ดู: 522|ตอบกลับ: 23

{ เมืองซินเอิ๋ย } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-4 00:17:34 |โหมดอ่าน



ย่านการค้าโฮ๊งปิ๊บ

{ เ มื อ ง ซิ น เ อี๋ ย }














【ย่านการค้าเมืองซินเอี๋ย - โฮ๊กปิ๊บ】 

"ย่านการค้าเมืองซินเอี๋ยยินดีต้อนรับ"

ย่านการค้าประจำเมืองที่มีของมากมายให้เลือกซื้อ
ไม่ว่าจะร้านข้าวสารอาหารแห้ง ร้านขายอาวุธ(แต่มีน้อย)
ร้านขายเครื่องดนตรีหรือแม้แต่เสื้อผ้าสำเร็จรูป หากแต่ต้องการกินของอร่อยต้องที่ โรงเตี้ยมไข่ต้ม!
ในช่วงเทศกาลนักมักจะคึกคักไปด้วยการแสดงต่างๆ



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

79

กระทู้

853

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
13735
เงินตำลึง
2372
ชื่อเสียง
13432
ความหิว
244
คุณธรรม
554
ความชั่ว
0
ความโหด
8
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-1-5 13:08:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

พี่มู่จิ้ง ใครเขาแบกกันแบบนั้น!



     หลังจากแยกกับหลิวเทียน เด็กสาวรู้สึกมึนๆ ตัวร้อนแปลกๆ แต่มิได้บอกหลิวเทียนว่าอาการไข้ของเธอกลับมาแล้ว ตอนที่กำลังเดินผ่านย่านการค้าเลยคิดว่าไปโรงหมอเองน่าจะดีกว่าแต่เดินไปคงช้าแน่ๆ เด็กสาวจึงสะกิดปลายเท้าใช้วิชาตัวเบากระโดดไปตามต้นไม้ หลังคาเพื่อที่จะได้เร็วขึ้น สมาธิของเธอจดจ่ออยู่ตรงหน้าไม่งั้นอาจพลาดตกลงไปได้ แต่แล้วก็เริ่มเซจนผิงผิงต้องหยุดชะงักแล้วเกาะต้นไม้ต้นหนึ่งไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตนเองตกลงไป
         “ฟู่… เกือบแล้วไง” ผิงผิงพึมพำออกมา เธอมองไปรอบๆ ไม่ไกลนักมีโรงหมออยู่ เด็กสาวหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระโดดไปอีกต้นแต่คราวนี้เธอเหยียบพลาด
         “ว๊อยยยยย!!!!”
         ตุบ!
         “โอ๊ย ไรเนี่ย!” เสียงร้องโอ๊ยของชายร่างยักษ์ดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างเล็กของผิงผิงหล่นมาทับบนตัวเขาพอดี เพราะชายหนุ่มกำลังนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้หลังจากเก็บเงินเสร็จ(?) แต่จู่ๆ ก็มีเด็กสาวหล่นลงมาทับเอาเขาเจ็บไปทั้งตัว แต่ก่อนที่เขาจะโวยก็ต้องหยุดชะงักเพราะสังเกตพบว่าเด็กสาวคนนี้หน้าท่าไม่ได้แย่อะไรแต่ก็มิได้สวย ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูและชวนมองเสียมากกว่า…
         “ขะ… ขอโทษเจ้าค่ะ” ผิงผิงที่เพิ่งรู้สึกตัวก่อนจะรีบลุกขึ้นจากพื้น ตัวเธอเปื้อนฝุ่นไม่มากเท่าไร เพราะอากาศชื้นและพื้นก็ไม่ได้แห้งทำให้เสื้อผ้านอกจากฝุ่นแล้วก็มีโคนนิดหน่อย
         “ง่ายไปมั่ง สาวน้อยแค่ขอโทษ”
         “ข้าขอโทษจริงๆ เจ้าค่ะ ข้ามิได้ตั้งใจจะตกลงมาเสียหน่อย” ผิงผิงเอ่ยเสียงหงอยๆ เพราะเธอผิดจริงๆ แถมตอนนี้เธอก็มึนๆ กำลังที่มีแต่เดิมแทบใช้ได้ไม่ถึงครึ่ง ถ้าหากคนตรงหน้าคิดจะลงมือเธอมิแย่หรอกรึ? รู้งี้น่าจะตามหลิวเทียนกลับโรงเตี้ยมเสียตั้งแต่แรกก็ดี
         “งิ๊งงงงง” เจียวเสวี่ยที่หมอบบนไหล่ผิงผิงขู่ชายร่างยักษ์ เพราะมันรู้โดยสัญชาตญาณว่าบุรุษตรงหน้าไม่หวังดีกับนายน้อยของพวกตน “เจ้าตัวเล็กน่ารักเชียว”
         “อย่ายุ่งกับเจียวเจียวนะเจ้าค่ะ” ผิงผิงหวงเจียวเสวี่ยมากเพราะเจ้าตัวเล็กนั้นขี้กลัว แม้มันจะขู่เขาแต่ร่างเล็กก็สั้นผิงผิงต้องยกมือลูบปลอมมัน “แล้วเจ้าจะชดใช้อย่างไร? ข้าเจ็บตัวนะ”
         “ท่านแข็งแรง ข้าว่าเท่านี้มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” ผิงผิงกล่าว พลางถอยหลัง แต่ก่อนที่เธอจะก้าวถอยหลังไปมากกว่านี้ เขายื่นมือใหญ่ยักษ์มาคว้าแขนผิงผิงไว้ เด็กสาวตกใจหวีดร้องขึ้นมา “ปล่อยข้า!!!!”
         “ฮึ! ในเมื่อเจ้าไม่มีเงินชดใช้ ข้าก็จะพาตัวเจ้ากลับไป” ชายร่างยักษ์เอ่ยก่อนจะฉุดผิงผิง เจียวเสวี่ยพุ่งมาจากไหล่ผิงผิงเข้าที่มือของเขา “โอ๊ยยยย”
         “เจียวเจียว!” ผิงผิงรีบใช้มือที่ว่างคว้าตัวเจียวเสวี่ยมากอดก่อนที่เขาตีมัน ทำให้ฝามือนั้นจะกระทบหน้าผิงผิง

         ผิงผิงสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหนักๆ เพราะเจ้าตัวหลับตาแน่นเพื่อรับความเจ็บปวดที่จะได้จากฝามือของอีกฝ่าย… แต่เมื่อเด็กสาวลืมตาขึ้นพบกับนัยน์ตาสีดำ… ก่อนจะเลื่อนสายตาจากดวงตาสีดำนั้นไปส่วนอื่น… ใบหน้าคมสัน คิ้วโก่ง ดวงตาแหลมดุจเหยี่ยว… เด็กสาวยืนเอ๋อ สักพักก่อนจะรีบถอยออกมาเพราะเขาช่วยจับมือของชายร่างยักษ์ไว้และบีบข้อมือที่เขาแขนเธอไว้ ผิงผิงสะบัดจนหลุดก่อนจะล้มไปนั่งกับพื้นเพราะขาอ่อนแรง… ข้าเกลียดเวลาตัวเองป่วยชะมัด
         “เจ้าหนู แกมายุ่งอะไรด้วยวะ” ชายร่างยักษ์เอ่ยแต่หน้าซีดเพราะแรงจากมือของเด็กหนุ่มนั้น… แทบทำให้กระดูกเขาแหลก
        “คุณชาย ในเขตซินเอี๋ยเช่นนี้ท่านรังแกคนไม่ดีนะขอรับ ข้าได้ยินข่าวว่าแถบนี้หากมีผู้ที่ก่อความเดือดร้อน ตระกูลอินจะจัดการ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
        “นะ… นี่เจ้าขู่ข้าหรือเจ้ารู้จักคนจากจวนอิน?” ชายร่างยักษ์ชะงัก
        “อ่อ ใช่ขอรับ ข้าน้อยรู้จักกับคนจากจวนอินอยู่ ถ้าพี่ชายไม่อยากมีปัญหาก็รีบกลับไปก่อนดีไหม” ชายตรงหน้ายื่นข้อเสนอให้อีกฝ่าย
        “หึ ถือว่าเจ้าโชคดีไป” เขาสะบัดมือให้หลุดก่อนจะนวดข้อมือเบาๆ แล้วเดินจากไปอย่างหัวเสีย
        “ขอบคุณขอรับพี่ชาย แล้วพบกันใหม่” ชายคนนั้นกล่าวนอบน้อมก่อนหันไปทางเด็กสาวต้นเหตุปัญหา

