กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 237|ตอบกลับ: 10

{ เมืองเซียงหยาง } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-6 20:35:44 |โหมดอ่าน

ย่านการค้าเมืองเซียงหยาง




#AnimeIllustration
 

ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ ย่านการค้าประจำเมืองเซียงหยาง
เป็นศูนย์กลางของเมืองแห่งนี้เลยก็ว่าได้
หากท่านจะไปในทิศทางตรงกันข้าม ท่านก็จะต้องผ่านย่านการค้าเสียก่อน
นอกจากนี้หากยังมีแผงลอยขายของมากมาย ไม่ว่าจะผักสด ผลไม ปลา
นอกจากนี้ ร้านถันเหวิน ยังขึ้นชื่อในเรื่องเสื้อผาอาพรต่างๆ
นอกจากเสื้อผ้าแล้วยังมีขายภาพเขียนอักษรพู่กันอีกด้วย!

**แต่ในเวลากลางคืนนั้นไม่แนะนำให้สตรีออกมาคนเดียว
เพราะอาจพบเจอพวกอันธพาลได้ง่าย**

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

75

กระทู้

798

โพสต์

13หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
6233
เงินตำลึง
61979
ชื่อเสียง
64786
ความหิว
263
คุณธรรม
974
ความชั่ว
6
ความโหด
124
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-6 20:57:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-1-7 01:39

กลับฉางอัน





      ทั้งสองเดินเล่นกันที่ย่านการค้าในเมืองเซียงหยาง แม้จะเย็นขนาดนี้แล้วก็ยังมีผู้คนมาจับจ่ายกันอยู่บ้างเหมือนกัน "ย่านการค้าในตอนเย็นก็ดูมีสีสันไปอีกแบบนะเจ้าค่ะ"
      "แต่ยิ่งหนาว" หลิวเทียนกล่าวพร้อมกับทำท่าตัวสั้นขำๆ เพราะแสงแดดเริ่มลับขอบฟ้า
      "พี่หลิวไม่ใส่เสื้อเพิ่มเล่า?" ผิงผิงถามด้วยความสงสัย ถ้าหากหนาวก็ควรใส่ชุดเพิ่ม "ข้ามิได้หนาว ข้าเพียงล้อเจ้าเล่น น้องผิง"
      "งั้นเรามาเดินมากๆ จะได้อบอุ่น"
      "ข้าเดินจนขาจะลากแล้ว" หลิวเทียนพูดพร้อมกับทำท่าประกอบเล็กน้อยแต่ดูอย่างไรก็สุภาพ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเพราะเผลอไปเห็นอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินเข้าไปดู ผิงผิงเดินตาม... "รับสมัครหมอช่วยรักษาฮองเฮา?"
      "...."
     "พี่หลิว?"
      "น้องผิง พาพี่กลับฉางอันหน่อยสิ พอดีพี่นึกขึ้นได้อีกไม่กี่วันจะถึงวันครบรอบตระกูลแล้ว ถ้าไปช้าท่านพ่อต้องดุแน่เลย" หลิวเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล ผิงผิงดูออก "ได้สิเจ้าค่ะ แต่เราเริ่มเดินทางพรุ่งนี้แต่เช้าดีกว่า ตอนนี้หากดื้อรั้นจะเดินทางคงไม่ดีแน่"
      "ได้ ตามนี้ครับ" หลิวเทียนรับคำ เพราะผิงผิงยังป่วยอยู่และเขาก็ไม่สามารถเดินทางติดต่อกันหลายๆ เมืองภายในวนเดียวกัน พวกเขาจึงตกลงกันว่าจะกลับไปพักผ่อนที่โรงเตี้ยมเพื่อตอนเช้าจะได้สดชื่น "แต่การที่ได้ออกมาเที่ยวข้างนอกก็ถือว่าได้ประสบการณ์ไม่น้อยเลยทีเดียวครับ"
      "คราวหน้าหากพี่หลิวจะออกมาเที่ยวอีก ส่งจดหมายมาหาข้าได้นะเจ้าค่ะ ข้าจะคุ้มครองพี่หลิวเอง" ผิงผิงพูดพร้อมกับยกมือทุบอกตัวเองเหมือนบุรุษ หลิวเทียนยิ้มๆ "หากได้ออกมาก็คงดี..."
      "ได้สิ งั้นถ้าหากออกมาไม่ได้ ข้าจะบุกไปจวนพี่หลิว พาตัวพี่ออกมาเอง" ผิงผิงหัวเราะคิกคัก หลิวเทียนส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะลูบผมเด็กสาวคนนี้ ผิงผิงคงไม่รู้หรอกว่าเขานั้นเป็นใครเพราะถ้าหากรู้ ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้จะยังมองเขาเป็นพี่หลิวของนางอยู่หรือไม่... "ทำแบบนั้นข้าและเจ้าจะแย่เอานะ"
      "นั้นสินะเจ้าค่ะ ข้านี่คิดอะไรเป็นเด็กๆ ไปเสียได้" ผิงผิงเพิ่งนึกได้ก่อนจะถอนหายใจ
      "ข้าอยากเติบโตขึ้นมากกว่านี้จัง..."
      "ประสบการณ์จะสอนเจ้า" หลิวเทียนให้กำลังใจ ผิงผิงรับคำก่อนจะพากันเดินกลับโรงเตี้ยม


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานตัดไม้
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์ละติน
แปรรูปไม้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x14
x8
x1
x18
x10
x10
x23
x5
x18
x2
x2
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x170
x6
x4
x1
x30
x19
x58
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x14
x88
x1
x54
x45
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x18
x25
x51
x57
x31
x1
โพสต์ 2018-2-20 16:10:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-20 16:12

