กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 375|ตอบกลับ: 15

{ เมืองซินเอิ๋ย } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-4 00:17:34 |โหมดอ่าน


{ ย่านการค้า - เมืองซินเอิ๋ย }

ย่านการค้าประจำเมืองที่มีของมากมายให้เลือกซื้อ
ไม่ว่าจะร้านข้าวสารอาหารแห้ง ร้านขายอาวุธ(แต่มีน้อย)
ร้านขายเครื่องดนตรีหรือแม้แต่เสื้อผ้าสำเร็จรูป หากแต่ต้องการกินของอร่อยต้องที่ โรงเตี้ยมไข่ต้ม!
ในช่วงเทศกาลนักมักจะคึกคักไปด้วยการแสดงต่างๆ





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-5 13:08:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

พี่มู่จิ้ง ใครเขาแบกกันแบบนั้น!



     หลังจากแยกกับหลิวเทียน เด็กสาวรู้สึกมึนๆ ตัวร้อนแปลกๆ แต่มิได้บอกหลิวเทียนว่าอาการไข้ของเธอกลับมาแล้ว ตอนที่กำลังเดินผ่านย่านการค้าเลยคิดว่าไปโรงหมอเองน่าจะดีกว่าแต่เดินไปคงช้าแน่ๆ เด็กสาวจึงสะกิดปลายเท้าใช้วิชาตัวเบากระโดดไปตามต้นไม้ หลังคาเพื่อที่จะได้เร็วขึ้น สมาธิของเธอจดจ่ออยู่ตรงหน้าไม่งั้นอาจพลาดตกลงไปได้ แต่แล้วก็เริ่มเซจนผิงผิงต้องหยุดชะงักแล้วเกาะต้นไม้ต้นหนึ่งไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตนเองตกลงไป
         “ฟู่… เกือบแล้วไง” ผิงผิงพึมพำออกมา เธอมองไปรอบๆ ไม่ไกลนักมีโรงหมออยู่ เด็กสาวหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระโดดไปอีกต้นแต่คราวนี้เธอเหยียบพลาด
         “ว๊อยยยยย!!!!”
         ตุบ!
         “โอ๊ย ไรเนี่ย!” เสียงร้องโอ๊ยของชายร่างยักษ์ดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างเล็กของผิงผิงหล่นมาทับบนตัวเขาพอดี เพราะชายหนุ่มกำลังนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้หลังจากเก็บเงินเสร็จ(?) แต่จู่ๆ ก็มีเด็กสาวหล่นลงมาทับเอาเขาเจ็บไปทั้งตัว แต่ก่อนที่เขาจะโวยก็ต้องหยุดชะงักเพราะสังเกตพบว่าเด็กสาวคนนี้หน้าท่าไม่ได้แย่อะไรแต่ก็มิได้สวย ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูและชวนมองเสียมากกว่า…
         “ขะ… ขอโทษเจ้าค่ะ” ผิงผิงที่เพิ่งรู้สึกตัวก่อนจะรีบลุกขึ้นจากพื้น ตัวเธอเปื้อนฝุ่นไม่มากเท่าไร เพราะอากาศชื้นและพื้นก็ไม่ได้แห้งทำให้เสื้อผ้านอกจากฝุ่นแล้วก็มีโคนนิดหน่อย
         “ง่ายไปมั่ง สาวน้อยแค่ขอโทษ”
         “ข้าขอโทษจริงๆ เจ้าค่ะ ข้ามิได้ตั้งใจจะตกลงมาเสียหน่อย” ผิงผิงเอ่ยเสียงหงอยๆ เพราะเธอผิดจริงๆ แถมตอนนี้เธอก็มึนๆ กำลังที่มีแต่เดิมแทบใช้ได้ไม่ถึงครึ่ง ถ้าหากคนตรงหน้าคิดจะลงมือเธอมิแย่หรอกรึ? รู้งี้น่าจะตามหลิวเทียนกลับโรงเตี้ยมเสียตั้งแต่แรกก็ดี
         “งิ๊งงงงง” เจียวเสวี่ยที่หมอบบนไหล่ผิงผิงขู่ชายร่างยักษ์ เพราะมันรู้โดยสัญชาตญาณว่าบุรุษตรงหน้าไม่หวังดีกับนายน้อยของพวกตน “เจ้าตัวเล็กน่ารักเชียว”
         “อย่ายุ่งกับเจียวเจียวนะเจ้าค่ะ” ผิงผิงหวงเจียวเสวี่ยมากเพราะเจ้าตัวเล็กนั้นขี้กลัว แม้มันจะขู่เขาแต่ร่างเล็กก็สั้นผิงผิงต้องยกมือลูบปลอมมัน “แล้วเจ้าจะชดใช้อย่างไร? ข้าเจ็บตัวนะ”
         “ท่านแข็งแรง ข้าว่าเท่านี้มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” ผิงผิงกล่าว พลางถอยหลัง แต่ก่อนที่เธอจะก้าวถอยหลังไปมากกว่านี้ เขายื่นมือใหญ่ยักษ์มาคว้าแขนผิงผิงไว้ เด็กสาวตกใจหวีดร้องขึ้นมา “ปล่อยข้า!!!!”
         “ฮึ! ในเมื่อเจ้าไม่มีเงินชดใช้ ข้าก็จะพาตัวเจ้ากลับไป” ชายร่างยักษ์เอ่ยก่อนจะฉุดผิงผิง เจียวเสวี่ยพุ่งมาจากไหล่ผิงผิงเข้าที่มือของเขา “โอ๊ยยยย”
         “เจียวเจียว!” ผิงผิงรีบใช้มือที่ว่างคว้าตัวเจียวเสวี่ยมากอดก่อนที่เขาตีมัน ทำให้ฝามือนั้นจะกระทบหน้าผิงผิง

         ผิงผิงสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหนักๆ เพราะเจ้าตัวหลับตาแน่นเพื่อรับความเจ็บปวดที่จะได้จากฝามือของอีกฝ่าย… แต่เมื่อเด็กสาวลืมตาขึ้นพบกับนัยน์ตาสีดำ… ก่อนจะเลื่อนสายตาจากดวงตาสีดำนั้นไปส่วนอื่น… ใบหน้าคมสัน คิ้วโก่ง ดวงตาแหลมดุจเหยี่ยว… เด็กสาวยืนเอ๋อ สักพักก่อนจะรีบถอยออกมาเพราะเขาช่วยจับมือของชายร่างยักษ์ไว้และบีบข้อมือที่เขาแขนเธอไว้ ผิงผิงสะบัดจนหลุดก่อนจะล้มไปนั่งกับพื้นเพราะขาอ่อนแรง… ข้าเกลียดเวลาตัวเองป่วยชะมัด
         “เจ้าหนู แกมายุ่งอะไรด้วยวะ” ชายร่างยักษ์เอ่ยแต่หน้าซีดเพราะแรงจากมือของเด็กหนุ่มนั้น… แทบทำให้กระดูกเขาแหลก
        “คุณชาย ในเขตซินเอี๋ยเช่นนี้ท่านรังแกคนไม่ดีนะขอรับ ข้าได้ยินข่าวว่าแถบนี้หากมีผู้ที่ก่อความเดือดร้อน ตระกูลอินจะจัดการ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
        “นะ… นี่เจ้าขู่ข้าหรือเจ้ารู้จักคนจากจวนอิน?” ชายร่างยักษ์ชะงัก
        “อ่อ ใช่ขอรับ ข้าน้อยรู้จักกับคนจากจวนอินอยู่ ถ้าพี่ชายไม่อยากมีปัญหาก็รีบกลับไปก่อนดีไหม” ชายตรงหน้ายื่นข้อเสนอให้อีกฝ่าย
        “หึ ถือว่าเจ้าโชคดีไป” เขาสะบัดมือให้หลุดก่อนจะนวดข้อมือเบาๆ แล้วเดินจากไปอย่างหัวเสีย
        “ขอบคุณขอรับพี่ชาย แล้วพบกันใหม่” ชายคนนั้นกล่าวนอบน้อมก่อนหันไปทางเด็กสาวต้นเหตุปัญหา

         ผิงผิงนั้นไม่ได้ฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกันเพราะตอนนี้ตัวเธอเริ่มร้อนขึ้นจนสมองมึนงงไปหมด เพราะไปจับปลาแล้วดันพลาดตกน้ำเธอจนเปียกแม้จะเปลี่ยนชุดก่อนจะมาที่ย่านการค้าแล้วก็ตาม “งิ๊ว…”
         “เจียวเจียว…” ผิงผิงเอ่ยเบาๆ ก่อนจะได้เสียงโครมคราม ทันเห็นร่างยักษ์ของชายที่รังแกเธอปลิวไปแต่ไกล เด็กสาวหันไปมองทิศทางตรงกันข้ามพบว่าเด็กหนุ่มคนนั้น
        “ไงเจ้าตัวเล็ก ขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้นั่นล่ะ” ชายหนุ่มพูดถามขึ้น
         “ข้าเพียงจะไปโรงหมอ…” ผิงผิงพูดพลางปัดตามเสื้อผ้าไปมานิดๆ แต่ดูจะไม่ช่วยเลย
         “เอาล่ะ คราวหน้าก็ระวังตัวหน่อย”
         “ขอบคุณที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ” ผิงผิงเอ่ยทั้งๆ ที่ยังนั่งอยู่บนพื้น “ถ้าข้าไม่ป่วยคงซัดเจ้าอันธพาลไปแล้ว…” เด็กสาวพึมพำแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะได้ยิน

