ดู: 567|ตอบกลับ: 23

{ เมืองซินเอิ๋ย } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-4 00:17:34 |โหมดอ่าน



ย่านการค้าโฮ๊งปิ๊บ

{ เ มื อ ง ซิ น เ อี๋ ย }














【ย่านการค้าเมืองซินเอี๋ย - โฮ๊กปิ๊บ】 

"ย่านการค้าเมืองซินเอี๋ยยินดีต้อนรับ"

ย่านการค้าประจำเมืองที่มีของมากมายให้เลือกซื้อ
ไม่ว่าจะร้านข้าวสารอาหารแห้ง ร้านขายอาวุธ(แต่มีน้อย)
ร้านขายเครื่องดนตรีหรือแม้แต่เสื้อผ้าสำเร็จรูป หากแต่ต้องการกินของอร่อยต้องที่ โรงเตี้ยมไข่ต้ม!
ในช่วงเทศกาลนักมักจะคึกคักไปด้วยการแสดงต่างๆ



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12424
เงินตำลึง
2547
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
90

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
533
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-1-5 13:08:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

พี่มู่จิ้ง ใครเขาแบกกันแบบนั้น!



     หลังจากแยกกับหลิวเทียน เด็กสาวรู้สึกมึนๆ ตัวร้อนแปลกๆ แต่มิได้บอกหลิวเทียนว่าอาการไข้ของเธอกลับมาแล้ว ตอนที่กำลังเดินผ่านย่านการค้าเลยคิดว่าไปโรงหมอเองน่าจะดีกว่าแต่เดินไปคงช้าแน่ๆ เด็กสาวจึงสะกิดปลายเท้าใช้วิชาตัวเบากระโดดไปตามต้นไม้ หลังคาเพื่อที่จะได้เร็วขึ้น สมาธิของเธอจดจ่ออยู่ตรงหน้าไม่งั้นอาจพลาดตกลงไปได้ แต่แล้วก็เริ่มเซจนผิงผิงต้องหยุดชะงักแล้วเกาะต้นไม้ต้นหนึ่งไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตนเองตกลงไป
         “ฟู่… เกือบแล้วไง” ผิงผิงพึมพำออกมา เธอมองไปรอบๆ ไม่ไกลนักมีโรงหมออยู่ เด็กสาวหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระโดดไปอีกต้นแต่คราวนี้เธอเหยียบพลาด
         “ว๊อยยยยย!!!!”
         ตุบ!
         “โอ๊ย ไรเนี่ย!” เสียงร้องโอ๊ยของชายร่างยักษ์ดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างเล็กของผิงผิงหล่นมาทับบนตัวเขาพอดี เพราะชายหนุ่มกำลังนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้หลังจากเก็บเงินเสร็จ(?) แต่จู่ๆ ก็มีเด็กสาวหล่นลงมาทับเอาเขาเจ็บไปทั้งตัว แต่ก่อนที่เขาจะโวยก็ต้องหยุดชะงักเพราะสังเกตพบว่าเด็กสาวคนนี้หน้าท่าไม่ได้แย่อะไรแต่ก็มิได้สวย ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูและชวนมองเสียมากกว่า…
         “ขะ… ขอโทษเจ้าค่ะ” ผิงผิงที่เพิ่งรู้สึกตัวก่อนจะรีบลุกขึ้นจากพื้น ตัวเธอเปื้อนฝุ่นไม่มากเท่าไร เพราะอากาศชื้นและพื้นก็ไม่ได้แห้งทำให้เสื้อผ้านอกจากฝุ่นแล้วก็มีโคนนิดหน่อย
         “ง่ายไปมั่ง สาวน้อยแค่ขอโทษ”
         “ข้าขอโทษจริงๆ เจ้าค่ะ ข้ามิได้ตั้งใจจะตกลงมาเสียหน่อย” ผิงผิงเอ่ยเสียงหงอยๆ เพราะเธอผิดจริงๆ แถมตอนนี้เธอก็มึนๆ กำลังที่มีแต่เดิมแทบใช้ได้ไม่ถึงครึ่ง ถ้าหากคนตรงหน้าคิดจะลงมือเธอมิแย่หรอกรึ? รู้งี้น่าจะตามหลิวเทียนกลับโรงเตี้ยมเสียตั้งแต่แรกก็ดี
         “งิ๊งงงงง” เจียวเสวี่ยที่หมอบบนไหล่ผิงผิงขู่ชายร่างยักษ์ เพราะมันรู้โดยสัญชาตญาณว่าบุรุษตรงหน้าไม่หวังดีกับนายน้อยของพวกตน “เจ้าตัวเล็กน่ารักเชียว”
         “อย่ายุ่งกับเจียวเจียวนะเจ้าค่ะ” ผิงผิงหวงเจียวเสวี่ยมากเพราะเจ้าตัวเล็กนั้นขี้กลัว แม้มันจะขู่เขาแต่ร่างเล็กก็สั้นผิงผิงต้องยกมือลูบปลอมมัน “แล้วเจ้าจะชดใช้อย่างไร? ข้าเจ็บตัวนะ”
         “ท่านแข็งแรง ข้าว่าเท่านี้มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” ผิงผิงกล่าว พลางถอยหลัง แต่ก่อนที่เธอจะก้าวถอยหลังไปมากกว่านี้ เขายื่นมือใหญ่ยักษ์มาคว้าแขนผิงผิงไว้ เด็กสาวตกใจหวีดร้องขึ้นมา “ปล่อยข้า!!!!”
         “ฮึ! ในเมื่อเจ้าไม่มีเงินชดใช้ ข้าก็จะพาตัวเจ้ากลับไป” ชายร่างยักษ์เอ่ยก่อนจะฉุดผิงผิง เจียวเสวี่ยพุ่งมาจากไหล่ผิงผิงเข้าที่มือของเขา “โอ๊ยยยย”
         “เจียวเจียว!” ผิงผิงรีบใช้มือที่ว่างคว้าตัวเจียวเสวี่ยมากอดก่อนที่เขาตีมัน ทำให้ฝามือนั้นจะกระทบหน้าผิงผิง

         ผิงผิงสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหนักๆ เพราะเจ้าตัวหลับตาแน่นเพื่อรับความเจ็บปวดที่จะได้จากฝามือของอีกฝ่าย… แต่เมื่อเด็กสาวลืมตาขึ้นพบกับนัยน์ตาสีดำ… ก่อนจะเลื่อนสายตาจากดวงตาสีดำนั้นไปส่วนอื่น… ใบหน้าคมสัน คิ้วโก่ง ดวงตาแหลมดุจเหยี่ยว… เด็กสาวยืนเอ๋อ สักพักก่อนจะรีบถอยออกมาเพราะเขาช่วยจับมือของชายร่างยักษ์ไว้และบีบข้อมือที่เขาแขนเธอไว้ ผิงผิงสะบัดจนหลุดก่อนจะล้มไปนั่งกับพื้นเพราะขาอ่อนแรง… ข้าเกลียดเวลาตัวเองป่วยชะมัด
         “เจ้าหนู แกมายุ่งอะไรด้วยวะ” ชายร่างยักษ์เอ่ยแต่หน้าซีดเพราะแรงจากมือของเด็กหนุ่มนั้น… แทบทำให้กระดูกเขาแหลก
        “คุณชาย ในเขตซินเอี๋ยเช่นนี้ท่านรังแกคนไม่ดีนะขอรับ ข้าได้ยินข่าวว่าแถบนี้หากมีผู้ที่ก่อความเดือดร้อน ตระกูลอินจะจัดการ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
        “นะ… นี่เจ้าขู่ข้าหรือเจ้ารู้จักคนจากจวนอิน?” ชายร่างยักษ์ชะงัก
        “อ่อ ใช่ขอรับ ข้าน้อยรู้จักกับคนจากจวนอินอยู่ ถ้าพี่ชายไม่อยากมีปัญหาก็รีบกลับไปก่อนดีไหม” ชายตรงหน้ายื่นข้อเสนอให้อีกฝ่าย
        “หึ ถือว่าเจ้าโชคดีไป” เขาสะบัดมือให้หลุดก่อนจะนวดข้อมือเบาๆ แล้วเดินจากไปอย่างหัวเสีย
        “ขอบคุณขอรับพี่ชาย แล้วพบกันใหม่” ชายคนนั้นกล่าวนอบน้อมก่อนหันไปทางเด็กสาวต้นเหตุปัญหา

