ดู: 964|ตอบกลับ: 6

{ เมืองจี้โจว } ศูนย์การค้าประจำเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-7 00:17:11 |โหมดอ่าน



{ เมืองจี้โจว }
- ศูนย์การค้าประจำเมือง -


เมืองจี้โจว เป็นเมืองใหญ่ทางภูมิภาคเหอเป่ย มีผู้คนสัญจรมากมาย
ด้วยติดกับเมืองเป่ยผิงที่เป็นเมืองใกล้ด่านซันไห่กวน ทำให้เป็นแหล่งการค้าที่รวมผู้คน
ทั้งชาวนอกด่านและชาวฮั่น ซึ่งในหมู่ชาวชงหนู ก็มีชาวชงหนูที่ดีอยู่เหมือนกัน

เรียกได้ว่า ตลาด ของจี้โจว เป็นแหล่งแรกที่มีการสร้าง "ตลาดในที่ร่ม"
ภายใน ศูนย์การค้า โอ่อ่าอลังการ ราวกับ จวนขุนนาง ก็ไม่ผิด

ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-7 00:22:00
- เควสลับ : นักเดินทางทั่วไป - เหวินซาง เป็นผู้เปิด -
หมายเหตุ : ต้องมี พลังแฝง 15 ขึ้นไป และ เข้าร่วมได้ 1 คนเท่านั้น
.
.
- วิธีเข้าร่วมเควส -
{ เขียนโรลเพลย์อิสระ โดยให้มีความสอดคล้องกับเหตุการณ์ด้านล่าง }



     สถานที่แห่งนี้ แม้จะมีขนาดโตโอ่อ่ากว้างขวาง แต่ก็มียาจกมากมายไม่แพ้กัน มีทั้งยาจกทั่วไป และ ศิษย์พรรคกระยาจก รวมไปถึง เป็นแห่งข่าวชั้นดีของเหอเป่ย มีชาวยุทธ์มากมายแวะเวียนมาคบปะสังสรรค์หรือแลกเปลี่ยนข่าวสาร ดูเหมือนว่า "ร้านเหล้า" ของศูนย์การค้าที่นี่ จะมีลูกค้าประจำที่ไม่เคยไปไหน ยามปิดร้าน เขาก็นอนกอดไหเหล้าหน้าร้าน การแต่งกายที่ทรุดโทรมมาก ดูก็รู้ว่าเขาคงเป็นทหารมาก่อนแต่คงหลายสิบปีหรืออาจในสมัยฮ่องเต้องค์ก่อน ด้วยเครื่องแบบของเขาดูเหมือนเป็นเครื่องแบบเก่า


       "เถ้าแก่ เอาไหเหล้ามาอีกสิ" ชายลึกลับขาประจำตะโกนสั่งเสียงดัง
       "ครับๆ" เถ้าแก่รีบนำไหเหล้ามาบริการให้เขาเพิ่มอีกโหล แม้เขาจะดูไม่ไปไหน แต่กลับมีทองติดตัวมากมายพอกินเหล้าไปได้ทั้งชาติ

- ชายลึกลับ -



←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
837
เงินตำลึง
2146939575
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
264

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
6
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-13 21:03:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
หยกเสวียนอู่ 3