หยุดพัก

     ย่านการค้ามีความคึกคักมากเลยทีเดียว  เต็มไปด้วยเสียงผู้คน พ่อค้า แม่ค้าและ ลูกเล็กเด็กแดงที่มาจับจ่ายใช้สอยกันในยามเช้าของวัน  วันนี้อากาศไม่หนาวมากลมเย็นสบาย ผู้คนส่วนใหญ่ที่มาเดินตลาดจึงใส่เสื้อผ้าไม่หนามาก ต่างจากเจี๋ยเฟยที่ใส่ชุดนักรบ และซีเหวินที่ไม่ได้อาบน้ำมาหนึ่งวันเต็มๆ  จริงๆแล้วซีเหวินตั้งใจที่จะแช่น้ำร้อนในป่า ทว่าเจอผีสองตนจ้องจะเอาลูกตาของตนเสียก่อน  นางจึงไม่ได้อาบน้ำรวมทั้งยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย  ชุดที่นางใส่ยังคงหนาและดูเป็นที่สนใจสำหรับคนในเมืองเป้นอย่างยิ่ง  
    " ซีเหวินพวกเราเอาม้าไปฝากกันเถอะ "  เจี๋ยเฟยบอก  พร้อมทั้งขี่ม้าไปยังจุดรับฝากม้า
    " ดีเลยค่ะ " ซีเหวินตามเจี๋ยเฟยไป
    " สามสิบตำลึงหนึ่งชั่วโมงน้อ "  ชายหนุ่มรับฝากม้าแบมือรอรับตังจากทั้งสอง
    " นี่เลยไม่ต้องทอนนะ "  ซีเหวินยื่นเงินถุงเล็กให้นาง  ในถุงนั้นมีห้าสิบตำลึง
     เจี๋ยเฟยมองหน้าซีเหวิน และพยักหน้าขอบคุณ  ก่อนจะเดินไปทางตลาด     " ข้าว่าข้าจะไปซื้อที่เหลาดาบจากร้านพ่อค้าพเนจรทางนู้นเสียหน่อย  เมื่อกี้ตอนพวกเราเดินทางสวนกับนักเดินทางในป่า  เห้นพวกมันคุยกันว่าใช้ดีนะ"   เจี๋ยเฟยพูดจบก็เดินรุดหน้าออกไป    ขณะนั้นเองซีเหวินมองตามแล้วก็คิดขึ้นมาได้   ' ตายละ ถ้าท่านเจี๋ยเฟยไปคนเดียวต้องหลงทางแน่เลย '   ซีเหวินสาวท้าวตามไปด้านหลังเจี๋ยเฟยอย่างรวดเร็วและ แอบมองเจี๋ยเฟยที่เดินวนไปวนมา ไม่ถึงร้านที่บอกเสียที   " ท่านเจี๋ยเฟยเจ้าคะ  ให้ข้าช่วยไหม ข้าจำได้นะว่าตอนพวกเราเข้าย่านการค้ามามันมีร้านขายอาวุธอยู่ทางด้านนั้น "   ซีเหวินชี้นิ้วไปทางด้านที่บอกและ จับมือเจี๋ยเฟยไว้แน่น ก่อนจะจูงเจี๋ยเฟยไปเดินไปทางด้านที่บอกโดยไม่รอคำตอบของเขาแม้แต่น้อย         "................... "    ฝั่งเจี๋ยเฟยเมื่อถูกซีเหวินจับมือ   สีหน้าของเขาก็แดงขึ้นมาเล็กน้อยทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรยอมให้ซีเหวินจูงไปแต่โดยดี    เมื่อซีเหวินพาเขาไปใกล้ถึงร้านค้าอาวุธแบบแผงลอยในย่านการค้าก็ได้ยินเสียงพ่อค้าดังมาแต่ไกล  
    " เร่เข้ามา เร่เข้ามา วันนี้มีอาวุธดีๆ ของดีๆมาขาย  ช้าหมดนะจ้ะ  ช้าหมด " พ่อค้าพุงพลุ้ยตะโกนโฆษณา ส่วนในมือของพ่อค้านั้นถือสินค้าอยู่สองอย่าง  มือซ้ายเป็นมีดบิน  ส่วนมือขวาเป็นที่ลับมีด    ดูเหมือนพ่อค้าจะเห็นซีเหวินและเจี๋ยเฟยที่มุ่งหน้ามาทางตนจึงพูดโฆษณาสินค้ายกใหญ่  " พี่ชาย น้องสาวทางนั้นสนใจไหมจ้ะ  มีดบินที่อยู่ด้านซ้ายมือข้านี้น่ะ ทั้งแหลมทั้งคมกริบ รูปทรงของมันง่ายในการฆ่าคนในระยะประชิด และไกล แถมไม่ต้องแบกเหมือนอาวุธบนหลังของพี่ชาย กับน้องสาวทางนั้นด้วยนะจ้ะ  ถ้าซื้อตอนนี้ข้าลดราคาให้เลยจาก 104 ชั่ง เหลือเพียง 72 ชั่งเท่านั้นนา "     
    ซีเหวินและเจี๋ยเฟยเดินมาถึงหน้าแผงลอย แต่ก็เป็นจุดสนใจของผู้คนแถวนั้นเพราะปากของพ่อค้า   ' เฮ้อ ถ้าพ่อค้าอ้วนทุ้ยคนนี้บอกว่าข้าเป็นคุ่รักของท่านเจี๋ยเฟยละก็  ท่านเจี๋ยเฟยต้องเสียหายแน่  ว่าแต่ตอนที่เราเจอศิษย์พี่แล้วก็ผีตัวนั้นถ้าเรามีมีดบินละก็ น่าจะจัดการได้ง่ายสบายแล้วแท้ๆ  ซื้อดีไหมน้า '
ซีเหวินขอพ่อค้าดูมีดบิน และนางพิจราณามันสักพักหนึ่ง  ในขณะที่เจี๋ยเฟยที่ตั้งใจจะซื้อที่ลับดาบอยู่แล้วนั้นซื้อสินค้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
    " ซีเหวิน เจ้าอยากได้มีดบินนั่นเหรอ "  เจี๋ยเฟยถาม
    " ใช่เจ้าคะ ตัวข้าเรียนการลอบสังหารมาตั้งแต่ยังเยาววัย  ถ้าจะฆ่าโดยใช้มีดบินละก็เป็นเรื่องที่ง่ายดาย  แต่ข้าก็รู้สึกว่ามันจะดูเลือดเย็นไปไหมถ้าข้าจะใช้"
    " ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ผู้หญิงที่พกทวนยาวอย่างเจ้าเนี่ย  กล้าพูดแบบนั้นนะ " เจี๋ยเฟยหัวเราะรั่ว
    โป๊ก
     ซีเหวินเขกหัวเจี๋ยเฟยอย่างจังๆ
     ' ฮึ ปล่อยให้หลงอยู่อย่างนี้แหละ  จอมยุทธ์ปากมาก '
     นางจ่ายเงินพ่อค้าค่ามีดบิน  แล้วเดินหนีไปทางโรงเงินตรา
     " โถ่นี่ไม่เห็นต้องงอนกันเลยนี่แม่นาง  ฮะ ฮะ ฮะ "
     แค่เพียงหนึ่งเวลาไม่ถึงสองวันดูเหมือนความสัมพันธ์ของจอมยุทธ์หลงทาง และผู้ร่วมเดินทางจะดียิ่งขึ้น





@Admin


      

