กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 262|ตอบกลับ: 8

{ เมืองซางหยง } โรงเตี้ยมหงเหมย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-7 11:55:46 |โหมดอ่าน

โรงเตี้ยมหงเหมย
[ เ มื อ ง ซ า ง ห ย ง ]




โรงเตี้ยมขนาดกลางที่มีสองชั้น โดยชั้นล่างมีส่วนให้ทานอาหาร เครื่องดื่มต่างๆ
รวมทั้งตรงกลางเป็นสถานที่ให้สำหรับการแสดง การแสดงจะมีเฉพาะตอนเย็นในเวลา 18.00 - 20.00
สุดทางเดินเป็นห้องสุขาสองสามห้อง

ชั้น 2 มีห้องนอนเตียงคู่เพียง 3 ห้อง และ ห้องนอนเตียงเดี่ยว 7 ห้องเท่านั้น
ภายในห้องมีฉากกัน ถังไม้สำหรับอาบน้ำและอุปกรณ์เครื่องเขียนไว้ให้ใช้งาน
มีคอกม้าขนาดกลางที่รองรับม้าได้ 5 - 7 ตัวหากแต่ถ้าสัตว์ที่ใหญ่กว่านั้นคงต้องพาไปพักที่สวนหลังโรงเตี้ยม


ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมหงเหมย
เจ้าของกิจการ: หลี่ หม่าฟง
เวลาเปิดปิดบริการ: ตลอด 24 ชั่วโมง
ประเภทร้าน: บริการห้องพัก อาหาร น้ำชา (ไม่มีสุรา) การแสดงตอนเย็น

#ประทับตราโดยผู้ว่าการเมืองซางหยาง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

75

กระทู้

798

โพสต์

13หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
6233
เงินตำลึง
61979
ชื่อเสียง
64786
ความหิว
263
คุณธรรม
974
ความชั่ว
6
ความโหด
124
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-7 22:31:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด





      ทั้งสองเดินทางจนมาถึงในเมืองแต่มิได้แวะที่ไหน เพราะต่างต้องการพักผ่อนเพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมกับการเดินทางในวันพรุ่งนี้ เมื่อมาถึงโรงเตี้ยมหงเหมยก็ขอเปิดสองห้องแทบจะเข้าไปพักผ่อนทันทีแต่ติดที่ว่าคอกม้าของที่นี่ไม่สามารถรองรับเจ้าซือจู่ได้...
      "ขออภัยจริงๆ ขอรับ ทางเราไม่เคบพบลูกค้านำช้างมาด้วย..."
      "ทำอย่างไรดีเล่า พี่หลิว?" ผิงผิงเอ่ยถามเพราะเธอไม่อยากให้ซือจู่ต้องนอนข้างนอก
      "ที่สวนด้านหลังโรงเตี้ยมพอมีที่ว่างหรือเปล่าครับ?" หลิวเทียนช่วยแก้ปัญหา เสี่ยวเอ๋อห์นั้นบอกว่ามีจึงขอให้พาไปดู เมื่อเดินตามไปก็พบว่ากว้างพอสมควร... "หากไม่เป็นการรบกวน ขอให้ช้างพักที่นี่ได้หรือไม่?"
     "เรื่องนี้..."
      "ได้ขอรับ ทางโรงเตี้ยมเรายินดีให้บริการ" ชายคนหนึ่งที่อยู่ในชุดดูดี ดูก็รู้แล้วว่าเป็นเจ้าของโรงเตี้ยม เขาน่าจะอายุ 30 ต้นๆ
      "ขอบคุณครับ"
      "ไม่เป็นไรขอรับ ความพึงพอใจของลูกค้าคือสิ่งสำคัญ" ชายเจ้าของโรงเตี้ยมกล่าว ผิงผิงกับหลิวเทียนจึงหมดห่วงเรื่องที่พักของซือจู ก่อนจะพากันขึ้นห้องเพื่อแยกย้ายกันไปพักผ่อน...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานตัดไม้
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์ละติน
แปรรูปไม้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x14
x8
x1
x18
x10
x10
x23
x5
x18
x2
x2
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x170
x6
x4
x1
x30
x19
x58
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x14
x88
x1
x54
x45
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x18
x25
x51
x57
x31
x1
โพสต์ 2018-7-13 18:50:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Phaisri เมื่อ 2018-7-17 00:48

[ ตอนที่ 11 ] คืนรัง 3/?
(เนื้อเรื่อง+ โรลเดินทาง)