         ผิงผิงนั้นไม่ได้ฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกันเพราะตอนนี้ตัวเธอเริ่มร้อนขึ้นจนสมองมึนงงไปหมด เพราะไปจับปลาแล้วดันพลาดตกน้ำเธอจนเปียกแม้จะเปลี่ยนชุดก่อนจะมาที่ย่านการค้าแล้วก็ตาม “งิ๊ว…”
         “เจียวเจียว…” ผิงผิงเอ่ยเบาๆ ก่อนจะได้เสียงโครมคราม ทันเห็นร่างยักษ์ของชายที่รังแกเธอปลิวไปแต่ไกล เด็กสาวหันไปมองทิศทางตรงกันข้ามพบว่าเด็กหนุ่มคนนั้น
        “ไงเจ้าตัวเล็ก ขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้นั่นล่ะ” ชายหนุ่มพูดถามขึ้น
         “ข้าเพียงจะไปโรงหมอ…” ผิงผิงพูดพลางปัดตามเสื้อผ้าไปมานิดๆ แต่ดูจะไม่ช่วยเลย
         “เอาล่ะ คราวหน้าก็ระวังตัวหน่อย”
         “ขอบคุณที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ” ผิงผิงเอ่ยทั้งๆ ที่ยังนั่งอยู่บนพื้น “ถ้าข้าไม่ป่วยคงซัดเจ้าอันธพาลไปแล้ว…” เด็กสาวพึมพำแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะได้ยิน

