็นห่วง”

“ถ้างั้นก็โชคดีข้าจะรอสมุนไพรจากเจ้าล่ะกัน”

หลังจากนั้นเฉินอี้ก็เดินไปหาเจ้าม้า

"เจ้าม้าอดทนหน่อยนะรอข้าก่อนข้าจะหาสมุนไพรมาช่วยเจ้าเดี่ยวนี้แหละ"

หลังจากพูดเสร็จเฉินอี้ก็เดินทางไปยังป่านอกเมืองฉางอันต่อไป
@STAFF_โรลทำงาน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +20 ความหิว -17 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 20
STAFF_โรลทำงาน + 5 + 300 -17 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x2
x1
x5
x2000
x100
x100
x30
x50
x50
x10
x10
x35
x20
x20
x10
x34
x30
x20
x1
x30
x30
x80
x1
x20
x5
x30
x1127
x23
x1
x2
x50
x35
x100
x15
x30
x9
x1
x2
x10
x5
x3
x1
x59
x9
x26
x1
x6
x100
x7
x130
x25
x570
x130
x25
x16
x30
x30
x10
x10
x26
x10
x130
x145
x5
x110
x100
x1
x50
x50
x50
x109
x1557
x5
x1
x100
x20
x10
x10
x10
x11
x99
x30
x55
x50
x1
x50
x76
x2130
x2
โพสต์ 2018-2-4 19:50:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย kingowen2 เมื่อ 2018-2-6 22:58

  [โรลอิสระ-โรงหมอ]

หลังจากที่เฉินอี้ เดินทางจากป่าไผ่ตะวันออกจนมาถึงยัง โรงหมอเฉินอี้ก็รีบเดินทางเข้าไปยังโรงหมอทันทีเพื่อนำสมุนไพรว่านหางแดงไปให้ท่านหมอหวังที่กำลังนั่งแยกตัวยาอยู่ทันที

"ท่านหมอนนี้ สมุนไพรว่านหางแดงที่ท่านต้องการขอรับ"

"หืมเจ้ามาแล้วหรอ ไหนข้าขอดูหน่อยสิอืม นี้มันว่านหางแดงจริงๆด้วย เจ้าไปหามาจากที่ไหน"

"ออ ก็ข้าไปตามที่ท่านหมอ บอกข้าไงขอรับว่าให้ไปหาสมุนไพรที่ยังป่าตะวันออก "

"ห่ะว่าไงนะ ข้าบอกให้เจ้าไปหาสมุนไพรที่ยังป่าไผ่ต่างหากแล้ว "

"ห่ะ………...โถ่หูข้า งั้นสมุนไพรอันนี้พอที่ท่านหมอจะช่วยปรุงเป็นยารักษาให้แก่เจ้ามาได้ไหมขอรับ"

"ไม่ได้หรอกนะ ข้าปรุงมันให้เจ้าม้าไม่ได้หรอก"

"เหตุใด……..หรือว่าไม่ใช่สมุนไพรที่ท่านหมอต้องการหรือ?"

"ไม่ใช่หรอก นี้คือว่านหางแดงจริงๆ"

"หรือว่าเงินทอง ท่านหมออย่าได้กังวล ข้ามีเงินจ่ายท่านแน่นอน"

"ไม่ใช่เรื่องเงินหรอกนะ……….แต่ว่าสมุนไพรนี้มันล้วนแล้วแต่ปนเปื้อนไปด้วยพิษของงูทั้งสิ้น ถ้านำไปปรุงเพื่อทำยารักษาเจ้าม้าของเจ้าล่ะก็ จากที่จะรักษาจะเป็นการฆ่ามันต่างหากล่ะ"

"พิษ?............ท่านหมอข้าขอโทษที่ไม่ตรวจสอบสมุนไพรให้ดีเสียก่อนจนเกือบทำให้เจ้าม้าต้องตาย"

"ไม่เป็นไร พิษงูชนิดนี้มันดูยากมันแทรกซึมไปยังต้นสมุนไพรที่เจ้านำมาจนดูภายนอกอาจจะไม่มีอะไรแต่ภายในล้วนเต็มไปด้วยพิษของงูถ้าไม่ใช้การดมกลิ่นก็ยากที่จะแยกแยะได้"