ความเดิมตอนที่แล้ว
    เซวีย ซูเม่ย หลี่ หลิงนู และสหายทั้งสองของนาง เดินทางกลับเมืองหลวงฉางอัน ก๊กสาวงามเดินทางผ่าน เมืองเจียงเยี่ย เมืองอวี้ซางมุ่งสู่ดินแดดจินโจว ผ่านเมืองเจียงเซี่ย เข้าสู่เขตเมืองเซียงหยางและตัดสินใจพักค้างแรมที่น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว ในรุ่งเช้าเดินทางมุ่งสู่เมืองซางหยางหาที่พักค้างแรมเพื่อเดินทางสู่ฉางอันในวันรุ่งขึ้น
   ระหว่างที่พักค้างแรมที่น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว ซูเม่ยก็ได้ฝันร้ายอีกครั้ง ครานี้มันทวีความรุนแรงขึ้นมากจนหญิงสาวที่เริ่มมีสุขภาพจิตใจที่ดีขึ้น กลับมาหดหู่เช่นเดิม ความสับสนและความหวาดระแวงเข้าเล่นงานนาง แม้นแม่นางหลิงนูจะค่อยปลอบโยนอยู่ไม่ห่างก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

      ค่ำคืนเงียบสงบถูกรบกวนด้วยเสียงอึกทึกของแขกที่เข้าพักจนเต็มโรงเตี้ยม แม้แต่หญิงสาวที่เข้าพักในห้องที่อยู่ชั้นสองก็ยังได้ยินเสียงจากโถงด้านล่าง ดูเมื่อในค่ำคืนนี้โรงเตี้ยมจะคึกคักเป็นพิเศษ ซูเม่ยไม่รู้ว่าโดยปกตินั้นโรงเตี้ยมหงเหมยแห่งนี้มีคนคึกคักเช่นนี้อยู่แล้วหรือว่าเพิ่งจะมาคึกคักเอาตอนพวกนางมาเข้าพัก สำหรับนางที่ต้องการความเงียบสงบเพื่อพักใจ ไอ้เสียพูดคุยเซ็งแซ่เหล่ามันช่างหน้ารำคาญยิ่งนัก แต่มันก็มีส่วนดี ยิ่งเสียงดังเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้นอนหลับยากมากเท่านั้น

" แม่นาง...ใยโรงเตี้ยมคึกคื้นนัก...ราวกับจะมีงานใหญ่ " ซูเม่ยที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยถามแม่นางหลิงนูที่กำลังนั่งจิบชากับสหาย

@LuLingNu (งานฉลอง เฉลิมรัชศกที่ 24)

" พรุ่งนี้..งานเฉลิมราชแล้วหรือเจ้าค่ะ... จริงด้วย..ข้าจากฉางอันไปแรมปีแล้วสิ.. " นัยน์ตาสีนิลเบิกกว้างก่อนจะค่อยๆลู่ต่ำ สีหน้าอิดโรยแฝงด้วยความเศร้าสร้อย

@LuLingNu

" คิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะ.... จากท่านมานานนัก " หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่สบตา ในใจนั้นนางรู้ดีว่านางเดินทางผิด นางควรจะฟังคำบิดา หากไม่ดึงดันจะออกเดินทางนางคงไม่เผชิญชะตากรรมอันนางสังเวชเช่นนี้ ใต้เท้าเซวียหยาง ผู้ถูกแล้ว 'ใต้หล้าโหดร้าย ไม่ใช่ที่สำหรับนาง' แต่นี้ต่อไปนางจะอยู่ในจวนดีๆ เป็นกุลสตรีทำให้บิดาภาคภูมิใจ....ถ้าทำได้

@LuLingNu (กลับไปก็เที่ยวงานพอดี เดี๋ยวพี่พาเที่ยวเอง)

"...ต้องรบกวนท่านแล้ว ถึงข้าจะเป็นชาวฉางอันโดยกำเนิด แต่ก็ไม่รู้เหนือรู้ใต้สักอย่าง...อยู่แต่ในจวนเจ้าค่ะ.."หญิงสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ คำพูดที่ฟังดูติดตลกแต่แฝงด้วยเรื่องราวกันแสนเศร้า นางแสดงความรู้สึกอย่างไม่อาจเก็บซ่อนออกมาทางอากัปกิริยาที่คล้ายคนหมดอาลัยตายอยาก แม้นใบหน้าจะยิ้มแย้มก็ตาม

@LuLingNu (กอดหนูหน่อยกอดหนู)

"............." แม่นางหลิงนูเดินเข้ามานั่งข้างร่างสีชาดก่อนจะสวมกอดด้วยความอาภร ร่างอันบอบฉ่ำทั้งกายใจซบลงที่ไหลแกร่งของสตรีที่โอบกอดตน แม้นนางจะปลื้มปิติ ก็ไม่อาจหลั่งน้ำตาเพราะมันไม่มีเหลือให้ไหลอีกแล้ว ดวงตากลมโต บวมและแดงฉ่ำ หากนางร้องไห้อีกสิ่งที่ไหลออกมาลงเป็นโลหิต