         “ข้ามู่จิ้ง เป็นคนขายของผ่านทางมาแถวนี้” ชายหนุ่มกล่าวแนะนำตัวก่อนยื่นมือให้อีกฝ่ายลุกขึ้น “ลุกขึ้นก่อนดีไหม(?)”
        “อ๊ะ… ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าหลิงผิงผิง… กำลังเดินทาง” ผิงผิงจับมือใหญ่ลุกขึ้นก่อนจะรีบปล่อยมือเพราะเพิ่งนึกได้ว่า หลิวเทียนบอกว่าชายหญิงห้ามใกล้กัน “เออ…” ผิงผิงไม่รู้จะกล่าวอะไรเพราะมึนอยู่
        “อะไรกัน นี่เจ้ารังเกียจข้าขนาดนี้เลยเหรอ” อีกฝ่ายมองมือเล็กที่ผละมือออก พลางยิ้มขำ
        “ไม่ใช่นะเจ้าค่ะ! คุณชายหลิวสอนข้าว่า ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน คุณชายหลิวสอนให้ข้าเหมือนสตรี ท่านอย่าได้เข้าใจผิด!” เด็กสาวเอ่ยอย่างร้อนรนก่อนจะไอออกมาเพราะเธอใช้เสียงมากไป
        “แล้วตอนที่เจ้าล้มจากบนต้นไม้ทับชายเมื่อสักครู่นั่นล่ะ” เขาพูดยิ้มขำกับอีกฝ่าย
        “ข้ามิได้อยากตกไปทับเขาเสียหน่อย แค่กๆ ขะ… ข้า… งื้อ!” ผิงผิงไม่รู้จะแก้ตัวยังไง เธอจนปัญญาจริงๆ “งิ๊วววว” เจียวเสวี่ยถูหัวไปมาที่แก้มเด็กสาว
        “เอาเถอะ ว่าแต่พี่ชายเจ้า หลิว...อะไรนั่นไปไหนล่ะ ทำไมปล่อยให้เด็กตัวเล็กมาเดินเตร็ดเตร่คนเดียว” เขามองอีกฝ่ายก่อนเงยหน้ามองรอบๆ ข้างก็ไม่มีใครมีทีท่าจะใช่ญาติเจ้าเด็กคนนี้เลย
        “คุณชายหลิวกลับโรงเตี้ยมไปแล้วเจ้าค่ะ แล้วก็มิได้เดินเตร็ดเตร่ แต่ข้ากระโดด” ผิงผิงกล่าวแล้วชี้ไปที่ต้นไม้ “ข้าคิดว่า กระโดดไปบนนั้นจะเร็วกว่าเจ้าค่ะ”
        “เด็กอะไรซุกซนจริงๆ นี่ถ้าข้ามีน้องสาวเช่นเจ้าคงปวดหัวตาย” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนจะมองผิงผิง ถ้าข้ามีพี่ชายเช่นท่านข้าก็ปวดหัวเพราะท่านกวนเหมือนกัน เด็กสาวคิดในใจ
         “ว่าแต่เจ้าพักที่โรงเตี๊ยมไหนล่ะ เดี๋ยวข้าไปส่ง เกิดไปล้มทับใครอีก ข้ากลัวเจ้าจะทับพวกเขาจนแบนหรือตายล่ะสิ”
        “พี่ชาย! ข้ามิได้ตัวหนักขนาดนั้นนะ! ถ้าข้ากลับตอนนี้โดนคุณชายหลิวดุแน่…” เด็กสาวทำสีหน้ายุ่งยากใจ… “ข้าเดินไม่ไหว.. แหะๆ” ผิงผิงเพิ่งสำนึกได้ว่าการป่วยมันทำให้เธออ่อนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?
“งั้นข้าจะแบกเจ้ากลับไปเอง” อีกฝ่ายพูดขึ้น
        “ห๊ะ! ท่านแบกไหว?” ผิงผิงมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
        “ข้าแรงเยอะนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนเดินไปซ้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นมา “เป็นไงล่ะ เชื่อหรือยัง(?)” เขายิ้มยักคิ้ว
        “ว๊อยยย เดี๋ยวๆ ไหนบอกว่าแบก นี่มันอุ้มแล้ว!” ผิงผิงหวีดร้องออกมาพลางหน้าแดง ไม่รู้เพราะไข้หรือเพราะตกใจกันแน่(?) “พี่ชาย… ท่านๆ” เด็กสาวติดอ่าง แต่ดูเหมือนเจียวเสวี่ยจะไม่ขู่ใส่พี่มู่คนนี้เลย เจ้าบ้า...
        “โรงเตี๊ยมที่พวกเจ้าพักอยู่ไหนล่ะ(?)” อีกฝ่ายถามขึ้นก่อนพาร่างนั้นกระโดดขึ้นไปยืนบนหลังคา
        “ระ… โรงเตี้ยมไข่ต้ม…” เด็กสาวยกมือปิดแก้มตัวเองเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาวิว
        “อะไรนะ โทษที เมื่อกี้ลมมันตี” อีกฝ่ายหยุดนิ่งก่อนถามย้ำอีกครั้ง
        "ข้าบอกว่าโรงเตี้ยมไข่ต้ม!!!!"” ผิงผิงตะโกนลั่น
        “โอเคร เจ้าทำงานที่หอโคมเขียวว่านลื่อถงสินะ” อีกฝ่ายถามเพื่อความชัวร์อีกครั้งก่อนยิ้มกรุบกริบ
        “เดี๋ยว! นี่พี่ชาย ท่านใช้สายตาอะไรมอง! ข้าตัวเล็กอกแบนแบบนี้จะไปทำงานที่นั้นได้อย่างไร แล้วข้าบอกว่าข้ากำลังเดินทางต่างหาก!” ผิงผิงเถียงกลับด้วยแก้มป่องๆ อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรแต่เหล่ตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า.. ก่อนยิ้มมุมปาก
        “งั้นขาจะพาเจ้าไปส่งที่นั่นนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนใช้วิชาตัวเบาวิ่งไต่ปนกระโดดไปตามหลังคา โดยไม่ฟังเสียงอีกฝ่าย
        “พี่มู่จิ้ง!!!!” ผิงผิงร้องโวยวาย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจจริงๆ นั้นแหละ ถ้าข้าหายเมื่อไร ข้าจะจับพี่มู่หักคอซะ(?) ท่านเป็นญาติกับพี่ซือหรือไงกัน!!!



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

493

กระทู้

1909

โพสต์

39หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
6469658
เงินตำลึง
234928
ชื่อเสียง
131921
ความหิว
1097
คุณธรรม
240
ความชั่ว
124
ความโหด
272
♦ เหยากวง ♦
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-1-30 19:16:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รีดนมแพะวันที่30
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


           กาลเวลาเสมือนกบที่กระโดดก้าวไปข้างหน้าไม่เคยถอยหลังกลับ บางคนถมช่วงชีวิตที่ดีไปกับการตัดสินใจที่ผิดพลาด ความลังเลแม้เล็กน้อยก็เปรียบเสมือนไม้ค้ำที่หน่วงผู้คนไว้กับที่ไม่สามารถก้าวเดินต่อไป

           ตลาดใหญ่ในเมืองโบราณอย่างซินเอี๋ยแม้ไม่เจริญคึกคักเท่านครหลวงอย่างฉางอัน ซีกล้อและรอยเกวียนไม่มากเท่าเมืองการค้าแถบทะเลทราย ทว่าปัจจัยสิ่งของที่จำเป็นให้ชาวเมืองได้ใช้ดำรงชีวิตต่างมีอยู่อย่างครบครัน