"ถ้างั้นข้าน้อยจะรีบไปหาว่านหางแดงมาให้ท่านหมอทันทีขอรับ"

"ถ้างั้นก็ดีถ้าได้มันมาก็นำมาให้ข้าก็แล้วกัน"

"คือข้าอยากฝากท่านหมอช่วยดูแลเจ้าม้าก่อนด้วยขอรับเดี่ยวข้าจะรีบมาขอรับ"

"อืม…….ได้สิไม่ต้องห่วงข้าจะดูแลมันเองเจ้าไปหาสมุนไพรที่ป่าไผ่เถอะ"

"ถ้าไม่มีอะไรข้าน้อยขอตัว"

หลังจากที่พูดคุยกับท่านหมอเสร็จเฉินอี้ก็เตรียมพร้อมที่จะไปหาสมุนไพรต่อนั้นก็สังเกตเห็นว่าท้องฟ้านั้นเริ่มมืดแล้ว ถ้าไปตอนนี้จะอันตรายนักกลางคืนในป่ามันไม่ใช่ที่มนุษย์จะเข้าไปและไหนจะต้องไปทำงานในวันพรุ่งนี้อีก

"ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นแค่ม้าแต่ชีวิตเจ้านั้นสำคัญกว่างานของข้าถึงอย่างไรก็ไม่มีวันทิ้งให้เจ้าตายได้รอข้าก่อนนะเจ้าม้าข้าจะต้องช่วยเจ้าให้ได้"

พร้อมกับที่เฉินอี้ยืนกำหมัดทั้งสองข้างอย่างแแน่วแน่ในการตัดสินใจของตน............
หลังจากที่รีบเดินทางจากป่าไผ่ ใช้เวลาไม่นานเฉินอี้ก็มาถึงยังโรงหมอหวังโดยตอนนี้หมอหวังกำลังมาดูอาการเจ้าม้าที่ไม่ดีขึ้นเลยแถมกำลังจะแย่ลงทุกที
ท่านหมอข้ากลับมาแล้ว
หืมเจ้า กลับมาแล้วหรือเจ้าได้ว่านหางแดงมาด้วยหรือไม่?
นี้ขอรับท่านหมอว่านหางแดงเชิยท่านดูได้เลย
จริงรึ ไหนขอข้าดูก่อนสิ
เฉินอี้รีบนำว่านหางแดงไปมอบให้กับหมอหวังทันทีพร้อมกับยืนรอฟังว่าสิ่งที่ตนนำกลับมานั้นใช่ว่านหางแดงจริงหรือไม่ หลังจากตรวจสอบไม่นานท่านหมอหวังก็ยิ้มพร้อมกับพยักหน้า
อืม....ใช่เจ้าทำได้จริงๆนี้คือว่านหางแดง เดี่ยวข้าจะรีบนำมันไปทำเป็นยาทันทีเพื่อรักษาอาการเจ้าม้าของเจ้า เอ่อ เจ้าคงเหนี่อยพักที่จวนข้าสิไปหาสมุนไพรกลางคืนในป่าไผ่เช่นนี้ เจ้าคงจะเหนี่อยมาก
ไม่เป็นไรขอรับท่านหมอหวัง เดี่ยวข้าต้องรีบกลับโรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่ว พอดีข้าทำงานที่นั้นนะขอรับ
โรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่ว? ได้สิตามใจเจ้าล่ะกันข้าไม่ขัดเจ้าหรอก
ถ้างั้นข้าน้อยขอฝากท่านหมอช่วยรักษาเจ้าม้าด้วยขอรับ ถ้าไม่มีไรแล้วข้าน้อยขอตัว
เดี่ยวก่อนเจ้ามีนามว่าอะไร
ข้าน้อย เฉินอี้ ขอรับ
เฉินอี้ อืม…...เดินทางปลอดภัยล่ะกันนะ
ขอรับข้าน้อยขอตัว
หลังจากที่เฉินอี้นำว่านหางแดงมาให้ท่านหมอหวังใช้ทำยารักษาเจ้าม้าแล้วตนเองนั้นก็รับกลับโรงเตี๊ยมทันที หลังจากถึงโรงเตี๊ยมก็ดึกมากแล้วเฉินอี้ก็รีบเข้าห้องพร้อมทิ้งตัวลงบนที่นอนทันทีไม่นานนักเค้าก็คล้อยหลับไป……...