@LuLingNu (พูดอะไรกับหนูก็ได้ แล้วตามด้วยจะไปส่งหนูที่บ้าน)

".........หากข้ากลับถึงจวนแล้ว เราจะได้พบกันอีกหรือไม่เจ้าคะ?...." ซูเม่ยเงยหน้ามองหญิงสาวหน้ากากเงินอย่างวาววอน แม้นที่ผ่านมานางจะรู้สึกว่าตนเป็นภาระหญิงผู้นี้ หากกลับถึงฉางอันนางก็คงไม่ต้องพึ่งพาแม่นางคนนี้อีก แต่เรื่องที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่ทั้งสองมีร่วมกันมันก่อเกิดเป็นความผูกพันหากต้องจากกันตลอดไป นางก็เสียใจเหมือนกัน

@LuLingNu (บอกสิว่าจะกลับมาหาหนู บอก!!!!)

"............." ดวงหน้าดารุณีน้อยเผยยิ้มบางๆหลังจากได้ยินคำตอบของอีกคน ไม่รู้ว่าความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาดนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด หากความรู้สึกที่นางมีให้เยว่ฉีคือ ความผูกพันธ์ ความรู้สึกที่มีให้หญิงผู้นี้ก็คงเช่นเดียวกัน มันคือความ เทิดทูน เคารพรัก ความไว้ใจและรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของอีกคน

@LuLingNu (ดึกแล้วนอนนะๆ)

"....เจ้าค่ะ...." หญิงสาวเอ่ยตอบ แม่นางหลี่ค่อยๆถอนกอดออกจากร่างบางเพื่อให้นางนางได้นอนพัก ก่อนนางจะเดินกลับไปนั่งจิบชาพูดคุยกับสหายต่อ นางวิหคน้อยถึงจะตอบไปเช่นนั้นแต่นางก็ไม่คิดจะนอนหลับเช่นเคย เมื่อคืนก่อนนางก็สามารถผ่านมาได้โดยที่ไม่เผลอหลับ คืนนี้นางก็ทำได้เหมือนกัน หากจะต้องอดนอนจนตายก็ให้มันรู้ไป เป็นเช่นนั้นก็ดี ปีศาจร้ายจะได้ตายไปพร้อมกับนาง.....

▼โรลโดยสมบูรณ์▼
@Admin      

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +350 ความหิว -67 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 350 -67 + 10

ดูบันทึกคะแนน

เปิดเทอมนั้น ฉันตาย
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนกรีดนภา
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
หลี่ซื่อชุนชิว
เกราะทองเทวะ
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x30
x30
x5
x30
x54
x59
x2310
x10
x79
x1
x8
x10
x10
x1
x2
x1
x20
x8
x2
x7
x1
x3
x30
x50
x1
x4
x1
x2
x2
x500
x50
x2
x1000
x1
x8
x3
x20
x88
x20
x4
x2
x35
x7
x5
x15
x1000
x15
x10
x14
x1050
x2
x4
x5
x75
x30
x5
x2
x10
x520
x1
x1
x87
x81
x25
x30
x11
x30
x300
x40
x80
x130
x95
x100
x50
x70
x50
x120
x9
x57
x42
x2
x1
x40
x20
x413
x102
x50
x4
x2
x513
x1
x50
x450
x309
x100
x8
x8
x1017
x25
x20
x1
x22
x205
x330
x365
x350
x468
x436
x350
x676
x1
x61
x7
x18
x80
x2
x355
x20
x6
x160
x10
x80
x31
x29
x60
x2
x5
x63
x3
x80
x17
x17
x2045
x1127
x5
x186
x23
x19
x41
x6
x2
x1

105

กระทู้

746

โพสต์

24หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56664
เงินตำลึง
41790
ชื่อเสียง
85333
ความหิว
726
คุณธรรม
548
ความชั่ว
2
ความโหด
44
ชงชง
ระดับ 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-7-18 01:25:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ค่ำคืนเงียบสงบถูกรบกวนด้วยเสียงอึกทึกของแขกที่เข้าพักจนเต็มโรงเตี้ยม แม้แต่กลุ่มเดินทางของหลิงนูที่เข้าพักในห้องที่อยู่ชั้นสองก็ยังได้ยินเสียงจากโถงด้านล่าง
ดูเมื่อในค่ำคืนนี้โรงเตี้ยมจะคึกคักเป็นพิเศษ หลิงนูมองลงไปด้านล่างยังโถงที่มีความคึกคักและผู้คนมากมายนั้น กับได้ยินเสียงที่พวกเขาคุยกันก็พอจะรู้ได้ว่า เทศกาลที่ยิ่งใหญ่กำลังใกล้เข้ามาแล้ว..
สียงพูดคุยเหล่ามันค่อนข้างสร้างความรำคาญ โดยเฉพาะกับซูเม่ยที่มาด้วยกัน รู้สึกว่าจะทำให้หลับยาก แต่ว่าตัวซูเม่ยบอกว่าไม่อยากจะนอนเท่าไหร่