            ถนนผืนเรียบเป็นมันบ่งบอกว่าใช้งานมาอย่างยาวนาน อาชาสีชาดย่ำผ่านเกิดเป็นเสียงกุบกับ บนหลังของมันมีร่างสองร่างหนึ่งบัณทิตชุดขาวและผู้กล้าอาภรณ์ดำ หลิวเว่ยยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อชื้นดิ่งตรงจากแม่น้ำฮั่นสุ่ยเลาะชายป่า กว่าจะพาเสิ่นหลิฝเฮ่าเข้าสู่ตัวเมืองซินเอี๋ยสำเร็จก็เที่ยงวันแล้ว กระเพาะส่งเสียงร้องจนทำเมินไม่ไหว เหลือบมองสีหน้าของชายผมเงินที่ยังหลับสนิทนางก็จนปัญญา จะหยิบเสบียงอีกฝ่ายมากินโดยพละการก็ดูไม่เหมาะสม

            ‘ตื่นมาคุยกันก่อนได้ไหมเจ้าจิ้งจอก!’

            หลิวเว่ยได้แต่บังคับเยี่ยซาไปอาศัยร่มเงานั่งหลบอยู่มุมกำแพงของร้านค้าผ้า จัดแจงให้คนป่วยพิงลงกองสัมภาระแล้วเริ่มเปิดคุ้ยเสบียงมารองท้อง

            “เทียน…”

              มือเล็กชะงักค้างกลางอากาศก่อนจะแตะโดนซาลาเปา หลิงเฮ่าละเมออีกแล้ว… ตั้งแต่ออกจากสะพานเล่อเจี้ยนอัน เจ้าจิ้งจอกก็เริ่มละเมอถึงคำต่างๆ คาดว่าน่าจะเป็นชื่อคน ทั้ง ‘ผิงผิง ถิงถิง เสี่ยวฟ่าน’ เห็นที่ถี่สุดและแฝงไปด้วยการเน้นย้ำหลากอารมณ์จนเริ่มคุ้นหูจะเป็นคำว่า ‘เทียน’ แม้นางไม่ทราบว่าหลิงเฮ่าฝันหรือละเมอประการใด ก็ใจแข็งฝืนปลุกอีกฝ่ายขึ้นมาให้คำตอบไม่ได้

           ตอนนี้คล้ายว่า...เขาใกล้ตื่นขึ้นมาแล้ว

           “อาหาร… ในกระเป๋าเจ้ากินได้ตามสะดวก” เมื่อดวงตาอำพันเปิดปรือขึ้นมาพบท่าทางประทุษร้ายซาลาเปาของหลิวเว่ย เขาก็ทราบได้ในทันที เพื่อเร่งช่วยเขาอีกคนคงพะวงจนลืมห่วงตัวเอง “แล้วเจ้าล่ะ? จะเอาอะไรไหม?” ฝ่ามือเล็กคว้าเนื้อม้วนในกระเป๋าทันทีเมื่อได้เสียงอนุญาต ทว่าคำตอบของชายผมเงินคือการส่ายหน้าเบาๆ

            “เจ้ากินเถอะ…” หลิงเฮ่าตอบครั้งนี้เหมือนใช้เรี่ยวแรงที่มีอย่างลำบาก หลิวเว่ยจึงนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายคล้ายจะรับอาหารหนักยังไม่ได้ แต่นมแพะนั้นได้หมดไปแล้วจะทำอย่างไรดี…

              แมะ….

เมื่อคิดถึงนมแพะ ‘แมะ’ ก็มา เจ้าแพะเตียวเสี้ยนหายหน้าไปหนึ่งเดือนที่แท้เดินหาอาหารจากเทียนซุยมาถึงซินเอี๋ย เห็นหลิงเฮ่าเรียกชื่อมันหนหนึ่งจึงเข้าใจว่ารู้จักกัน “แพะตัวนี้เป็นของเจ้าสินะ? ดีล่ะ! งั้นก็รีดนมมันให้เจ้าดื่มได้?”

            หลิงเฮ่าลังแลเล็กน้อยก่อนพยักหน้าหนหนึ่ง อย่าว่าแต่รีดนมแพะ แรงจะยกดื่มเขายังไม่มี

            หลิวเว่ยชีวิตนี้ยังไม่เคยรีดนมแพะมาก่อน ย่องเข้าไปลูบเตียวเสี้ยนสองสามหน หาอ่างใบเล็กมาแล้วทำท่าขึงขังก่อนจะก่อการ…

            คงจะบีบไม่ถูกจุดนัก เจ้าแพะถึงดีดกีบหลังใส่ไปหนึ่งที

มื้อกลางวันหลิวเว่ยเนื้อม้วน3จาน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +20 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 20 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x87
x5000
x2
x6
x5
x8
x1
x10
x100
x100
x51
x4
x3
x3
x1
x6
x25
x59
x7
x14
x22
x8
x3000
x185
x175
x210
x320
x11
x1267
x9
x92
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x150
x219
x16
x8
x182
x450
x6
x15
x1
x45
x160
x61
x2
x10
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x174
x136
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x132
x9
x244
x18
x11
x221
x17
x588
x3
x514
x538
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x149
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x1994
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x1999
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8053
x520
x67
x125
x20
x473
x342
x1756
x60
x440
x979
x300
x40
x169
x157
x10
x50
x30
x2502
x4
x292
x100
x154
x30
x31
x18
x441
x65
x1
x273
x894
x1630
x125
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x68
x1988
x304
x2

493

กระทู้

1909

โพสต์

39หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
6469658
เงินตำลึง
234928
ชื่อเสียง
131921
ความหิว
1097
คุณธรรม
240
ความชั่ว
124
ความโหด
272
♦ เหยากวง ♦
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-2-9 03:20:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ฤดูแห่งการรอคอย


