ดู: 336|ตอบกลับ: 8

{ เมืองซางหยง } โรงเตี้ยมหงเหมย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-7 11:55:46 |โหมดอ่าน

โรงเตี้ยมหงเหมย
[ เ มื อ ง ซ า ง ห ย ง ]




โรงเตี้ยมขนาดกลางที่มีสองชั้น โดยชั้นล่างมีส่วนให้ทานอาหาร เครื่องดื่มต่างๆ
รวมทั้งตรงกลางเป็นสถานที่ให้สำหรับการแสดง การแสดงจะมีเฉพาะตอนเย็นในเวลา 18.00 - 20.00
สุดทางเดินเป็นห้องสุขาสองสามห้อง

ชั้น 2 มีห้องนอนเตียงคู่เพียง 3 ห้อง และ ห้องนอนเตียงเดี่ยว 7 ห้องเท่านั้น
ภายในห้องมีฉากกัน ถังไม้สำหรับอาบน้ำและอุปกรณ์เครื่องเขียนไว้ให้ใช้งาน
มีคอกม้าขนาดกลางที่รองรับม้าได้ 5 - 7 ตัวหากแต่ถ้าสัตว์ที่ใหญ่กว่านั้นคงต้องพาไปพักที่สวนหลังโรงเตี้ยม


ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมหงเหมย
เจ้าของกิจการ: หลี่ หม่าฟง
เวลาเปิดปิดบริการ: ตลอด 24 ชั่วโมง
ประเภทร้าน: บริการห้องพัก อาหาร น้ำชา (ไม่มีสุรา) การแสดงตอนเย็น

#ประทับตราโดยผู้ว่าการเมืองซางหยาง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12342
เงินตำลึง
510
ชื่อเสียง
15282
ความหิว
101
คุณธรรม
542
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-1-7 22:31:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด





      ทั้งสองเดินทางจนมาถึงในเมืองแต่มิได้แวะที่ไหน เพราะต่างต้องการพักผ่อนเพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมกับการเดินทางในวันพรุ่งนี้ เมื่อมาถึงโรงเตี้ยมหงเหมยก็ขอเปิดสองห้องแทบจะเข้าไปพักผ่อนทันทีแต่ติดที่ว่าคอกม้าของที่นี่ไม่สามารถรองรับเจ้าซือจู่ได้...
      "ขออภัยจริงๆ ขอรับ ทางเราไม่เคบพบลูกค้านำช้างมาด้วย..."
      "ทำอย่างไรดีเล่า พี่หลิว?" ผิงผิงเอ่ยถามเพราะเธอไม่อยากให้ซือจู่ต้องนอนข้างนอก
      "ที่สวนด้านหลังโรงเตี้ยมพอมีที่ว่างหรือเปล่าครับ?" หลิวเทียนช่วยแก้ปัญหา เสี่ยวเอ๋อห์นั้นบอกว่ามีจึงขอให้พาไปดู เมื่อเดินตามไปก็พบว่ากว้างพอสมควร... "หากไม่เป็นการรบกวน ขอให้ช้างพักที่นี่ได้หรือไม่?"
     "เรื่องนี้..."
      "ได้ขอรับ ทางโรงเตี้ยมเรายินดีให้บริการ" ชายคนหนึ่งที่อยู่ในชุดดูดี ดูก็รู้แล้วว่าเป็นเจ้าของโรงเตี้ยม เขาน่าจะอายุ 30 ต้นๆ
      "ขอบคุณครับ"
      "ไม่เป็นไรขอรับ ความพึงพอใจของลูกค้าคือสิ่งสำคัญ" ชายเจ้าของโรงเตี้ยมกล่าว ผิงผิงกับหลิวเทียนจึงหมดห่วงเรื่องที่พักของซือจู ก่อนจะพากันขึ้นห้องเพื่อแยกย้ายกันไปพักผ่อน...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x4
x10
x40
x56
x43
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x4
x35
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x18
x12
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x394
x16
x4
x80
x408
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x80
x30
x15
x59
x1
x15
x32
x1
x20
x437
x740
x301
x200
x152
x70
x2
x35
x121
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1552
x10
x6
x2
x69
x430
x2
x2
x384
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x736
x4026
x771
x1285
x12
x17
x25
x161
โพสต์ 2018-7-13 18:50:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Phaisri เมื่อ 2018-7-17 00:48

