ดู: 269|ตอบกลับ: 11

{ เมืองเซียงหยาง } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-6 20:35:44 |โหมดอ่าน

ย่านการค้าเมืองเซียงหยาง




#AnimeIllustration
 

ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ ย่านการค้าประจำเมืองเซียงหยาง
เป็นศูนย์กลางของเมืองแห่งนี้เลยก็ว่าได้
หากท่านจะไปในทิศทางตรงกันข้าม ท่านก็จะต้องผ่านย่านการค้าเสียก่อน
นอกจากนี้หากยังมีแผงลอยขายของมากมาย ไม่ว่าจะผักสด ผลไม ปลา
นอกจากนี้ ร้านถันเหวิน ยังขึ้นชื่อในเรื่องเสื้อผาอาพรต่างๆ
นอกจากเสื้อผ้าแล้วยังมีขายภาพเขียนอักษรพู่กันอีกด้วย!

**แต่ในเวลากลางคืนนั้นไม่แนะนำให้สตรีออกมาคนเดียว
เพราะอาจพบเจอพวกอันธพาลได้ง่าย**

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

79

กระทู้

841

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9986
เงินตำลึง
658704
ชื่อเสียง
10682
ความหิว
666
คุณธรรม
538
ความชั่ว
0
ความโหด
8
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-1-6 20:57:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-1-7 01:39

กลับฉางอัน





      ทั้งสองเดินเล่นกันที่ย่านการค้าในเมืองเซียงหยาง แม้จะเย็นขนาดนี้แล้วก็ยังมีผู้คนมาจับจ่ายกันอยู่บ้างเหมือนกัน "ย่านการค้าในตอนเย็นก็ดูมีสีสันไปอีกแบบนะเจ้าค่ะ"
      "แต่ยิ่งหนาว" หลิวเทียนกล่าวพร้อมกับทำท่าตัวสั้นขำๆ เพราะแสงแดดเริ่มลับขอบฟ้า
      "พี่หลิวไม่ใส่เสื้อเพิ่มเล่า?" ผิงผิงถามด้วยความสงสัย ถ้าหากหนาวก็ควรใส่ชุดเพิ่ม "ข้ามิได้หนาว ข้าเพียงล้อเจ้าเล่น น้องผิง"
      "งั้นเรามาเดินมากๆ จะได้อบอุ่น"
      "ข้าเดินจนขาจะลากแล้ว" หลิวเทียนพูดพร้อมกับทำท่าประกอบเล็กน้อยแต่ดูอย่างไรก็สุภาพ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเพราะเผลอไปเห็นอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินเข้าไปดู ผิงผิงเดินตาม... "รับสมัครหมอช่วยรักษาฮองเฮา?"
      "...."
     "พี่หลิว?"
      "น้องผิง พาพี่กลับฉางอันหน่อยสิ พอดีพี่นึกขึ้นได้อีกไม่กี่วันจะถึงวันครบรอบตระกูลแล้ว ถ้าไปช้าท่านพ่อต้องดุแน่เลย" หลิวเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล ผิงผิงดูออก "ได้สิเจ้าค่ะ แต่เราเริ่มเดินทางพรุ่งนี้แต่เช้าดีกว่า ตอนนี้หากดื้อรั้นจะเดินทางคงไม่ดีแน่"
      "ได้ ตามนี้ครับ" หลิวเทียนรับคำ เพราะผิงผิงยังป่วยอยู่และเขาก็ไม่สามารถเดินทางติดต่อกันหลายๆ เมืองภายในวนเดียวกัน พวกเขาจึงตกลงกันว่าจะกลับไปพักผ่อนที่โรงเตี้ยมเพื่อตอนเช้าจะได้สดชื่น "แต่การที่ได้ออกมาเที่ยวข้างนอกก็ถือว่าได้ประสบการณ์ไม่น้อยเลยทีเดียวครับ"
      "คราวหน้าหากพี่หลิวจะออกมาเที่ยวอีก ส่งจดหมายมาหาข้าได้นะเจ้าค่ะ ข้าจะคุ้มครองพี่หลิวเอง" ผิงผิงพูดพร้อมกับยกมือทุบอกตัวเองเหมือนบุรุษ หลิวเทียนยิ้มๆ "หากได้ออกมาก็คงดี..."
      "ได้สิ งั้นถ้าหากออกมาไม่ได้ ข้าจะบุกไปจวนพี่หลิว พาตัวพี่ออกมาเอง" ผิงผิงหัวเราะคิกคัก หลิวเทียนส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะลูบผมเด็กสาวคนนี้ ผิงผิงคงไม่รู้หรอกว่าเขานั้นเป็นใครเพราะถ้าหากรู้ ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้จะยังมองเขาเป็นพี่หลิวของนางอยู่หรือไม่... "ทำแบบนั้นข้าและเจ้าจะแย่เอานะ"
      "นั้นสินะเจ้าค่ะ ข้านี่คิดอะไรเป็นเด็กๆ ไปเสียได้" ผิงผิงเพิ่งนึกได้ก่อนจะถอนหายใจ
      "ข้าอยากเติบโตขึ้นมากกว่านี้จัง..."
      "ประสบการณ์จะสอนเจ้า" หลิวเทียนให้กำลังใจ ผิงผิงรับคำก่อนจะพากันเดินกลับโรงเตี้ยม


