ดู: 321|ตอบกลับ: 8

{ เมืองเทียนซุย } สุสานเก่าแก่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-31 22:03:35 |โหมดอ่าน
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
สุสานเก่าแก่
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

เมืองเทียนซุยมีสุสานเก่าที่ตั้งอยู่ในมุมอับสายตา
น้อยคนที่จะสังเกตเห็น ยิ่งน้อยคนที่จะให้ความสนใจ
ในความเก่าแก่ยังเต็มไปด้วยสิ่งก่อสร้างที่ทรุดโทรมลงไปตามกาลเวลา
ราวกับสุสานของศพไร้ญาติ....

ในความเงียบสงบชั่วนิรันดร์ยังคงมีความเปลี่ยวดายแฝงอยู่

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

752

กระทู้

3011

โพสต์

45หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1525384
เงินตำลึง
38752
ชื่อเสียง
182792
ความหิว
654

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12181
ความชั่ว
8103
ความโหด
17196
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-1-1 00:00:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สุสานข้ามปีมีกุศล
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

             เสิ่นหลิงเฮ่าเดินวนเวียนอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองเทียนซุยเพื่อตามหา 'สุสานเก่า' ตามคำบอกเล่าของเถ้าแก่เนี้ยร้านบะหมี่สีชมพู อาจด้วยสภาพที่ปิดทึบหรือทางเข้าอยู่ในซอกในพงก็ไม่ทราบเขาใช้เวลาร่วมสองชั่วยามในการหาแผ่นหินบอกที่ตั้งสุสานจนพบทางเดินปูด้วยแผ่นหินบางช่วงขาดตอนแต่ยังพอจำแนกเส้นทางได้รางๆ

            ฝ่ามือคู่เรียวยกแหวกพงหญ้าเป็นทางเดินก่อนจะก้าวเข้าไปในสุสานช้าๆ พบว่าเป็นสุสานขนาดกลาง ฮวงซุ้ยส่วนมากพังลงมาตามกาลเวลา มีรูปปั้น รูปสลักของผู้ที่เคยมีชีวิตอยู่จำนวนมาก ราวกับหลงเข้ามาในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย ทุกย่างก้าวของนักกวีหนุ่มคล้ายมีดวงตาปริศนาจดจ้องอยู่

               'เงียบๆ รกๆ แบบนี้พี่เกิ้นหยางคงจะชอบ'

              บรรยากาศทะมึนเย็นยะเยือกแม้จะอยู่ในเวลาเที่ยงวัน ตะไคร่น้ำเกาะตามซากปรักหักพังสุสาน ค้างคาวสีดำมะเมี่ยมห้อยหัวลงในปากของรูปแกะสลักที่แขนขาดหายไป หลิงเฮ่าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพบว่านี่ไม่เพียงสุสานเก่าแก่ธรรมดาแต่ยังเป็น 'สุสานร้าง' อีกด้วย

              'เห็นทีที่เขาว่าชาวทะเลทรายไม่นิยมฝังศพในดินจะเป็นเรื่องจริง' เขาเคยอ่านเจอในบันทึกการเดินทาง ชาวนอกด่านมีหลากชนเผ่าที่จัดการศพของผู้วายน์ชนม์ด้วยการเผา บ้างใช้วิธีทำศพให้แห้งและเก็บไว้ตามโพรงถ้ำแทนที่จะฝั่งในสุวานเช่นชาวฮั่น

               แต่เรื่องที่ว่าเจ้าของโครงกระดูกทั้งห้าเป็นชาวฮั่นหรือไม่ก็สุดรู้

               ถ้าศพตอบได้เขาคงถามไปนานแล้วว่าอยากให้ฝังหรือเผา แต่คิดจะเผากระดูกมนุษย์ไม่ใช่งานง่ายเลยนักกวีหนุ่มถึงได้ถามหาสุสานเพื่อนำ 'สิ่งที่หลงเหลือ' มาทำพิธีฝัง