[ ตอนที่ 11 ] คืนรัง 3/?
(เนื้อเรื่อง+ โรลเดินทาง)

ความเดิมตอนที่แล้ว
    เซวีย ซูเม่ย หลี่ หลิงนู และสหายทั้งสองของนาง เดินทางกลับเมืองหลวงฉางอัน ก๊กสาวงามเดินทางผ่าน เมืองเจียงเยี่ย เมืองอวี้ซางมุ่งสู่ดินแดดจินโจว ผ่านเมืองเจียงเซี่ย เข้าสู่เขตเมืองเซียงหยางและตัดสินใจพักค้างแรมที่น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว ในรุ่งเช้าเดินทางมุ่งสู่เมืองซางหยางหาที่พักค้างแรมเพื่อเดินทางสู่ฉางอันในวันรุ่งขึ้น
   ระหว่างที่พักค้างแรมที่น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว ซูเม่ยก็ได้ฝันร้ายอีกครั้ง ครานี้มันทวีความรุนแรงขึ้นมากจนหญิงสาวที่เริ่มมีสุขภาพจิตใจที่ดีขึ้น กลับมาหดหู่เช่นเดิม ความสับสนและความหวาดระแวงเข้าเล่นงานนาง แม้นแม่นางหลิงนูจะค่อยปลอบโยนอยู่ไม่ห่างก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

      ค่ำคืนเงียบสงบถูกรบกวนด้วยเสียงอึกทึกของแขกที่เข้าพักจนเต็มโรงเตี้ยม แม้แต่หญิงสาวที่เข้าพักในห้องที่อยู่ชั้นสองก็ยังได้ยินเสียงจากโถงด้านล่าง ดูเมื่อในค่ำคืนนี้โรงเตี้ยมจะคึกคักเป็นพิเศษ ซูเม่ยไม่รู้ว่าโดยปกตินั้นโรงเตี้ยมหงเหมยแห่งนี้มีคนคึกคักเช่นนี้อยู่แล้วหรือว่าเพิ่งจะมาคึกคักเอาตอนพวกนางมาเข้าพัก สำหรับนางที่ต้องการความเงียบสงบเพื่อพักใจ ไอ้เสียพูดคุยเซ็งแซ่เหล่ามันช่างหน้ารำคาญยิ่งนัก แต่มันก็มีส่วนดี ยิ่งเสียงดังเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้นอนหลับยากมากเท่านั้น

" แม่นาง...ใยโรงเตี้ยมคึกคื้นนัก...ราวกับจะมีงานใหญ่ " ซูเม่ยที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยถามแม่นางหลิงนูที่กำลังนั่งจิบชากับสหาย

@LuLingNu (งานฉลอง เฉลิมรัชศกที่ 24)

" พรุ่งนี้..งานเฉลิมราชแล้วหรือเจ้าค่ะ... จริงด้วย..ข้าจากฉางอันไปแรมปีแล้วสิ.. " นัยน์ตาสีนิลเบิกกว้างก่อนจะค่อยๆลู่ต่ำ สีหน้าอิดโรยแฝงด้วยความเศร้าสร้อย

@LuLingNu

" คิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะ.... จากท่านมานานนัก " หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่สบตา ในใจนั้นนางรู้ดีว่านางเดินทางผิด นางควรจะฟังคำบิดา หากไม่ดึงดันจะออกเดินทางนางคงไม่เผชิญชะตากรรมอันนางสังเวชเช่นนี้ ใต้เท้าเซวียหยาง ผู้ถูกแล้ว 'ใต้หล้าโหดร้าย ไม่ใช่ที่สำหรับนาง' แต่นี้ต่อไปนางจะอยู่ในจวนดีๆ เป็นกุลสตรีทำให้บิดาภาคภูมิใจ....ถ้าทำได้