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14

26

กระทู้

362

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
30157
เงินตำลึง
861578
ชื่อเสียง
89716
ความหิว
-19
คุณธรรม
83
ความชั่ว
3
ความโหด
18
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-4-6 12:37:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-4-6 20:56

“เฟยหมิง” ตอนเช้าตรู่หลังเมิร์กอาบน้ำเสร็จก็เดินมาทักทายเฟยหมิงที่ตื่นก่อนเขานานแล้วและมานั่งอ่านคัมภีร์ใต้ต้นไม้
“ขอรับ?”
เฉียน เฟบหมิง ยอดบุรุษสุดธรรมดา ละสายตาจากม้วนความรู้ในมือตนหันมามองผู้เป็นนาย
“วันนี้เจ้าว่างไหม” เมิร์กบอกความสงสัยของตนออกไป ไหนๆก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน เขาก็อยากจะรู้จักกับชายธรรมดาเบื้องหน้าบ้างเพื่อการอยู่ร่วมกันในภายหน้า
“ก็วางพอได้นะขอรับท่านชายเหลียน”เฉียน เฟยหมิงนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป เขาสงสัยวากว่าผู้เป็นนายต้องการทำอะไร
“เยี่ยม งั้นวันนี้เราไปเที่ยวกันเถอะ” เมิร์กตะโกนขึ้นมาอย่างร่าเริง เขาอยากจะไปเที่ยวบ้างอะไรบ้างตามประสาวัยรุ่นอายุ17ปี
“หืม?” เฉียน เฟยหมิงเอียงคออย่างสงสัย เที่ยว? ทำไมต้องไปเที่ยว แต่นายสั่งจะขัดก็ไม่ได้ แถมเขาก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวนานแล้วด้วยสิ
เมื่อคิดได้ดังนั้นเฉียน เฟยหมิงก็พยักหน้ารับคำ แล้วทั้งสองก็เดินคู่กันไปหาลู่ เป่ยกง

ทั้งสองออกเดินทางจากย่านการค้าโดยไปขออนุญาตลู่ เป่ยกงก่อน
“ท่านลู่ เป่ยกง พวกข้าขอไปเที่ยวป่าสักวันได้ไหม เพื่อทำความรู้จักกันนะครับ” เมิร์กหบังจากเคาะประตูแบะก้าวเข้าไปพบลู่เป่ยกงที่กำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่
“ก็เอาสิ แต่ไหนๆก็จะออกไปแล้ว เอาสินค้าของเราไปให้ร้านค้าในเมืองด้วยละ ร้านนั้นตั้งอยู่ที่ใจกลางย่านการค้าพอดี เจ้าเข้าไปต้องเห็นแน่ๆ”ลู่ เป่ยกงพักมือจากบัญชีก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสั่งการเสร็จสัพก่อนจะก้มหน้าไปทำงานต่อ
เมิร์ก ที่เห็นว่าเงื่อนไขไม่ลำบากก็ตอบตกลงก่อนเดินออกมาเจอกับเฉียน เฟยหมิง
“ไปกันเถอะ เรามีงานต้องทำเล็กน้อย” เมิร์กเดินไปที่ขบวนเก็บสินค้าก่อนจะเบิกส่วนของร้านที่สั่งและมุ่งหน้าสู่ย่านการค้า


“ของที่สั่งอยู่นี่ครับ”
ตึง เสียงลังไม้ขนาดใหญ่ถูกวางอยู่หน้าบุรุษดูท่าทางมีอายุที่ถือพัดของขุนนางเอาไว้ในมือ ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของร้านขายผ้า

“เรามาคุยเรื่องการค้ากันดีกว่า"


@STAFF_Pixiu



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -7 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -7 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูทองคำ
หงอนคู่
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x635
x1700
x8
x4
x24
x20
x33
x45
x10
x20
x50
x10
x67
x20
x10
x10
x30
x42
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x10
x520
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x80
x450
x5
x1308
x20
x48
x2900
x89
x8
x157
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x160
x21
x113
x155
x4100
x764
x40
x55
x242
x64
x45
x80
x1
x60
x60
x294
x80
x79
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1

26

กระทู้

362

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
30157
เงินตำลึง
861578
ชื่อเสียง
89716
ความหิว
-19
คุณธรรม
83
ความชั่ว
3
ความโหด
18
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-4-6 20:53:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-4-8 19:16

               เลื่อนขั้น 1


  “เจ้าเมิร์กอยู่ไหม” ลู่ เป่ยกงหลังจากเสร็จงานก็เดินออกมาตามหาชายหนุ่มมากฝีมือที่ตนได้ยินพวกเด็กๆในขบวนพูดถึงตลอดเวลา
                “เขาอยู่โน่นอะท่านลู่” ชายคนงานชี้ไปที่ทางออกขบวนคาราวานซึ่งกำลังมีชายสองคนเดิมกลับเข้ามา
                “เมิร์ก!!” ลู่ เป่ยกงด้วยที่ร่างกายยังแข็งแรงตะโกนเรียกเมิร์กเสียงดังทำให้คนงานรอบข้างสะดุ้งตัวโยงก่อนจะหันไปมองที่ปลายทาง
                “ครับ?” เมิร์กที่ได้ยินเสียงเรียกก็หันไปคุยกับเฉียนเฟยหมิงเล็กน้อยก่อนจะวิ่งเข้ามาหาลู่ เป่ยกง
                ทันทีที่เมิร์กมาถึง ลู่ เป่ยกงก็ตบหลังเมิร์กต้อนเข้าไปในตัวรถม้า
                “ว่าไง เป็นพ่อค้ามาได้สักพักสนุกไหม” ลู่เป่ยกงหยิบรายงานของสินค้าที่เมิร์กขายได้ขึ้นมาหยิบอ่าน
                “ก็สนุกดีนะครับ” เมิร์กตอบไปตามจริงเขาสนุกมากจริงๆ
                “งั้นก็มานี่สิ” ลู่เป่ยกงชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา ก่อนจะก้มหัวไปหยิบอะไรหยุกหยิกๆอยู่ข้างล่างโต๊ะ
                เมิร์กเดินเข้าไปตามคำเรียกร้องก่อนจะนั่งรออย่างใจเย็นเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างดีๆกำลังจะเกิดขึ้นในเวลาไม่นานต่อจากนี้
                ลู่ เป่ยกงก้มอยู่นานพอสมควร เมิร์กได้ยินแสดงม้วนหนังตกพื้นมากมายและเสียงกระทบกับของกล่องไม้ต่างๆ
                ไม่นานลู่ เป่ยกงก็ลุกกลับขึ้นมาพร้อมกับกล่องไม้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยม้วนหนังจำนวนมาก
                หมายถึงมากจริงๆ
                “พวกนี้คือ” เมิร์กชี้ไปที่กองม้วนหนัง
                “บันไดสู่ความสำเร็จของข้า ลองเปิดอ่านดูสิ”
                เมิร์กที่ได้รับอนุญาตก็หยิบม้วนหนังขึ้นมาอ่าน ก็พบทั้งบันทึกการเจรจาต่างๆบัญชีเก่าๆ และอื่นๆอีกมากมาย
                “เจ้ายังต้องเรียนรู้อีกมาก มาสิคืนนี้เราจะอยู่กันยาวๆ” ลู่ เป่ย กางม้วนหนังสี่ม้วนที่ถูกรักษาเป็นอย่างดีออก ก็จะเริ่มสอนเมิร์กในเรื่องต่างๆที่เขาเคยพบและเผชิญ
               