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่สกุลหลิว
เสือดาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x38
x20
x20
x1
x20
x6
x52
x20
x16
x20
x100
x5
x30
x15
x29
x1
x15
x12
x31
x1
x20
x73
x165
x160
x40
x119
x52
x62
x23
x68
x50
x70
x1
x43
x5
x104
x296
x64
x30
x13
x1
x1
x21
x8
x3
x42
x10
x10
x33
x117
x2
x32
x1
x30
x1
x100
x51
x50
x625
x6
x4
x1
x30
x19
x69
x148
x150
x2
x2
x354
x10
x145
x386
x365
x20
x17
x86
x1
x54
x120
x1
x8
x7
x5
x152
x8092
x38
x366
x1100
x1760
x25
x197
x642
x12
x17
x25
x51
x57
x81
โพสต์ 2018-2-20 16:10:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-20 16:12

หยุดพัก

     ย่านการค้ามีความคึกคักมากเลยทีเดียว  เต็มไปด้วยเสียงผู้คน พ่อค้า แม่ค้าและ ลูกเล็กเด็กแดงที่มาจับจ่ายใช้สอยกันในยามเช้าของวัน  วันนี้อากาศไม่หนาวมากลมเย็นสบาย ผู้คนส่วนใหญ่ที่มาเดินตลาดจึงใส่เสื้อผ้าไม่หนามาก ต่างจากเจี๋ยเฟยที่ใส่ชุดนักรบ และซีเหวินที่ไม่ได้อาบน้ำมาหนึ่งวันเต็มๆ  จริงๆแล้วซีเหวินตั้งใจที่จะแช่น้ำร้อนในป่า ทว่าเจอผีสองตนจ้องจะเอาลูกตาของตนเสียก่อน  นางจึงไม่ได้อาบน้ำรวมทั้งยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย  ชุดที่นางใส่ยังคงหนาและดูเป็นที่สนใจสำหรับคนในเมืองเป้นอย่างยิ่ง  
    " ซีเหวินพวกเราเอาม้าไปฝากกันเถอะ "  เจี๋ยเฟยบอก  พร้อมทั้งขี่ม้าไปยังจุดรับฝากม้า
    " ดีเลยค่ะ " ซีเหวินตามเจี๋ยเฟยไป
    " สามสิบตำลึงหนึ่งชั่วโมงน้อ "  ชายหนุ่มรับฝากม้าแบมือรอรับตังจากทั้งสอง
    " นี่เลยไม่ต้องทอนนะ "  ซีเหวินยื่นเงินถุงเล็กให้นาง  ในถุงนั้นมีห้าสิบตำลึง
     เจี๋ยเฟยมองหน้าซีเหวิน และพยักหน้าขอบคุณ  ก่อนจะเดินไปทางตลาด     " ข้าว่าข้าจะไปซื้อที่เหลาดาบจากร้านพ่อค้าพเนจรทางนู้นเสียหน่อย  เมื่อกี้ตอนพวกเราเดินทางสวนกับนักเดินทางในป่า  เห้นพวกมันคุยกันว่าใช้ดีนะ"   เจี๋ยเฟยพูดจบก็เดินรุดหน้าออกไป    ขณะนั้นเองซีเหวินมองตามแล้วก็คิดขึ้นมาได้   ' ตายละ ถ้าท่านเจี๋ยเฟยไปคนเดียวต้องหลงทางแน่เลย '   ซีเหวินสาวท้าวตามไปด้านหลังเจี๋ยเฟยอย่างรวดเร็วและ แอบมองเจี๋ยเฟยที่เดินวนไปวนมา ไม่ถึงร้านที่บอกเสียที   " ท่านเจี๋ยเฟยเจ้าคะ  ให้ข้าช่วยไหม ข้าจำได้นะว่าตอนพวกเราเข้าย่านการค้ามามันมีร้านขายอาวุธอยู่ทางด้านนั้น "   ซีเหวินชี้นิ้วไปทางด้านที่บอกและ จับมือเจี๋ยเฟยไว้แน่น ก่อนจะจูงเจี๋ยเฟยไปเดินไปทางด้านที่บอกโดยไม่รอคำตอบของเขาแม้แต่น้อย         "................... "    ฝั่งเจี๋ยเฟยเมื่อถูกซีเหวินจับมือ   สีหน้าของเขาก็แดงขึ้นมาเล็กน้อยทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรยอมให้ซีเหวินจูงไปแต่โดยดี    เมื่อซีเหวินพาเขาไปใกล้ถึงร้านค้าอาวุธแบบแผงลอยในย่านการค้าก็ได้ยินเสียงพ่อค้าดังมาแต่ไกล  
    " เร่เข้ามา เร่เข้ามา วันนี้มีอาวุธดีๆ ของดีๆมาขาย  ช้าหมดนะจ้ะ  ช้าหมด " พ่อค้าพุงพลุ้ยตะโกนโฆษณา ส่วนในมือของพ่อค้านั้นถือสินค้าอยู่สองอย่าง  มือซ้ายเป็นมีดบิน  ส่วนมือขวาเป็นที่ลับมีด    ดูเหมือนพ่อค้าจะเห็นซีเหวินและเจี๋ยเฟยที่มุ่งหน้ามาทางตนจึงพูดโฆษณาสินค้ายกใหญ่  " พี่ชาย น้องสาวทางนั้นสนใจไหมจ้ะ  มีดบินที่อยู่ด้านซ้ายมือข้านี้น่ะ ทั้งแหลมทั้งคมกริบ รูปทรงของมันง่ายในการฆ่าคนในระยะประชิด และไกล แถมไม่ต้องแบกเหมือนอาวุธบนหลังของพี่ชาย กับน้องสาวทางนั้นด้วยนะจ้ะ  ถ้าซื้อตอนนี้ข้าลดราคาให้เลยจาก 104 ชั่ง เหลือเพียง 72 ชั่งเท่านั้นนา "     
    ซีเหวินและเจี๋ยเฟยเดินมาถึงหน้าแผงลอย แต่ก็เป็นจุดสนใจของผู้คนแถวนั้นเพราะปากของพ่อค้า   ' เฮ้อ ถ้าพ่อค้าอ้วนทุ้ยคนนี้บอกว่าข้าเป็นคุ่รักของท่านเจี๋ยเฟยละก็  ท่านเจี๋ยเฟยต้องเสียหายแน่  ว่าแต่ตอนที่เราเจอศิษย์พี่แล้วก็ผีตัวนั้นถ้าเรามีมีดบินละก็ น่าจะจัดการได้ง่ายสบายแล้วแท้ๆ  ซื้อดีไหมน้า '
ซีเหวินขอพ่อค้าดูมีดบิน และนางพิจราณามันสักพักหนึ่ง  ในขณะที่เจี๋ยเฟยที่ตั้งใจจะซื้อที่ลับดาบอยู่แล้วนั้นซื้อสินค้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
    " ซีเหวิน เจ้าอยากได้มีดบินนั่นเหรอ "  เจี๋ยเฟยถาม
    " ใช่เจ้าคะ ตัวข้าเรียนการลอบสังหารมาตั้งแต่ยังเยาววัย  ถ้าจะฆ่าโดยใช้มีดบินละก็เป็นเรื่องที่ง่ายดาย  แต่ข้าก็รู้สึกว่ามันจะดูเลือดเย็นไปไหมถ้าข้าจะใช้"
    " ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ผู้หญิงที่พกทวนยาวอย่างเจ้าเนี่ย  กล้าพูดแบบนั้นนะ " เจี๋ยเฟยหัวเราะรั่ว
    โป๊ก
     ซีเหวินเขกหัวเจี๋ยเฟยอย่างจังๆ
     ' ฮึ ปล่อยให้หลงอยู่อย่างนี้แหละ  จอมยุทธ์ปากมาก '
     นางจ่ายเงินพ่อค้าค่ามีดบิน  แล้วเดินหนีไปทางโรงเงินตรา
     " โถ่นี่ไม่เห็นต้องงอนกันเลยนี่แม่นาง  ฮะ ฮะ ฮะ "
     แค่เพียงหนึ่งเวลาไม่ถึงสองวันดูเหมือนความสัมพันธ์ของจอมยุทธ์หลงทาง และผู้ร่วมเดินทางจะดียิ่งขึ้น