     กงซุน หลันทำครุ่นคิดอยู่สักครู่นึงก่อนที่จะสบตาของยูตะ โดยไม่มีใครรู้ว่าภายในใจของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่
     "ได้ค่ะ ข้าไม่มีวันลืมอย่างแน่นอนค่ะ" ก่อนที่กงซุน หลันจะตอบขึ้นอย่างมั่นใจ
     "ยอดเยียมหลันเอ๋อห์" ยูตะกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
     "หลันเอ๋อห์?" กงซุน หลันถามขึ้นพร้อมกับหันมองมา
     "ก็แบบว่าเรียก กงซุน หลันมันดูห่างเหินอะ.....ไม่ชอบหรอ....." ยูตะพูดกลับไปอย่างลังเล
     "อะ...อ้อ เปล่าหรอกค่ะ แค่อยู่ๆ ถูกเรียกแบบนั้นก็รู้สึกไม่ชินนิดหน่อยนะคะ"
     "งั้นเรียกแบบเดิมก็ได้นะ...."
     "ไม่ๆ ค่ะ แบบนี่และดีแล้ว"
     "................................." แล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันอยู่แปปนึง
     "หลันเอ๋อห์" แล้วอยู่ๆ ยูตะก็เรียกเธอขึ้นมาอีกครั้ง
     "ค่ะ!" เธอตอบกลับมาอย่างตกใจเล็กน้อย
     "เธอเคยบอกว่าถนัดการแกะรอยในป่าใช้มั้ย?"
     "ใช้ค่ะ ทำไมหรอคะ?"
     "ถ้างั้นก็ทำกระบวนการย้อนกลับได้ใช้มั้ย"
     "หมายถึงปกปิดร่องลอยอย่างงั้นหรอค่ะ"
     "ใช่เลย นั้นและที่ฉันหมายถึง"
     "ก็พอได้ หลักๆ ก็คือดูว่าแบบไหนที่จะแกะลอยได้ก็อย่าทำแบบนั้นนั้นละค่ะ" เธอเริ่มกล่าวอธิบายขึ้น
     "เข้าใจและ งั้นเราจะไปหาที่ซ่อนหยกเสวียนอู่ กันด้วยวิธีนี่นะ ฝากด้วยละหลันเอ๋อห์"
     "ได้เลยค่ะ!"
     หลังจากที่นั้นทั้งคู่ก็เริ่มเดินทางโดยมีหลันเอ๋อห์เป็นคนนำทาง นางเคยบอกที่ต้องระวังและห้ามทำต่างๆ ให้ยูตะร่วมถึงยังทำร่องลอยลวงไว้ให้แกะรอยได้ผลาดอีกด้วย
     "เธอนี่เก่งเรื่องเดินป่าจริงๆเลยนะหลันเอ๋อห์" ยูตะพูดขึ้น
     "ไม่หรอกค่ะ มันสิ่งที่เดียวที่ข้าสามารถทำได้มากกว่า นอกจากเรื่องในป่าแล้ว เรื่องของโลกภายนอกนั้นข้าแทบไม่มีความรู้เลย"
    "อย่างงั้นสินะ......" ยูตะตอบพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย
    "จะว่าไปเราจะไปที่ไหนกันอย่างงั้นหรอ" ยูตะถามต่อ
     "ในเมืองค่ะ"
     "เอ้! ในเมืองอย่างงั้นหรอ"
     "ใช้ค่ะ จะซ่อนใบไม้ก็ต้องซ่อนในป่าสินะคะ ของมีค่าก็ต้องซ่อนในของมีค่า"
     "แบบนี่เองสินะ" ยูตะกล่าวขึ้นอย่างเห็นด้วย
     "แต่ว่าเรื่องทั้งหมดนี่คือ......." หลันเอ๋อห์กล่าวขึ้นด้วยความอยากรู้
     "อ้อใช้ ขอโทษที่เดียวฉันจะเล่าให้ฟังระหว่างทางเอง ฉันเองก็ไม่รู้เรื่องละเอียดหรอกนะแต่ว่า เรื่องมันเริ่มจากวันหนึ่งที่ฉันเดินทางทางอยู่ก็บังเอิญไปพบกับบ้างร้างการป่าเขา อ่า......ฉันจะไม่ขอเล่าเรื่องสภาพข้างในก็แล้วกันนะ....มัน.....มัน.....นั้นและช่างมันเถอะ....."
     "อะ...อ้า....ค่ะ "
     "แล้วที่นี่ภายในบ้างหลังนั้นฉันก็ไปพบกับตระกูลหลี่ผู้ดูแลหยกไป๋หู่ หยกล้ำค่าชนิดเดียวกับหยกเสวียนอู่ ที่เจ้าได้รับสืบทอดดูแลมา แต่ว่ามาฉันและเพื่อนไปถึงก็สายไปเสียแล้ว ตระกูลหลี่ได้ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ยกเว้นลูดสาวคนสุดท้ายของตระกูลที่ยังถูกซ่อนในกำแพง......แต่ว่านั้นไม่ใช้ประเด็น ประเด็นคือเจ้าหยกพวกนี่มันมีสี่ก้อน แล้วมีผู้ถือครองหยกสักคนต้องการที่จะรวบรวมหยกเพื่อที่จะครอบครองพลังอย่างที่เคยบอกไป เจ้าพวกนั้นมันทำวิถีทางที่เพื่อที่จะให้ได้มาโดยไม่สนว่าจะต้องฆ่าใครบ้างก็ตาม และนั้นรวมถึงเจ้าด้วย โชคดีที่ฉันที่แอบไปได้ยินแผนการณ์ของพวกมันเสียก่อน" เขาเล่าขึ้นระหว่างการเดินทาง
     "................ค่ะ" หลันเอ๋อห์ตอบกลับมาพร้อมกับทำหน้าอึ้งๆ
     ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินหลุดออกมาจากเขตป่า และเข้าสู่เขตตัวเมืองในที่สุด
    "เออแล้วจะไปที่ไหนกันต่ออย่างรึ" ยูตะถามเข้าหลังจากที่เข้ามายังตัวเมืองได้แล้ว
     "โรงรับจำนำค่ะ" หลันเอ๋อห์หันมาตอบหน้าตาเฉย
    "หะ!".........
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

74

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
13826
เงินตำลึง
19246
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
374
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-23 12:45:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-25 09:13

ถ้าหากทุกที่เป็นตลาดในร่มก็ดี(?)