                การสอนนี้ใช้เวลาถึงเที่ยงคืนตาของเมิร์กเองก็ปิดไปแล้วข้างหนึ่งลู่ เป่ยกงจึงตัดสินใจหยุดมือและลงมือเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง
                “เอาสินี้ไป มันเป็นคำยืนยันว่าเจ้าพร้อมแล้ว”
                “ครับ หาววว”เมิร์กเปิดปากหาวอย่างอดไม่ได้ จะให้ทำยังไงละก็เขาง่วงนี่
                “ไปนอนเถอะ หนังสือนั่นให้ไปส่งที่โรงเตี๊ยมฉางอันภายใน10วันถามหาพ่อค้าจากสมาคมนะ” ลู่ เป่ยกงกำชับอีกครั้งก่อนจะยื่นม้วนหนังให้
                เมิร์กรับม้วนหนังมาเก็บในเสื้อก่อนจะมองไปที่ลู่ เป่ยกง
                “ขอบคุณนะครับ”
                “ไม่จำเป็นหรอกคำนั้น ไว้เจอกันใหม่ก็มีส่วนลดให้ข้าด้วยละ”
                “ครับท่าน ไว้เจอกันใหม่นะครับ” เมิร์กออกจากรถม้าของลู่เป่ยกงกลับไปนอนและออกเดินทางต่อเพื่อกลับฉางอัน

                พร้อมกับเพื่อนใหม่ที่นอนหลับไปก่อนนานแล้ว


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูทองคำ
หงอนคู่
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x635
x1700
x8
x4
x24
x20
x33
x45
x10
x20
x50
x10
x67
x20
x10
x10
x30
x42
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x10
x520
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x80
x450
x5
x1308
x20
x48
x2900
x89
x8
x157
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x160
x21
x113
x155
x4100
x764
x40
x55
x242
x64
x45
x80
x1
x60
x60
x294
x80
x79
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1

26

กระทู้

362

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
30157
เงินตำลึง
861578
ชื่อเสียง
89716
ความหิว
-19
คุณธรรม
83
ความชั่ว
3
ความโหด
18
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-5-1 10:18:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันนี้
ระหว่างทาง
ไม่สิ
เดินทางถึงเมืองละครับ!!!



     “โปรดหยุดรถด้วย” เมื่อเมิร์กเดินทางมาถึงทหารหน้าเมืองห้านายก็ได้วิ่งกรูกันมาล้อมรอบตัวรถของเมิร์กมีสองคนคอยถือหอกกั้นทางเดินเอาไว้ ส่วนอีกสามสี่คนเดินรอบๆ
            “เปิดให้ดูข้างในที”
            “ครับ”เมิร์กลงวางมือจากบังเหียนก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถก็เผยให้เห็นตาลุงหนึ่งคนที่กำลังเล่นกับนกกระเรียนอย่างสนุกสนานภาพนี้ทำให้ทั้งทหารยามทั้งหมดอึ้งกันไปเลย แม้แต่เมิร์กก็รู้สึกประหลาดอยู่นิดๆ
            “อ่า แค่นี้ก็พอแล้วละ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ”ทหารยามที่แต่งตัวดีกว่าคนอืนเดิมเข้ามาพูดกับเมิร์กก่อนจะสั่งการให้พวกลูกน้องทั้งหลายแหล่กับไปประจำการตามเดิม
            “ช่วงนี้เป็นอะไรหรอครับถึงมีการตรวจ”
            “อ่อพอดีทางที่พวกเจ้ามาพวกโจรมันเยอะนะ ข้ากลัวจะมีโจรถือโอกาศหลบในรถผ่านไป”
            “อ่อครับๆ”เมื่อรับทราบเหตุผลเมิร์กก็กระโดดขึ้นเกวียนแล้วขับเกวียนมุ่งหน้าเดินทางเข้าสู่เมืองต่อไปการที่เขามาที่นี่อย่างแรกที่ต้องทำก่อนเลยก็คือการทำงานหาเงินก่อน
            เมิร์กตะโกนบอกให้คุณลุงที่นอนอยู่ลุกขึ้นมาช่วยจัดร้านซึ่งลุงแกก็ทำอย่างว่าง่ายโดยการที่นำแผ่นไม้ที่เก็บว่ามาประติดประต่อกันเป็นเผิงเล็กๆก่อนจะนำผ้ามาจัดวางไปตามๆกัน
            “เชิญทุกท่านเลยครับเสื้อผ้าดีๆนำเข้าจากเฉิงตู” ทันทีที่จัดร้านเสร็จคุณลุงจากในป่าก็หายตัวไปหลับต่อในห้องนอนโดยที่ปล่อยเจ้ากระเรียนเดินออกมาหาเมิร์กใช่แล้วเจ้ากระเรียนเดินออกมาหาเมิร์กก่อนจะเดินไปมาเหมือนพยายามเรียกความสนใจช่วยเขา


            ขณะที่ทำการขายของโดยมีผู้ช่วยเป็นกระเรียนอยู่นั้นก็ได้มีพ่อค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายเมิร์ก ถ้าจะถามว่าทำไมถึงรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพ่อค้าก็ต้องบอกว่ายี่ห้อของพ่อค้าอย่างชุดและพัดที่มีชื่อของร้านขึ้นชื่อของเมืองนี้อย่างถัน เหวินที่เมิร์กได้ยินลูกค้าสาวๆคอยเปรียบเทียบร้านเขากับร้านนั้นมาโดยตลอด แม้จะเปรียบเทียบแต่พวกนางก็ซื้อนะเพราะเสื้อผ้าของเขาไม่ใช่ของที่นี่แต่เป็นของเฉิงตู ใครมีใส่ก็เด่นอย่าบอกใครเชียวนะเออ
            “สวัสดีข้าเห็นท่านขายเสื้อผ้า สนใจซื้อเสื้อกับทางเราไหม” พ่อค้าทางนั้นยิงคำถามเปิดประเด็นออกมาทันที แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของเมิร์ก