@Admin


      

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14

29

กระทู้

429

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
51760
เงินตำลึง
385358
ชื่อเสียง
96453
ความหิว
1027

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
295
ความชั่ว
29
ความโหด
108
Dovahkiin
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-4-6 12:37:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-4-6 20:56

“เฟยหมิง” ตอนเช้าตรู่หลังเมิร์กอาบน้ำเสร็จก็เดินมาทักทายเฟยหมิงที่ตื่นก่อนเขานานแล้วและมานั่งอ่านคัมภีร์ใต้ต้นไม้
“ขอรับ?”
เฉียน เฟบหมิง ยอดบุรุษสุดธรรมดา ละสายตาจากม้วนความรู้ในมือตนหันมามองผู้เป็นนาย
“วันนี้เจ้าว่างไหม” เมิร์กบอกความสงสัยของตนออกไป ไหนๆก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน เขาก็อยากจะรู้จักกับชายธรรมดาเบื้องหน้าบ้างเพื่อการอยู่ร่วมกันในภายหน้า
“ก็วางพอได้นะขอรับท่านชายเหลียน”เฉียน เฟยหมิงนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป เขาสงสัยวากว่าผู้เป็นนายต้องการทำอะไร
“เยี่ยม งั้นวันนี้เราไปเที่ยวกันเถอะ” เมิร์กตะโกนขึ้นมาอย่างร่าเริง เขาอยากจะไปเที่ยวบ้างอะไรบ้างตามประสาวัยรุ่นอายุ17ปี
“หืม?” เฉียน เฟยหมิงเอียงคออย่างสงสัย เที่ยว? ทำไมต้องไปเที่ยว แต่นายสั่งจะขัดก็ไม่ได้ แถมเขาก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวนานแล้วด้วยสิ
เมื่อคิดได้ดังนั้นเฉียน เฟยหมิงก็พยักหน้ารับคำ แล้วทั้งสองก็เดินคู่กันไปหาลู่ เป่ยกง