"เขาว่าคนบางคนคล้ายขนนก
ที่หล่นตกเบาตามไร้ความหมาย
บางคนคือขุนเขาที่เปล่าดาย
มีความตายแน่นหนักจำหลักคง"

             ครุ่นคิดมากยิ่งเสียเวลา ในเมื่อวาสนาทำให้เขาตกปลาแต่ได้กระดูกทั้งห้าโครงมาแทนก็ต้องช่วยส่งให้ไปสู่สุขติ ลำพังคนเป็นเขายังไม่เกี่ยงที่จะเข้าช่วยเหลือ นี่กับคนตาบาำหรับหลิงเฮ่าแล้วเรื่องที่สามารถทำได้เขาย่อมไม่ลังเล

             "ไม่ว่าพวกท่านจะเคยเป็นใคร เคยใช้ชีวิตอย่างไรมาก่อน ในที่แห่งนี้คือสถานที่พักผ่อนชั่วนิรันดร์ของท่าน มันจะไม่มีความสุขหรือทุกข์ ปราศจากทั้งเสียงหัวเราะและการร่ำไห้....ท่านจะได้กลับคืนสู่อ้อมกอดของธรรมชาติอีกครั้ง ไปสู่สุขติเถิดนะข้าเสิ่นหลิงเฮ่าจะช่วยส่งพวกท่านเดินทางเป็นครั้งสุดท้าย"

              ละแวกนั้นมีบ่อน้ำเก่า หลิงเฮ่าดูแล้วพอใช้การได้จึงตักมาราดลดลงบนดินให้อ่อนตัว กาอนจะเริ่มขุดหลุมสร้าง 'ที่พักพิงสุดท้าย' ให้แก่กระดูกทั้งห้าโครง

              โครงแรกเป็นชายร่างใหญ่....ที่ชายโครงหักไปสี่ซีก ยามที่ตายคงทรมานมาก อีกสองโครงน่าจะเป็นสตรีที่อายุไม่มากนัก ในตัวเขาพอจะมีปิ่นปักผมไม้สลักธรรมดาอยู่ จึงมอบให้พวกนางนำไปใช้ในภพหน้าด้วย

              ส่วนที่เหลือมีเพียงกระโหลกยากจะจำแนก เขาจึงแยกหลุมฝังไว้โดยนักกวีหนุ่มกลบหน้าดินแล้วไม่ลืมเก็บดอกไม้ป่าแถวนั้นมาประดับให้ ก้อนหินขนาดกลางห้าก้อนถูกปักไว้แทนสัญลักษณ์

              "ขอโทษด้วยที่ข้าไม่สามารถสลักชื่อของพวกท่านได้..." เขาเอ่ยอย่างรู้สึกผิดแม้จะอยากทำให้สมบูรณ์กว่านี้ติดก็ที่ไม่รู้ชื่อเจ้าของหลิงเฮ่านำซาลาเปามาแทนของเซ่นไหว้แก่หลุมใหม่ๆ ทั้งห้า ก่อนจะเก็บสัมภาระแล้วไปล้างมือที่บ่อน้ำ


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
@Admin

แสดงความคิดเห็น

ได้รับหีบ50ชั่ง2ใบ...กล่องข้าว2กล่องตกมาจากฟ้า  โพสต์ 2018-1-1 00:33

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ผ้าคลุมเมฆาอัคคี
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x398
x1
x3
x2
x1
x2
x2
x2
x14
x42
x4
x40
x190
x33
x10
x18
x165
x22
x3650
x50
x2
x70
x196
x74
x1446
x4
x23
x453
x40
x883
x100
x3
x201
x168
x4020
x82
x29
x120
x1516
x1211
x205
x5357
x81
x40
x364
x467
x3
x30
x44
x70
x95
x1
x5
x1
x440
x80
x2475
x20
x622
x120
x1
x111
x4
x9999
x196
x2
x17
x264
x569
x4200
x3837
x5
x730
x230
x70
x414
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x263
x45
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5657
x174
x1915
x199
x12
x3872
x9
x25
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x361
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x130
x25
x529
x456
x339
x2294
x547
x6027
x2
x7
x5
x283
x4312
x4350
x340
x743
x9
x264
x799
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x12
x753
x9999
x6993
x5914
x1260
x413
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x213
x50
x1
x267
x647
x383
x151
x397
x1698
x1060
x1935
x7931
x1734
x3430
x1364
x2890
x652
x1022
x1699
x1706
x324
x42
x1
x29
x1259
x959
x33
x1
x6734
x4195
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60
x577
x172
x300
x18
x244
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x564
x164
x25
x31
x251
x828
x101
x281
x4727
x1958
x466
x10
x20
x25
x99
x9783
x10
x120
x2281
x111
x758
x176
x2