         “ข้ามู่จิ้ง เป็นคนขายของผ่านทางมาแถวนี้” ชายหนุ่มกล่าวแนะนำตัวก่อนยื่นมือให้อีกฝ่ายลุกขึ้น “ลุกขึ้นก่อนดีไหม(?)”
        “อ๊ะ… ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าหลิงผิงผิง… กำลังเดินทาง” ผิงผิงจับมือใหญ่ลุกขึ้นก่อนจะรีบปล่อยมือเพราะเพิ่งนึกได้ว่า หลิวเทียนบอกว่าชายหญิงห้ามใกล้กัน “เออ…” ผิงผิงไม่รู้จะกล่าวอะไรเพราะมึนอยู่
        “อะไรกัน นี่เจ้ารังเกียจข้าขนาดนี้เลยเหรอ” อีกฝ่ายมองมือเล็กที่ผละมือออก พลางยิ้มขำ
        “ไม่ใช่นะเจ้าค่ะ! คุณชายหลิวสอนข้าว่า ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน คุณชายหลิวสอนให้ข้าเหมือนสตรี ท่านอย่าได้เข้าใจผิด!” เด็กสาวเอ่ยอย่างร้อนรนก่อนจะไอออกมาเพราะเธอใช้เสียงมากไป
        “แล้วตอนที่เจ้าล้มจากบนต้นไม้ทับชายเมื่อสักครู่นั่นล่ะ” เขาพูดยิ้มขำกับอีกฝ่าย
        “ข้ามิได้อยากตกไปทับเขาเสียหน่อย แค่กๆ ขะ… ข้า… งื้อ!” ผิงผิงไม่รู้จะแก้ตัวยังไง เธอจนปัญญาจริงๆ “งิ๊วววว” เจียวเสวี่ยถูหัวไปมาที่แก้มเด็กสาว
        “เอาเถอะ ว่าแต่พี่ชายเจ้า หลิว...อะไรนั่นไปไหนล่ะ ทำไมปล่อยให้เด็กตัวเล็กมาเดินเตร็ดเตร่คนเดียว” เขามองอีกฝ่ายก่อนเงยหน้ามองรอบๆ ข้างก็ไม่มีใครมีทีท่าจะใช่ญาติเจ้าเด็กคนนี้เลย
        “คุณชายหลิวกลับโรงเตี้ยมไปแล้วเจ้าค่ะ แล้วก็มิได้เดินเตร็ดเตร่ แต่ข้ากระโดด” ผิงผิงกล่าวแล้วชี้ไปที่ต้นไม้ “ข้าคิดว่า กระโดดไปบนนั้นจะเร็วกว่าเจ้าค่ะ”
        “เด็กอะไรซุกซนจริงๆ นี่ถ้าข้ามีน้องสาวเช่นเจ้าคงปวดหัวตาย” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนจะมองผิงผิง ถ้าข้ามีพี่ชายเช่นท่านข้าก็ปวดหัวเพราะท่านกวนเหมือนกัน เด็กสาวคิดในใจ
         “ว่าแต่เจ้าพักที่โรงเตี๊ยมไหนล่ะ เดี๋ยวข้าไปส่ง เกิดไปล้มทับใครอีก ข้ากลัวเจ้าจะทับพวกเขาจนแบนหรือตายล่ะสิ”
        “พี่ชาย! ข้ามิได้ตัวหนักขนาดนั้นนะ! ถ้าข้ากลับตอนนี้โดนคุณชายหลิวดุแน่…” เด็กสาวทำสีหน้ายุ่งยากใจ… “ข้าเดินไม่ไหว.. แหะๆ” ผิงผิงเพิ่งสำนึกได้ว่าการป่วยมันทำให้เธออ่อนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?
“งั้นข้าจะแบกเจ้ากลับไปเอง” อีกฝ่ายพูดขึ้น
        “ห๊ะ! ท่านแบกไหว?” ผิงผิงมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
        “ข้าแรงเยอะนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนเดินไปซ้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นมา “เป็นไงล่ะ เชื่อหรือยัง(?)” เขายิ้มยักคิ้ว
        “ว๊อยยย เดี๋ยวๆ ไหนบอกว่าแบก นี่มันอุ้มแล้ว!” ผิงผิงหวีดร้องออกมาพลางหน้าแดง ไม่รู้เพราะไข้หรือเพราะตกใจกันแน่(?) “พี่ชาย… ท่านๆ” เด็กสาวติดอ่าง แต่ดูเหมือนเจียวเสวี่ยจะไม่ขู่ใส่พี่มู่คนนี้เลย เจ้าบ้า...
        “โรงเตี๊ยมที่พวกเจ้าพักอยู่ไหนล่ะ(?)” อีกฝ่ายถามขึ้นก่อนพาร่างนั้นกระโดดขึ้นไปยืนบนหลังคา
        “ระ… โรงเตี้ยมไข่ต้ม…” เด็กสาวยกมือปิดแก้มตัวเองเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาวิว
        “อะไรนะ โทษที เมื่อกี้ลมมันตี” อีกฝ่ายหยุดนิ่งก่อนถามย้ำอีกครั้ง
        "ข้าบอกว่าโรงเตี้ยมไข่ต้ม!!!!"” ผิงผิงตะโกนลั่น
        “โอเคร เจ้าทำงานที่หอโคมเขียวว่านลื่อถงสินะ” อีกฝ่ายถามเพื่อความชัวร์อีกครั้งก่อนยิ้มกรุบกริบ
        “เดี๋ยว! นี่พี่ชาย ท่านใช้สายตาอะไรมอง! ข้าตัวเล็กอกแบนแบบนี้จะไปทำงานที่นั้นได้อย่างไร แล้วข้าบอกว่าข้ากำลังเดินทางต่างหาก!” ผิงผิงเถียงกลับด้วยแก้มป่องๆ อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรแต่เหล่ตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า.. ก่อนยิ้มมุมปาก
        “งั้นขาจะพาเจ้าไปส่งที่นั่นนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนใช้วิชาตัวเบาวิ่งไต่ปนกระโดดไปตามหลังคา โดยไม่ฟังเสียงอีกฝ่าย
        “พี่มู่จิ้ง!!!!” ผิงผิงร้องโวยวาย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจจริงๆ นั้นแหละ ถ้าข้าหายเมื่อไร ข้าจะจับพี่มู่หักคอซะ(?) ท่านเป็นญาติกับพี่ซือหรือไงกัน!!!