ทั้งสองออกเดินทางจากย่านการค้าโดยไปขออนุญาตลู่ เป่ยกงก่อน
“ท่านลู่ เป่ยกง พวกข้าขอไปเที่ยวป่าสักวันได้ไหม เพื่อทำความรู้จักกันนะครับ” เมิร์กหบังจากเคาะประตูแบะก้าวเข้าไปพบลู่เป่ยกงที่กำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่
“ก็เอาสิ แต่ไหนๆก็จะออกไปแล้ว เอาสินค้าของเราไปให้ร้านค้าในเมืองด้วยละ ร้านนั้นตั้งอยู่ที่ใจกลางย่านการค้าพอดี เจ้าเข้าไปต้องเห็นแน่ๆ”ลู่ เป่ยกงพักมือจากบัญชีก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสั่งการเสร็จสัพก่อนจะก้มหน้าไปทำงานต่อ
เมิร์ก ที่เห็นว่าเงื่อนไขไม่ลำบากก็ตอบตกลงก่อนเดินออกมาเจอกับเฉียน เฟยหมิง
“ไปกันเถอะ เรามีงานต้องทำเล็กน้อย” เมิร์กเดินไปที่ขบวนเก็บสินค้าก่อนจะเบิกส่วนของร้านที่สั่งและมุ่งหน้าสู่ย่านการค้า


“ของที่สั่งอยู่นี่ครับ”
ตึง เสียงลังไม้ขนาดใหญ่ถูกวางอยู่หน้าบุรุษดูท่าทางมีอายุที่ถือพัดของขุนนางเอาไว้ในมือ ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของร้านขายผ้า

“เรามาคุยเรื่องการค้ากันดีกว่า"


@STAFF_Pixiu



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -7 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -7 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x6
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x35
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x50
x12
x1
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1699
x16
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x45
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x395
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x33
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x77
x150
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

29

กระทู้

429

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
51760
เงินตำลึง
385358
ชื่อเสียง
96453
ความหิว
1027

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
295
ความชั่ว
29
ความโหด
108
Dovahkiin
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-4-6 20:53:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-4-8 19:16

               เลื่อนขั้น 1


  “เจ้าเมิร์กอยู่ไหม” ลู่ เป่ยกงหลังจากเสร็จงานก็เดินออกมาตามหาชายหนุ่มมากฝีมือที่ตนได้ยินพวกเด็กๆในขบวนพูดถึงตลอดเวลา
                “เขาอยู่โน่นอะท่านลู่” ชายคนงานชี้ไปที่ทางออกขบวนคาราวานซึ่งกำลังมีชายสองคนเดิมกลับเข้ามา
                “เมิร์ก!!” ลู่ เป่ยกงด้วยที่ร่างกายยังแข็งแรงตะโกนเรียกเมิร์กเสียงดังทำให้คนงานรอบข้างสะดุ้งตัวโยงก่อนจะหันไปมองที่ปลายทาง
                “ครับ?” เมิร์กที่ได้ยินเสียงเรียกก็หันไปคุยกับเฉียนเฟยหมิงเล็กน้อยก่อนจะวิ่งเข้ามาหาลู่ เป่ยกง
                ทันทีที่เมิร์กมาถึง ลู่ เป่ยกงก็ตบหลังเมิร์กต้อนเข้าไปในตัวรถม้า
                “ว่าไง เป็นพ่อค้ามาได้สักพักสนุกไหม” ลู่เป่ยกงหยิบรายงานของสินค้าที่เมิร์กขายได้ขึ้นมาหยิบอ่าน
                “ก็สนุกดีนะครับ” เมิร์กตอบไปตามจริงเขาสนุกมากจริงๆ
                “งั้นก็มานี่สิ” ลู่เป่ยกงชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา ก่อนจะก้มหัวไปหยิบอะไรหยุกหยิกๆอยู่ข้างล่างโต๊ะ
                เมิร์กเดินเข้าไปตามคำเรียกร้องก่อนจะนั่งรออย่างใจเย็นเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างดีๆกำลังจะเกิดขึ้นในเวลาไม่นานต่อจากนี้
                ลู่ เป่ยกงก้มอยู่นานพอสมควร เมิร์กได้ยินแสดงม้วนหนังตกพื้นมากมายและเสียงกระทบกับของกล่องไม้ต่างๆ
                ไม่นานลู่ เป่ยกงก็ลุกกลับขึ้นมาพร้อมกับกล่องไม้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยม้วนหนังจำนวนมาก
                หมายถึงมากจริงๆ
                “พวกนี้คือ” เมิร์กชี้ไปที่กองม้วนหนัง
                “บันไดสู่ความสำเร็จของข้า ลองเปิดอ่านดูสิ”
                เมิร์กที่ได้รับอนุญาตก็หยิบม้วนหนังขึ้นมาอ่าน ก็พบทั้งบันทึกการเจรจาต่างๆบัญชีเก่าๆ และอื่นๆอีกมากมาย
                “เจ้ายังต้องเรียนรู้อีกมาก มาสิคืนนี้เราจะอยู่กันยาวๆ” ลู่ เป่ย กางม้วนหนังสี่ม้วนที่ถูกรักษาเป็นอย่างดีออก ก็จะเริ่มสอนเมิร์กในเรื่องต่างๆที่เขาเคยพบและเผชิญ
               