      ทั้งสองเดินเล่นจนมาถึงศูนย์การค้าประจำเมือง ที่เรียกได้ว่าเป็นตลาดในร่มเลยก็ว่าได้เพราะตามระหว่างร้านค้าทั้งสองข้างทางเหมือนจะมีผ้าใบ(?) ค่อยกางอยู่ ทำให้ไม่ร้อนมากนักหากได้เดินในร่ม แต่นี่มันหน้าหนาวเอาผ้าใบออกไปก็ได้มั่ง... ผิงผิงคิดแบบนั้น เธอต้องการแสงแดดเพื่ออบอุ่นร่างกายเพราะบางทีเด็กสาวก็ขี้เกียจที่จะเดินปราณให้ร่างกายอบอุ่น
      "ผู้คนเยอะมากจริงๆ ครับ"
      "เยอะจริงๆ เจ้าค่ะ พวกเขามาจากไหนกันเยอะแยะนะ" ผิงผิงพึมพำแต่หลิวเทียนนั้นได้ยิน
      "คงเพราะเป็นเมืองใหญ่ทางภูมิภาคเหอเป่ย ติดกับเมืองเป่ยผิงที่เป็นเมืองใกล้ด่านซันไห่กวน ทำให้เป็นแหล่งการค้าที่รวมผู้คนทั้งชาวนอกด่านและชาวฮั่น แต่ก็มีชาวชงหนูอยู่ หากแต่ก็มีชาวชงหนูที่ดีอยู่เหมือนกันครับ" หลิวเทียนอธิบายตามที่เขารับรู้มาจากในตำราและเพิ่งจะได้เห็นของจริงก็คราวนี้แหละ ผิงผิงนิ้วหน้าเล็กน้อย "ข้าไม่ค่อยชอบพวกชงหนูเท่าไร"
      "ทำไมเล่า?"
      "พวกเขา... อ๊ะ นั้นอะไรน่ะ น่ากินจัง" ผิงผิงกำลังจะเอ่ยแต่สายตาเธอไปเห็นของแปลกตาหน้ากิน เป็นผลไม้ลูกกลมๆ ตรงหัวมีร่องลงไปนิดๆ สีชมพูน่ากิน ตามผลของมันมีขนปลุกคลุมอยู่เล็กน้อย หลิวเทียนเดินตามมาพลางยิ้ม "เจ้าอยากกินผลท้อ?"
      "เจ้าค่ะ น่าทานจังข้ายังมิเคยกิน" ผิงผิงว่าแบบนั้น หลิวเทียนจึงจัดการซื้อเสียหลายผลโดยผิงผิงขอเป็นคนถือเพราะมันอาจจะหนักไปหน่อยสำหรับหลิวเทียน และเขาเองก็รู้กำลังตนเองดีแต่ก็ช่วยแบ่งมาถือบ้าง
      "ผลท้อเองก็มีสรรพคุณของมันเหมือนกัน อย่างกินผลมันไปก็ช่วยลดอาการเหงื่อนออกมาก ส่วนเมล็ดหากนำไปทำยาก็ช่วยบำรุงโลหิต ช่วยแก้อาการไอ ช่วยแก้ท้องผูก ส่วนดอกของมันก็ช่วยเป็นยาระบายได้อย่างดี ส่วนใบก็ช่วยขับพยาธิได้" หลิวเทียนอธิบายพร้อมกับลองบอกให้ผิงผิงกิน เด็กสาวเช็ดกับแขนเสื้อก่อนจะงับกิน รสชาติหอมหนาวออกจะฝางหน่อยๆ อยู่ในปากเล็ก เด็กสาวเขี้ยวอย่างอารมณ์ดี
    "อร่อยใช่หรือไม่?" หลิวเทียนถามด้วยรอยยิ้มหลังจากผิงผิงกินเสร็จไปหนึ่งผล เด็กสาวพยักหน้าแล้วทำท่าจะกินอีกแต่หลิวเทียนห้ามไว้ก่อน
      "อย่ากินมาก เดี๋ยวกินอาหารเย็นไม่ได้"
      "งั้นเราหาอะไรกินที่นี่เลยดีไหมเจ้าคะ?" ผิงผิงเสนอแนะ ปกติมักกินที่โรงเตี้ยมแต่ออกมากินข้างนอกบ้างน่าจะมีอะไรหลากหลายขึ้นเยอะ พวกเขาเดินดูของและซื้อของติดไม้ติดมือมาบ้างก่อนจะแวะกินบะหมี่ข้างถนนที่อร่อยจนหลิวเทียนกินไปสองชามส่วนผิงผิงกินไปห้าชาม เมื่อจัดการอาหารเย็นลงท้องกันแล้ว ก็พากันกลับโรงเตี้ยม

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

3

กระทู้

22

โพสต์

1024

เครดิต

เงินชั่ง
666
เงินตำลึง
14442
ชื่อเสียง
365
ความหิว
187

ใบรับรองภาษาฮั่น

เฟยเซียน
เลเวล 1
โพสต์ 2018-2-23 02:15:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย TingMiYou เมื่อ 2018-2-23 02:19
บทที่ 1 ออกเดินทางสู่ฉางอัน (1)