" แม่นาง...ใยโรงเตี้ยมคึกคื้นนัก...ราวกับจะมีงานใหญ่ " ซูเม่ยที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยถามแม่นางหลิงนูที่กำลังนั่งจิบชากับสหาย


        "น่าจะเป็น... งานเฉลิมรัชศกองค์จักรพรรดิน่ะ ...เป็นวันที่ดีเลยนะ.." นูเอ่ยขึ้นให้อีกฝ่ายหายสงสัย


" พรุ่งนี้..งานเฉลิมราชแล้วหรือเจ้าค่ะ... จริงด้วย..ข้าจากฉางอันไปแรมปีแล้วสิ.. " ซูเม่ยมองกับค่อยๆลู่ต่ำ สีหน้าซูเม่ยอิดโรยแฝงด้วยความเศร้าสร้อย


        "หืม นานขนาดนั้นเลยหรือ?..." นูนึกตาม ซูเม่ยติดเกาะมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย ถึงได้กล่าวมาว่าจากไปแรมปี
        "ข้าว่า...เจ้ายังมีคนที่ยังรออยู่ที่บ้านสินะ..?"


" คิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะ.... จากท่านมานานนัก " ซูเม่ยเอ่ยอย่างไม่สบตา ตัวซูเม่ยเองอาจจะรู้ว่าเลือกเดินทางผิด น่าจะฟังคำบิดา ถ้าไม่อยู่ที่บ้านดีๆ คงไม่เจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ หลิงนูมองซูเม่ยอย่างกับว่าดูออก ว่ากำลังรู้สึกผิดกับบิดาของนาง...
แต่นี้ต่อไป ตัวซูเม่ยอาจจะอยู่ในจวนดีๆ เป็นกุลสตรีทำให้บิดาภาคภูมิใจ....ถ้าทำได้


        "ไม่เป็นไร ซูเม่ย..." นูเอ่ยขึ้นกับนาง
        "ถ้าถึงงานเทศกาลแล้ว ข้าจะพาเจ้าเดินเที่ยวในงานเอง ไม่ต้องห่วง..." ฯูอาสาพาซูเม่ยเดินเที่ยวในงานเฉลิมรัชศก


"...ต้องรบกวนท่านแล้ว ถึงข้าจะเป็นชาวฉางอันโดยกำเนิด แต่ก็ไม่รู้เหนือรู้ใต้สักอย่าง...อยู่แต่ในจวนเจ้าค่ะ.." เซวียเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆกับหลิงนู คำพูดที่ฟังดูติดตลกแต่แฝงด้วยเรื่องราวกันแสนเศร้า เซวียแสดงความรู้สึกอย่างไม่อาจเก็บซ่อนออกมาทางอากัปกิริยาที่คล้ายคนหมดอาลัยตายอยาก แม้นใบหน้าจะยิ้มแย้มก็ตาม


        "อย่ากังวลมากนักเลย... ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน เพื่อที่จะได้คลายความทุกข์ทั้งมวลออกไปโดยไว.." นูส่ายหน้าน้อยๆ แล้วเดินเข้า        มากอดซูเม่ยเบาๆให้กำลังใจ


"............." หลิงนูเดินเข้ามานั่งข้างร่างสีชาดก่อนจะสวมกอดด้วยความอาภร ซูเม่ยที่มีร่างอันบอบช้ำทั้งกายใจ ซบลงที่ไหลแกร่งของสตรีที่โอบกอดตน แม้นนางจะปลื้มปิติ ก็ไม่อาจหลั่งน้ำตาเพราะมันไม่มีเหลือให้ไหลอีกแล้ว ดวงตาของซูเม่ยบวมและแดงฉ่ำ


        "ความเศร้ากับกังวลทำให้เจ้าฝันร้ายอยู่บ่อยๆ... เจ้าลองสงบใจและปล่อยวางลงก่อน แล้วเจ้าจะรู้สึกดีขึ้น.." นูเอ่ยแนะนำ
        "และก็ ถ้าถึงฉางอันแล้ว... ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่บ้านเจ้าด้วยนะ.."