                การสอนนี้ใช้เวลาถึงเที่ยงคืนตาของเมิร์กเองก็ปิดไปแล้วข้างหนึ่งลู่ เป่ยกงจึงตัดสินใจหยุดมือและลงมือเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง
                “เอาสินี้ไป มันเป็นคำยืนยันว่าเจ้าพร้อมแล้ว”
                “ครับ หาววว”เมิร์กเปิดปากหาวอย่างอดไม่ได้ จะให้ทำยังไงละก็เขาง่วงนี่
                “ไปนอนเถอะ หนังสือนั่นให้ไปส่งที่โรงเตี๊ยมฉางอันภายใน10วันถามหาพ่อค้าจากสมาคมนะ” ลู่ เป่ยกงกำชับอีกครั้งก่อนจะยื่นม้วนหนังให้
                เมิร์กรับม้วนหนังมาเก็บในเสื้อก่อนจะมองไปที่ลู่ เป่ยกง
                “ขอบคุณนะครับ”
                “ไม่จำเป็นหรอกคำนั้น ไว้เจอกันใหม่ก็มีส่วนลดให้ข้าด้วยละ”
                “ครับท่าน ไว้เจอกันใหม่นะครับ” เมิร์กออกจากรถม้าของลู่เป่ยกงกลับไปนอนและออกเดินทางต่อเพื่อกลับฉางอัน

                พร้อมกับเพื่อนใหม่ที่นอนหลับไปก่อนนานแล้ว


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x6
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x35
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x50
x12
x1
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1699
x16
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x45
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x395
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x33
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x77
x150
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

29

กระทู้

429

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
51760
เงินตำลึง
385358
ชื่อเสียง
96453
ความหิว
1027

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
295
ความชั่ว
29
ความโหด
108
Dovahkiin
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-5-1 10:18:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันนี้
ระหว่างทาง
ไม่สิ
เดินทางถึงเมืองละครับ!!!



     “โปรดหยุดรถด้วย” เมื่อเมิร์กเดินทางมาถึงทหารหน้าเมืองห้านายก็ได้วิ่งกรูกันมาล้อมรอบตัวรถของเมิร์กมีสองคนคอยถือหอกกั้นทางเดินเอาไว้ ส่วนอีกสามสี่คนเดินรอบๆ
            “เปิดให้ดูข้างในที”
            “ครับ”เมิร์กลงวางมือจากบังเหียนก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถก็เผยให้เห็นตาลุงหนึ่งคนที่กำลังเล่นกับนกกระเรียนอย่างสนุกสนานภาพนี้ทำให้ทั้งทหารยามทั้งหมดอึ้งกันไปเลย แม้แต่เมิร์กก็รู้สึกประหลาดอยู่นิดๆ
            “อ่า แค่นี้ก็พอแล้วละ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ”ทหารยามที่แต่งตัวดีกว่าคนอืนเดิมเข้ามาพูดกับเมิร์กก่อนจะสั่งการให้พวกลูกน้องทั้งหลายแหล่กับไปประจำการตามเดิม
            “ช่วงนี้เป็นอะไรหรอครับถึงมีการตรวจ”
            “อ่อพอดีทางที่พวกเจ้ามาพวกโจรมันเยอะนะ ข้ากลัวจะมีโจรถือโอกาศหลบในรถผ่านไป”
            “อ่อครับๆ”เมื่อรับทราบเหตุผลเมิร์กก็กระโดดขึ้นเกวียนแล้วขับเกวียนมุ่งหน้าเดินทางเข้าสู่เมืองต่อไปการที่เขามาที่นี่อย่างแรกที่ต้องทำก่อนเลยก็คือการทำงานหาเงินก่อน
            เมิร์กตะโกนบอกให้คุณลุงที่นอนอยู่ลุกขึ้นมาช่วยจัดร้านซึ่งลุงแกก็ทำอย่างว่าง่ายโดยการที่นำแผ่นไม้ที่เก็บว่ามาประติดประต่อกันเป็นเผิงเล็กๆก่อนจะนำผ้ามาจัดวางไปตามๆกัน
            “เชิญทุกท่านเลยครับเสื้อผ้าดีๆนำเข้าจากเฉิงตู” ทันทีที่จัดร้านเสร็จคุณลุงจากในป่าก็หายตัวไปหลับต่อในห้องนอนโดยที่ปล่อยเจ้ากระเรียนเดินออกมาหาเมิร์กใช่แล้วเจ้ากระเรียนเดินออกมาหาเมิร์กก่อนจะเดินไปมาเหมือนพยายามเรียกความสนใจช่วยเขา


            ขณะที่ทำการขายของโดยมีผู้ช่วยเป็นกระเรียนอยู่นั้นก็ได้มีพ่อค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายเมิร์ก ถ้าจะถามว่าทำไมถึงรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพ่อค้าก็ต้องบอกว่ายี่ห้อของพ่อค้าอย่างชุดและพัดที่มีชื่อของร้านขึ้นชื่อของเมืองนี้อย่างถัน เหวินที่เมิร์กได้ยินลูกค้าสาวๆคอยเปรียบเทียบร้านเขากับร้านนั้นมาโดยตลอด แม้จะเปรียบเทียบแต่พวกนางก็ซื้อนะเพราะเสื้อผ้าของเขาไม่ใช่ของที่นี่แต่เป็นของเฉิงตู ใครมีใส่ก็เด่นอย่าบอกใครเชียวนะเออ
            “สวัสดีข้าเห็นท่านขายเสื้อผ้า สนใจซื้อเสื้อกับทางเราไหม” พ่อค้าทางนั้นยิงคำถามเปิดประเด็นออกมาทันที แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของเมิร์ก