@LuLingNu (กลับไปก็เที่ยวงานพอดี เดี๋ยวพี่พาเที่ยวเอง)

"...ต้องรบกวนท่านแล้ว ถึงข้าจะเป็นชาวฉางอันโดยกำเนิด แต่ก็ไม่รู้เหนือรู้ใต้สักอย่าง...อยู่แต่ในจวนเจ้าค่ะ.."หญิงสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ คำพูดที่ฟังดูติดตลกแต่แฝงด้วยเรื่องราวกันแสนเศร้า นางแสดงความรู้สึกอย่างไม่อาจเก็บซ่อนออกมาทางอากัปกิริยาที่คล้ายคนหมดอาลัยตายอยาก แม้นใบหน้าจะยิ้มแย้มก็ตาม

@LuLingNu (กอดหนูหน่อยกอดหนู)

"............." แม่นางหลิงนูเดินเข้ามานั่งข้างร่างสีชาดก่อนจะสวมกอดด้วยความอาภร ร่างอันบอบฉ่ำทั้งกายใจซบลงที่ไหลแกร่งของสตรีที่โอบกอดตน แม้นนางจะปลื้มปิติ ก็ไม่อาจหลั่งน้ำตาเพราะมันไม่มีเหลือให้ไหลอีกแล้ว ดวงตากลมโต บวมและแดงฉ่ำ หากนางร้องไห้อีกสิ่งที่ไหลออกมาลงเป็นโลหิต

@LuLingNu (พูดอะไรกับหนูก็ได้ แล้วตามด้วยจะไปส่งหนูที่บ้าน)

".........หากข้ากลับถึงจวนแล้ว เราจะได้พบกันอีกหรือไม่เจ้าคะ?...." ซูเม่ยเงยหน้ามองหญิงสาวหน้ากากเงินอย่างวาววอน แม้นที่ผ่านมานางจะรู้สึกว่าตนเป็นภาระหญิงผู้นี้ หากกลับถึงฉางอันนางก็คงไม่ต้องพึ่งพาแม่นางคนนี้อีก แต่เรื่องที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่ทั้งสองมีร่วมกันมันก่อเกิดเป็นความผูกพันหากต้องจากกันตลอดไป นางก็เสียใจเหมือนกัน

@LuLingNu (บอกสิว่าจะกลับมาหาหนู บอก!!!!)

"............." ดวงหน้าดารุณีน้อยเผยยิ้มบางๆหลังจากได้ยินคำตอบของอีกคน ไม่รู้ว่าความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาดนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด หากความรู้สึกที่นางมีให้เยว่ฉีคือ ความผูกพันธ์ ความรู้สึกที่มีให้หญิงผู้นี้ก็คงเช่นเดียวกัน มันคือความ เทิดทูน เคารพรัก ความไว้ใจและรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของอีกคน

@LuLingNu (ดึกแล้วนอนนะๆ)

"....เจ้าค่ะ...." หญิงสาวเอ่ยตอบ แม่นางหลี่ค่อยๆถอนกอดออกจากร่างบางเพื่อให้นางนางได้นอนพัก ก่อนนางจะเดินกลับไปนั่งจิบชาพูดคุยกับสหายต่อ นางวิหคน้อยถึงจะตอบไปเช่นนั้นแต่นางก็ไม่คิดจะนอนหลับเช่นเคย เมื่อคืนก่อนนางก็สามารถผ่านมาได้โดยที่ไม่เผลอหลับ คืนนี้นางก็ทำได้เหมือนกัน หากจะต้องอดนอนจนตายก็ให้มันรู้ไป เป็นเช่นนั้นก็ดี ปีศาจร้ายจะได้ตายไปพร้อมกับนาง.....