         ผิงผิงนั้นไม่ได้ฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกันเพราะตอนนี้ตัวเธอเริ่มร้อนขึ้นจนสมองมึนงงไปหมด เพราะไปจับปลาแล้วดันพลาดตกน้ำเธอจนเปียกแม้จะเปลี่ยนชุดก่อนจะมาที่ย่านการค้าแล้วก็ตาม “งิ๊ว…”
         “เจียวเจียว…” ผิงผิงเอ่ยเบาๆ ก่อนจะได้เสียงโครมคราม ทันเห็นร่างยักษ์ของชายที่รังแกเธอปลิวไปแต่ไกล เด็กสาวหันไปมองทิศทางตรงกันข้ามพบว่าเด็กหนุ่มคนนั้น
        “ไงเจ้าตัวเล็ก ขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้นั่นล่ะ” ชายหนุ่มพูดถามขึ้น
         “ข้าเพียงจะไปโรงหมอ…” ผิงผิงพูดพลางปัดตามเสื้อผ้าไปมานิดๆ แต่ดูจะไม่ช่วยเลย
         “เอาล่ะ คราวหน้าก็ระวังตัวหน่อย”
         “ขอบคุณที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ” ผิงผิงเอ่ยทั้งๆ ที่ยังนั่งอยู่บนพื้น “ถ้าข้าไม่ป่วยคงซัดเจ้าอันธพาลไปแล้ว…” เด็กสาวพึมพำแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะได้ยิน