74

ข้าคืออาจารย์ที่ถูกลูกศิษย์ลืม

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


     ยามสนธยามาเยือนสองสหายในชุดขาวและดำเดินพ้นจากลำธารฮุ่ยหลิว ด้วยต้องการจะส่งสานส์ที่ติดมากับกระบอกไม้ไผ่จึงเดินทางเข้าเมืองซินเอี๋ยอีกครั้ง ตามหาที่อยู่ของประมุขพรรคกระยาจกหลิวเหวินเอาจากขอทานในเมืองนี่ไม่ง่าย เดินผ่านชุมชนแออัดสอบถามมากลับไม่ได้อะไร สุดท้ายเห็นว่าเข้าใกล้เทศกาลปีใหม่เข้าเต็มจึงจวนกันซื้อของอย่างกระดาษแดง และสิ่งมงคลที่พอจะพกติดตัวได้ไว้ฉลองกัน

     วกกลับมายังย่านการค้าเมืองซินเอี๋ย

     พวกเขาเดินจูงม้าดูแผงค้าของข้างทางอยู่พักใหญ่ หลิงเฮ่าได้ตำราพิชัยนุทธ์ซุนปินติดมือมาอ่านเล่น ส่วนหลิวเว่ยสนใจปิ่นมุกเล่มหนึ่งเข้า ก่อนบอกว่าพี่สาวของตนมีผิวที่ขาวมาก เวลาใช้ไข่มุกจะยิ่งงดงามกระจ่างตา หลิงเฮ่าเห็นอาการจับๆวางๆ อยู่สองสามรอบ จึงลองสอบถามราคา คำที่พ่อค้าตอบนับว่าแพงเกินจริงอยู่มาก คงเห็นพวกเขาเป็นนักเดินทางคิดจะกดราคา ‘ปิ่นชิ้นเดียวก็ยังต้มกันได้!’ ปกติหลิงเฮ่าไม่ชอบเรื่องวุ่นวายเขาสามารถซื้อให้หลิวเว่ยใช้เป็นของฝากคนที่บ้านได้ แต่ทำแบบนั้นหลังจากได้รับบทเรียน ‘การใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย’ มาหมาดๆ ท่านผู้กล้าน้อยคงไม่ยอมรับ

     หลิงเฮ่าเหลือบมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพ่อค้าแล้วก้าวเข้าไปเจรจาต่อรอง

     “พ่อค้า ข้าเห็นว่าชิ้นนี้เหมือนกับร้านประดับตรงหัวมุมไม่มีผิด แต่ราคาของร้านนั้นแค่ยี่สิบชั่งแปดร้อยตำลึง” เขาชี้ไปที่ปิ่นฝังมุกอีกอันบนชั้นวาง จากประกายของสีขาวเรืองอร่าม ชาวเจียงหนานอยู่ใกล้ทะเลเห็นไข่มุกล้ำค่ามาแต่เล็กเช่นเขาย่อมมองคุณภาพออก ร้านนี้ขายตั้งห้าสิบชั่ง นี่ปล้นกันรึเปล่า? “หากจะบอกว่าราคาสูงเป็นเพราะวัตถุดิบที่ใช้ทำล่ะก็… จะของร้านนั้นหรือปิ่นชิ้นนี้ล้วนเป็นไข่มุกจากแดนใต้เช่นกัน คุณภาพอยู่ในระดับเดียวกัน หรือว่า...เสียค่าเดินทางข้ามตรอกมูลค่าจึงเพิ่มเป็นเท่าตัว?”

     พ่อค้าเจ้าเล่ห์เจอจิ้งจอกตัวจริงเข้าเสียแล้ว เดิมทีเข้าใจว่าหนุ่มหน้าละอ่อนชุดดำนั้นคิดซื้อไปเกี้ยวสาว ปกติบุรุษไม่ทราบราคาของประดับตุกจิกพวกนี้ ยิ่งกับนักเดินทางผ่านโลกมาน้อย… ใครจะรู้ว่าเจ้าเด็กนี่จะมีสหาย

     สุดท้ายพ่อค้าไม่ได้ไก่แถมยังเสียข้าวสารขายปิ่นทองประดับมุกไปในราคาถูกกว่าต้นทุน เพื่อปิดปากชายผมเงินโดยเฉพาะ เล่นป่าวประกาศกึ่งถามไถ่ ซักไซร้เสียจนป้ายหน้าร้านเขาแทบพัง ลูกค้าไม่กล้าเดินเข้า!!

      นักกวีหนุ่มเดินยิ้มจากมาอย่างปลอดโปร่ง อาเตี่ยสอนเขาไม่ให้เบียดเบียนใคร แต่กับผู้ใดก็ตามที่ล่วงเกินมิตรสหาย ทำร้ายครอบครัวหรือคนสำคัญอาเตี่ยเคยย้ำนักว่า ‘ดาบนั้นคืนสนอง’ ใช้สิ่งที่เขาหลอกลวงผู้อื่นกลับไปทิ่มแทงตัวเขาเองนั่นล่ะยุติธรรมที่สุด ดวงตาสีอำพันมองกล่องปิ่นในมือแล้วยื่นไปตรงหน้าสหาย


     “นำไปฝากพี่สาวเจ้าสิ” หลิวเว่ยตะลึงเล็กน้อยที่ปิ่นราคาห้าสิบชั่ง เพียงสหายพูดไม่กี่คำก็ลดเหลือสิบกว่าชั่ง ‘เจ้าจิ้งจอกยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!’ มือเล็กรับเอากล่องใบน้อยมาอย่างยินดี แค่นึกภาพตอนพี่สาวใช้ปิ่นอันนี้จะต้องงดงามมากแน่ๆ “อื้ม!! ขอบใจนะสหาย!!”