752

กระทู้

3011

โพสต์

45หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1525384
เงินตำลึง
38752
ชื่อเสียง
182792
ความหิว
654

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12181
ความชั่ว
8103
ความโหด
17196
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-1-1 01:32:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-1-1 01:33

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

            บ่อน้ำเก่าที่สุดทางเดินของสุสานนั้นก่อขึ้นด้วยหินที่บัดนี้มีตะไคร่ขึ้นจับตัวอยู่แน่นขนัด เพื่อที่จะล้างมือและซักชุด....เขาจำเป็นต้องหาอะไรมาใช้ในการตักน้ำ

             'สวมแต่ชุดขาวก็ลำบากแบบนี้ เห็นทีคงต้องเปลี่ยนไปใช้สีที่เปื้อนยากขึ้น' หลิงเฮ่านึกถึงสีชุดไปพลาง มือก็กว้านหากระบวยจักน้ำ เมื่อคว้าได้วัตถุเว้าๆติดมือมา ก็ใช้ตักมาล้างมือเสียก่อนไม่ทันได้มองว่าคืออะไร

            ล้างมือเสร็จก็ใช้น้ำช่วยทำความสะอาดคราบดินออกจากรองเท้า เมื่อนั้นเข้าจึงพึ่งสังเกตุว่า 'กระบวยตักน้ำ' ในมือมันคืออะไร...

กลมๆ ขาวๆ และมีเบ้าตาลึกลงไป....

              "ตายหอง!!" ฝ่ามือเรียวยาวชักกลับแทบจะในทันทีที่มองชัดว่าไอ้เจ้าสิ่งที่เขาใช้ตักน้ำเอา ตักล้างเอาอยู่นั้นมันก็คือ 'กระโหลกมนุษย์'

ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก...ที่นี่คือสุสาน

และสิ่งที่สุสานไม่เคยขาดนั่นก็คือ 'ศพ'

            "......ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะลบหลู่ท่านอย่าตามจองเวรกันเลยนะ" หลังจากตั้งสติได้นักกวีหนุ่มก็กลับมาสงบสุขุมอีกครั้ง เขานำกระโหลกนิรนามไปวางไว้ยังทีเดิมก่อนจะเตรียมตัวออกจากสุสาน แว่บนึงคล้ายรู้สึกว่าถูก 'บางสิ่ง' จ้องมอง ก่อนจะมีเสียงของหนักแหวกอากาศลงมาจากฟ้า

ฟิ้ววว~~!!!

             "...!!!???" หลิงเฮ่าถอยฉากหลบในทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงอันตรายจึงทันเห็นหีบขนาดใหญ่ดิ่งลงมากระแทกดินข้างตัวเขาเสียจนฝุ่นคละคลุ้ง!

ตุ๊บ! ตุ๊บ!

               สองเสียงซ้อน ปรากฎเป็นหีบทองคำห้าสิบชั่งทั้งคู่...นักกวีหนุ่มพลันงุนงงนี้มันเรื่องอันใด ก่อนจะพบว่าบนฝาหีบมีอักษรเขียนไว้

'ยินดีด้วยค่ะ คิคิ คุณคือผู้โชคดีได้รับรางวัลค่ะ คิคิ'

               ".....รางวัลแมวอันใด----" เปิดฝาหีบขึ้นดูยังมีกล่องข้าวหอมฉุยอีกสองกล่อง ดวงตาสีอำพันฉายแววงุนงง....