         “ข้ามู่จิ้ง เป็นคนขายของผ่านทางมาแถวนี้” ชายหนุ่มกล่าวแนะนำตัวก่อนยื่นมือให้อีกฝ่ายลุกขึ้น “ลุกขึ้นก่อนดีไหม(?)”
        “อ๊ะ… ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าหลิงผิงผิง… กำลังเดินทาง” ผิงผิงจับมือใหญ่ลุกขึ้นก่อนจะรีบปล่อยมือเพราะเพิ่งนึกได้ว่า หลิวเทียนบอกว่าชายหญิงห้ามใกล้กัน “เออ…” ผิงผิงไม่รู้จะกล่าวอะไรเพราะมึนอยู่
        “อะไรกัน นี่เจ้ารังเกียจข้าขนาดนี้เลยเหรอ” อีกฝ่ายมองมือเล็กที่ผละมือออก พลางยิ้มขำ
        “ไม่ใช่นะเจ้าค่ะ! คุณชายหลิวสอนข้าว่า ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน คุณชายหลิวสอนให้ข้าเหมือนสตรี ท่านอย่าได้เข้าใจผิด!” เด็กสาวเอ่ยอย่างร้อนรนก่อนจะไอออกมาเพราะเธอใช้เสียงมากไป
        “แล้วตอนที่เจ้าล้มจากบนต้นไม้ทับชายเมื่อสักครู่นั่นล่ะ” เขาพูดยิ้มขำกับอีกฝ่าย
        “ข้ามิได้อยากตกไปทับเขาเสียหน่อย แค่กๆ ขะ… ข้า… งื้อ!” ผิงผิงไม่รู้จะแก้ตัวยังไง เธอจนปัญญาจริงๆ “งิ๊วววว” เจียวเสวี่ยถูหัวไปมาที่แก้มเด็กสาว
        “เอาเถอะ ว่าแต่พี่ชายเจ้า หลิว...อะไรนั่นไปไหนล่ะ ทำไมปล่อยให้เด็กตัวเล็กมาเดินเตร็ดเตร่คนเดียว” เขามองอีกฝ่ายก่อนเงยหน้ามองรอบๆ ข้างก็ไม่มีใครมีทีท่าจะใช่ญาติเจ้าเด็กคนนี้เลย
        “คุณชายหลิวกลับโรงเตี้ยมไปแล้วเจ้าค่ะ แล้วก็มิได้เดินเตร็ดเตร่ แต่ข้ากระโดด” ผิงผิงกล่าวแล้วชี้ไปที่ต้นไม้ “ข้าคิดว่า กระโดดไปบนนั้นจะเร็วกว่าเจ้าค่ะ”
        “เด็กอะไรซุกซนจริงๆ นี่ถ้าข้ามีน้องสาวเช่นเจ้าคงปวดหัวตาย” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนจะมองผิงผิง ถ้าข้ามีพี่ชายเช่นท่านข้าก็ปวดหัวเพราะท่านกวนเหมือนกัน เด็กสาวคิดในใจ
         “ว่าแต่เจ้าพักที่โรงเตี๊ยมไหนล่ะ เดี๋ยวข้าไปส่ง เกิดไปล้มทับใครอีก ข้ากลัวเจ้าจะทับพวกเขาจนแบนหรือตายล่ะสิ”
        “พี่ชาย! ข้ามิได้ตัวหนักขนาดนั้นนะ! ถ้าข้ากลับตอนนี้โดนคุณชายหลิวดุแน่…” เด็กสาวทำสีหน้ายุ่งยากใจ… “ข้าเดินไม่ไหว.. แหะๆ” ผิงผิงเพิ่งสำนึกได้ว่าการป่วยมันทำให้เธออ่อนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?
“งั้นข้าจะแบกเจ้ากลับไปเอง” อีกฝ่ายพูดขึ้น
        “ห๊ะ! ท่านแบกไหว?” ผิงผิงมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
        “ข้าแรงเยอะนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนเดินไปซ้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นมา “เป็นไงล่ะ เชื่อหรือยัง(?)” เขายิ้มยักคิ้ว
        “ว๊อยยย เดี๋ยวๆ ไหนบอกว่าแบก นี่มันอุ้มแล้ว!” ผิงผิงหวีดร้องออกมาพลางหน้าแดง ไม่รู้เพราะไข้หรือเพราะตกใจกันแน่(?) “พี่ชาย… ท่านๆ” เด็กสาวติดอ่าง แต่ดูเหมือนเจียวเสวี่ยจะไม่ขู่ใส่พี่มู่คนนี้เลย เจ้าบ้า...
        “โรงเตี๊ยมที่พวกเจ้าพักอยู่ไหนล่ะ(?)” อีกฝ่ายถามขึ้นก่อนพาร่างนั้นกระโดดขึ้นไปยืนบนหลังคา
        “ระ… โรงเตี้ยมไข่ต้ม…” เด็กสาวยกมือปิดแก้มตัวเองเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาวิว
        “อะไรนะ โทษที เมื่อกี้ลมมันตี” อีกฝ่ายหยุดนิ่งก่อนถามย้ำอีกครั้ง
        "ข้าบอกว่าโรงเตี้ยมไข่ต้ม!!!!"” ผิงผิงตะโกนลั่น
        “โอเคร เจ้าทำงานที่หอโคมเขียวว่านลื่อถงสินะ” อีกฝ่ายถามเพื่อความชัวร์อีกครั้งก่อนยิ้มกรุบกริบ
        “เดี๋ยว! นี่พี่ชาย ท่านใช้สายตาอะไรมอง! ข้าตัวเล็กอกแบนแบบนี้จะไปทำงานที่นั้นได้อย่างไร แล้วข้าบอกว่าข้ากำลังเดินทางต่างหาก!” ผิงผิงเถียงกลับด้วยแก้มป่องๆ อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรแต่เหล่ตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า.. ก่อนยิ้มมุมปาก
        “งั้นขาจะพาเจ้าไปส่งที่นั่นนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนใช้วิชาตัวเบาวิ่งไต่ปนกระโดดไปตามหลังคา โดยไม่ฟังเสียงอีกฝ่าย
        “พี่มู่จิ้ง!!!!” ผิงผิงร้องโวยวาย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจจริงๆ นั้นแหละ ถ้าข้าหายเมื่อไร ข้าจะจับพี่มู่หักคอซะ(?) ท่านเป็นญาติกับพี่ซือหรือไงกัน!!!