     พวกเขาแวะซื้อภาพน้ำตาลกันคนละไม้ หลิวเว่ยเลือกให้คนวาดเอาม่อเจียเป็นแบบ ได้นกขุนทองน้ำตาลมาตัวหนึ่ง เวลากินคล้ายม่อเจียหางด้วน เจ้านกขุนทองยกปีกป้องด้วยตาไม่กล้าดู

     ส่วนหลิงเฮ่านึกสนุกอยากแสดงฝีมือเอง รอจนลูกค้าซาลงก็วาดน้ำตาลออกมาเป็นรูปผีเสื้อ แมลงที่เขาชื่นชอบมากที่สุดได้มาก็แค่ถือไว้ไม่ยอมทานสักที ขณะกำลังเดินเตร่ไปตามทางถือผีเสื้อโบยบินหนีปากที่ไล่งับของหลิวเว่ยอยู่นั้นก็พานพบกับ ‘คนคุ้นเคย’

     องุ่นในมือของชายผู้นั้นกลิ้งหล่นลงพื้นอย่างน่าเศร้า

     หลิวเว่ยเห็นสหายหยุดเดินจนเหยียบเท้านางยังไม่ทันจะโวยก็เงยหน้าพบกับ ‘คนคุ้นหน้า’ นางรีบแอบหลังสหายดึงผ้าขึ้นมาคบุมหัวในทันที

     หลิงเฮ่านั้นแข็งเป็นหินไปแล้ว เมื่อมือของชายตรงหน้าชี้มายังตน เขาลืมไปได้อย่างไรว่าคนผู้นี้ไม่เคยอยู่ติดที่โอกาศจะเดินวนมาเจอกันใช่ว่าจะไม่มี!!

     “เสิ่น-หลิง-เฮ่า เจ้าศิษย์ไม่รักดี!! หยุดให้ข้าเดี๋ยวนี้!!”

     “...อ….อาจารย์ซื่อหม่า”

มอบปิ่นสองขาให้หลิวเว่ย

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x87
x5000
x2
x6
x5
x8
x1
x10
x100
x100
x51
x4
x3
x3
x1
x6
x25
x59
x7
x14
x22
x8
x3000
x185
x175
x210
x320
x11
x1267
x9
x92
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x150
x219
x16
x8
x182
x450
x6
x15
x1
x45
x160
x61
x2
x10
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x174
x136
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x132
x9
x244
x18
x11
x221
x17
x588
x3
x514
x538
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x149
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x1994
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x1999
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8053
x520
x67
x125
x20
x473
x342
x1756
x60
x440
x979
x300
x40
x169
x157
x10
x50
x30
x2502
x4
x292
x100
x154
x30
x31
x18
x441
x65
x1
x273
x894
x1630
x125
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x68
x1988
x304
x2
โพสต์ 2018-3-30 13:09:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-3-31 01:49

อินซิง

     ถัดจากฮองหงลงมาทิศใต้จะเข้าสู่เขตภูเขาสูงใหญ่ ทิวทัศนียภาพงดงามไม่น้อยไปกว่างานจิตรกรรมชั้นสูง แต่สตรีตัวคนเดียวกับสัตว์อีกสามจะไปเดินข้ามเขาได้อย่างไร.. ไม่อยากเจอวิญญาณหรือหลงป่าอีกแล้ว! นางจึงเลือกทางเดินที่สะดวกแม้จะต้องเสียเวลามากมายก็ตาม ถัดมาถึงหกชั่วยามไม่ได้พักผ่อน ในที่สุดก็เห็นประตูเมืองซินเอี๋ย!

      แม้จะเป็นฤดูใบไม้ผลิแต่แดดยามนี้ก็นับว่าร้อนจัด สาวเจ้าสวมเสื้อผ้ามิดชิดทว่าเป็นสีที่ดึงดูดแสง ทำให้ความร้อนเก็บกักในกายมาก มิหนำซ้ำน้ำที่พกพาติดตัวมาก็หมดแล้วด้วย ร่างในชุดแดงระทดระทวยอยู่บนหลังม้าขาว มันพยายามวิ่งเข้าเมืองให้เร็วที่สุดเคียงกายเจ้าวัว นายหญิงใกล้จะเป็นลมแล้ว!

      เข้ามาในเขตย่านการค้า แต่ภาพเบื้องหน้าคือโลกที่กลับตาลปัตร แก้มนวลขาวขึ้นสีแดงจรดใบหู ดวงตาเหม่อลอยเปรียบราวกำลังฝันหวานเปรยไกล ไม่ทันไรร่างบางก็เอนกายลงไปยังถนนด้านข้างที่ไร้ผู้คน!

      วืดด
     
     “ว้าย!” เสียงหวานร้องลั่นย่านการค้า เมื่อครู่นางกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าดีๆ ไฉนตอนนี้เห็นทิวทัศน์พื้นถนนแทนผู้คน! สติสัมปชัญญะเจ้าขาดันกลับมาในจังหวะที่ใกล้จะชิดพื้น กระนั้นนางจะทำอะไรได้นอกจากเก็บแขนเอาไว้ก่อนไม่ให้หักผิดท่า หรืองานนี้ไม่ทันไรจะต้องพึ่งพาโรงหมออีกแล้ว? ดวงตาคู่งามหลับปี๋จำใจรับการกระแทกเบื้องล่าง

      อินชิงผ่านมาเห็นหญิงสาว เมื่อเขาพยายามเร่งไปรับอีกฝ่ายแต่ดูเหมือนจะไม่ทันการ หญิงสาวตกกระแทกถึงพื้นก่อนเขาไปถึงเพียงก้าวเดียว

      โครม!

     “โอ๊ยย” นางร้องลั่นเพราะเก็บแขนทัน แต่ดันลืมเก็บขา! เจริญ..