          หลังจากที่มี่โยได้ออกเดินทางจากเซียงผิงเพื่อไปเรียนรู้โลกภายนอกทั้งหลายที่ไม่เคยได้รู้จัก นางทั้งตื่นเต้นและอยู่ไม่สุขตลอดการเดินทาง แต่ด้วยเพราะนิสัยที่ถูกสั่งสอนมาดีทำให้ต้องเก็บกิริยาอาการนั้นเอาไว้ภายในใจเสมอ ทำให้ผู้คนที่ร่วมเดินทางไปด้วยต่างก็เอ็นดูในความน่ารัก ไร้เดียงสาของนาง ตกดึกของวันนางก็จะมาคอยสร้างสีสันด้วยการเล่นขลุ่ยไผ่ที่บิดาได้มอบให้ แต่ก็ไม่ได้มอบโดยตรงหรอกนะ แต่ใส่เอาไว้ในถุงผ้านั้นแทน
         "มี่โย เจ้านี่เล่นดนตรีได้ไพเราะเสียจริงนะ เจ้าอยากไปทำการแสดงที่ฉางอันงั้นหรือ" ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าคาราวานเอ่ยขึ้นมาทันทีเมื่อมี่โยได้ทำการบรรเลงเพลงจบ นางหันใบหน้ามามองใบหน้าชายผู้ถามก่อนส่ายหัวเล็กน้อยเชิงปฏิเสธ
          "ปล่าวเลยเจ้าค่ะ.. ข้าเพลงแค่อยากไปดูโลกกว้างบ้าง.. ข้าอยากรู้ว่ามันมีอะไรบ้างเท่านั้นเองเจ้าค่ะ" นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนับล้านๆดวงที่เปร่งประกายระยิบสวยงาม
          "ดีๆ.. นับว่ายังใฝ่เรียนรู้ ช่างต่างจากเจ้าลูกชายของข้าที่เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆนัก" หัวหน้าคาราวานเอ่ยพลางส่ายหัวที่รับไม่ได้กับนิสัยของลูกชายที่ไม่ได้เรื่องเสียเหลือเกิน ถึงแม้ว่าจะร่วมเดินทางไปด้วยก็ตาม แต่ก็ไม่เคยได้ช่วยงานอะไรเลยแม้แต่น้อย
          "ไม่หรอกเจ้าค่ะ ท่านเฉียงหวังเองก็ได้ช่วยงานขายของของคาราวานอยู่ด้วยไม่ใช่หรอเจ้าคะ ดังนั้นแล้วก็ถือว่าท่านเฉียงหวังเองก็ยังมีข้อดีอยู่เช่นกันนะเจ้าคะ ท่านโหล่วเฉียง" ด้วยคำพูดของมี่โย ทำให้โหล่วเฉียงผู้เป็นหัวหน้าคาราวานถึงกับหลุดหัวเราะออกมาทันที
          "ก็ได้ๆ หากเจ้าว่าเช่นนั้น ข้าก็ยอมปักใจเชื่อก็ได้ว่าลูกข้ายังมีดีอยู่ ไม่เหลวไหล" ชายวัยกลางคนว่า ก่อนลุกขึ้นไปตบบ่าของมี่โยเบาๆ "นอนเสียเถิด วันพรุ่งนี้จะออกเดินทางกันต่อ"

          เช้าวันถัดมา ทุกคนก็เริ่มเก็บข้าวของตนเองเพื่อเริ่มทำการเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางต่อไป แม้ว่าจุดหมายหลักจะเป็นเมืองหลวงฉางอันก็ตาม แต่ยังไงเสียทุกคนในขบวนคาราวานก็ต้องหาเสบียงเพื่อทำการเลี้ยงชีพ มิเช่นนั้นคงจะหิวโซก่อนที่จะถึงฉางอันกันพอดี
          "วันนี้เราควรจะออกจากเป่ยผิงแล้วไปทางจี้โจวนะเจ้าคะ" เสียงของหญิงชราผู้ที่ดูชินกับทางกล่าวพลางชี้บอกเส้นทางในการเดินทางให้หัวหน้าคาราวานดู
          "ถ้าเช่นนั้นวันนี้จะไปจี้โจวแล้วกัน... จะได้เอาสินค้าจากเซียงผิงไปขายด้วย ตกลงตามนี้นะ ไปกันเถอะ" สิ้นเสียงคำสั่งของหัวหน้าคาราวานทุกคนที่รอฟังอยู่ก็รีบหันไปเก็บข้าวของขึ้นเกวียนของตนเองก่อนเริ่มออกเดินทางมุ่งสู่จี้โจวเพื่อไปแวะยังศูนย์การค้าประจำเมือง เพื่อทำกิจการของตนเองไป ส่วนคนที่ไม่ได้มีสินค้ามาขายก็จะไปจับจ่ายซื้อเสบียงมาแทน
         