".........หากข้ากลับถึงจวนแล้ว เราจะได้พบกันอีกหรือไม่เจ้าคะ?...." ซูเม่ยเงยหน้ามองหญิงสาวหน้ากากเงินอย่างวาววอน แม้นที่ผ่านมาซูเม่ยจะรู้สึกว่าตนเป็นภาระกับตัวหลิงนูเองผู้นี้ หากกลับถึงฉางอันนางก็คงไม่ต้องพึ่งพาหลิงนูอีก
แต่เรื่องที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่ทั้งสองมีร่วมกันมันก่อเกิดเป็นความผูกพันหากต้องจากกันตลอดไป นางก็เสียใจเหมือนกัน


        " อื้อ ...ต้องได้เจอกันสิ.." นูลูบหลังปลอบเซวียเบาๆเพราะหลังนางมีแผล จึงต้องเบามือ
        "ก็ข้าทำงานอยู่ฉางอันนี่นา..."


"............." ใบหน้าของซูเม่ยเผยยิ้มบางๆหลังจากได้ยินคำตอบของหลิงนู ไม่รู้ว่าความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาดนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด หากความรู้สึกที่นางมีให้เยว่ฉีคือ ความผูกพันธ์
ความรู้สึกของซูเม่ยที่มีให้หลิงนูผู้นี้ก็คงเช่นเดียวกัน มันคือความ เทิดทูน เคารพรัก ความไว้ใจและรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของอีกหลิงนูเอง...


        "ดึกแล้วนะ เจ้าควรพักผ่อน..." นูเอ่ยก่อนจับร่างซูเม่ยให้นอนราบลงไปบนเตียง แล้วก็...
        "เพื่อให้ร่างกายเจ้ากลับมาแข็งแรงไวๆ เจ้าควรพักผ่อนเยอะๆนะ.." นูเอ่ยคำแนะนำให้นาง


"....เจ้าค่ะ...." ซูเม่ยเอ่ยตอบ หลิงนูค่อยๆถอนกอดออกจากร่างบางเพื่อให้นางซูเม่ยได้นอนพัก
ก่อนตัวหลิงนูเองจะเดินกลับไปนั่งจิบชาพูดคุยกับสหายต่อ
ซูเม่ยเมื่อได้รับคำสั่งให้นอนแล้ว... แต่ซูเม่ยอาจจะไม่คิดจะนอนหลับอีกแน่ๆ เมื่อคืนก่อนนางก็สามารถผ่านมาได้โดยที่ไม่เผลอหลับ
ซึ่งนูเองก็ไม่รู้ว่าซูเม่ยตาค้างทั้งคืนมาแล้ว...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พัดหวงไจ้
หยกขาว
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
เกราะทองคำ
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นกลาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1000
x1
x10
x29
x114
x129
x1
x29
x3
x20
x34
x10
x1
x255
x65
x55
x86
x2
x1600
x3
x98
x3
x105
x3750
x90
x45
x4
x60
x5
x3
x25
x8
x12
x61
x12
x75
x1
x450
x4
x1
x175
x10
x480
x150
x87
x125
x90
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x3
x6
x5
x52
x6
x2500
x22
x142
x13
x34
x18
x219
x18
x55
x130
x125
x190
x256
x44
x34
x121
x211
x132
x1
x190
x3
x2
x187
x7
x16
x1082
x5
x51
x79
x1
x560
x147
x4
x25
x201
x7
x237
x148
x145
x9
x201
x189
x136
x10
x218
x292
x161
x200
x55
x1700
x204
x372
x7
x380
x50
x220
x73
x112
x127
x1
x93
x8
x11
x505
x130
x226
x180
x60
x55
x581
x297
x90
x288
x82
x417
x1
x121
x15
x29
x414
x15
x102
x18
x370
x147
x19
x25
x20
x24
x570
x4977
x20
x163
x1
x113
x91
x20
x8
x10
x22
x6
x64
x201
x18
x34
x151
x8
x17
x176
x156
x1
x1
x1397
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
8
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-10-14 17:46:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลอิสระ