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171

883

กระทู้

3365

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
877391
เงินตำลึง
68668
ชื่อเสียง
179451
ความหิว
2747

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
16291
ความชั่ว
8136
ความโหด
25073
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-1-30 19:16:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รีดนมแพะวันที่30
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


           กาลเวลาเสมือนกบที่กระโดดก้าวไปข้างหน้าไม่เคยถอยหลังกลับ บางคนถมช่วงชีวิตที่ดีไปกับการตัดสินใจที่ผิดพลาด ความลังเลแม้เล็กน้อยก็เปรียบเสมือนไม้ค้ำที่หน่วงผู้คนไว้กับที่ไม่สามารถก้าวเดินต่อไป

           ตลาดใหญ่ในเมืองโบราณอย่างซินเอี๋ยแม้ไม่เจริญคึกคักเท่านครหลวงอย่างฉางอัน ซีกล้อและรอยเกวียนไม่มากเท่าเมืองการค้าแถบทะเลทราย ทว่าปัจจัยสิ่งของที่จำเป็นให้ชาวเมืองได้ใช้ดำรงชีวิตต่างมีอยู่อย่างครบครัน

            ถนนผืนเรียบเป็นมันบ่งบอกว่าใช้งานมาอย่างยาวนาน อาชาสีชาดย่ำผ่านเกิดเป็นเสียงกุบกับ บนหลังของมันมีร่างสองร่างหนึ่งบัณทิตชุดขาวและผู้กล้าอาภรณ์ดำ หลิวเว่ยยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อชื้นดิ่งตรงจากแม่น้ำฮั่นสุ่ยเลาะชายป่า กว่าจะพาเสิ่นหลิฝเฮ่าเข้าสู่ตัวเมืองซินเอี๋ยสำเร็จก็เที่ยงวันแล้ว กระเพาะส่งเสียงร้องจนทำเมินไม่ไหว เหลือบมองสีหน้าของชายผมเงินที่ยังหลับสนิทนางก็จนปัญญา จะหยิบเสบียงอีกฝ่ายมากินโดยพละการก็ดูไม่เหมาะสม

            ‘ตื่นมาคุยกันก่อนได้ไหมเจ้าจิ้งจอก!’

            หลิวเว่ยได้แต่บังคับเยี่ยซาไปอาศัยร่มเงานั่งหลบอยู่มุมกำแพงของร้านค้าผ้า จัดแจงให้คนป่วยพิงลงกองสัมภาระแล้วเริ่มเปิดคุ้ยเสบียงมารองท้อง

            “เทียน…”

              มือเล็กชะงักค้างกลางอากาศก่อนจะแตะโดนซาลาเปา หลิงเฮ่าละเมออีกแล้ว… ตั้งแต่ออกจากสะพานเล่อเจี้ยนอัน เจ้าจิ้งจอกก็เริ่มละเมอถึงคำต่างๆ คาดว่าน่าจะเป็นชื่อคน ทั้ง ‘ผิงผิง ถิงถิง เสี่ยวฟ่าน’ เห็นที่ถี่สุดและแฝงไปด้วยการเน้นย้ำหลากอารมณ์จนเริ่มคุ้นหูจะเป็นคำว่า ‘เทียน’ แม้นางไม่ทราบว่าหลิงเฮ่าฝันหรือละเมอประการใด ก็ใจแข็งฝืนปลุกอีกฝ่ายขึ้นมาให้คำตอบไม่ได้

           ตอนนี้คล้ายว่า...เขาใกล้ตื่นขึ้นมาแล้ว

           “อาหาร… ในกระเป๋าเจ้ากินได้ตามสะดวก” เมื่อดวงตาอำพันเปิดปรือขึ้นมาพบท่าทางประทุษร้ายซาลาเปาของหลิวเว่ย เขาก็ทราบได้ในทันที เพื่อเร่งช่วยเขาอีกคนคงพะวงจนลืมห่วงตัวเอง “แล้วเจ้าล่ะ? จะเอาอะไรไหม?” ฝ่ามือเล็กคว้าเนื้อม้วนในกระเป๋าทันทีเมื่อได้เสียงอนุญาต ทว่าคำตอบของชายผมเงินคือการส่ายหน้าเบาๆ

            “เจ้ากินเถอะ…” หลิงเฮ่าตอบครั้งนี้เหมือนใช้เรี่ยวแรงที่มีอย่างลำบาก หลิวเว่ยจึงนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายคล้ายจะรับอาหารหนักยังไม่ได้ แต่นมแพะนั้นได้หมดไปแล้วจะทำอย่างไรดี…

              แมะ….