          ใช้เวลาประมาณครึ่งวันก็สามารถเดินทางมาถึงศูนย์การค้าประจำเมืองจี้โจวแล้ว เหล่าผู้คนที่อาศัยอยู่ต่างให้ความสนใจกับคาราวานนี้กัน เพราะว่า 1 ปี จะมีขบวนคาราวานมาหยุดตั้งขายภายในเมืองเช่นนี้นั้นเอง
          "เอาล่ะ... มาเริ่มธุรกิจกันเลยดีกว่า" โหล่วเฉียงกล่าวขณะที่ได้ตั้งร้านของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนมี่โยที่อยู่ท้ายขบวนสุดท้ายของคาราวานก็พึ่งลงมาดูร้านด้วยความสนใจ แม้ว่าจะไม่ได้ช่วยก็ตาม
          "แม่นางมี่โยก็มาช่วยเรียกแขกหน่อยสิ" เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้มี่โยนั้นแอบสะดุ้งก่อนหันไปดู ก็ปรากฎเป็นร่างของชายหนุ่มผู้เป็นบุตรชายของหัวหน้าคาราวานนั้นเอง และด้วยความสงสัยจากคำถามทำให้มี่โยต้องปล่อยคำถามออกไป "ข้าต้องทำเช่นไรเจ้าคะ?"
          "เฮ้ย เฉียงหวัง! เจ้าอย่าไปม่อนางนะเจ้าลูกบ้านี่ ไป! ไปขายของเสีย!" โหล่วเฉียงกล่าวเสียงดังพร้อมมอบกำปั้นประทับลงบนศรีษะผู้เป็นลูกอย่างเต็มแรง มี่โยที่ยืนอยู่ก็ทำได้เพียงยิ้มแห้งๆออกมาเท่านั้น... "เจ้าไปเดินเล่นในตลาดก่อนก็ได้ แล้วเย็นๆเราจะเก็บของแล้วเริ่มเดินทางกันต่อเพื่อจะได้ไม่เป็นการเสียเวลา" เมื่อได้ยินเช่นนั้นมี่โยจึงผงกหัวให้โหล่วเฉียงเล็กน้อยก่อนผละออกไป เพื่อไปเดินดูของขายภายในตลาดตามที่หัวหน้าคาราวานแนะนำ

           ร่างเล็กของสตรีนามว่ามี่โยทอดกายเดินดูสินค้าหลากหลายอย่างเพลิดเพลินเนื่องจากตนเองไม่เคยได้มาสถานที่เช่นนี้ ขนาดตอนอยู่ที่เมืองเซียงผิงที่เป็นเมืองเกิดก็ยังไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้เลย... เพราะเวลาเข้าตลาดก็แค่ไปขายของเท่านั้นแล้วก็กลับไปฝึกดนตรีและร่ายรำต่อ จนกระทั่งมาพบเจอร้านเครื่องประดับจำพวกปิ่นปักผม.. ทำให้มี่โยต้องหยุดเดินแล้วหันมาดูทันที
          ร่างกายค่อยๆย่อตัวลงเพื่อดูเหล่าเครื่องประกับที่ถูกจับเรียงบนผ้าสีขาวสะอาดด้วยดวงตาที่เปร่งประกายด้วยความอยากได้ มือเรียวเอื้อมไปหยิบปิ่นปักผมที่ทำมาจากไม้ตรงด้ามของปิ่นตกแต่งด้วยเพชรพลอยที่ถูกเจียรให้เป็นรูปดอกท้อสวยงาม
          ริมฝีปากเล็กๆนั้นขบเม้มเข้าหากันด้วยความอยากได้เพราะมันช่างสวยเสียเหลือเกิน สายตาที่จับจ้องไปยังปิ่นปักผมที่ถืออยู่นั้นค่อยๆเลื่อนไปสบตากับพ่อค้าที่นั่งดูอยู่ เมื่อพ่อค้ารายนั้นส่งยิ้มมาให้ มี่โยก็ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากทันที.. ทำไงได้ล่ะ.. ก็มันอยากได้แต่ดันไม่มีเงินนี่สิ...
          "เอ่อ.. ท่านพ่อค้าเจ้าคะ.. ปิ่นอันนี้.. ราคาเท่าไหร่หรอเจ้าคะ..." ลองเสี่ยงถามราคาดูแล้วกัน หากจำนวนเงินพอก็อาจจะซื้อ แต่ถ้าไม่ก็คงต้องวางไว้ที่เดิมแล้วล่ะ... แต่เมื่อได้คำตอบจากพ่อค้าแล้วก็ต้องวางลงจริงๆ เพราะราคาที่ค่อนข้างสูงนั้นทำเอานางหน้าซีดปนเสียดายเลยทีเดียว
          ตัดใจจากปิ่นปักผมนั้น มี่โยลุกขึ้นไปเดินดูอย่างอื่นต่อด้วยเพลิดเพลินจนลืมเจ้าปิ่นปักผมแสนสวยนั้นไปเสียแล้ว ร่างเล็กเดินชมสิ่งต่างๆรอบตลาดจนทั่วจนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มตกดินเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตอนนี้ใกล้ถึงเวลาที่จะต้องกลับไปยังคาราวานเสียแล้ว