            เมิร์กคาดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นมือใหม่กว่าตนที่จู่ๆก็เข้ามาถามเขาขณะที่เขากำลังแจกจ่ายสินค้าและคิดเงินเก็บเงินทอนเงินตลอดเวลา
            “ข้าสนครับแต่ตอนนี้กำลังติดธุระอยู่”เมิร์กบอกอีกฝ่ายขณะที่ตัวเองต้องยื่นสินค้ามือเป็นระวิง เขาลงเชื่อเลยว่าจะมีคนมาเจรจาการค้าขายในเวลาแบบนี้  

             'คราวหลังกรุณาดูรอบข้างก่อนจะเดินมาด้วยโถ่ เสียมาดเท่ๆของท่านหมดเลยนะเอาจริงๆ' เมิร์กคิดอย่างเสียดายแทนอีกฝ่ายที่อีกฝ่ายใส่ชุดเท่ๆมีตราประจำร้านสวยๆใส่หมวกใบงามกับพัดสุดเจ๋งของเขา แต่กลับเดินเข้ามาโต้งๆไม่สนใจหน้าสาวๆที่กำลังซื้อของอยู่เลย เออ นั่นนับเป็นการแซงคิวด้วยนี่หว่า

            “โอ้ไม่ต้องห่วงข้ารอได้” ชายคนนั้นมองหาที่นั่งชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมาจากตรงนั้น ด้วยการตะโกน...

           'ท่านพ่อค้าาาาาา!!!!' เมิร์กตะโกนในใจอย่างเหนื่อยหน่าย ให้ตายสิกิริยาท่าทางของพ่อค้าคนนี้ เหลือเชื่อเลยจริงๆ นี่ถ้าเป็นคนของเขาทำแบบนี้แล้วได้รับการแจ้งเตือนจะให้นั่งเรียนมารยาทใหม่หมดเลยขอบอก
            พูดเสร็จชายคนนั้นก็หาที่นั่งแถวนั้นแล้วนั่งรอเมิร์กขายของจนเสร็จ เขาเลือกนั่งบริเวณร้านน้ำชาร่วมกับชายหนุ่มคนอื่นๆที่ตอนนี้กำลังตกนรกกระเป๋าตังร่วงเพราะสาวๆของพวกเขากำลังเลือกซื้อเลือกแย่งชุดเสื้อผ้าอย่างดุเดือดจากร้านของเมิร์กกัน มีส่วนน้อยเท่านั้นที่ดื่มชาเฉยๆไม่ใช่การดื่มชาดับความรุ่มร้อมในใจขณะมองกระเป๋าตังตัวเองตาละห้อย

             พ่อค้าที่มานั้นได้จ้องมองอีกฝ่ายหรือก็คือเมิร์กด้วยแววตาคาดหวังและยินดีอย่างยิ่งยวด พ่อค้าคาราวานอาจจะมีมากแต่ส่วนใหญ่ล้วนมาเพียงกอบโกยกำไรที่เมืองแล้วก็จากไปโดยไม่ซื้ออะไรเลยและเวลาพวกเขาซื้อพวกเขาก็คือแหล่งกำไรชั้นดีของแหล่งสินค้านั้นๆในเมืองนั้นๆเช่นกัน หากเขาได้ทำผลงานเช่นนี้ การได้รับการเลื่อนขั้นหรือตบรางวัลอย่างงามจากถัน เหวินย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดเลย เขานี่มันฉลาดและมากความสามารถจริงๆ เหอะๆๆๆ


            เมิร์กใช้เวลาเก็บร้านอยู่สักครู่ก่อนจะเดินไปทักพ่อค้าที่ตอนนี้หลับไปแล้วบางทีเขาอาจจะใช้เวลานานหรือไม่ก็แถวนี้อากาศดีมากจนอีกฝ่ายหลับเอาจริงๆเขาก็อยากนอนบ้างนะพออากาศดี
            “ท่านครับ”เมิร์กเดินไปเรียกอีกฝ่ายที่กำลังนอนเท้าแขนตัวเองอยู่โดยไม่ลืมที่จะนำเจ้ากระเรียนไปเก็บไว้กับคุณลุงในรถเกวียนด้วย
            “หะ อ่อ เจ้านี่เองเสร็จแล้วสินะ”เขาดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินหายลับไปจ่ายเงินค่าน้ำชาให้กับเจ้าของตัวเก้าอี้ที่เขาใช้นั่งรอและเดินกลับมาหาเมิร์ก
            “ครับเสร็จแล้วเชิญท่านนำทางเลย” เมิร์กบอกไปตามความเป็นจริงของเขาตอนนี้ของทุกอย่างอยู่บนรถพร้อมเดินทางต่อแล้ว
            “งั้นก็ควบม้าตามข้ามาเลย” เขาบอกเมิร์กก่อนจะหยิบหมวกขึ้นมาสวม
            พูดเสร็จชายผู้นั้นก็ออกเดินนำทางเมิร์กไปตามถนนหนทางของเมืองแห่งนี้มุ่งหน้าสู่ร้านผ้าที่ตั้งอยู่ระหว่างทางเมิร์กก็ได้มองไปรอบๆด้วยก็พบว่าพ่อค้าแม่ค้าของที่นี่ค่อนข้างจะบางตากว่าเมืองที่ผ่านๆมาอย่างมากเหตุผลที่พอจะเดาได้ก็คงเป็นพวกโจรที่ยามหน้าเมืองเล่าให้ฟังละมั้งเมิร์กคิดเช่นนั้นก่อนจะควบม้าตามออกไปอย่างทันท่วงที




jx003 6/15
@STAFF_โรลทำงาน
  @Admin



แสดงความคิดเห็น

JX003 6/15   โพสต์ 2018-5-1 15:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1100 เงินตำลึง +8000 ความหิว -18 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 1100 + 8000 -18 + 6

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูทองคำ
หงอนคู่
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x635
x1700
x8
x4
x24
x20
x33
x45
x10
x20
x50
x10
x67
x20
x10
x10
x30
x42
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x10
x520
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x80
x450
x5
x1308
x20
x48
x2900
x89
x8
x157
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x160
x21
x113
x155
x4100
x764
x40
x55
x242
x64
x45
x80
x1
x60
x60
x294
x80
x79
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1

26

กระทู้

362

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
30157
เงินตำลึง
861578
ชื่อเสียง
89716
ความหิว
-19
คุณธรรม
83
ความชั่ว
3
ความโหด
18
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-5-1 10:19:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-5-1 15:54