เมื่อคิดถึงนมแพะ ‘แมะ’ ก็มา เจ้าแพะเตียวเสี้ยนหายหน้าไปหนึ่งเดือนที่แท้เดินหาอาหารจากเทียนซุยมาถึงซินเอี๋ย เห็นหลิงเฮ่าเรียกชื่อมันหนหนึ่งจึงเข้าใจว่ารู้จักกัน “แพะตัวนี้เป็นของเจ้าสินะ? ดีล่ะ! งั้นก็รีดนมมันให้เจ้าดื่มได้?”

            หลิงเฮ่าลังแลเล็กน้อยก่อนพยักหน้าหนหนึ่ง อย่าว่าแต่รีดนมแพะ แรงจะยกดื่มเขายังไม่มี

            หลิวเว่ยชีวิตนี้ยังไม่เคยรีดนมแพะมาก่อน ย่องเข้าไปลูบเตียวเสี้ยนสองสามหน หาอ่างใบเล็กมาแล้วทำท่าขึงขังก่อนจะก่อการ…

            คงจะบีบไม่ถูกจุดนัก เจ้าแพะถึงดีดกีบหลังใส่ไปหนึ่งที

มื้อกลางวันหลิวเว่ยเนื้อม้วน3จาน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +20 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 20 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวงตี้เน่ย์จิง
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
ธนูเจย์วิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x1
x4
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x30
x100
x2
x1
x15
x16
x8
x34
x3
x10
x5
x900
x2
x1
x5834
x4
x84
x90
x30
x140
x1
x16
x165
x1
x120
x500
x500
x903
x15
x6
x5
x5
x35
x1250
x9999
x5
x5
x41
x4
x546
x3
x4
x11
x3
x2
x27
x2
x30
x38
x8
x535
x143
x620
x18
x406
x37
x4340
x2
x700
x1052
x98
x2010
x32
x275
x541
x515
x853
x100
x3
x1114
x244
x4024
x290
x42
x792
x1785
x1719
x205
x4322
x74
x318
x392
x740
x2
x223
x72
x70
x115
x1
x6
x1
x1010
x77
x35
x1488
x120
x1
x135
x4
x9999
x898
x2
x21
x273
x1066
x4200
x3837
x5
x1177
x1230
x78
x458
x9999
x899
x24
x86
x1
x260
x552
x2770
x367
x63
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5783
x77
x3695
x199
x12
x3874
x9
x15
x3312
x3
x9
x544
x204
x7
x9
x141
x15
x6
x202
x715
x6
x16
x62
x397
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x300
x81
x5439
x401
x334
x2524
x1174
x9999
x2
x9
x2
x283
x3793
x5350
x910
x849
x11
x254
x812
x100
x300
x50
x556
x2100
x9999
x11
x1336
x9999
x9999
x2197
x1125
x389
x67
x1110
x1
x1418
x32
x1943
x912
x227
x1
x267
x532
x481
x151
x671
x1696
x1643
x2435
x9999
x2390
x3356
x1329
x2942
x327
x1941
x2219
x1942
x108
x43
x1
x30
x1779
x1115
x33
x1
x8015
x4510
x67
x325
x70
x223
x438
x1828
x60
x1695
x219
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x1060
x144
x31
x251
x18
x1
x281
x9999
x2457
x672
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x3577
x111
x713
x176
x2

883

กระทู้

3365

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
877391
เงินตำลึง
68668
ชื่อเสียง
179451
ความหิว
2747

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
16291
ความชั่ว
8136
ความโหด
25073
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-2-9 03:20:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ฤดูแห่งการรอคอย


74

ข้าคืออาจารย์ที่ถูกลูกศิษย์ลืม

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


     ยามสนธยามาเยือนสองสหายในชุดขาวและดำเดินพ้นจากลำธารฮุ่ยหลิว ด้วยต้องการจะส่งสานส์ที่ติดมากับกระบอกไม้ไผ่จึงเดินทางเข้าเมืองซินเอี๋ยอีกครั้ง ตามหาที่อยู่ของประมุขพรรคกระยาจกหลิวเหวินเอาจากขอทานในเมืองนี่ไม่ง่าย เดินผ่านชุมชนแออัดสอบถามมากลับไม่ได้อะไร สุดท้ายเห็นว่าเข้าใกล้เทศกาลปีใหม่เข้าเต็มจึงจวนกันซื้อของอย่างกระดาษแดง และสิ่งมงคลที่พอจะพกติดตัวได้ไว้ฉลองกัน