               'แต่ก็ดี...กำลังหิว' มือเรียวยกกล่องข้าวขึ้นเปิดเป็นอันดับแรก

ผ่าม!!

              "ก๋วยเตี๋ยวพะโล้?? อื้ม...หอม"

และกล่องที่สอง....

ผ่าม!!

                 "...เต้าหู้ผักพริก! ไม่นะ!" แทบอยากร่ำไห้เป็นเผาเต่า เขากินเผ็ดได้ที่ไหนกัน! สิ่งนี้คงไม่พ้นต้องเอาไปทำทานเสียแล้ว!

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -9 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -9 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ผ้าคลุมเมฆาอัคคี
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x398
x1
x3
x2
x1
x2
x2
x2
x14
x42
x4
x40
x190
x33
x10
x18
x165
x22
x3650
x50
x2
x70
x196
x74
x1446
x4
x23
x453
x40
x883
x100
x3
x201
x168
x4020
x82
x29
x120
x1516
x1211
x205
x5357
x81
x40
x364
x467
x3
x30
x44
x70
x95
x1
x5
x1
x440
x80
x2475
x20
x622
x120
x1
x111
x4
x9999
x196
x2
x17
x264
x569
x4200
x3837
x5
x730
x230
x70
x414
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x263
x45
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5657
x174
x1915
x199
x12
x3872
x9
x25
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x361
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x130
x25
x529
x456
x339
x2294
x547
x6027
x2
x7
x5
x283
x4312
x4350
x340
x743
x9
x264
x799
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x12
x753
x9999
x6993
x5914
x1260
x413
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x213
x50
x1
x267
x647
x383
x151
x397
x1698
x1060
x1935
x7931
x1734
x3430
x1364
x2890
x652
x1022
x1699
x1706
x324
x42
x1
x29
x1259
x959
x33
x1
x6734
x4195
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60
x577
x172
x300
x18
x244
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x564
x164
x25
x31
x251
x828
x101
x281
x4727
x1958
x466
x10
x20
x25
x99
x9783
x10
x120
x2281
x111
x758
x176
x2

752

กระทู้

3011

โพสต์

45หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1525384
เงินตำลึง
38752
ชื่อเสียง
182792
ความหิว
654

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12181
ความชั่ว
8103
ความโหด
17196
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-1-3 17:25:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-1-3 17:27

สหายเก่าและข่าวมงคล
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

            ยามเช้าตรู่ที่ลมหนาวยังคงไม่จางหาย บางครั้งก็พัดเอากลิ่นควันการหุงหาอาหารจากบ้านเรือนใกล้ๆ ติดมาด้วย หนนี้คล้ายว่าจะมีทั้งซี่โครงแพะย่างและผัดฉ่า มีชายหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งที่ยามเหม่า (ตีห้า) ไม่ยอมอยู่กับบ้านดีดีแต่เดินอุดจมูกหลบกลิ่นเครื่องเทศกะทะร้อนมาก่อการบางอย่างที่ 'สุสานเก่าแก่'

            ก็ไม่ได้มาขุดศพไปแห่ประจานหรอก...
                  
             หลังจากประชันขลุ่ยฉินแล้วร่ำสุราห้าธัญญากันกับจอมยุทธ์นิรนามที่สระเยี่ยนฉือหนิงไปหนึ่งคืน เช้าขึ้นมาหลิงเฮ่าพึ่งจะพบว่าสัมภาระของตนหายไปหนึ่งหีบห่อ ทั้งยังเป็น 'ห่อเสื้อผ้า' ที่เขาพึ่งจะซื้อมาเสียด้วย

              'พักนี้มันมีปัญหาอะไรกับเสื้อผ้านักหนาเนี่ย!!'