วันนี้

ตอนมาถึงเมือง

ผมมาถึง

ร้านขายผ้าของเมืองนี้ละครับ



       การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นและเงียบเฉียบตอนนี้ก็พระอาทิตย์ก็ทอแสงสีส้มใกล้จะลาลับขอบฟ้าเต็มทีแล้วรอบข้างยังคงมีเสียงเจยแจวของเด็กๆที่วิ่งเล่นหรือพวกสมาคมแม่บ้านพูดคุยกันอยู่เป็นระยะๆพอให้หายเหงาและรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่เมืองร้างผีสิงแต่อย่างใด      ถนนหนทางของเมืองนี้นั้นสะอาดเป็นอย่างยิ่งไร้ซึ่งขยะจากความมักง่ายแต่อย่างใด ถึงจะมีก็ต้องเพ็งมองถึงจะมองเห็น ช่างน่าแปลกใจจริงๆที่คนเมืองนี้มีจิตใจงดงามรักษาความสะอาดกันถึงขั้นนี้
        สายลมอ่อนๆพัดทวีความรุนแรงขึ้นตามความแคบของถนน ลมเย็นๆหอบใหญ่พัดเข้าปะทะหน้าเมิร์กทุกๆสิบลมหายใจจนตัวเขาเองก็เริ่มรู้สึกหนาวแต่ก็เป็นการหนาวเย็นแบบรู้สึกดีพอควรเลยทีเดียว การเดินทางยาวไกลเช่นนี้นับว่าได้ความรู้สึกหลากหลายดีจริงๆ

            “ถึงแล้วขอรับ”พ่อค้าผายมือเชิญให้เห็นป้ายร้านขนาดใหญ่ที่ถูกติดตั้งเอาไว้ด้านบนร้านขายเสื้อผ้าและภาพเขียนพู่กัน ถัน เหวิน นั่นเอง เมิร์กเรียกพ่อค้าให้เข้ามาใกล้ๆ

             "เจ้า ช่วยมานี่ทีสิ" เมิร์กโบกมือเรียกอีกฝ่ายเข้ามา
             "ขอรับ?" พ่อค้าที่เห็นว่าอีกฝ่ายเรียกก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีอย่างการให้สินน้ำใจอะไรนิดๆหน่อยๆก็เดินเข้าหาเมิร์กด้วยใบหน้าเบิกบานใจแต่หารู้ไม่ว่าจริงๆนั่นเป็นการเรียกเข้าไปสั่งสอนหรือข่มขู่อีกฝ่ายทางอ้อมชัดๆ
             "ข้าบอกเลยว่าเจ้านั้นกิริยามารยาททรามอย่างมาก" เมิร์กพูดเสียงเรียบกับอีกฝ่าย ใบหน้าของเมิร์กนั้นทวีความดุดันขึ้นอย่างมากเพื่อกดดันอีกฝ่ายให้เชื่อฟัง
             "ขอรับ!!" พ่อค้าหนุ่มที่ได้ยินก็สะดุ้งตัวโหยง เนื่องจากเขากะมาเอาตังไม่ใช่คำด่าทำให้จิตใจอ่อนไหวไปกับคำด่าจนขาทรุดลงไปนั่งกับพื้นในท่าชันเข่าทันที
             "จู่ๆก็เดินแหวกฝูงชนที่กำลังซื้อของอยู่เขามาถาม คิดว่ามันดูดีรึไง มันไม่เลยสักนิด!! มีแต่พวกนางจะรุมกระทืบเจ้าหากพวกนางคิดว่าพวกเจ้าแซงแถวของพวกนาง" เมิร์กพูดเสร็จก็ส่ายหัวไปมาด้วยความเหนื่อยใจ ร้านก็ออกจะชื่อดังแท้ๆทำไมถึงมีลูกจ้างแบบนี้อาศัยอยู่กันนะ
              "ข้าจะขอเตือนเจ้าว่าครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีก ไม่ใช่พ่อค้าทุกคนหรือลูกค้าทุกท่านจะใจดีแบบนี้"
               "เข้าใจไหม?" เสียงของเมิร์กถูกกดลงต่ำพร้อมกับแววตาอาฆาตของเขา



            “ท่านชายสามารถเอารถของท่านไปจอดหลังร้านในที่จอดของผู้ติดต่อการค้าได้เลยนะขอรับส่วนข้าขอตัวไปแจ้งนายท่านก่อน” พูดเสร็จพ่อค้าหนุ่มก็เดินหายเข้าไปในตัวร้านด้วยความหวาดกลัว หลังจากได้ยินคำด่าของเมิร์กเขาก็กลับมาทบทวนตัวเอง แต่ด้วยนิสัยของเขาที่ไม่ชอบให้ใครมาชี้จุดผิดตรงๆแบบที่มนุษย์ทั่วไปก็ไม่ชอบ เขาจึงเลือกที่จะเดินหนีไปทันทีอย่างไม่รีรอโดยมุ่งหน้าไปหาถันเหวินเพื่อแจ้งข่าวดี



           เมิร์กที่ได้ยินคำบอกของอีกฝ่ายแล้วก็ควบคาราวานเดินทางไปยังจุดหมายที่อีกฝ่ายบอกหรือหลังร้านขายเสื้อผ้าและภาพเขียนพู่กันถัน เหวิน เขาจอดรถและม้าเอาไว้ก่อนจะเดินลงมา โดยก่อนไปเขาเงียงหูฟังเสียงดูก็พบว่าชายชราข้างหลังยังคนนอนกรนอยู่เมิร์กก็เลยลงจากรถม้าโดยปล่อยให้เขานอนต่อไป ตอนนี้เขากังวลกับอาการของชายชราอยู่มาก ส่วนนกน้อยสะดุดยอดหญ้านั้นเขาประเมินความเสียหายของมันไว้ต่ำที่เดียวเชียวละ เพราะนกอย่างมันไม่น่าจะตายหรือบาดเจ็บสาหัสจากการแค่สะดุดยอดหญ้าล้มหน้าทิ่มหญ้านุ่มๆหรอกจริงไหม?
           เมิร์กลงจากพื้นเพื่อทำการเดินเท้า เขาเดินเดินผ่านสวนหย่อมเล็กที่ประดับประดาไปด้วยต้นไม้มากมายโดยในสวนนั้นถูกจัดตกแต่งไว้อย่างดีซึ่งนับว่าสมควรแล้วกับสถานที่แห่งนี้ที่ขายสิ่งของเกี่ยวกับความงามทางศิลป์หากหน้าร้านไม่ดีผู้ใดจะสนใจเข้าไปดูเล่า?