                   รถม้าเคลื่อนตัวมาถึงเมืองซางหยง ตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้ว ลู่เอินจึงแวะที่โรงเตี้ยมหงเหมยเพื่อทานอาหารก่อน แม้ติงโหยวจะนั่งกินอาหารอยู่ในรถม้ามาตลอดทางก็ตาม นางฝากรถม้าไว้ที่คอกของโรงเตี้ยม ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับติงโหยว บรรยากาศภายในโรงเตี้ยมค่อนข้างต่างจากหลายที่ ตอนแรกนางก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรจนกระทั่งเห็นรายการอาหารของร้านพร้อมกับเด็กรับใช้ที่เดินมาบอกว่าไม่มีสุราจำหน่าย
                   เมื่อสตรีทั้งสองนั่งประจำที่โต๊ะแล้ว ลู่เอินจึงเลื่อนเมนูให้ติงโหยว "กินอะไรดีพี่โหยว"
                   "เอาจริงนะ ข้าไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ขอขนมแกล้มน้ำชาพอแล้ว"
                   "ข้าเองก็รู้สึกแบบนั้น" นางหันไปหาเด็กรับใช้ก่อนจะส่งเมนูคืนให้ "เอาเป็นชาลี่อันกับหมั่นโถวชุดหนึ่งก็พอเจ้าค่ะ"
                   "แม่นางทั้งสองรอสักครู่"
                   เด็กรับใช้รับเมนูก่อนจะเดินกลับไปยกน้ำชาจากในครัวพร้อมกับหมั่นโถวสี่ลูกมาวางไว้บนโต๊ะ ลู่เอินเทน้ำชาใส่ถ้วยสองใบให้ตนหนึ่งกับติงโหยวหนึ่ง ก่อนจะยกขึ้นดื่มเพื่อดับกระหาย วันนี้พยายามเดินทางให้เร็วที่สุด ไม่ได้ดื่มอะไรมาตลอดทาง ลู่เอินจึงเติมชาบ่อยหน่อย ติงโหยวที่นั่งกินหมั่นโถวเล่นบังเอิญเห็นนกพิราบเข้าพอดีจึงลุกเดินออกไปหน้าโรงเตี้ยม ลู่เอินเห็นนกพิราบหน้าตาทั่วไปแต่ที่โดดเด่นคือจดหมายที่ติดมาด้วยต่างหาก ติงโหยวเอาจดหมายยื่นให้ลู่เอิน ส่วนตัวเองก็ดูแลนกพิราบ นางคลี่จดหมายออก แต่เนื้อความไม่ได้เยอะเท่าฉบับก่อนหน้านัก
                   "พี่จิ่วส่งมาว่าอะไรรึ"
                   "คุณชายบอกว่าตอนนี้อยู่ที่จวนลุงต้วนหงส์แล้วเจ้าค่ะ" ความจริงอีกฝ่ายยังชวนนางไปปีนผาด้วย
                   "แค่นั้นรึ?" ติงโหยวคล้ายกับไม่เชื่อเท่าไหร่ "เอามาให้ข้าอ่านดูหน่อยสิ"
                   "ความจริงคุณชายชวนข้าไปปีนผาพรุ่งนี้ด้วยเจ้าค่ะ.."
                   พอได้ยินแบบนั้นติงโหยวก็หัวเราะออกมา "ให้ตายเถอะ ไม่รู้ใครจะได้ดูแลใคร"
                   นางไม่คิดว่าผาแถวฉางอันจะลำบากในการปีนขนาดนั้นจึงยิ้มมองอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไรต่อ ลู่เอินหยิบพู่กันกับกระดาษออกมาจากย่ามแล้วเขียนข้อความตอบกลับไปว่า 'เช่นนั้นพรุ่งนี้รบกวนคุณชายมาพบกันที่หน้าคฤหาสน์เหลียนฮวานะเจ้าคะ' นางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทราบหรือไม่ว่าตนเองเป็นเจ้าของเรือนนั้น แต่ถ้าไม่ทราบก็ถือเป็นการแนะนำคฤหาสน์ไปในตัว อย่างไรคืนนี้นางกับติงโหยวคงไปพักที่นั้น ไม่รู้ว่าเด็กรับใช้จะทำหน้าที่ได้ดีรึเปล่า
                   "พี่โหยวฝากส่งจดหมายนี้กลับไปด้วยเจ้าค่ะ"
                   "ได้ๆ" ติงโหยวรับจดหมายจากลู่เอินก่อนจะติดไปกับนกพิราบ จากนั้นก็เดินไปปล่อยมันที่นอกโรงเตี้ยม "แล้วคืนนี้เราจะพักที่ไหนกัน"
                   "ข้ามีบ้านอยู่ในฉางอันแล้วนะเจ้าคะ.."
                   "อ่อ ข้าเกือบลืมไป"
                   น่าจะลืมไปแล้วมากกว่า ลู่เอินมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าดื่มชาและกินหมั่นโถวที่สั่งมาให้หมดจึงพากันจ่ายเงินแล้วเดินออกจากโรงเตี้ยม ติงโหยวพอได้เคลื่อนไหวบ้างก็ขยับไปมาไม่หยุด ดูท่าทางการนั่งรถม้าติดต่อกันนานๆจะไม่ค่อยดีต่อร่างกายเท่าไหร่เลย ทั้งสองขึ้นไปบนรถม้า ก่อนจะเคลื่อนรถม้าออกจากซางหยง เดินทางผ่านฮั่นจงเข้าฉางอันต่อไป

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ติง โหยว เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2018-10-14 17:57
คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-14 17:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
โพสต์ 2018-10-27 18:55:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-27 18:58


อ้าว?...เจอกันอีกแล้ว จำได้ไหมน่า?