              ทำทานไปยังพอว่า เดี๋ยวซื้อผิดเป็นชุดสตรี ประเดี๋ยวจำใจใส่กระโปรง ไม่ก็มีอันต้องไปอยู่บนร่างคนอื่น นักกวีหนุ่มยกนิ้วขึ้นคลึงขมับไล่ความมึนหัวก่อนจะก้าวเข้าไปภายในทางเดินปูลาดด้วยหิน

               สุสานแห่งนี้ยังคงเปี่ยมไปด้วยความวังเวงเช่นเคยหลุมศพใหม่ๆ ด้วยกอหญ้าที่ขึ้นระไปทั่วเว้นไว้เพียงบริเวณนั้น ทำให้ส่วนที่เขาพึ่งจะทำไว้ดูแปลกตาไปกว่าที่อื่น ...คล้ายว่าจะมีเพียงเสี่ยวเฮ่าที่เป็นผู้ย่างกรายเข้ามาในรอบหลายปี

                ภายหลังตามหาของที่ลืมไว้จนพบ บุรุษผมเงินก็ไม่รอช้าเตรียมกลับไปรับอวิ๋นหยาที่โรงเตี้ยมอู่หลางทันที 'ปล่อยนอนมาคืนหนึ่งเต็มๆ ป่านนี้เจ้าม้าเพี้ยนคงจะหายคลั่งแล้วล่ะ'

                "พี่เกิ้นหยาง ? ทำไมไม่ตามมาล่ะ ทางนั้นมีอะไรหรือ?" เมื่อเดินมาได้ครู่หนึ่งก็พบว่าไม่ปรากฎเงาของเสือดาวหิมะติดตามมา นักกวีหนุ่มหันหลังกลับไปมองก็พบว่าสหายร่วมทางกำลังง่วงอยู่กับการใช้กรงเล็บตะบปอะไรบางอย่างแถวๆ บ่อน้ำจับตะไคร่หนา

               โฮกก!! (มาทางนี้เจ้ามนุษย์!)

                "มีอะไรกันนะ?" แม้จะกล่าวเช่นนั้นร่างสูงเพรียวในชุดขาวก็ตรงเข้าไปหา หลังจากช่วยกันงัดและตะกุยกันอยู่สักพัก มือของชายหนุ่มก็ไปแตะถูกกลไกอะไรบางอย่างเข้า เกิดแรงเคลื่อนของสุสานหินด้านหลังบ่อน้ำจนหมู่นกกาบินแตกรังกันไปตัวละทิศละทาง "....นี่มัน? กลไกลับงั้นรึ?"

              สองขาเขาก้าวเข้าไปยังช่องทางเดินสีดำทะมึนที่เมื่อครู่เป็นเพียงสุสานหินโล่งๆ ก่อนจะพบว่าด้านในเต็มไปด้วยความชื้นและตะใคร่น้ำ ยังคงมีลมพัดกรูเข้ามาจากด้านบนที่เปิดเป็นช่องเล็กๆ ภายในไม่ทราบว่าเป็นสุสานหรืออะไรที่ใครสักคนสร้างเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว นักกวีหนุ่มเดินตามเกิ้นหยางไปอย่างระมัดระวังทุกฝีก้าว 'ที่ลึกลับเช่นนี้ขออย่าพบสิ่งใดไม่ดีเลย'

               ผ่านทางเดินเข้ามาระยะหนึ่งจึงพบห้องโถง โดยรอบมีพืชพรรณคล้ายถูกสร้างไว้ให้เป็นสวนที่เขาทรายเพราะช่องด้านบนเจาะเป็นวงกลมให้แสงอาทิตย์สามารถส่องลงมาได้ ทั้งยังมีรางน้ำสายน้อยไหลอยู่เป็นวงกลมโดยรอบ

               สวนนั้นมีผลไม้บางชนิดที่เขาไม่เคยเห็น อุณหภูมิด้านในอบอุ่นกว่าภายนอกอย่างประหลาด เมื่อดวงตาสีอำพันกวาดดูโดยรอบจึงพบเข้ากับโซ่เส้นใหญ่ระไปตามทาง

               "นี่คือสุสานหรืออะไรกันแน่ ทำไมต้องมีโซ่ด้วย?" โซ่เส้นนั้นจะนำเขาไปพบกับสิ่งใดชายหนุ่มไม่อาจคาดเดาได้ แต่เมื่อเกิ้นหยางยังคงออกเดินเขาก็มีแต่ต้องตามไป ก่อนที่สองหูจะได้ยินเสียงของบางอย่าง

               แปร๋นนน!!