           “สวัสดีครับ”หลังจากเดินผ่านพุ่มไม้หลากสีมากได้สักพักเขาก็เดินเข้ามาถึงภายในตัวร้านโดยมีชายชราผู้หนึ่งกำลังเล่นกับเด็กหญิงตัวเล็กๆอยู่โดยเมินเสียงเรียกของเขา
            “เอ่อท่านถันขอรับ ชายที่ข้าบอกอยู่ตรงหน้าแล้วนะขอรับ”พ่อค้าที่พาเมิร์กมาที่นี่สะกิดเรียกผู้เป็นนายที่กำลังหยอกล้อกับลูกสาวอยู่
            “อ่อเข้ามาสิๆ เจ้าจะเอาเท่าไหร่ละ”ดูเหมือนพ่อค้าประจำร้านที่เป็นชายชรากำลังอารมณ์ดีมากจึงบอกปัดๆไปก่อนจะหันไปเล่นกับลูกสาวต่อ
            “ข้าต้องการ200ม้วนครับ”เมิร์กบอกจำนวนที่เขาต้องการไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้
            “ไช่ เจ้าไปเอาให้เขาหน่อยสิ” ถัน เหวินบอกกับพ่อค้าที่ยืนคุมเชิงอยู่เขาคนนั้นนอบรับคำสั่งก่อนจะเดินหายไปหลังร้านทันที


         “ราคาก็ประมาณนี้ละนะ”อีกฝ่ายใช้พู่กันวาดหน้าผากของลูกสาวแล้วยกให้เมิร์กดู
           เมิร์กหลุดขำเล็กๆก่อนจะควักเงินตามจำนวนนั้นให้อีกฝ่ายไปตามสัญญาทางการค้า
            “นี่ขอรับ” รอไม่นานผ้าจำนวนมากก็มาส่งโดยเบื้องหลังนายไช่คือคนงานสองคนที่กำลังแบกกองผ้าขนาดใหญ่ทีมีลวดลายสวยงามอยู่ข้างหลัง
            ‘สมแล้วที่เป็นร้านขายของขึ้นชื่อของเมืองนี้’ เมื่อได้รับตัวสินค้ามาสัมผัสและชื่นชม เมิร์กก็อดที่จะคิดไม่ได้ถึงความเท่ากันของชื่อเสียงและตัวผลงานของร้าน ช่างเป็นร้านที่คงรักษามาตรฐานได้ดีสมกับชื่อเสียงจริงๆ บางทีถ้าหากร้านของพ่อเขามาตั้งในเมืองแบบนี้บ้างพ่อเขาก็น่าจะทำได้มาตรฐานเดียวกัน แต่น่าเสียดายที่ท่านพ่อเลือกจะตั้งตรงกลางระหว่างบ้านเก่ากับบ้านใหม่ของเขาด้วยเหตุผลทางความคิดนิดหน่อยจากทางบ้านฝั่งคุณปู่ของเมิร์ก


JX003 7/15

แสดงความคิดเห็น

JX003 7/15  โพสต์ 2018-5-1 15:27

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูทองคำ
หงอนคู่
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x635
x1700
x8
x4
x24
x20
x33
x45
x10
x20
x50
x10
x67
x20
x10
x10
x30
x42
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x10
x520
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x80
x450
x5
x1308
x20
x48
x2900
x89
x8
x157
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x160
x21
x113
x155
x4100
x764
x40
x55
x242
x64
x45
x80
x1
x60
x60
x294
x80
x79
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1
โพสต์ 2018-9-11 11:43:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-9-12 12:51


รอรับสัญญาณ

        ช่วงเวลาเช้าของวัน หญิงสาวซึ่งนั้นก็คือเวยเฟิงตื่นขึ้นมาในยามเช้าของวัน เธอนั้นตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ โดยที่ตนเองก็แวบไปอาบน้ำ โชคดีหน่อยที่คราวนี้เธอไม่จำเป็นต้องอาบน้ำอย่างหลบๆซ่อนๆ ได้ใช้เวลาขัดศรีฉวีวรรณร่างกายตนเองให้ได้เต็มที่ โดยที่หญิงสาวก็ไม่ได้รีบอะไร

        เพราะเธอดันตื่นตั้งแต่ก่อนไก่โห่เสียอีก ...กลีบดอกไม้ที่ลอยอยู่ตรงอ่างไม้นั้นกลิ้งไปมาตามแรงกระเพื้อมของน้ำ.. กลิ่นของดอกเหลียนฮวา...ดมกี่ครั้งก็ทำให้เธอรู้สึกดีไปกับมันอย่างถึงที่สุด หญิงสาวคิดดังนั้น ก่อนที่ไม่นานเธอจะทำความสะอาดร่างกายเสร็จสิ้น แล้วแต่งกายเพื่อให้กลายร่างเป็นกีกี้แห่งพรรคกระต่ายเหมือนเดิม หญิงสาวจ้องมองใบหน้าของตนเองภายในกระจก ก่อนที่จะพรายยิ้มให้กับหญิงสาวภายในกระจกนั้น..

       ทิ้งอดีตไปเสีย..ไม่หวนกลับคืนไป..

        “เสร็จแล้วหรอ?” เสียงของเหยาเซี่ยนพูดขึ้น หญิงสาวจึงหันไป เห็นชายหนุ่มในชุดดำปกปิดร่างกายเปิดเพียงต้นแขนขวาที่มีสัญญาลักษณ์ของกระต่ายน้อยสีม่วง.. เวยเฟิงนั้นเดินไปชายหนุ่มแล้วนำหัวของเธอซุกไปที่ไหล่ของเขา..