▼โรลโดยสมบูรณ์▼
@Admin      

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +350 ความหิว -67 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 350 -67 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ม้าเทพอูซุน
Ignite
หน้ากากยักษ์แดง
ขวานเหยาเจี่ย
คัมภีร์เยี่ยนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x4
x1
x2908
x6
x1
x31
x3
x432
x20
x2
x27
x12
x10
x1100
x20
x36
x2
x1
x15
x10
x9
x40
x2
x30
x1
x15
x20
x15
x20
x32
x7
x8
x50
x5
x1
x6
x10
x7
x2
x50
x180
x15
x172
x10
x95
x2
x19
x354
x3150
x50
x25
x2
x261
x410
x8
x15
x4
x150
x15
x44
x100
x50
x11
x20
x16
x5
x247
x1
x300
x4
x27
x378
x1040
x2022
x8
x10
x141
x48
x5
x410
x1215
x10
x50
x54
x72
x30
x1
x2
x5
x21
x6
x16
x12
x8
x190
x91
x263
x57
x62
x29
x100
x9000
x35
x1
x1000
x1

122

กระทู้

1028

โพสต์

33หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
129377
เงินตำลึง
116212
ชื่อเสียง
131554
ความหิว
729

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
10343
ความชั่ว
3150
ความโหด
4590
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-7-18 01:25:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ค่ำคืนเงียบสงบถูกรบกวนด้วยเสียงอึกทึกของแขกที่เข้าพักจนเต็มโรงเตี้ยม แม้แต่กลุ่มเดินทางของหลิงนูที่เข้าพักในห้องที่อยู่ชั้นสองก็ยังได้ยินเสียงจากโถงด้านล่าง
ดูเมื่อในค่ำคืนนี้โรงเตี้ยมจะคึกคักเป็นพิเศษ หลิงนูมองลงไปด้านล่างยังโถงที่มีความคึกคักและผู้คนมากมายนั้น กับได้ยินเสียงที่พวกเขาคุยกันก็พอจะรู้ได้ว่า เทศกาลที่ยิ่งใหญ่กำลังใกล้เข้ามาแล้ว..
สียงพูดคุยเหล่ามันค่อนข้างสร้างความรำคาญ โดยเฉพาะกับซูเม่ยที่มาด้วยกัน รู้สึกว่าจะทำให้หลับยาก แต่ว่าตัวซูเม่ยบอกว่าไม่อยากจะนอนเท่าไหร่


" แม่นาง...ใยโรงเตี้ยมคึกคื้นนัก...ราวกับจะมีงานใหญ่ " ซูเม่ยที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยถามแม่นางหลิงนูที่กำลังนั่งจิบชากับสหาย


        "น่าจะเป็น... งานเฉลิมรัชศกองค์จักรพรรดิน่ะ ...เป็นวันที่ดีเลยนะ.." นูเอ่ยขึ้นให้อีกฝ่ายหายสงสัย


" พรุ่งนี้..งานเฉลิมราชแล้วหรือเจ้าค่ะ... จริงด้วย..ข้าจากฉางอันไปแรมปีแล้วสิ.. " ซูเม่ยมองกับค่อยๆลู่ต่ำ สีหน้าซูเม่ยอิดโรยแฝงด้วยความเศร้าสร้อย


        "หืม นานขนาดนั้นเลยหรือ?..." นูนึกตาม ซูเม่ยติดเกาะมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย ถึงได้กล่าวมาว่าจากไปแรมปี
        "ข้าว่า...เจ้ายังมีคนที่ยังรออยู่ที่บ้านสินะ..?"


" คิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะ.... จากท่านมานานนัก " ซูเม่ยเอ่ยอย่างไม่สบตา ตัวซูเม่ยเองอาจจะรู้ว่าเลือกเดินทางผิด น่าจะฟังคำบิดา ถ้าไม่อยู่ที่บ้านดีๆ คงไม่เจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ หลิงนูมองซูเม่ยอย่างกับว่าดูออก ว่ากำลังรู้สึกผิดกับบิดาของนาง...
แต่นี้ต่อไป ตัวซูเม่ยอาจจะอยู่ในจวนดีๆ เป็นกุลสตรีทำให้บิดาภาคภูมิใจ....ถ้าทำได้