     “แม่นางเป็นอะไรมากไหมขอรับ” อีกฝ่ายยื่นมือให้หญิงสาว

      เงยหน้ามองคนถามก่อนจะยื่นมือไปรับน้ำใจนั้น นางกำลังจะตอบว่าไม่เป็นไรแล้วลุกขึ้นแต่ขาเจ้ากรรมกลับข้อเท้าพลิกเสียอย่างนั้น เดี๋ยว.. โรงหมออีกแล้วหรือ เข้าออกเช้าออกเย็นราวกับเป็นจวนตัวเองเสียอย่างนั้น

     “เอ่อ.. คิดว่าข้อเท้าซ้ายข้าคงจะพลิก” หรั่นซิ่นหลี่ยิ้มแหย่ตอบอีกฝ่าย มือยังคงจับมืออีกฝ่ายอยู่ นางพยายามลุกขึ้นมาจนกระทั่งสามารถยืนได้

     …แต่เป็นกระต่ายขาเดียวน่ะนะ

     “ไปนั่งในโรงเตี๊ยมก่อนไหมขอรับแม่นาง” อีกฝ่ายถามขึ้น “คิดว่าอีกสักพักน่าจะหาย”

     “ความคิดดีเจ้าค่ะ ต้องรบกวนคุณชายแล้ว ขอบพระคุณมาก” มือข้างหนึ่งจับมือใหญ่อีกฝ่ายไว้ ค่อยเดินกระเผกเข้าไปในโรงเตี๊ยมใกล้ๆ

     “เช่นนั้นค่อยๆ เดินนะขอรับ” อินซิงช่วยผคองอีกฝ่ายเข้าไปในโรงเตี๊ยม นั่งโต๊ะที่ใกล้ที่สุด

     “อั๊ยหยา..” ร่างสูงค่อยทรุดนั่งลงแล้วลกชายกระโปรงขึ้นมาดูข้อเท้าเพียงนิด มือถอดถุงเท้าออกเห็นข้อเท้าที่บวมม่วง ถึงจับใจความได้ว่า ต้องไปโรงหมออีกแล้ว..

     “ขอบคุณท่านมาก” หรั่นซิ่นหลี่หันไปโน้มศรีษะขอบคุณคุณชายน้ำใจงาม “ไม่ทราบว่าคุณชายพอจะทราบว่าโรงหมอไกลจากที่นี่มากหรือไม่?” นางเคยมาแค่ครั้งคราวเท่านั้น.. คิดแล้วเสียงกู่เจิงก็แล่นเข้ามาในโสตจนเผลอฮัมเป็นเพลงในลำคอ..

     “ถัดจากนี่ไปสามซอยขอรับ” อินซิงบอกแม่นาง ก่อนเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม “ข้าเป็นคนตระกูลอิน ชื่อ ซิง ขอรับ”

     “เป็นเช่นนั้น.. คงต้องนั่งพักก่อนครู่หนึ่งแล้ว” นางพูดพึมพำเล็กน้อย “อะ.. เสียมารยาทแล้ว ข้าชื่อหย..” ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะคิดว่าควรบอกเขาชื่อไหน “หรั่น ซิ่นหลี่เจ้าค่ะ ข้ามาจากนอกด่าน ยินดีที่ได้พบคุณชายอิน” ยิ้มตอบก่อนจะเรียกเสี่ยวเอ้อร์มา

     “คุณชายอิน ไม่ทราบว่าท่านมีธุระต่อหรือไม่? ข้าอยากจะเลี้ยงอาหารตอบแทนน้ำใจสักมื้อ” นางตอนนี้คือคนนอกด่าน ข้างนอกนั่นการทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติ.. แต่ความผิดปกติตอนนี้คือสายตาคนในร้านล้วนมองมาที่คุณชายท่านนี้

     …...หรือจะเป็นคนดัง? ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ….ตราบใดที่ไม่รู้จักจินยู่ปี้โหวก็ล้วนเป็นเรื่องดีทั้งนั้น!

     “วันนี้ข้าค่อนข้างว่าง แต่มิได้ทำอะไรเลยนะขอรับ แม่นางเลี้ยงข้าวข้าเช่นนี้คงไม่ดีหรอกมั้ง” อินซิงตอบอีกฝ่าย

     “ไม่เลยๆ ถึงแม้จะเพียงเสี้ยววินาที แต่ข้าเห็นคุณชายเข้ามาช่วยแม้จะมิทันก็ตามแต่ก็นับเป็นน้ำใจ แล้วยังช่วยประคองข้ามาที่นี่ บอกทางข้าอีก ท่านแม่ข้าสอนมาว่าการตอบแทนผู้ที่ช่วยเหลือนับเป็นการกระทำที่สมควรทำเป็นอย่างยิ่ง เช่นนั้นยังจะมีอะไรมิควร?” หันหน้าไปสั่งกับข้าวสองสามอย่างพร้อมชากับขนม คุณชายตระกูลอินผู้นี้ดูอายุยังน้อยนักคงจะเกรงใจ อีกทั้งชาวฮั่นค่นข้างถือสาในเรื่องมารยาทและการวางตัว การที่คนมองมาที่โต๊ะพวกนางคงจะเพราะเขาประคองนางมาเช่นนี้ ..ทำให้คนเดือดร้อนอีกแล้ว “ท่านอยากทานอะไรเชิญสั่งได้เลยนะ ปลาราดพริกไหม?” ผายมือเรียวไปที่เสี่ยวเอ้อร์

        “แล้วแต่แม่นางเลยขอรับ ข้ากินได้ทั้งนั้น” อีกฝ่ายตอบคำถามสตรีตรงหน้า “

     “ถ้าอย่างนั้นเอาตามนี้นะจ้ะ ปลาราดพริก ยำปลาอินทรีย ปลาเก๋าผัดเต้าซี่ ข้าวผัดสอง ชาหลงจิ่ง แล้วก็ลูกท้อลอยแก้ว” สั่งเสร็จแล้วเสี่ยวเอ้อร์จึงพยักหน้าก่อนจะเดินจากไป