        “..........” เป็นเวลาสักครู่ที่ทั้งสองคนนั้นไม่ได้พูดอะไรกัน ทั้งเหยาเซี่ยนที่ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นโครมคราม และหญิงสาวที่ได้ยินเสียงหัวใจของชายตรงหน้าเธอทว่าเธอก็ไม่อาจรับทราบเรื่องราวนี้ได้.. คงต้องขออภัยจริงๆนั้นล่ะ…

        เธอผละร่างกายของตนเองออกจากนั้นก็กระโดดออกจากบริเวณหน้าต่างของโรงเตี้ยมเพื่อที่จะไปหาสถานที่ซ่อนตัวที่ย่านการค้า หญิงสาวคิดดีแล้ว จึงนำผ้าสีดำมาด้วย ทั้งสองคนเลือกที่จะซ่อนบนหลังคาแล้วนำผ้าสีดำมาคลุมกายเอาไว้ โดยที่เลือกหลังคาซึ่งเป็นหลังคาสีดำ จะทำให้ทั้งสองคนนั้นกลืนไปกับผ้าสีดำ และอีกอย่าง มันสามารถมองได้สูงและรอบด้าน

        …...หนีได้สะดวก จับได้สะดวก … แน่นอนว่าพวกเธอเตรียมแห(?) เตรียมเชือกกันเรียบร้อยเสร็จสรรพ.. แม่จะจับให้เหมือนกับแหหว่านปลากันไปเลย! ไม่ลืมลูกดอกยาสลบด้วย..หญิงสาวนั้นจ้องมองภาพของมือปราบที่เดินไปมา ก่อนที่หญิงสาวจะจ้องมองทหารที่เดินไปเดินมาหลายรอบ ก่อนที่จะหรี่ตาแล้วหันไปคุยกับทางเหยาเซี่ยน “ทำไมยังไม่เกิดอะไรขึ้นอีก?” เธอกล่าวถาม ก่อนที่จะถอนหายใจ ส่วนเหยาเซี่ยนก็โผล่หัวไปนิดๆ

        ทางจวนเจ้าเมืองยังไม่มีสัญญาณเอาไงกันดี” เหยาเซี่ยนนั้นพูด ก่อนที่หญิงสาวนั้นพูดขึ้นมาอีกครั้ง “สงสัยจริง ว่าทำไมตอนนี้ยังไม่มีการล่อทหารไปอีก….เหยาเซี่ยน เดินทางไปดูทางนั้น หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็จัดการด้วย… แล้วถ้าไม่มีให้ส่งพลุได้เลยหรือรีบกลับมา เดี๋ยวฉันจับคนเอง”

        หญิงสาวนั้นกล่าว ก่อนที่เหยาเซี่ยนจะพยักหน้า ส่วนเธอก็ยังคงซ่อนตัวอยู่กับที่
                .
        .
        .

        หลังจากนั้นไม่นานคู่หูของหญิงสาวที่ออกไปนั้นก็กลับมา… เร็วดี สงสัยคงใช้วิชาตัวเบาทำให้ต้องเดินทางไปที่นั้นได้ “เป็นอย่างไรบ้าง? ทำไมเจ้ากลับมาเร็วจัง” หญิงสาวกล่าวถาม ก่อนที่จะซุกมุดตัวอยู่ตรงผ้าสีดำ แต่กลังจากนั้นชายหนุ่มก็ตอบขึ้นมา

        “ไม่มีอะไรหรอก...พวกเขาแค่กำลังเตรียมตัว” เหยาเซี่ยนเอ่ย ส่วนหญิงสาวนั้นก็พยักหน้า เธอก็ซุกอยู่กับทีเหมือนเดิม ไม่นานเกินรอ พลุก็ถูกจุด หญิงสาวจึงหยิบเชือกขึ้นมา มันได้เวลาจับตัวคนไปแล้ว แต่ทว่าเมื่อนางกำลังจะไปให้สัญญาณกับเหยาเซี่ยน เขากลับทำใบหน้าที่ดูวิตกกังวนเล็กน้อย ประหนึ่งว่าเหตุใดเขาถึงทำหน้าแบบนี้กัน…

        ราวกับว่า…..ไม่คิดว่าจะได้จุดเช่นนั้นล่ะ….

        “ตู๊ม ม ม ม”

        เสียงของพลุดังไปทั่วบริเวณ พร้อมกับสัญญาลักษณ์รูปกระต่าย หลังจากนั้นเหล่ามือปราบทั้งหลายก็ถูกเรียกไปที่จวนเจ้าเมืองจนคนตรงนี้ไร้คนดูแลบริเวณนี้.. หญิงสาวเมื่อสบโอกาศ ก็กระโดดลงลงไปเพื่อเตรียมตัวจังเหล่าหญิงสาวที่ดูจะจับง่าย ยัดใส่ถุงผ้า แต่ทว่า

        ฉึก!!! ปัก!!

        ร่างของเธอนั้นกระโดดหลบมีเล่มเล็กที่โดนโยนเข้ามาทางหญิงสาว เธอกระโดดหลบอย่างทันที เนื่องจากว่ารับรู้ถึงเสียงที่ผ่านมาก่อน .. อยู่ๆ ก็ปรากฏศิษย์ของพรรคกระยาจกกว่าสามสิบคน เขาเข้ามากันพร้อมกับมาช่วยชาวบ้าน..

        ได้อย่างไร..??

        พวกนั้นไม่น่าอยู่ที่นี้นี่!! หญิงสาวกล่าว ก่อนที่จะหันไปมองรอบๆ นับจำนวนคน .. แต่จู่ๆ ร่างกายของหญิงสาวก็ล้มลงไปพร้อมกับการโดนโอบอุ้มโดยชายพรรคกระต่ายอยู่หนึ่งคนซึ่งนั้นก็คือเหยาเซี่ยน เหยาเซี่ยนนั้นใช้วิชาตัวเบาขั้นกลางของตนเอง สไลท์ขึ้นกำแพง เพื่อขึ้นไปยังหลังคาบ้าน แล้วอุ้มเธอพากระโดดไปเรื่อยๆ … เพื่อที่จะหนี..

        ดูเหมือนว่านางจะโดนสกัดจุดทำให้ร่างกายไม่ขยับอย่างไหวติง ให้แค่เป็นเวลาที่ชายหนุ่มนั้นโอบอุ้มเธอหนีออกไป ช่างน่าแปลก ที่ศิษย์พรรคกระยาจกนั้นเมื่อเห็นพรรคกระต่ายถึงสองคนแต่ทว่าก็ไม่ได้ตามต่อ .. ทั้งๆที่พวกเขามีกันถึงสามสิบกว่า.. มันให้น่าสงสัยจริง..

       “เรารู้พวกนั้นไม่ได้หรอ เรามีกันแค่นี้..ไปทางหนีทีไล่ก่อนเถอะ ดูเหมือนแผนของเราจะแตกแล้ว” เหยาเซี่ยนกล่าว ก่อนที่เขานั้นจะอุ้มเธอและพากระโดดไปมาเพื่อเดินทางไปทางนอกเมือง.. พร้อมกับหัวของหญิงสาวที่คิดไปต่างๆนาๆ …







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โลหิตมาร
หมัดพื้นฐาน
ตัวเบาขั้นสูง
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x8
x1
x2
x10
x30
x15
x10
x10
x900
x30
x5
x1
x2000
x100
x3
x4
x40
x1000
x10
x42
x30
x70
x300
x300
x300
x1
x1
x140
x512
x2
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x118
x1
x2
x2485
x2
x4
x330
x1
x48
x989
x14
x5