          "ขออภัยเจ้าค่ะ.. ในตลาดมีแต่สิ่งของที่ข้าไม่เคยพบเจอ.. ข้าเลยเพลิน..." มี่โยเอ่ยขึ้นทันทีที่ไปถึงตัวเกวียนคาราวานของหัวหน้าคาราวานพร้อมทั้งก้มหัวขอโทษอีกด้วย แต่ดูเหมือนว่าโหล่วเฉียงจะไม่ได้ว่าอะไรเลย เพราะชายวันกลางคนดูจะเข้าใจถึงผู้ที่พึ่งเคยออกเดินทางเช่นมี่โย โหล่วเฉียงทำเพียงยื่นมือไปลูบศรีษะของมี่โยเบาๆด้วยความเอ็นดูเท่านั้น จึงค่อยหันกลับไปเก็บข้าวของต่อ เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้วมี่โยจึงรีบเข้าไปช่วยโหล่วเฉียงเก็บของด้วยทันที
          "ขอบใจมี่โย" โหล่วเฉียงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มขณะที่กำลังเก็บของอยู่ "แล้วไปดูตลาดมาเป็นเช่นไรบ้าง"
          "สนุกมากเลยเจ้าค่ะ มีแต่ของที่ข้าไม่เคยเห็นทั้งนั้น" นางกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ส่งกลับไปให้ชายวัยกลางคน
          "งั้นรึ.. ก็ดีแล้ว แต่น่าเสียดายที่เราจะอยู่ที่นี่เพียงแค่คืนนี้คืนเดียว เพราะพรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันต่อเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา" โหล่วเฉียงปัดเศษฝุ่นที่ติดตามมือของตนเองพลางเอ่ยออกมา ก่อนหันไปพูดคุยกับเหล่าสมาชิกทั้งหมดถึงเรื่องที่พักในคืนนี้กัน
          เมื่อทั้งหมดตกลงถึงที่พักกันแล้วว่าจะเลือกพักกันโดยที่ไม่ต้องเสียเงินค่าเช่าห้องพักโรงเตี๊ยมจึงเลือกที่จะนอนอยู่บนเกวียนของใครของมันแทน และแน่นอนว่ามี่โยเองก็ต้องนอนเช่นนั้นด้วย
          แม้ว่าจะไม่ได้สังสรรค์กันเฉกเช่นเมื่อคืน แต่ทว่าตอนนี้ควรจะนอนพักเอาแรงกันก่อนดีกว่า เพราะการเดินทางมันพึ่งจะเริ่มต้นเองนี่นา

@STAFF_Pixiu


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มแดง
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x9
x10
x14
x2
x15
x6
x1
x9
โพสต์ 2019-1-23 14:04:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}38 : {โรลทำงาน}
        วันรุ่งขึ้น ขบวนคาราวานผ้าไหมก็เดินทางมาถึงยังเมืองจี้โจว ดวงตาสีน้ำตาลไหม้ของสองพี่น้องแดนใต้กวาดตามองบรรยากาศโดยรอบ สายังคงอยู่ในผ้าคลุมขนสัตว์ที่เขาซื้อมาจากพ่อค้าคนอื่นในคาราวาน ปลายจมูกของนางเป็นสีชมพูจากอากาศหนาว ในเกวียนอุ่นจากเตาถ่านร้อนๆที่เขาเตรียมไว้ให้ จื้อหาวเคยเดินทางมายังเมืองนี้หนหนึ่งเมื่อครั้งที่ยังเป็นคนงานในกองคาราวานเพื่อทำภารกิจเก็บภาษีให้รัฐ แม้ว่างานนั้นจะทดสอบความมั่นคงของเขาไม่น้อย ค่าตอบแทนก็คุ้มค่าพอที่จะทำให้ชายหนุ่มมีเงินพอที่จะดูแลลูกพี่ลูกน้องได้

        ‘หนาวไหมสา อยากได้อะไรไหม?’ เขาหันมาถามนาง สาเพียงส่ายหน้าน้อยๆปฏิเสธ มือถูกันไปมาขณะขยับเข้ามาใกล้น้องชาย

        ‘อย่าห่วงไปเลย เพราะชุดที่เอ็งซื้อให้ ข้าถึงทนอยู่ได้นานเพียงนี้’ นางพูดยิ้มๆ

        ‘เจ้าเหนื่อยกับการเดินทางหรือเปล่า ข้าจะได้หาบ้านสักหลังให้เอ็งได้อยู่ถาวรเลย’ จื้อหาวถาม เรียกให้โดนพี่สาวฟาดเพียะลงที่แขน ก่อนเอ็ดให้สักที ‘ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าคิดเสียเงินไปเปล่าๆ ถ้าข้าไม่ไปกับเอ็งแล้วพอเจ้าป่วยขึ้นมาใครจะดูแล’