     วกกลับมายังย่านการค้าเมืองซินเอี๋ย

     พวกเขาเดินจูงม้าดูแผงค้าของข้างทางอยู่พักใหญ่ หลิงเฮ่าได้ตำราพิชัยนุทธ์ซุนปินติดมือมาอ่านเล่น ส่วนหลิวเว่ยสนใจปิ่นมุกเล่มหนึ่งเข้า ก่อนบอกว่าพี่สาวของตนมีผิวที่ขาวมาก เวลาใช้ไข่มุกจะยิ่งงดงามกระจ่างตา หลิงเฮ่าเห็นอาการจับๆวางๆ อยู่สองสามรอบ จึงลองสอบถามราคา คำที่พ่อค้าตอบนับว่าแพงเกินจริงอยู่มาก คงเห็นพวกเขาเป็นนักเดินทางคิดจะกดราคา ‘ปิ่นชิ้นเดียวก็ยังต้มกันได้!’ ปกติหลิงเฮ่าไม่ชอบเรื่องวุ่นวายเขาสามารถซื้อให้หลิวเว่ยใช้เป็นของฝากคนที่บ้านได้ แต่ทำแบบนั้นหลังจากได้รับบทเรียน ‘การใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย’ มาหมาดๆ ท่านผู้กล้าน้อยคงไม่ยอมรับ

     หลิงเฮ่าเหลือบมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพ่อค้าแล้วก้าวเข้าไปเจรจาต่อรอง

     “พ่อค้า ข้าเห็นว่าชิ้นนี้เหมือนกับร้านประดับตรงหัวมุมไม่มีผิด แต่ราคาของร้านนั้นแค่ยี่สิบชั่งแปดร้อยตำลึง” เขาชี้ไปที่ปิ่นฝังมุกอีกอันบนชั้นวาง จากประกายของสีขาวเรืองอร่าม ชาวเจียงหนานอยู่ใกล้ทะเลเห็นไข่มุกล้ำค่ามาแต่เล็กเช่นเขาย่อมมองคุณภาพออก ร้านนี้ขายตั้งห้าสิบชั่ง นี่ปล้นกันรึเปล่า? “หากจะบอกว่าราคาสูงเป็นเพราะวัตถุดิบที่ใช้ทำล่ะก็… จะของร้านนั้นหรือปิ่นชิ้นนี้ล้วนเป็นไข่มุกจากแดนใต้เช่นกัน คุณภาพอยู่ในระดับเดียวกัน หรือว่า...เสียค่าเดินทางข้ามตรอกมูลค่าจึงเพิ่มเป็นเท่าตัว?”

     พ่อค้าเจ้าเล่ห์เจอจิ้งจอกตัวจริงเข้าเสียแล้ว เดิมทีเข้าใจว่าหนุ่มหน้าละอ่อนชุดดำนั้นคิดซื้อไปเกี้ยวสาว ปกติบุรุษไม่ทราบราคาของประดับตุกจิกพวกนี้ ยิ่งกับนักเดินทางผ่านโลกมาน้อย… ใครจะรู้ว่าเจ้าเด็กนี่จะมีสหาย

     สุดท้ายพ่อค้าไม่ได้ไก่แถมยังเสียข้าวสารขายปิ่นทองประดับมุกไปในราคาถูกกว่าต้นทุน เพื่อปิดปากชายผมเงินโดยเฉพาะ เล่นป่าวประกาศกึ่งถามไถ่ ซักไซร้เสียจนป้ายหน้าร้านเขาแทบพัง ลูกค้าไม่กล้าเดินเข้า!!