               ".....ตัวอะไรกันน่ะ!" จมูกยาวๆของตัวตรงหน้าทำเอาเขานึกถึงบันทึกการเดินทางที่เคยอ่าน ชนเผ่านอกต้าฮั่นเผ่าหนึ่งแถบปาสู่นิยมใช้สัตว์ใหญ่เป็นพาหนะ และยังใช้ในการแสดงอำนาจบารมี หรือนี่จะเป็น 'ช้าง' ที่เขาเคยเห็นแต่เพียงในภาพวาด แต่นักกวีหนุ่มกลับไม่ทราบมาก่อนว่าช้างยังมีสีขาวเผือกแบบนี้ได้ด้วย

              'นี่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?'

               เกิ้นหยางคำรามทักกับเจ้ายักษ์ใหญ่สีเผือกหนหนึ่ง ก่อนหนึ่งเสือหนึ่งสัตว์จะสบตากันราวกับส่งกระแสจิตพูดคุยกัน พักหนึ่งพี่เสือก็เข้าไปเหยียบบนโซ่เส้นหนา

                ตอนนี้เองที่เสิ่นหลิงเฮ่าพึ่งจะสังเกตเห็นว่าเจ้าช้างตัวนี้ถูกโซ่เส้นโตล่ามติดกับผนังหินอยู่ ว่าแต่ใครทำแล้วทำไวเพื่ออะไรล่ะ? นี่คือการทรมานสัตว์ชัดๆ เกิดไม่มีน้ำและผลไม้จากสวนนั้น ดูจากความเก่าแก่ของโซ่เกรงว่าถูกขังมาจนป่านนี้มันคงเป็นกระดูกชิ้นโตไปแล้ว!

              "ให้ข้าช่วยหรอ?" เมื่อเห็นพี่เสือไม่มีท่าทีว่าจะเดินกลับทั้งยังหันมาทางเขา แววตาดำขลับของเจ้ายักษ์เผือกก็เช่นกันจ้องปริบๆ ที่นักกวีหนุ่มราวกับผู้มาโปรด "ก็ได้...แต่โซ่หนาขนาดนั้นคงต้องลองวิธีทุ่นแรงดู"

               คบไฟถูกประดิษฐ์ขึ้นจากเถาไม้แห้งแถวๆนั้น เศษผ้าเก่าชุบน้ำมันสนให้ความร้อนที่แรงพอจะแสบผิวแม้ยืนถือห่างๆ หลิงเฮ่าใช้ไฟลนบริเวณที่โซ่ขึ้นสนิมมากที่สุด จนเหล็กเปลี่ยนแปลงเป็นสีส้มเจิดจ้า ก่อนจะตักน้ำที่เตรียมไว้ราดซ่าลงไป

                สุดท้ายก็ยกฆ้อนทองทุบ!

                แกร๊ง!!

                โซ่เหล็กขาดออกจากกันอย่างง่ายดาย นี่เป็นวิธีที่เขาพบโดยบังเอิญครั้งที่ใช้กะทะแล้วบังเอิญทำน้ำเย็นราดใส่ขณะมันกำลังร้อน ก่อนจะพบว่าเมื่อเหล็กถูกความร้อนจัด มาเจอกับความเย็นจัดฉับพลันจะเกิดปฎิกิริยาบางอย่างหากถูกแรงสั่นสะเทือนหนักๆ....มันสามารถแตกหักได้ง่ายขึ้น