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x20
x4
x3
x90
x2
x1
x10
x50
x10
x8
x20
x1
x10
x40
x24
x32
x18
x6
x40
x10
x28
x68
x58
x28
x2
x20
x162
x8
x2
x50
x312
x40
x60
x1
x60
x20
x135
x54
x28
x60
x100
x5
x30
x15
x34
x1
x15
x20
x43
x1
x20
x251
x510
x380
x80
x252
x149
x100
x23
x68
x290
x70
x2
x221
x5
x115
x400
x66
x45
x13
x1
x1
x25
x9
x3
x42
x10
x10
x33
x127
x4
x47
x1
x42
x1
x100
x75
x50
x1173
x6
x6
x2
x30
x41
x74
x349
x150
x2
x2
x378
x10
x145
x386
x365
x20
x33
x86
x3
x54
x120
x1
x18
x7
x5
x162
x8092
x38
x541
x1100
x3249
x25
x612
x1075
x12
x17
x25
x51
x57
x121

713

กระทู้

2818

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2330391
เงินตำลึง
139526838
ชื่อเสียง
174551
ความหิว
600

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8607
ความชั่ว
7658
ความโหด
9023
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-1-30 19:16:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รีดนมแพะวันที่30
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


           กาลเวลาเสมือนกบที่กระโดดก้าวไปข้างหน้าไม่เคยถอยหลังกลับ บางคนถมช่วงชีวิตที่ดีไปกับการตัดสินใจที่ผิดพลาด ความลังเลแม้เล็กน้อยก็เปรียบเสมือนไม้ค้ำที่หน่วงผู้คนไว้กับที่ไม่สามารถก้าวเดินต่อไป

           ตลาดใหญ่ในเมืองโบราณอย่างซินเอี๋ยแม้ไม่เจริญคึกคักเท่านครหลวงอย่างฉางอัน ซีกล้อและรอยเกวียนไม่มากเท่าเมืองการค้าแถบทะเลทราย ทว่าปัจจัยสิ่งของที่จำเป็นให้ชาวเมืองได้ใช้ดำรงชีวิตต่างมีอยู่อย่างครบครัน

            ถนนผืนเรียบเป็นมันบ่งบอกว่าใช้งานมาอย่างยาวนาน อาชาสีชาดย่ำผ่านเกิดเป็นเสียงกุบกับ บนหลังของมันมีร่างสองร่างหนึ่งบัณทิตชุดขาวและผู้กล้าอาภรณ์ดำ หลิวเว่ยยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อชื้นดิ่งตรงจากแม่น้ำฮั่นสุ่ยเลาะชายป่า กว่าจะพาเสิ่นหลิฝเฮ่าเข้าสู่ตัวเมืองซินเอี๋ยสำเร็จก็เที่ยงวันแล้ว กระเพาะส่งเสียงร้องจนทำเมินไม่ไหว เหลือบมองสีหน้าของชายผมเงินที่ยังหลับสนิทนางก็จนปัญญา จะหยิบเสบียงอีกฝ่ายมากินโดยพละการก็ดูไม่เหมาะสม

            ‘ตื่นมาคุยกันก่อนได้ไหมเจ้าจิ้งจอก!’

            หลิวเว่ยได้แต่บังคับเยี่ยซาไปอาศัยร่มเงานั่งหลบอยู่มุมกำแพงของร้านค้าผ้า จัดแจงให้คนป่วยพิงลงกองสัมภาระแล้วเริ่มเปิดคุ้ยเสบียงมารองท้อง

            “เทียน…”

              มือเล็กชะงักค้างกลางอากาศก่อนจะแตะโดนซาลาเปา หลิงเฮ่าละเมออีกแล้ว… ตั้งแต่ออกจากสะพานเล่อเจี้ยนอัน เจ้าจิ้งจอกก็เริ่มละเมอถึงคำต่างๆ คาดว่าน่าจะเป็นชื่อคน ทั้ง ‘ผิงผิง ถิงถิง เสี่ยวฟ่าน’ เห็นที่ถี่สุดและแฝงไปด้วยการเน้นย้ำหลากอารมณ์จนเริ่มคุ้นหูจะเป็นคำว่า ‘เทียน’ แม้นางไม่ทราบว่าหลิงเฮ่าฝันหรือละเมอประการใด ก็ใจแข็งฝืนปลุกอีกฝ่ายขึ้นมาให้คำตอบไม่ได้