@STAFF_โรลทำงาน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -20 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 25
STAFF_โรลทำงาน + 5 + 300 -20 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x2
x1
x5
x2000
x100
x100
x30
x50
x50
x10
x10
x35
x20
x20
x10
x34
x30
x20
x1
x30
x30
x80
x1
x20
x5
x30
x1127
x23
x1
x2
x50
x35
x100
x15
x30
x9
x1
x2
x10
x5
x3
x1
x59
x9
x26
x1
x6
x100
x7
x130
x25
x570
x130
x25
x16
x30
x30
x10
x10
x26
x10
x130
x145
x5
x110
x100
x1
x50
x50
x50
x109
x1557
x5
x1
x100
x20
x10
x10
x10
x11
x99
x30
x55
x50
x1
x50
x76
x2130
x2

616

กระทู้

2355

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881313
เงินตำลึง
9424338
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-2-12 18:16:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พบแพนด้าแดง 2

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



     อุ้มกึ่งหิ้วเด็กหนุ่มมาจนถึงโรงหมอ… ไหล่เขาปวดเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะผู้บาดเจ็บตัวหนัก แต่เพราะการเดินหาบถังน้ำมาครึ่งวันกินแรงเขาพอสมควร

     ท่านหมอรับคนเจ็บไปจัดการรักษาต่อ ด้วยว่าเป็นเพียงบาดแผลภายนอกจึงใช้เวลาไม่นานนัก ระหว่างรอจัดเทียบยาเด็กหนุ่มหน้าอ่อน กับบุรุษผมเงินต่างฝ่ายต่างมองสำรวจกันอยู่ในห้องรอ นักกวีหนุ่มเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน

     "ในความคิดข้า เจ้าดูไม่ค่อยเหมือนนักเดินทางเท่าไรนัก คล้ายลูกผู้ดีหนีออกจากบ้านมากกว่า ว่าแต่มาทำอะไรที่ฉางอันล่ะ" ท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้าดูไม่เหมือนผู้ใช้แรงงาน เครื่องหน้าผ่องใส ผิวพรรณดูมีน้ำมีนวล คาดว่ามาจากครอบครัวที่มีอันจะกิน


     "หึหึ...จริงรึ ยังดีกว่าข้าที่ปุปปัปก็ส่งไปค่ายทหาร9ปีไม่เหลียวแลล่ะน่า..." ยิ้มอย่างปลอดโปร่งเมื่อพูดถึงอดีต สังเกตเห็นการถอนหายใจนั้นจึงเปลี่ยนประเด็น "แล้วเจ้าคิดจะทำยังไงต่อไป มีหนทางที่สนใจแล้วรึยัง" หลิงเฮ่าคุ้นชินกับการที่จู่ๆก็พบปะกับรุ่นน้องจากค่ายเสียแล้ว เลยเอ็นดูผู้เยาว์ออกท่องโลกเป็นพิเศษ

@WenWen

    "ตามหาตัวเองไปเรื่อยๆ ก็เป็นเรื่องแก้เบื่อได้เหมือนกันนะ มีคำกล่าวว่าท่องยุทธภพไหนเลยไม่โดนดาบ อันตรายรอบด้านเจ้าควรมีของไว้ป้องกันตัวบ้าง" หลิงเฮ่านึกขึ้นได้ว่าตนคล้ายจะมีกระบี่ล้ำค่าอยู่สองสามเล่มไม่ได้ใช้งาน เก็บไว้กับตัวก็เสียเปล่าจึงส่งให้หนุ่มน้อยไปหนึ่งเล่ม "เก็บไว้ปกป้องตนเอง ปกป้องผู้อื่น...แต่อย่าใช้ไปทำเรื่องไม่ดีล่ะ"

@WenWen

     นักกวีหนุ่มคลี่ยิ้มดั่งจันทร์เสี้ยว เสือตัวอื่นก็แล้วไปเถิดแต่หากเป็นเกิ้นหยางล่ะก็...ลำพังกระบี่เล่มเดียวคิดหรือว่าจะต้านได้กระบี่เหล็กก็พอๆกับไม้จิ้มฟันในสายตาพี่เสือ "ถือเสียว่าเป็นการชดใช้เรื่องที่เกิ้นหยางทำเจ้าบาดเจ็บก็แล้วกัน เก็บไว้ให้ดีข้าหวังว่าเจ้าจะไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องใช้มัน"