      ระหว่างที่รออาหาร เสี่ยวเอ้อร์นำชามาเสริฟก่อน หรั่นซิ่นหลี่จึงจัดแจงรินให้อีกฝ่ายแล้วดันจอกไป นางรู้สึกคุ้นหนาคุณชายตระกูลอินผู้นี้แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยพบกันที่ไหน กระนั้นก็ไม่ได้เอ่ยถามไปเพราะจะเสียมารยาทเอาได้ แต่สายตายังคงเหล่มองคนเป็นระยะในขณะที่จิบชา และไม่ใช่แค่นาง คนรอบข้างยังคงมองมาที่โต๊ะนี้

     “เดือดร้อนท่านต้องมาทนสายตาคนรอบข้างเช่นนี้ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ”

     “เราไม่ได้ทำอะไรผิดจารีตสักหน่อย ไม่เป็นไรหรอกขอรับแม่นาง” อินซิงเอ่ยตอบอีกฝ่าย

      นางยิ้มแทนคำตอบ ไม่กี่ก้านธูปต่อมา อาหารก็ถูกจัดวาง ด้วยความที่ชินมือเพราะนางมักจะตักอาหารให้คนในครอครัวก่อนเสมอ หนนี้นางเผลอไปหน่อย คงเพราะอีกฝ่ายให้ความรู้สึกไมตรีคล้ายญาติมิตรสหาย ข้าวผัดและกับข้าวอย่างละส่วนถูกจัดแจงในจานพร้อมตะเกียบให้คนเรียบร้อยเหลือแค่ทานเท่านั้น

     “..เชิญคุณชายตามสบาย” หรั่นซิ่นหลี่มีท่าทางเก้ๆกังๆนิดหน่อยด้วยความเขินอาย นางจัดแจงของตัวเองแล้วค่อยทานอย่างสุภาพ

     “ขอบคุณขอรับ” อินซิงหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วลงมือทานอาหารตรงหน้า นั่งสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้พิลึกนักที่จัดแจงอาหารให้เขาเองเสียอย่างนั้น แต่ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไร เพียงแปลกใจเท่านั้น

      โต๊ะอาหารไม่ได้มีบทสนทนาอะไรเป็นพิเศษ หรั่นซิ่นหลี่ไม่ใช่คนพูดเก่งและอินซิงก็ไม่ได้ถามอะไรนาง ทั้งสองเพียงนั่งทานอาหารบนโต๊ะเงียบๆ ดื่มด่ำกับบรรยากาศผ่อนคลายที่ได้รับจากอีกฝ่าย ไม่นานนักอาหารและกับข้าวก็ค่อยถดไปทีละอย่างสองอย่างจนหมด

      เมื่อถึงเวลาที่ต้องไป หรั่นซิ่นหลี่จึงหยิบตำลึงออกมาให้เสี่ยวเอ้อร์เป็นค่าอาหาร แล้วพยุงตัวเองโดยมีอินซิงคอยช่วยประคองร่างสูงเดินไปหาม้าและวัวที่รออยู่นอกโรงเตี๊ยม นางส่งตัวเองโดยมีชายหนุ่มคอยช่วยให้ขึ้นไปนั่งบนหลังม้าได้

     “จากตรงนี้ไปอีกสามซอยก็จะเป็นโรงหมอแล้ว เพื่อเป็นการตอบแทนที่แม่นางเลี้ยงอาหารข้ามื้อนี้ ข้าเดินไปส่งได้นะขอรับ” เห็นข้อเท้านางบวมก็อดห่วงไม่ได้ ทนนั่งทานข้าวอยู่นานสองนานทั้งที่ข้อเท้าพลิกเช่นนี้ ต้องอดทนต่อความเจ็บปวดมากเพียงใด?

     “ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือ ไม่กล้ารบกวนท่านมากไปกว่านี้แล้ว ขอบคุณคุณชายมาก.. หรั่นซิ่นหลี่ขอตัวลาไปก่อน” ผงกศรีษะเล็กน้อยแล้วหยิบของออกมาจากถุงสัมภาระ “นี่เป็นขนมเยว่ปิงจากโรงเตี๊ยมเมื่อครู่ ข้าเห็นคุณชายทานอย่างอร่อยเชียว จึงคิดว่าคุณชายน่าจะชอบ” เป็นห่อผ้าสีเทาที่มีขนมเย่วปิงอยู่ข้างในสามชิ้น นางบอกเสี่ยวเอ้อร์ให้เตรียมไว้ก่อนจะออกมา

     “ขอบคุณขอรับ” อินซิงรับห่อผ้าเทามาก่อนจะผงกศรีษะขอบคุณเล็กน้อย

      หรั่นซิ่นหลี่รับการขอบคุณนั้นก่อนจะกระตุกบังเหียนให้ม้าเดินหน้าไป ตอนนี้ข้อเท้านาง.. เจ็บปวดมาก อันที่จริงตั้งแต่ตอนที่นั่งลงบนเก้าอี้ในโรงเตี๊ยม มันก็ปวดแปล๊บๆมาตลอดจนนางแอบวิตกว่าอาการอาจจะแย่ลง คิดแล้วจึงรีบรุดหน้าไปโรงหมอในทันที

     @Admin

แสดงความคิดเห็น

ได้รับความสัมพันธ์จากการสนทนา {+5}  โพสต์ 2018-3-31 12:11
ได้รับความสัมพันธ์จากการมอบของขวัญให้ [อิน ซิง] {+20}   โพสต์ 2018-3-31 12:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +12 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 12 + 500 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x1100
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x8828
x1263
x40