            เมิร์กคาดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นมือใหม่กว่าตนที่จู่ๆก็เข้ามาถามเขาขณะที่เขากำลังแจกจ่ายสินค้าและคิดเงินเก็บเงินทอนเงินตลอดเวลา
            “ข้าสนครับแต่ตอนนี้กำลังติดธุระอยู่”เมิร์กบอกอีกฝ่ายขณะที่ตัวเองต้องยื่นสินค้ามือเป็นระวิง เขาลงเชื่อเลยว่าจะมีคนมาเจรจาการค้าขายในเวลาแบบนี้  

             'คราวหลังกรุณาดูรอบข้างก่อนจะเดินมาด้วยโถ่ เสียมาดเท่ๆของท่านหมดเลยนะเอาจริงๆ' เมิร์กคิดอย่างเสียดายแทนอีกฝ่ายที่อีกฝ่ายใส่ชุดเท่ๆมีตราประจำร้านสวยๆใส่หมวกใบงามกับพัดสุดเจ๋งของเขา แต่กลับเดินเข้ามาโต้งๆไม่สนใจหน้าสาวๆที่กำลังซื้อของอยู่เลย เออ นั่นนับเป็นการแซงคิวด้วยนี่หว่า

            “โอ้ไม่ต้องห่วงข้ารอได้” ชายคนนั้นมองหาที่นั่งชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมาจากตรงนั้น ด้วยการตะโกน...

           'ท่านพ่อค้าาาาาา!!!!' เมิร์กตะโกนในใจอย่างเหนื่อยหน่าย ให้ตายสิกิริยาท่าทางของพ่อค้าคนนี้ เหลือเชื่อเลยจริงๆ นี่ถ้าเป็นคนของเขาทำแบบนี้แล้วได้รับการแจ้งเตือนจะให้นั่งเรียนมารยาทใหม่หมดเลยขอบอก
            พูดเสร็จชายคนนั้นก็หาที่นั่งแถวนั้นแล้วนั่งรอเมิร์กขายของจนเสร็จ เขาเลือกนั่งบริเวณร้านน้ำชาร่วมกับชายหนุ่มคนอื่นๆที่ตอนนี้กำลังตกนรกกระเป๋าตังร่วงเพราะสาวๆของพวกเขากำลังเลือกซื้อเลือกแย่งชุดเสื้อผ้าอย่างดุเดือดจากร้านของเมิร์กกัน มีส่วนน้อยเท่านั้นที่ดื่มชาเฉยๆไม่ใช่การดื่มชาดับความรุ่มร้อมในใจขณะมองกระเป๋าตังตัวเองตาละห้อย

             พ่อค้าที่มานั้นได้จ้องมองอีกฝ่ายหรือก็คือเมิร์กด้วยแววตาคาดหวังและยินดีอย่างยิ่งยวด พ่อค้าคาราวานอาจจะมีมากแต่ส่วนใหญ่ล้วนมาเพียงกอบโกยกำไรที่เมืองแล้วก็จากไปโดยไม่ซื้ออะไรเลยและเวลาพวกเขาซื้อพวกเขาก็คือแหล่งกำไรชั้นดีของแหล่งสินค้านั้นๆในเมืองนั้นๆเช่นกัน หากเขาได้ทำผลงานเช่นนี้ การได้รับการเลื่อนขั้นหรือตบรางวัลอย่างงามจากถัน เหวินย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดเลย เขานี่มันฉลาดและมากความสามารถจริงๆ เหอะๆๆๆ


            เมิร์กใช้เวลาเก็บร้านอยู่สักครู่ก่อนจะเดินไปทักพ่อค้าที่ตอนนี้หลับไปแล้วบางทีเขาอาจจะใช้เวลานานหรือไม่ก็แถวนี้อากาศดีมากจนอีกฝ่ายหลับเอาจริงๆเขาก็อยากนอนบ้างนะพออากาศดี
            “ท่านครับ”เมิร์กเดินไปเรียกอีกฝ่ายที่กำลังนอนเท้าแขนตัวเองอยู่โดยไม่ลืมที่จะนำเจ้ากระเรียนไปเก็บไว้กับคุณลุงในรถเกวียนด้วย
            “หะ อ่อ เจ้านี่เองเสร็จแล้วสินะ”เขาดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินหายลับไปจ่ายเงินค่าน้ำชาให้กับเจ้าของตัวเก้าอี้ที่เขาใช้นั่งรอและเดินกลับมาหาเมิร์ก
            “ครับเสร็จแล้วเชิญท่านนำทางเลย” เมิร์กบอกไปตามความเป็นจริงของเขาตอนนี้ของทุกอย่างอยู่บนรถพร้อมเดินทางต่อแล้ว
            “งั้นก็ควบม้าตามข้ามาเลย” เขาบอกเมิร์กก่อนจะหยิบหมวกขึ้นมาสวม
            พูดเสร็จชายผู้นั้นก็ออกเดินนำทางเมิร์กไปตามถนนหนทางของเมืองแห่งนี้มุ่งหน้าสู่ร้านผ้าที่ตั้งอยู่ระหว่างทางเมิร์กก็ได้มองไปรอบๆด้วยก็พบว่าพ่อค้าแม่ค้าของที่นี่ค่อนข้างจะบางตากว่าเมืองที่ผ่านๆมาอย่างมากเหตุผลที่พอจะเดาได้ก็คงเป็นพวกโจรที่ยามหน้าเมืองเล่าให้ฟังละมั้งเมิร์กคิดเช่นนั้นก่อนจะควบม้าตามออกไปอย่างทันท่วงที




jx003 6/15
@STAFF_โรลทำงาน
  @Admin



แสดงความคิดเห็น

JX003 6/15   โพสต์ 2018-5-1 15:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1100 เงินตำลึง +8000 ความหิว -18 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 1100 + 8000 -18 + 6