           ตอนนี้คล้ายว่า...เขาใกล้ตื่นขึ้นมาแล้ว

           “อาหาร… ในกระเป๋าเจ้ากินได้ตามสะดวก” เมื่อดวงตาอำพันเปิดปรือขึ้นมาพบท่าทางประทุษร้ายซาลาเปาของหลิวเว่ย เขาก็ทราบได้ในทันที เพื่อเร่งช่วยเขาอีกคนคงพะวงจนลืมห่วงตัวเอง “แล้วเจ้าล่ะ? จะเอาอะไรไหม?” ฝ่ามือเล็กคว้าเนื้อม้วนในกระเป๋าทันทีเมื่อได้เสียงอนุญาต ทว่าคำตอบของชายผมเงินคือการส่ายหน้าเบาๆ

            “เจ้ากินเถอะ…” หลิงเฮ่าตอบครั้งนี้เหมือนใช้เรี่ยวแรงที่มีอย่างลำบาก หลิวเว่ยจึงนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายคล้ายจะรับอาหารหนักยังไม่ได้ แต่นมแพะนั้นได้หมดไปแล้วจะทำอย่างไรดี…

              แมะ….

เมื่อคิดถึงนมแพะ ‘แมะ’ ก็มา เจ้าแพะเตียวเสี้ยนหายหน้าไปหนึ่งเดือนที่แท้เดินหาอาหารจากเทียนซุยมาถึงซินเอี๋ย เห็นหลิงเฮ่าเรียกชื่อมันหนหนึ่งจึงเข้าใจว่ารู้จักกัน “แพะตัวนี้เป็นของเจ้าสินะ? ดีล่ะ! งั้นก็รีดนมมันให้เจ้าดื่มได้?”

            หลิงเฮ่าลังแลเล็กน้อยก่อนพยักหน้าหนหนึ่ง อย่าว่าแต่รีดนมแพะ แรงจะยกดื่มเขายังไม่มี

            หลิวเว่ยชีวิตนี้ยังไม่เคยรีดนมแพะมาก่อน ย่องเข้าไปลูบเตียวเสี้ยนสองสามหน หาอ่างใบเล็กมาแล้วทำท่าขึงขังก่อนจะก่อการ…

            คงจะบีบไม่ถูกจุดนัก เจ้าแพะถึงดีดกีบหลังใส่ไปหนึ่งที

มื้อกลางวันหลิวเว่ยเนื้อม้วน3จาน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +20 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 20 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x15
x4
x100
x4
x17
x160
x10
x25
x18
x115
x14
x3425
x30
x50
x4
x30
x308
x28
x6
x24
x1320
x4
x47
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x129
x4024
x32
x14
x7
x1167
x1097
x105
x5507
x93
x116
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x320
x81
x570
x20
x292
x120
x1
x95
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x439
x4200
x4447
x5
x419
x230
x80
x386
x9999
x899
x9
x146
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x9
x390
x5441
x174
x1160
x199
x12
x3811
x9
x33
x3312
x2
x9
x484
x203
x6
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x54
x326
x61
x3
x71
x7
x13
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x342
x2667
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x686
x600
x9999
x14
x501
x9999
x5059
x904
x1245
x531
x67
x126
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x191
x1692
x992
x2059
x109
x7991
x1608
x3449
x1364
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x219
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x282
x164
x35
x31
x2
x251
x334
x1
x281
x3469
x1910
x272
x10
x20
x25
x99
x9529
x10
x120
x1588
x111
x758
x176
x2

713

กระทู้

2818

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2330391
เงินตำลึง
139526838
ชื่อเสียง
174551
ความหิว
600

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8607
ความชั่ว
7658
ความโหด
9023
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-2-9 03:20:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ฤดูแห่งการรอคอย