              'ยังดีที่โซ่ไม่หนาไปมากกว่านี้ ถือว่าเป็นโชคของเจ้าตัวโตแล้ว' ภายหลังโซ่ขาดออกจากกัน เจ้าช้างเผือกมีท่าทียินดีอย่างเห็นได้ชัดกับอิสระภาพที่รอคอยมานาน นักกวีหนุ่มเห็นแล้วก็อดโล่งใจไม่ได้

               หลังจากนั้นสามชีวิตกลับออกมายังปากทางเข้า เจ้าช้างยังไม่มีทีท่าว่าจะจากไป ส่วนตัวหลิงเฮ่านั้นไม่สามารถพาสัตว์ใหญ่ขนาดนี้ร่วมเดินทางไปด้วย 'สำหรับข้าที่อาจมีคนกำลังตามล่า มันจะเป็นจุดสนใจจนเกินไป' เขาเห็นช้างในต้าฮั่นไม่บ่อยแต่ทุกครั้งคนยังมองกันมากมาย

             ยังไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรกับเจ้ายักษ์ จู่ๆก็มีเหยี่ยวสีน้ำตาลทองท่าทางอหังการตัวหนึ่งถลาลงมาจากฟ้า พร้อมกับจดหมายผูกติดขา เขาเกือบจะห้ามเกิ้นหยางเรื่อง 'ส่งสานส์ไม่ใช่อาหาร' ไม่ทัน

            ปลายนิ้วเรียวคลี่แผ่นกระดาษออกก็ได้กลิ่นหอมของหมึกคุณภาพดี เช่นที่ชนชั้นสูงชอบใช้กันพร้อมกับเห็นลายอักษรที่ดูคุ้นตา
               
-ถึง พี่เฮ่า-

ข้าเขียนมาเพื่อที่อยากจะคอยติดต่อไว้ แม้เราพี่น้องมิได้ไปมาหาสู่ หากแต่ได้ส่งจดหมายหากันบ้าง ข้าว่านั่นก็ยังดี

พี่เฮ่าสบายดีหรือไม่เจ้าคะ เล่าเรื่องทางนั้นให้ข้าฟังบ้างเถิด

ส่วนทางข้า… ยามนี้ข้ากำลังตั้งครรภ์บุตรคนแรกเจ้าค่ะ อยากจะส่งข่าวให้ท่านได้ทราบไว้ เผื่อว่าวันหนึ่งพี่เฮ่าจะได้มาเยี่ยมหลาน เหรินกุ้ยเองก็กำลังเห่อมาก ตามติดข้าแทบจะทุกฝีก้าว ระมัดระวังเสียยิ่งกว่าข้าราวกับตนเป็นฝ่ายตั้งครรภ์แทนเสียอย่างนั้น

วันคืนของข้าผ่านไปอย่างสงบสุขยิ่ง พี่เฮ่ามิต้องห่วงนะเจ้าคะ

เขียนกลับมาหาข้าบ้าง

-อวี้ถิง-

              "หืม...นึกว่าอะไรที่แท้น้องถิงถิงก็กำลังจะมีเรื่องมงคล" แม้จะรู้สึกกระทันหันไปบ้าง ด้วยเรื่องข่วงเวลาที่ผกผัน สองปีสำหรับผู้อื่นสำหรับเขาคล้ายว่าพึ่งจะผ่านไปสองเดือน

              'สองปี...ถิงถิงวิวาห์ได้สองปีแล้วสมควรจะมีเรื่องมงคลจริงๆ นั่นล่ะ น่ายินดีนัก...'