        "ไม่เป็นไร ซูเม่ย..." นูเอ่ยขึ้นกับนาง
        "ถ้าถึงงานเทศกาลแล้ว ข้าจะพาเจ้าเดินเที่ยวในงานเอง ไม่ต้องห่วง..." ฯูอาสาพาซูเม่ยเดินเที่ยวในงานเฉลิมรัชศก


"...ต้องรบกวนท่านแล้ว ถึงข้าจะเป็นชาวฉางอันโดยกำเนิด แต่ก็ไม่รู้เหนือรู้ใต้สักอย่าง...อยู่แต่ในจวนเจ้าค่ะ.." เซวียเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆกับหลิงนู คำพูดที่ฟังดูติดตลกแต่แฝงด้วยเรื่องราวกันแสนเศร้า เซวียแสดงความรู้สึกอย่างไม่อาจเก็บซ่อนออกมาทางอากัปกิริยาที่คล้ายคนหมดอาลัยตายอยาก แม้นใบหน้าจะยิ้มแย้มก็ตาม


        "อย่ากังวลมากนักเลย... ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน เพื่อที่จะได้คลายความทุกข์ทั้งมวลออกไปโดยไว.." นูส่ายหน้าน้อยๆ แล้วเดินเข้า        มากอดซูเม่ยเบาๆให้กำลังใจ


"............." หลิงนูเดินเข้ามานั่งข้างร่างสีชาดก่อนจะสวมกอดด้วยความอาภร ซูเม่ยที่มีร่างอันบอบช้ำทั้งกายใจ ซบลงที่ไหลแกร่งของสตรีที่โอบกอดตน แม้นนางจะปลื้มปิติ ก็ไม่อาจหลั่งน้ำตาเพราะมันไม่มีเหลือให้ไหลอีกแล้ว ดวงตาของซูเม่ยบวมและแดงฉ่ำ


        "ความเศร้ากับกังวลทำให้เจ้าฝันร้ายอยู่บ่อยๆ... เจ้าลองสงบใจและปล่อยวางลงก่อน แล้วเจ้าจะรู้สึกดีขึ้น.." นูเอ่ยแนะนำ
        "และก็ ถ้าถึงฉางอันแล้ว... ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่บ้านเจ้าด้วยนะ.."


".........หากข้ากลับถึงจวนแล้ว เราจะได้พบกันอีกหรือไม่เจ้าคะ?...." ซูเม่ยเงยหน้ามองหญิงสาวหน้ากากเงินอย่างวาววอน แม้นที่ผ่านมาซูเม่ยจะรู้สึกว่าตนเป็นภาระกับตัวหลิงนูเองผู้นี้ หากกลับถึงฉางอันนางก็คงไม่ต้องพึ่งพาหลิงนูอีก
แต่เรื่องที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่ทั้งสองมีร่วมกันมันก่อเกิดเป็นความผูกพันหากต้องจากกันตลอดไป นางก็เสียใจเหมือนกัน


        " อื้อ ...ต้องได้เจอกันสิ.." นูลูบหลังปลอบเซวียเบาๆเพราะหลังนางมีแผล จึงต้องเบามือ
        "ก็ข้าทำงานอยู่ฉางอันนี่นา..."


"............." ใบหน้าของซูเม่ยเผยยิ้มบางๆหลังจากได้ยินคำตอบของหลิงนู ไม่รู้ว่าความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาดนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด หากความรู้สึกที่นางมีให้เยว่ฉีคือ ความผูกพันธ์
ความรู้สึกของซูเม่ยที่มีให้หลิงนูผู้นี้ก็คงเช่นเดียวกัน มันคือความ เทิดทูน เคารพรัก ความไว้ใจและรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของอีกหลิงนูเอง...


        "ดึกแล้วนะ เจ้าควรพักผ่อน..." นูเอ่ยก่อนจับร่างซูเม่ยให้นอนราบลงไปบนเตียง แล้วก็...
        "เพื่อให้ร่างกายเจ้ากลับมาแข็งแรงไวๆ เจ้าควรพักผ่อนเยอะๆนะ.." นูเอ่ยคำแนะนำให้นาง


"....เจ้าค่ะ...." ซูเม่ยเอ่ยตอบ หลิงนูค่อยๆถอนกอดออกจากร่างบางเพื่อให้นางซูเม่ยได้นอนพัก
ก่อนตัวหลิงนูเองจะเดินกลับไปนั่งจิบชาพูดคุยกับสหายต่อ
ซูเม่ยเมื่อได้รับคำสั่งให้นอนแล้ว... แต่ซูเม่ยอาจจะไม่คิดจะนอนหลับอีกแน่ๆ เมื่อคืนก่อนนางก็สามารถผ่านมาได้โดยที่ไม่เผลอหลับ
ซึ่งนูเองก็ไม่รู้ว่าซูเม่ยตาค้างทั้งคืนมาแล้ว...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ฮิบรู
จื่อซิงหม่า
ชุดนักพรตซือฉง
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x28
x2
x3
x500
x17
x30
x32
x20
x100
x5
x85
x70
x122
x20
x1
x3280
x7
x272
x204
x12
x209
x466
x10
x1
x120
x124
x7
x10
x7
x56
x26
x12
x50
x196
x408
x1
x18
x1
x300
x45
x252
x805
x120
x470
x5
x60
x3
x4
x1144
x694
x130
x667
x501
x1
x8999
x1
x10
x29
x100
x127
x9
x85
x3
x40
x254
x740
x2
x255
x25
x5
x237
x2
x1600
x7
x98
x4
x105
x5750
x78
x52
x74
x5
x3
x25
x11
x37
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x447
x2304
x87
x40
x6
x50
x7
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x82
x6
x2980
x16
x435
x13
x252
x39
x437
x745
x39
x130
x221
x306
x254
x94
x54
x96
x208
x209
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x3723
x30
x808
x79
x1
x590
x147
x4
x139
x238
x319
x267
x131
x162
x9
x3172
x3759
x136
x16
x513
x500
x540
x541
x205
x184
x360
x9
x1491
x715
x220
x73
x264
x91
x1
x143
x13
x10
x515
x156
x326
x330
x60
x56
x635
x1058
x92
x539
x212
x499
x51
x136
x17
x28
x452
x9
x102
x38
x354
x147
x19
x35
x20
x39
x1485
x5017
x20
x243
x1
x138
x91
x20
x53
x11
x24
x5
x124
x228
x18
x34
x169
x7
x17
x76
x195
x1
x1
x1457
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9833
เงินตำลึง
175030
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
0
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
เลเวล 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-10-14 17:46:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลอิสระ

                   รถม้าเคลื่อนตัวมาถึงเมืองซางหยง ตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้ว ลู่เอินจึงแวะที่โรงเตี้ยมหงเหมยเพื่อทานอาหารก่อน แม้ติงโหยวจะนั่งกินอาหารอยู่ในรถม้ามาตลอดทางก็ตาม นางฝากรถม้าไว้ที่คอกของโรงเตี้ยม ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับติงโหยว บรรยากาศภายในโรงเตี้ยมค่อนข้างต่างจากหลายที่ ตอนแรกนางก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรจนกระทั่งเห็นรายการอาหารของร้านพร้อมกับเด็กรับใช้ที่เดินมาบอกว่าไม่มีสุราจำหน่าย
                   เมื่อสตรีทั้งสองนั่งประจำที่โต๊ะแล้ว ลู่เอินจึงเลื่อนเมนูให้ติงโหยว "กินอะไรดีพี่โหยว"
                   "เอาจริงนะ ข้าไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ขอขนมแกล้มน้ำชาพอแล้ว"
                   "ข้าเองก็รู้สึกแบบนั้น" นางหันไปหาเด็กรับใช้ก่อนจะส่งเมนูคืนให้ "เอาเป็นชาลี่อันกับหมั่นโถวชุดหนึ่งก็พอเจ้าค่ะ"
                   "แม่นางทั้งสองรอสักครู่"
                   เด็กรับใช้รับเมนูก่อนจะเดินกลับไปยกน้ำชาจากในครัวพร้อมกับหมั่นโถวสี่ลูกมาวางไว้บนโต๊ะ ลู่เอินเทน้ำชาใส่ถ้วยสองใบให้ตนหนึ่งกับติงโหยวหนึ่ง ก่อนจะยกขึ้นดื่มเพื่อดับกระหาย วันนี้พยายามเดินทางให้เร็วที่สุด ไม่ได้ดื่มอะไรมาตลอดทาง ลู่เอินจึงเติมชาบ่อยหน่อย ติงโหยวที่นั่งกินหมั่นโถวเล่นบังเอิญเห็นนกพิราบเข้าพอดีจึงลุกเดินออกไปหน้าโรงเตี้ยม ลู่เอินเห็นนกพิราบหน้าตาทั่วไปแต่ที่โดดเด่นคือจดหมายที่ติดมาด้วยต่างหาก ติงโหยวเอาจดหมายยื่นให้ลู่เอิน ส่วนตัวเองก็ดูแลนกพิราบ นางคลี่จดหมายออก แต่เนื้อความไม่ได้เยอะเท่าฉบับก่อนหน้านัก
                   "พี่จิ่วส่งมาว่าอะไรรึ"
                   "คุณชายบอกว่าตอนนี้อยู่ที่จวนลุงต้วนหงส์แล้วเจ้าค่ะ" ความจริงอีกฝ่ายยังชวนนางไปปีนผาด้วย
                   "แค่นั้นรึ?" ติงโหยวคล้ายกับไม่เชื่อเท่าไหร่ "เอามาให้ข้าอ่านดูหน่อยสิ"
                   "ความจริงคุณชายชวนข้าไปปีนผาพรุ่งนี้ด้วยเจ้าค่ะ.."
                   พอได้ยินแบบนั้นติงโหยวก็หัวเราะออกมา "ให้ตายเถอะ ไม่รู้ใครจะได้ดูแลใคร"
                   นางไม่คิดว่าผาแถวฉางอันจะลำบากในการปีนขนาดนั้นจึงยิ้มมองอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไรต่อ ลู่เอินหยิบพู่กันกับกระดาษออกมาจากย่ามแล้วเขียนข้อความตอบกลับไปว่า 'เช่นนั้นพรุ่งนี้รบกวนคุณชายมาพบกันที่หน้าคฤหาสน์เหลียนฮวานะเจ้าคะ' นางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทราบหรือไม่ว่าตนเองเป็นเจ้าของเรือนนั้น แต่ถ้าไม่ทราบก็ถือเป็นการแนะนำคฤหาสน์ไปในตัว อย่างไรคืนนี้นางกับติงโหยวคงไปพักที่นั้น ไม่รู้ว่าเด็กรับใช้จะทำหน้าที่ได้ดีรึเปล่า
                   "พี่โหยวฝากส่งจดหมายนี้กลับไปด้วยเจ้าค่ะ"
                   "ได้ๆ" ติงโหยวรับจดหมายจากลู่เอินก่อนจะติดไปกับนกพิราบ จากนั้นก็เดินไปปล่อยมันที่นอกโรงเตี้ยม "แล้วคืนนี้เราจะพักที่ไหนกัน"
                   "ข้ามีบ้านอยู่ในฉางอันแล้วนะเจ้าคะ.."
                   "อ่อ ข้าเกือบลืมไป"
                   น่าจะลืมไปแล้วมากกว่า ลู่เอินมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าดื่มชาและกินหมั่นโถวที่สั่งมาให้หมดจึงพากันจ่ายเงินแล้วเดินออกจากโรงเตี้ยม ติงโหยวพอได้เคลื่อนไหวบ้างก็ขยับไปมาไม่หยุด ดูท่าทางการนั่งรถม้าติดต่อกันนานๆจะไม่ค่อยดีต่อร่างกายเท่าไหร่เลย ทั้งสองขึ้นไปบนรถม้า ก่อนจะเคลื่อนรถม้าออกจากซางหยง เดินทางผ่านฮั่นจงเข้าฉางอันต่อไป

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ติง โหยว เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2018-10-14 17:57
คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-14 17:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10