74

ข้าคืออาจารย์ที่ถูกลูกศิษย์ลืม

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


     ยามสนธยามาเยือนสองสหายในชุดขาวและดำเดินพ้นจากลำธารฮุ่ยหลิว ด้วยต้องการจะส่งสานส์ที่ติดมากับกระบอกไม้ไผ่จึงเดินทางเข้าเมืองซินเอี๋ยอีกครั้ง ตามหาที่อยู่ของประมุขพรรคกระยาจกหลิวเหวินเอาจากขอทานในเมืองนี่ไม่ง่าย เดินผ่านชุมชนแออัดสอบถามมากลับไม่ได้อะไร สุดท้ายเห็นว่าเข้าใกล้เทศกาลปีใหม่เข้าเต็มจึงจวนกันซื้อของอย่างกระดาษแดง และสิ่งมงคลที่พอจะพกติดตัวได้ไว้ฉลองกัน

     วกกลับมายังย่านการค้าเมืองซินเอี๋ย

     พวกเขาเดินจูงม้าดูแผงค้าของข้างทางอยู่พักใหญ่ หลิงเฮ่าได้ตำราพิชัยนุทธ์ซุนปินติดมือมาอ่านเล่น ส่วนหลิวเว่ยสนใจปิ่นมุกเล่มหนึ่งเข้า ก่อนบอกว่าพี่สาวของตนมีผิวที่ขาวมาก เวลาใช้ไข่มุกจะยิ่งงดงามกระจ่างตา หลิงเฮ่าเห็นอาการจับๆวางๆ อยู่สองสามรอบ จึงลองสอบถามราคา คำที่พ่อค้าตอบนับว่าแพงเกินจริงอยู่มาก คงเห็นพวกเขาเป็นนักเดินทางคิดจะกดราคา ‘ปิ่นชิ้นเดียวก็ยังต้มกันได้!’ ปกติหลิงเฮ่าไม่ชอบเรื่องวุ่นวายเขาสามารถซื้อให้หลิวเว่ยใช้เป็นของฝากคนที่บ้านได้ แต่ทำแบบนั้นหลังจากได้รับบทเรียน ‘การใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย’ มาหมาดๆ ท่านผู้กล้าน้อยคงไม่ยอมรับ

     หลิงเฮ่าเหลือบมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพ่อค้าแล้วก้าวเข้าไปเจรจาต่อรอง

     “พ่อค้า ข้าเห็นว่าชิ้นนี้เหมือนกับร้านประดับตรงหัวมุมไม่มีผิด แต่ราคาของร้านนั้นแค่ยี่สิบชั่งแปดร้อยตำลึง” เขาชี้ไปที่ปิ่นฝังมุกอีกอันบนชั้นวาง จากประกายของสีขาวเรืองอร่าม ชาวเจียงหนานอยู่ใกล้ทะเลเห็นไข่มุกล้ำค่ามาแต่เล็กเช่นเขาย่อมมองคุณภาพออก ร้านนี้ขายตั้งห้าสิบชั่ง นี่ปล้นกันรึเปล่า? “หากจะบอกว่าราคาสูงเป็นเพราะวัตถุดิบที่ใช้ทำล่ะก็… จะของร้านนั้นหรือปิ่นชิ้นนี้ล้วนเป็นไข่มุกจากแดนใต้เช่นกัน คุณภาพอยู่ในระดับเดียวกัน หรือว่า...เสียค่าเดินทางข้ามตรอกมูลค่าจึงเพิ่มเป็นเท่าตัว?”

     พ่อค้าเจ้าเล่ห์เจอจิ้งจอกตัวจริงเข้าเสียแล้ว เดิมทีเข้าใจว่าหนุ่มหน้าละอ่อนชุดดำนั้นคิดซื้อไปเกี้ยวสาว ปกติบุรุษไม่ทราบราคาของประดับตุกจิกพวกนี้ ยิ่งกับนักเดินทางผ่านโลกมาน้อย… ใครจะรู้ว่าเจ้าเด็กนี่จะมีสหาย

     สุดท้ายพ่อค้าไม่ได้ไก่แถมยังเสียข้าวสารขายปิ่นทองประดับมุกไปในราคาถูกกว่าต้นทุน เพื่อปิดปากชายผมเงินโดยเฉพาะ เล่นป่าวประกาศกึ่งถามไถ่ ซักไซร้เสียจนป้ายหน้าร้านเขาแทบพัง ลูกค้าไม่กล้าเดินเข้า!!