        ‘อีกอย่าง ได้เดินทางแบบนี้ก็ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาดีไม่น้อย’ ดวงตาของนางกวาดมองไปรอบๆอย่างสนอกสนใจ ชายหนุ่มเพียงยิ้มรับ ก่อนเทียบเกวียนเข้าท้ายขบวน วันนี้เป็นวันที่เขาจะได้ทำงานเป็นพ่อค้าเต็มตัวเสียที แม้จะยังเป็นเพียงพ่อค้าฝึกหัดอยู่ก็ตาม จื้อหาวขนของจากหีบในเกวียนลงมาจัดเรียง ผืนผ้าลายไท และลายประยุกต์ที่เขาสะสมเอาไว้ในหีบ ตรวจนับและบันทึกเอาไว้ว่าเขามีผ้ากี่ผืน แม้จะยังน้อยนักสำหรับผ้าลายไทของสา ในหมู่ของที่เขาซื้อต่อมาจากพ่อค้าในคาราวานก็นับว่าเอามาทดแทนในหมวดสินค้าของเขาได้พอสมควร

        จื้อหาวจัดเรียงสินค้าเป็นที่เรียบร้อยจึงเริ่มค้าขายในส่วนของตนเอง เขาชูผ้าลายไทที่สานั้นได้เป็นคนทอขึ้นอวดให้ลูกค้าดู ด้วยลวดลายที่แปลกตาของมันเรียกให้บรรดาแม่บ้านและพ่อค้าแม่ค้าหลายต่อหลายคนเดินเข้ามาดู แต่ด้วยจำนวนที่ยังมีอยู่น้อยทำให้ขายได้ราคาแพงกว่าที่ชายหนุ่มคาดนัก จื้อหาวได้เพียงลอบยิ้มด้วยความยินดี ในขณะที่เขายังง่วนอยู่กับการค้าขาย เสียงกี่ที่กำลังทอผ้าก็ยังคงดังอยู่ในเกวียนเบื้องหลัง การที่พี่สาวยังอยู่ใกล้ๆนั้นทำให้จื้อหาวรู้สึกอุ่นใจ และมีกำลังใจที่จะค้าขายต่อไป


@Admin

แสดงความคิดเห็น

(( ได้รับวันทำงาน 12 ))  โพสต์ 2019-1-23 15:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +100 เงินตำลึง +1000 ชื่อเสียง +75 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 + 1000 + 75 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x15
x1
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x10
x10
x50
x50
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x50
x1
x1
x50
x15
x200
x7
x30
x2
x200
x200
x30
x200
x40
x200
x240
x200
x50
x400
x200
x40
x200
x200
x200
x200
x15
x200
x20
x70
x400
x1
x215
x1000
x200
x2
x2
x1
x15
x200
x200
x50
x2
x1
x3
x200
x25
x200
x30
x55
x1
x2
x2
x2
x30
x2000
x100
x200
x15
x200
x1
x2
x200
x25
x2
x400
x200
x200
x100
x20
x20
x3
x4
x1
x600
x400
x1
x20
x120
x2000
x400
x8
x19
x6
x3
x1
x1
x6
x7
x77
x30
x32
x220
x220
x148
x1
x300
x310
x10
x90
x32
x1100
x15
x50
x60
x11
x46
x100
x320
x201
x42
x215
x10
x300
x359
x20
x274
x300
x55
x1
x1
x1
x1
x412
x510
x74
x8
x5
x24
x2
x320
x10
x5034
x67
x3
x2
x205
x110
x10
x20
x1
x924
x720
x2000
x310
x75
x413
x498
x3
x17
x50
x9
x10
x5
x40
x30
x14
x90
x50
x1
โพสต์ 2019-3-1 20:58:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}40 : {โรลทำงาน}
        หนุ่มแดนใต้เอนกายพิงเกวียนของตนขณะจดบันทึกการค้าขายทั้งวัน จื้อหาวตัดสินใจเอาผ้าลายไทออกมารวมเป็นสินค้าที่ใช้ในการขายระหว่างที่ยังเป็นพ่อค้าฝึกหัดอยู่ ลวดลายแปลกตาของผ้าลวดลายจากบ้านเกิด เรียกให้ชาวฮั่นช่างสงสัยหลายคนเข้ามาดูสินค้าที่เขาวางขาย แม้มันจะยังมีอยู่น้อย ก็ยังเรียกราคาได้สูงนัก เมื่อชายหนุ่มออกปากบอกว่าเป็นฝีมือของช่างทอจากแดนใต้เลยชนเผ่าเตี๋ยนลงไป ตามคำแนะนำของเถ้าแก่ลู่ที่เป็นผู้ดูแลกองคาราวาน