        “หาว..วว..” สตรีร่างเล็กนั้นเดินเซๆเข้ามาภายในโรงเตี้ยมขนาดกลางนามหงเหมย หลังจากการเดินทางไปส่งข่าวคราวเรื่องบ้านสกุลหวัง เธอก็เดินทางลงมายังเมืองซานหยงแต่เพราะว่าไม่เคยมาเมืองนี้ทำให้หลงอยู่เหมือนกัน.. จนสุดท้ายก็ต้องคลานเข้าโรงเตี้ยมมาด้วยสภาพที่ไม่ค่อยเต็มร้อยเท่าไรนัก..

        ตอนนี้เป่าหลิงนั้นอยู่ในสภาพชุดคลุมดำทั้งตัวเหมือนเฉกเช่นเคย เพราะยังไงเส้นผมที่ยังไม่ยาวก็ทำให้คนอื่นเห็นยาก เดี๋ยวจะโดนคำครหาหรือว่าเข้าใจผิดอีก รำคาญ.. ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปนั่งโต๊ะด้านในซึ่งเหลือเป็นโต๊ะสุดท้ายแล้ว.. และสั่งอาหารมาทานอย่างเงียบๆ..

        แต่ที่ไม่เงียบน่าจะเป็นคนด้านในนี้ล่ะ..เห่อ…….


        หลังจากพูดจบเป่าหลิงและชายหนุ่มนั้นก็ได้นั่งด้วยหัน…

        น้ำเต้าหู้นั้นแทบพุ่ง...ไอ้หมอนี้มันหวงเส้าเทียนนี้หว่า!!!

        “เอ่อ….มีอะไรก็ทานได้เลยนะ..ไม่ต้องเกรงใจ” สตรีร่างเล็กนั้นกล่าว…

@ShaoTien

         ร่างสูงค่อยๆนั่งลง เน้นย้ำว่าค่อยๆนั่งลง… ไม่ให้กระทบกระเทือน ใบหน้าคมคายซีดเซียวเหมือนคนเป็นไข้ …. สตรีร่างเล็กนั้นเลิกคิ้วมองปฎิกิริยาตรงหน้าของชายหนุ่ม.. เดี๋ยวนะ..หมอนี้จำนางไม่ได้อย่างงั้นหรือ?.. โดยที่… ..ลืมไปเลยว่านางอยู่ในสภาพไหน.. แล้วเขาไม่สงสัยหรอวะ? ว่าทำไมสตรีเด็กสาวใส่ผ้าปิดโน่นนั้นนี่มานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว?..

        ช่างเถอะ มันไม่ทักก็พอแล้ว

        “ท่านเป็นอะไรหรือปล่าว ใบหน้าดูท่าทางซีดเซียวเหมือนคนป่วยเป็นไข้เช่นนั้นล่ะ? ข้าพาไปหาหมอไหม?” เป่าหลิงในร่างเด็กวัยใส(เหมือนนิสัยและหน้าตา) ถามขึ้น?? “แล้ว..คอท่านไปโดนอะไรมาล่ะนั้น?” สตรีร่างเล็กนั้นถามต่อ.. ใช่มันไปโดนอะไรมาวะนั้น? หมาขย้ำหรอ?..

@ShaoTien

        เมื่อเป่าหลิงนั้นโดนถามหญิงสาวก็เลิกคิ้วก่อนที่จะนึกได้ว่าตนเองใส่เสื้อผ้าปกปิดเสียขนาดนี้ ไม่แปลกที่อีกคนนั้นจะไม่รู้ และแถมยังอยู่ในร่างนี้อีก “อ้อ..ข้าลืมไป..” เป่าหลิงนั้นค่อยๆ นำผ้าคลุมสีดำนั้นออก ปรากฏร่างของดรุณีน้อยวัยประมาณ 13-15 ปี นัยต์ตาของเธอนั้นเป็นสีม่วงดอกพวงคราม ใบหน้าของเธอนั้นคับคล้ายคับคลายใครบางคนที่หวงเส้าเทียนรู้จัก…

        แต่ทว่าใบหน้าของนางกลับตกกระและดูอ่อนเยาว์กว่า...แค่นั้นเอง…

        “อา..ข้าเอาออกล่ะ.. จริงสิท่านโดนยุงหามไปทั้งป่าเลยหรือไงนั้น? ถ้ามันจะด้างพร่อยขนาดนั้น” เป่าหลิงนั้นกล่าวขำๆ ก่อนที่จะสั่งอาหารมาเพิ่ม…เป่าหลิงนั้นเลิกคิ้วเล็กเล็กน้อย ก่อนที่จะพยักหน้า.. “หืม?..ข้าเหมือนใครกันล่ะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม...ถามทำไมวะ ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วแท้ๆ ..