      นักกวีหนุ่มเดินยิ้มจากมาอย่างปลอดโปร่ง อาเตี่ยสอนเขาไม่ให้เบียดเบียนใคร แต่กับผู้ใดก็ตามที่ล่วงเกินมิตรสหาย ทำร้ายครอบครัวหรือคนสำคัญอาเตี่ยเคยย้ำนักว่า ‘ดาบนั้นคืนสนอง’ ใช้สิ่งที่เขาหลอกลวงผู้อื่นกลับไปทิ่มแทงตัวเขาเองนั่นล่ะยุติธรรมที่สุด ดวงตาสีอำพันมองกล่องปิ่นในมือแล้วยื่นไปตรงหน้าสหาย


     “นำไปฝากพี่สาวเจ้าสิ” หลิวเว่ยตะลึงเล็กน้อยที่ปิ่นราคาห้าสิบชั่ง เพียงสหายพูดไม่กี่คำก็ลดเหลือสิบกว่าชั่ง ‘เจ้าจิ้งจอกยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!’ มือเล็กรับเอากล่องใบน้อยมาอย่างยินดี แค่นึกภาพตอนพี่สาวใช้ปิ่นอันนี้จะต้องงดงามมากแน่ๆ “อื้ม!! ขอบใจนะสหาย!!”


     พวกเขาแวะซื้อภาพน้ำตาลกันคนละไม้ หลิวเว่ยเลือกให้คนวาดเอาม่อเจียเป็นแบบ ได้นกขุนทองน้ำตาลมาตัวหนึ่ง เวลากินคล้ายม่อเจียหางด้วน เจ้านกขุนทองยกปีกป้องด้วยตาไม่กล้าดู

     ส่วนหลิงเฮ่านึกสนุกอยากแสดงฝีมือเอง รอจนลูกค้าซาลงก็วาดน้ำตาลออกมาเป็นรูปผีเสื้อ แมลงที่เขาชื่นชอบมากที่สุดได้มาก็แค่ถือไว้ไม่ยอมทานสักที ขณะกำลังเดินเตร่ไปตามทางถือผีเสื้อโบยบินหนีปากที่ไล่งับของหลิวเว่ยอยู่นั้นก็พานพบกับ ‘คนคุ้นเคย’

     องุ่นในมือของชายผู้นั้นกลิ้งหล่นลงพื้นอย่างน่าเศร้า

     หลิวเว่ยเห็นสหายหยุดเดินจนเหยียบเท้านางยังไม่ทันจะโวยก็เงยหน้าพบกับ ‘คนคุ้นหน้า’ นางรีบแอบหลังสหายดึงผ้าขึ้นมาคบุมหัวในทันที

     หลิงเฮ่านั้นแข็งเป็นหินไปแล้ว เมื่อมือของชายตรงหน้าชี้มายังตน เขาลืมไปได้อย่างไรว่าคนผู้นี้ไม่เคยอยู่ติดที่โอกาศจะเดินวนมาเจอกันใช่ว่าจะไม่มี!!

     “เสิ่น-หลิง-เฮ่า เจ้าศิษย์ไม่รักดี!! หยุดให้ข้าเดี๋ยวนี้!!”

     “...อ….อาจารย์ซื่อหม่า”

มอบปิ่นสองขาให้หลิวเว่ย

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x15
x4
x100
x4
x17
x160
x10
x25
x18
x115
x14
x3425
x30
x50
x4
x30
x308
x28
x6
x24
x1320
x4
x47
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x129
x4024
x32
x14
x7
x1167
x1097
x105
x5507
x93
x116
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x320
x81
x570
x20
x292
x120
x1
x95
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x439
x4200
x4447
x5
x419
x230
x80
x386
x9999
x899
x9
x146
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x9
x390
x5441
x174
x1160
x199
x12
x3811
x9
x33
x3312
x2
x9
x484
x203
x6
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x54
x326
x61
x3
x71
x7
x13
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x342
x2667
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x686
x600