        เสียงของกี่ทอผ้าดังฉึกฉักขณะที่เขายังขายของอยู่ ดวงตาคมกริบของลูกพี่ลูกน้องยังคงจับจ้องอยู่บนลายผ้า นิ้วเรียวละเอียดของหญิงสาวลากไล้ผ่านเส้นไหมสานลวดลายออกมาเรื่อยๆ นางหยุดเป็นพักๆเพื่อทำให้ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบให้อุ่น ก่อนหันกลับไปทำงานของนางต่อ

        จื้อหาวเหลือบมองพี่สาวที่ยังคงทำงานของนาง ถึงช่วงนี้อากาศจะค่อยๆอุ่นขึ้นตามลำดับ แต่อากาศเมืองเหนือของต้าฮั่นก็ยังนับว่าเย็นนักเมื่อเทียบกับอากาศที่บ้านเกิดของเขาช้าง ทำให้สายังคงห่อตัวเองอยู่ในผ้าห่ม มือเพียงใบหน้าและมือที่โผล่ออกมาเพื่อทำงานเท่านั้น หญิงสาวเป่าและถูมือที่ไร้ความรู้สึกของตัวเองไปมา นางยังคงขมักเขม้นกับงานอย่างที่เคยมา จนไม่รู้สึกเลยว่าจื้อหาวนั้นยังมองนางอยู่ พ่นลมหายใจเป็นไอสีขาวขณะง่วนอยู่กับการทอผ้า

        เวลาผ่านไปนานพอสมควรก่อนที่หญิงสาวจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือของน้องชายวางลงบนบ่า ดึงให้นางหลุดจากภวังค์ความคิด ดวงตาคมหันกลับมาสบกับดวงตาสีน้ำตาลไหม้ของลูกพี่ลูกน้อง ชายหนุ่มยิ้มขำกับกิริยาของนาง

        ‘ไม่ต้องตกใจเสียขนาดนั้นก็ได้ ข้าเอง’ จื้อหาวพูดพร้อมกลั้วหัวเราะ มือถือถ้วยชายื่นให้กับสา ‘เจ้าพักเสียหน่อยก็ได้ นี่ข้าชงชาหลงจิ่งมาให้ ดื่มเสียสิ’

        ‘อา ขอบใจเอ็งมาก’ หญิงสาวรับถ้วยชามาจิบ ถอนหายใจเมื่อความร้อนจากน้ำชาทำให้ปลายนิ้วของนางกลับมาอุ่นอีกคราว จื้อหาวนั่งลงข้างๆลูกพี่ลูกน้อง และเริ่มจดบันทึกอีกครั้ง ดวงตาของนางละจากผ้าทอมายังสมุดในมือของน้องชาย ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดเมื่ออ่านสิ่งที่เขาจดไม่ออก

‘นี่เอ็งเขียนอะไรอยู่ในสมุดมาตั้งแต่เมื่อกี๊แล้วหืออ้ายสิน?’

‘อา ก็จดบัญชีค้าขายน่ะ เดี๋ยวข้าต้องส่งให้พ่อค้าใหญ่’ เขาอธิบาย จรดปลายพู่กันบันทึกจนเรียบร้อย ก็เก็บสมุดลงย่ามข้างตัว ก่อนหันมาคุยกับลูกพี่ลูกน้องด้วยกิริยาทีเล่นทีจริง ‘เดี๋ยวก็เก็บร้านกันเสียก่อน เอ็งก็ต้องรักษามือเอาไว้เสียด้วย ขืนเอ็งเป็นอะไรขึ้นมาลุงไวย์คงได้เล่นข้าตายแน่นอน’



สินค้า
จำนวน(ผืน)
ราคาขาย(:ผืน)
ขายออก(ผืน)
กำไร
ผ้าฝ้าย
300
150
70
10500
ผ้าไหม
100
400
30
12000
ผ้าไหมลายไท
50
250
20
5000




@Admin

แสดงความคิดเห็น

(( วันทำงาน 12 วัน ))  โพสต์ 2019-3-1 22:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +100 เงินตำลึง +1000 ความหิว -68 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 + 1000 -68 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x15
x1
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x10
x10
x50
x50
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x50
x1
x1
x50
x15
x200
x7
x30
x2
x200
x200
x30
x200
x40
x200
x240
x200
x50
x400
x200
x40
x200
x200
x200
x200
x15
x200
x20
x70
x400
x1
x215
x1000
x200
x2
x2
x1
x15
x200
x200
x50
x2
x1
x3
x200
x25
x200
x30
x55
x1
x2
x2
x2
x30
x2000
x100
x200
x15
x200
x1
x2
x200
x25
x2
x400
x200
x200
x100
x20
x20
x3
x4
x1
x600
x400
x1
x20
x120
x2000
x400
x8
x19
x6
x3
x1
x1
x6
x7
x77
x30
x32
x220
x220
x148
x1
x300
x310
x10
x90
x32
x1100
x15
x50
x60
x11
x46
x100
x320
x201
x42
x215
x10
x300
x359
x20
x274