        “อ้อ..อันนี้อร่อยนะ….อ่ะนี้สัปปะรสผัด” หญิงสาวนั้นส่งสัปปะรสผัดให้กับชายหนุ่มข้างๆของตนเอง “จริงสิ? เขาว่ากันว่าหากกินสัปปะรสนั้นหากกินจะช่วยให้น้ำพิสุทธิ์หวานขึ้นล่ะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวยิ้มๆ นางพูดเหมือนติดตลก


@ShaoTien

       “โอ้..ให้บังเอิญจริงๆ..นางเป็นลูกพี่ลูกน้องข้าน่ะ? ข้าหลิงหลิง” ......เป่าหลิงนั้นแนะนำตัว ก่อนที่จะพราวยิ้ม..โกหกอย่างแนบเนียน !!! อย่างที่เห็นสตรีตรงนี้คือแม่นางหลิงหลิงน้องสาวของแม่นางเป่าหลิง..มิน่าเล่าถึงหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้…. หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองคนนั้นก็นั่งทานอาหารกันไป..

        แต่ทว่า……….ช่วงที่หญิงสาวนั้นเริ่มทานอิ่มเธอก็จับแตะตรงร่างกายของตนเอง.. เอ๊ะ?..เดี๋ยวนะ? เป่าหลิงลองล้วงเข้าไปในถุงย่ามของตนเอง.. เอ๊ะ..เดี๋ยวนะ..!!! =[]= ...เฮ้ย!! ลืมเอากระเป๋าตังมา!! เป่าหลิงนั้นกรี๊ดในใจดังๆ ก่อนที่จะค้างไปเล็กน้อย.. ใบหน้าของนางนั้นเริ่มซีดหน่อยๆ แล้วหันไปทางอาหารที่สั่งมา… ตอนที่เดินทางมากำลังเหนื่อยๆ เลยเดินเข้ามาโดยทิ้งของไว้กับม้าเฟิ่งหวงเทวะเสียด้วยสิ……

       โว้ย ย ย ….

        เพราะว่าเผลอพูดคุยกับท่านหวงเส้าเทียน...ก็เลย..เผลอกินเยอะไปเสียหน่อย … แต่เจือกไม่มีตังจ่ายเสียอย่างงั้น..ชิ่งเลยดีไหมวะ?! เป่าหลิงนั้นนั่งคิด.. แต่อีกคนจะสังเกตุได้หรือปล่าวนะ ว่านางดูลนๆหน่อยๆ…

@ShaoTien

        เป่าหลิงนั้นคลียิ้มแห้งๆให้กับอีกฝ่าย.. ก่อนที่จะเกาหัว.. “ต้องขออภัยด้วย..คือ..คือข้า..เอ่อท่านจะโกรธไหม?..หากข้าบอกว่า..ข้าลืมเอากระเป๋าตังมา?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามเช่นนั้นก่อนที่จะยิ้มแก้เขิน แต่ทว่าชั่วพริบตานางก็พูดต่อ… “อะ!!..แต่ๆ..เดี๋ยวข้าออกไปเอากระเป๋าตังให้ก็ได้นะ..ไม่เป็นไรๆ” นางพูดแบบนั้น แต่จะจริงหรือปล่าวน่า???...

        ซึ่งหากชายคนนี้ให้นางออกไปเอากระเป๋าตัง..เชื่อเถอะ..ว่าชิ่งแน่!!

@ShaoTien

       “อะ…??..ทำอะไรหรือ?.. หากเป็นงานก็ว่ามาได้เลย..ข้ารับทำหมดนั้นล่ะ..ต้องขออภัยด้วยที่ต้องทำตัวน่าเสียมารยาทแบบนี้ :v แต่คนเรามันก็พลาดกันได้” เป่าหลิงนั้นกล่าวยิ้มขำ?.. ก่อนที่จะจ้องชายหนุ่มตรงหน้าแล้วจิบน้ำชา “???...ว่ามาได้เลยนะ?”
         
@ShaoTien

        “อ๊า..แค่นี้เองไม่มีปัญหา” ใบหน้าของดรุณีสาวแรกแย้มนั้นพยักหน้า แล้วรับม้วนไม้ไผ่นั้นมา ใบหน้าของเธอนั้นเดียงสาเต็มไปด้วยความไม่รู้เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อไปภายภาคหน้าเลยสักนิด.. อ๊า ใช่แล้ว จะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะ..  “ขอบคุณท่านมาก ที่ช่วยเรื่องค่าอาหารในครั้งนี้ ฮ่ะๆ” เป่าหลิงยิ้มให้กับเขา… เหมือนนางยังเป็นเพียงเด็กสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างไรก็ไม่รู้ เมื่อเห็นรอยยิ้มที่นางแสดงให้หวงเส้าเทียน………

        อ๊า…….รอยยิ้มตอแหล………


@Admin  @ShaoTien





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-27 19:20

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โลหิตมาร
หมัดพื้นฐาน
ตัวเบาขั้นสูง