      นักกวีหนุ่มเดินยิ้มจากมาอย่างปลอดโปร่ง อาเตี่ยสอนเขาไม่ให้เบียดเบียนใคร แต่กับผู้ใดก็ตามที่ล่วงเกินมิตรสหาย ทำร้ายครอบครัวหรือคนสำคัญอาเตี่ยเคยย้ำนักว่า ‘ดาบนั้นคืนสนอง’ ใช้สิ่งที่เขาหลอกลวงผู้อื่นกลับไปทิ่มแทงตัวเขาเองนั่นล่ะยุติธรรมที่สุด ดวงตาสีอำพันมองกล่องปิ่นในมือแล้วยื่นไปตรงหน้าสหาย


     “นำไปฝากพี่สาวเจ้าสิ” หลิวเว่ยตะลึงเล็กน้อยที่ปิ่นราคาห้าสิบชั่ง เพียงสหายพูดไม่กี่คำก็ลดเหลือสิบกว่าชั่ง ‘เจ้าจิ้งจอกยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!’ มือเล็กรับเอากล่องใบน้อยมาอย่างยินดี แค่นึกภาพตอนพี่สาวใช้ปิ่นอันนี้จะต้องงดงามมากแน่ๆ “อื้ม!! ขอบใจนะสหาย!!”


     พวกเขาแวะซื้อภาพน้ำตาลกันคนละไม้ หลิวเว่ยเลือกให้คนวาดเอาม่อเจียเป็นแบบ ได้นกขุนทองน้ำตาลมาตัวหนึ่ง เวลากินคล้ายม่อเจียหางด้วน เจ้านกขุนทองยกปีกป้องด้วยตาไม่กล้าดู

     ส่วนหลิงเฮ่านึกสนุกอยากแสดงฝีมือเอง รอจนลูกค้าซาลงก็วาดน้ำตาลออกมาเป็นรูปผีเสื้อ แมลงที่เขาชื่นชอบมากที่สุดได้มาก็แค่ถือไว้ไม่ยอมทานสักที ขณะกำลังเดินเตร่ไปตามทางถือผีเสื้อโบยบินหนีปากที่ไล่งับของหลิวเว่ยอยู่นั้นก็พานพบกับ ‘คนคุ้นเคย’

     องุ่นในมือของชายผู้นั้นกลิ้งหล่นลงพื้นอย่างน่าเศร้า

     หลิวเว่ยเห็นสหายหยุดเดินจนเหยียบเท้านางยังไม่ทันจะโวยก็เงยหน้าพบกับ ‘คนคุ้นหน้า’ นางรีบแอบหลังสหายดึงผ้าขึ้นมาคบุมหัวในทันที

     หลิงเฮ่านั้นแข็งเป็นหินไปแล้ว เมื่อมือของชายตรงหน้าชี้มายังตน เขาลืมไปได้อย่างไรว่าคนผู้นี้ไม่เคยอยู่ติดที่โอกาศจะเดินวนมาเจอกันใช่ว่าจะไม่มี!!

     “เสิ่น-หลิง-เฮ่า เจ้าศิษย์ไม่รักดี!! หยุดให้ข้าเดี๋ยวนี้!!”

     “...อ….อาจารย์ซื่อหม่า”

มอบปิ่นสองขาให้หลิวเว่ย

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวงตี้เน่ย์จิง
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
ธนูเจย์วิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x1
x4
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x30
x100
x2
x1
x15
x16
x8
x34
x3
x10
x5
x900
x2
x1
x5834
x4
x84
x90
x30
x140
x1
x16
x165
x1
x120
x500
x500
x903
x15
x6
x5
x5
x35
x1250
x9999
x5
x5
x41
x4
x546
x3
x4
x11
x3
x2
x27
x2
x30
x38
x8
x535
x143
x620
x18
x406
x37
x4340
x2
x700
x1052
x98
x2010
x32
x275
x541
x515
x853
x100
x3
x1114
x244
x4024
x290
x42
x792
x1785
x1719
x205
x4322
x74
x318
x392
x740
x2
x223
x72
x70
x115
x1
x6
x1
x1010
x77
x35
x1488
x120
x1
x135
x4
x9999
x898
x2
x21
x273
x1066
x4200
x3837
x5
x1177
x1230
x78
x458
x9999
x899
x24
x86
x1
x260
x552
x2770
x367
x63
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90