               เขาเคยได้พบกับแม่ทัพวูเหรินกุ้ยอยู่หนหนึ่งในงานวิวาห์ของทั้งสอง ชายองอาจ หญิงโฉมสคราญ มีคำกล่าวว่าลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นทายาทของทั้งสองย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน รอยยิ้มดุจพระจันทร์เสี้ยวผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน ก่อนจะนั่งลงเลือกผ้าต่วนสีแดงผืนหนึ่ง มองเจ้ายักษ์ใหญ่อีกครั้งแล้วนึกบางเรื่องออก

                "นักกวีชีวิตผูกอยู่กับการเดินทาง อยู่กับข้าย่อมลำบากมากกว่าสุขสบาย แต่ไม่ต้องกังวลไป...ข้าจะหาที่พักพิงให้เจ้าแน่นอน" เมื่อเจ้าช้างเดินเข้ามาใกล้อย่างสงสัย หางยาวๆสะบัดแกว่งไกวดูว่าง่ายเชื่อฟัง หลิงเฮ่าก็กล่าวต่อว่า "ไปหานางเถอะ...คอยปกป้องอยู่เป็นเพื่อนนางแทนข้า พี่น้องของข้าย่อมดีต่อเจ้าแน่นอน"

              แปร๋นน!!

              ราวกับเข้าใจในคำพูดเขาเจ้ายักษ์เผือกยืนรออย่างเชื่อฟัง พู่กันในมือชายหนุ่มตวัดตัวอักษรอย่างลื่นไหลลงบนผ้าต่วนแดง หลิงเฮ่าทราบว่าช้างเป็นสัตว์มงคลตามความเชื่อของชาวชนเผ่า เมื่อเป็นสิ่งมงคลย่อมคู่ควรกับเรื่องน่ายินดี ตนจึงไม่นึกเสียดายที่จะมอบมันให้แก่อวี้ถิงเพื่อเป็นของกำนัลรับขวัญหลาน

- ถึง ถิงถิง วูฮูหยินจวนแม่ทัพปาสู่ -
ทราบข่าวมงคลในขณะเดินทางนับเป็นลางที่ดี
ขอแสดงความยินดีกับน้องถิงและท่านแม่ทัพด้วยที่กำลังจะได้ทายาทตัวน้อย
พี่ชายผู้นี้ได้ส่ง 'ของกำนัล' ไปให้เจ้าหวังว่าน้องถิงจะถูกใจ
ให้สิ่งนี้อยู่เป็นเพื่อนเจ้า แต่ละวันคงไม่น่าเบื่อนัก

ทางข้านั้นพอจะนับได้ว่าสบายดี ในแถบเหลียงโจวแม้ขึ้นชื่อว่าโจรผู้ร้ายชุกชุม คงเพราะเทพไป๋เหมียวทรงคุ้มครอง พี่ชายคนนี้ยังไม่พบกับภยันตรายใดใด ไว้วันที่ได้กลับสู่ปาสู่รับรองว่าจะไปเล่าเรื่องราวน่าสนใจให้เจ้าฟังถึงจวน

ทราบว่าสตรียามมีครรภ์นั้นต้องระวังหลายเรื่อง
ความกังวลของสามีเจ้านั่นคือความห่วงใย
สามีภรรยาผูกพันธ์รักใคร่ย่อมเป็นเรื่องที่ดี
พึงรักษาสุขภาพ ส่วนสุรานั้นงดไว้ก่อนเถิดเจ้ามิใช่ตัวคนเดียวแล้ว
ไว้ข้าไปเยี่ยมหลานน้อยค่อยมารร่วมดื่มกันอีกหน

รักษาตัวด้วย หวังว่าข้าจะกลับไปทันรับขวัญหลาน

- เสิ่นหลิงเฮ่า -

              "ฝากเจ้าช่วยนำจดหมายนี้ส่งถึงมือนาง..." เจ้าเหยี่ยวทองคำเชิดคออย่างผยองหนหนึ่งแทนการรับคำ "...อย่าลืมนำทางเจ้าตัวนั้นไปหานายเจ้าด้วย ถือว่าเป็นของขวัญจากข้า"

               หลังหนึ่งช้างหนึ่งนกจากไปแล้ว หลิงเฮ่าก็พาเกิ้นหยางตรงไปยังถนนเส้นหลักเพื่อไปรับอวิ๋นหยาต่อ
*มอบ ช้าง ให้หยางอวี้ถิง*

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ผ้าคลุมเมฆาอัคคี
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x398
x1
x3
x2
x1