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x6
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x35
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x50
x12
x1
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1699
x16
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x45
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x395
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x33
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x77
x150
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

29

กระทู้

429

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
51760
เงินตำลึง
385358
ชื่อเสียง
96453
ความหิว
1027

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
295
ความชั่ว
29
ความโหด
108
Dovahkiin
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-5-1 10:19:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-5-1 15:54


วันนี้

ตอนมาถึงเมือง

ผมมาถึง

ร้านขายผ้าของเมืองนี้ละครับ



       การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นและเงียบเฉียบตอนนี้ก็พระอาทิตย์ก็ทอแสงสีส้มใกล้จะลาลับขอบฟ้าเต็มทีแล้วรอบข้างยังคงมีเสียงเจยแจวของเด็กๆที่วิ่งเล่นหรือพวกสมาคมแม่บ้านพูดคุยกันอยู่เป็นระยะๆพอให้หายเหงาและรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่เมืองร้างผีสิงแต่อย่างใด      ถนนหนทางของเมืองนี้นั้นสะอาดเป็นอย่างยิ่งไร้ซึ่งขยะจากความมักง่ายแต่อย่างใด ถึงจะมีก็ต้องเพ็งมองถึงจะมองเห็น ช่างน่าแปลกใจจริงๆที่คนเมืองนี้มีจิตใจงดงามรักษาความสะอาดกันถึงขั้นนี้
        สายลมอ่อนๆพัดทวีความรุนแรงขึ้นตามความแคบของถนน ลมเย็นๆหอบใหญ่พัดเข้าปะทะหน้าเมิร์กทุกๆสิบลมหายใจจนตัวเขาเองก็เริ่มรู้สึกหนาวแต่ก็เป็นการหนาวเย็นแบบรู้สึกดีพอควรเลยทีเดียว การเดินทางยาวไกลเช่นนี้นับว่าได้ความรู้สึกหลากหลายดีจริงๆ

            “ถึงแล้วขอรับ”พ่อค้าผายมือเชิญให้เห็นป้ายร้านขนาดใหญ่ที่ถูกติดตั้งเอาไว้ด้านบนร้านขายเสื้อผ้าและภาพเขียนพู่กัน ถัน เหวิน นั่นเอง เมิร์กเรียกพ่อค้าให้เข้ามาใกล้ๆ

             "เจ้า ช่วยมานี่ทีสิ" เมิร์กโบกมือเรียกอีกฝ่ายเข้ามา
             "ขอรับ?" พ่อค้าที่เห็นว่าอีกฝ่ายเรียกก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีอย่างการให้สินน้ำใจอะไรนิดๆหน่อยๆก็เดินเข้าหาเมิร์กด้วยใบหน้าเบิกบานใจแต่หารู้ไม่ว่าจริงๆนั่นเป็นการเรียกเข้าไปสั่งสอนหรือข่มขู่อีกฝ่ายทางอ้อมชัดๆ
             "ข้าบอกเลยว่าเจ้านั้นกิริยามารยาททรามอย่างมาก" เมิร์กพูดเสียงเรียบกับอีกฝ่าย ใบหน้าของเมิร์กนั้นทวีความดุดันขึ้นอย่างมากเพื่อกดดันอีกฝ่ายให้เชื่อฟัง
             "ขอรับ!!" พ่อค้าหนุ่มที่ได้ยินก็สะดุ้งตัวโหยง เนื่องจากเขากะมาเอาตังไม่ใช่คำด่าทำให้จิตใจอ่อนไหวไปกับคำด่าจนขาทรุดลงไปนั่งกับพื้นในท่าชันเข่าทันที
             "จู่ๆก็เดินแหวกฝูงชนที่กำลังซื้อของอยู่เขามาถาม คิดว่ามันดูดีรึไง มันไม่เลยสักนิด!! มีแต่พวกนางจะรุมกระทืบเจ้าหากพวกนางคิดว่าพวกเจ้าแซงแถวของพวกนาง" เมิร์กพูดเสร็จก็ส่ายหัวไปมาด้วยความเหนื่อยใจ ร้านก็ออกจะชื่อดังแท้ๆทำไมถึงมีลูกจ้างแบบนี้อาศัยอยู่กันนะ
              "ข้าจะขอเตือนเจ้าว่าครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีก ไม่ใช่พ่อค้าทุกคนหรือลูกค้าทุกท่านจะใจดีแบบนี้"
               "เข้าใจไหม?" เสียงของเมิร์กถูกกดลงต่ำพร้อมกับแววตาอาฆาตของเขา