@WenWen

     นักกวีหนุ่มทรุดตัวนั่งลงข้างแคร่ไม้ ดูท่าคนเจ็บจะช่างสนทนาไม่น้อย นับดูเวลายังไม่ถึงช่วงที่อาจารย์นัดแนะ เขายังอยู่คุยต่อได้สักพัก "หืม? ปกติข้าอยู่ไม่เป็นที่นักหรอกนักกวีต้องร่อนเร่หาแรงบันดาลใจไปทั่ว พึ่งกลับมาพร้อมอาจารย์ในวันสองวันนี้เอง" ถ้าจะพูดให้ถูกคือถูกลากตัวกลับมาฉางอันไม่กี่วันก่อน "...หากการงานมั่นคงแล้วอาจจะมีที่อยู่ประจำล่ะมั้ง"


@WenWen

    "ถึงมีหน้าที่การงานข้าก็คงชีพจรลงขาอยู่ดี แผ่นดินออกจะกว้างใหญ่ขังตัวเองไว้ในห้องแคบๆก็น่าเสียดาย" นักกวีหนุ่มตรวจดูผ้าพันแผลอีกรอบ ก่อนจะหันไปจ่ายค่ารักษา ยาหนึ่งห่อถูกส่งไปพร้อมหีบตำลึงที่คาดว่าใช้เป็นค่าชดเชย "เหวินเหวิน? ก็น่ารักดีนะฟังดูคล้าย...อื่ม แพนด้า ฮะๆ เอาเถอะ ข้าเสิ่นหลิงเฮ่า เจ้าจะเรียกพี่เฮ่าก็ได้ยินดีที่ได้พบ หากรู้จักกันแบบไม่มีเลือดคงดีกว่านี้"


@WenWen
     นักกวีหนุ่มดันหีบเงินยัดใส่มืออีกฝ่าย พร้อมกระเป๋าสัมภาระขนาดใหญ่อีกสามใบ ยังมีมันเทศที่เขาติดตัวมาเพิ่มให้อีกด้วยรอยยิ้มงดงาม "เจ้าผอมจริงๆ ควรจะกินให้มากหน่อย หวังว่าเจอกันคราวหน้าจะมีเนื้อมีหนังสมตระกูลหมีขึ้นบ้างนะ หึหึ" สิ่งใดที่เขาตั้งใจว่าจะให้ใครไม่เคยเก็บกลับคืนมาก่อน เด็กหนุ่มตรงหน้าพึ่งออกสู่โลกกว้าง ไม่ต่างจากตนในตอนแรกสิ่งใดหยิบยื่นความช่วยเหลือให้กันได้ก็ช่วย ตนจึงเพิ่มผลท้อและนมแพะที่เปี่ยมด้วยสารอาหารลงไปด้วยอีกหน่อย บาดเจ็บต้องบำรุงร่างกายให้ดีจึงจะหายไวๆ "ข้ายังอยู่ที่ฉางอันจนถึงเทศกาลโฮ่วซุย...ถ้าเจ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรจะพบข้าก็ไปที่จวนซื่อหม่าได้" กล่าวจบก็เดินออกจากโรงหมอด้วยได้เวลาไปทานอาหารเย็นกับอาจารย์แล้ว เขาหยิบตำราขงจื้อมาวางบนหีบเงินเผื่อให้อีกฝ่ายอ่านเล่น(?) แล้วเดินออกไปที่ประตู ก่อนเงาร่างสีขาวจะลาลับยังไม่ลืมทิ้งท้ายไว้ว่า "อ้อ...วันที่16ถ้าเจ้าไม่ติดธุระไปเดินชมบรรยากาศเทศกาลในเมืองสิ ตอนนั้นคงคึกคักมากเชียวล่ะ"

@WenWen

ลูกท้อ 10
มันเทศ 10
นมแพะ 20
กระบี่ล้ำค่า+1
คัมภีร์ขงจื้อ
หีบเงิน10000ตำลึง
กระเป๋าใหญ่ 3 ใบ
มอบให้เหวินเหวิน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -9 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -9 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2