            “ท่านชายสามารถเอารถของท่านไปจอดหลังร้านในที่จอดของผู้ติดต่อการค้าได้เลยนะขอรับส่วนข้าขอตัวไปแจ้งนายท่านก่อน” พูดเสร็จพ่อค้าหนุ่มก็เดินหายเข้าไปในตัวร้านด้วยความหวาดกลัว หลังจากได้ยินคำด่าของเมิร์กเขาก็กลับมาทบทวนตัวเอง แต่ด้วยนิสัยของเขาที่ไม่ชอบให้ใครมาชี้จุดผิดตรงๆแบบที่มนุษย์ทั่วไปก็ไม่ชอบ เขาจึงเลือกที่จะเดินหนีไปทันทีอย่างไม่รีรอโดยมุ่งหน้าไปหาถันเหวินเพื่อแจ้งข่าวดี



           เมิร์กที่ได้ยินคำบอกของอีกฝ่ายแล้วก็ควบคาราวานเดินทางไปยังจุดหมายที่อีกฝ่ายบอกหรือหลังร้านขายเสื้อผ้าและภาพเขียนพู่กันถัน เหวิน เขาจอดรถและม้าเอาไว้ก่อนจะเดินลงมา โดยก่อนไปเขาเงียงหูฟังเสียงดูก็พบว่าชายชราข้างหลังยังคนนอนกรนอยู่เมิร์กก็เลยลงจากรถม้าโดยปล่อยให้เขานอนต่อไป ตอนนี้เขากังวลกับอาการของชายชราอยู่มาก ส่วนนกน้อยสะดุดยอดหญ้านั้นเขาประเมินความเสียหายของมันไว้ต่ำที่เดียวเชียวละ เพราะนกอย่างมันไม่น่าจะตายหรือบาดเจ็บสาหัสจากการแค่สะดุดยอดหญ้าล้มหน้าทิ่มหญ้านุ่มๆหรอกจริงไหม?
           เมิร์กลงจากพื้นเพื่อทำการเดินเท้า เขาเดินเดินผ่านสวนหย่อมเล็กที่ประดับประดาไปด้วยต้นไม้มากมายโดยในสวนนั้นถูกจัดตกแต่งไว้อย่างดีซึ่งนับว่าสมควรแล้วกับสถานที่แห่งนี้ที่ขายสิ่งของเกี่ยวกับความงามทางศิลป์หากหน้าร้านไม่ดีผู้ใดจะสนใจเข้าไปดูเล่า?



           “สวัสดีครับ”หลังจากเดินผ่านพุ่มไม้หลากสีมากได้สักพักเขาก็เดินเข้ามาถึงภายในตัวร้านโดยมีชายชราผู้หนึ่งกำลังเล่นกับเด็กหญิงตัวเล็กๆอยู่โดยเมินเสียงเรียกของเขา
            “เอ่อท่านถันขอรับ ชายที่ข้าบอกอยู่ตรงหน้าแล้วนะขอรับ”พ่อค้าที่พาเมิร์กมาที่นี่สะกิดเรียกผู้เป็นนายที่กำลังหยอกล้อกับลูกสาวอยู่
            “อ่อเข้ามาสิๆ เจ้าจะเอาเท่าไหร่ละ”ดูเหมือนพ่อค้าประจำร้านที่เป็นชายชรากำลังอารมณ์ดีมากจึงบอกปัดๆไปก่อนจะหันไปเล่นกับลูกสาวต่อ
            “ข้าต้องการ200ม้วนครับ”เมิร์กบอกจำนวนที่เขาต้องการไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้
            “ไช่ เจ้าไปเอาให้เขาหน่อยสิ” ถัน เหวินบอกกับพ่อค้าที่ยืนคุมเชิงอยู่เขาคนนั้นนอบรับคำสั่งก่อนจะเดินหายไปหลังร้านทันที


         “ราคาก็ประมาณนี้ละนะ”อีกฝ่ายใช้พู่กันวาดหน้าผากของลูกสาวแล้วยกให้เมิร์กดู
           เมิร์กหลุดขำเล็กๆก่อนจะควักเงินตามจำนวนนั้นให้อีกฝ่ายไปตามสัญญาทางการค้า
            “นี่ขอรับ” รอไม่นานผ้าจำนวนมากก็มาส่งโดยเบื้องหลังนายไช่คือคนงานสองคนที่กำลังแบกกองผ้าขนาดใหญ่ทีมีลวดลายสวยงามอยู่ข้างหลัง
            ‘สมแล้วที่เป็นร้านขายของขึ้นชื่อของเมืองนี้’ เมื่อได้รับตัวสินค้ามาสัมผัสและชื่นชม เมิร์กก็อดที่จะคิดไม่ได้ถึงความเท่ากันของชื่อเสียงและตัวผลงานของร้าน ช่างเป็นร้านที่คงรักษามาตรฐานได้ดีสมกับชื่อเสียงจริงๆ บางทีถ้าหากร้านของพ่อเขามาตั้งในเมืองแบบนี้บ้างพ่อเขาก็น่าจะทำได้มาตรฐานเดียวกัน แต่น่าเสียดายที่ท่านพ่อเลือกจะตั้งตรงกลางระหว่างบ้านเก่ากับบ้านใหม่ของเขาด้วยเหตุผลทางความคิดนิดหน่อยจากทางบ้านฝั่งคุณปู่ของเมิร์ก


JX003 7/15

แสดงความคิดเห็น

JX003 7/15  โพสต์ 2018-5-1 15:27

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x6
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x35
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x50
x12
x1
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1699
x16
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x45
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x395
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x33