ดู: 503|ตอบกลับ: 10

{ เมืองเสียวเพ่ย - ย่านการค้า } ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-29 13:10:09 |โหมดอ่าน

{ ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า }

หากมาเมืองเสี่ยวเพ่ยแล้วไม่ได้กินเนื้อหมาย่าง ถือว่าท่านมาไม่ถึงเมืองเสี่ยวเพ่ย
เพราะเมืองแห่งนี้ขึ้นชื่อในเรื่องเนื้อหมาย่าง!
แถมมีหลายรสชาติให้เลือกมากมาย ไม่ว่าจะ เผ็ด เปรี้ยว เค็ม หวาด
นอกจากนี้ยังมีบริการสุราอุ่นๆ กินพร้อมกับเนื้อหมาย่าง
นอกจากเนื้อหมายังมีเนื้อ กบ เป็ด กวาง แต่อย่างไรเนื้อหมาย่อมขึ้นชื่อมากที่สุด!


ชื่อกิจการ: ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า
เจ้าของกิจการ:  หลิว จื่อซิ่ว
ประเภทร้าน: เนื้อสัตว์ย่าง สุรา
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 08.00 - 21.00

ประทับตราผู้ว่าการเมืองเสี่ยวเพ่ย


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-12-29 13:12:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-30 03:38

มาลองกินเนื้อหมา แต่ได้คนกลับไป?

    ทั้งสามเดินด้วยเท้ามาจนถึงร้าน หมาหม่าล่า ส่วนเจ้าจวื่จื่อกับซือจู่นั้นได้ไหว้วานให้เด็กที่โรงน้ำชาพาไปที่โรงเตี้ยมที่พวกตนจะไปพัก เมื่อมาถึงก็พบว่าเป็นร้านปิ้งย่างที่มีขนาดใหญ่(?) มีหลายโต๊ะ โดยหน้าร้านมีเต่าถ่านและเนื้อที่กำลังย่างได้ที่ ด้านหลังร้านก็มีคนงานเข้าออกนำเนื้อออกมาย่าง เสริฟ์สุราให้ลูกค้าบ้างไรบ้าง
    "เนื้อหมาย่าง 3 ที่ครับ" หลิวเทียนเอ่ยสั่งก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ เพราะเราต้องสั่งเองแต่คนงานจะไปเสริฟ์ให้ทีหลัง
    "น่าจะอร่อยน่าดู ลูกค้าถึงได้เยอะแบบนี้" ผิงผิงเอ่ยพลางมองไปรอบๆ ด้วยความเคยชิน เธอชอบหมานะแต่ยังไม่เคยกินเนื้อหมามาก่อน
    "พี่ๆ จะเดินทางไปไหนต่อหรือคะ?" เย่หยานหยู่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
    "พรุ่งนี้เราไป เฉินหลิวต่อด้วยสวี่ซางจ๊ะ" ผิงผิงบอก
    "พวกเราค่อยๆ ไป ไม่รีบร้อนกันครับ"
    "หากข้าโตกว่านี้แล้วไม่หลงกับท่านพ่อท่านแม่ ข้าคงได้เที่ยวหลายๆ ที่แบบพี่สาวพี่ชายแน่ๆ ค่ะ" เย่หยานหยู่เอ่ยพลางหัวเราะ ไม่นานนักเนื้อหมาย่างก็นำมาเสริฟ์พร้อมกับเนื้อสัตว์อื่นๆ ผิงผิงลองชิมเนื้อหมาย่าง... อร่อย
    "อร่อยจริงด้วย"
    "อื้อ อร่อยจังค่ะ!" ทั้งสามทานอย่างเรียบร้อย แต่ผิงผิงกินเนื้อหมาเพียงนิดเดียวก่อนจะหันไปกินเนื้อหมู ไก่ ปลาแทน "ทำไมเจ้าไม่ทานต่อเล่า?"
    "เนื้อหมาอร่อยก็จริงเจ้าค่ะ แต่ข้าชอบน้องหมา กินไปก็รู้สึกผิดจริงๆ" ผิงผิงว่า
    "เจ้ารักสัตว์... นั้นสินะ" หลิวเทียนเอ่ยอย่างเห็นด้วยเพราะรอบตัวผิงผิงมักมีสัตว์แปลกๆ ที่ไม่ค่อยได้พบเห็นอย่างเจ้าผิงกั่วที่เกาะเขา หมั่นโถวที่ผิงผิงอุ้มอยู่ "พี่สาวผิงมีสัตว์แปลกๆ เยอะจังค่ะ"
    เพล้ง!!!
    เสียงชามแตกดึงดูดความสนใจของผู้คนภายในร้านและนอกร้าน รวมถึงทั้งสามคนที่กำลังทานอาหารอยู่ด้วย ผิงผิงหันไปพบว่ามีบุรุษสองคนเหมือนจะมีเรื่องกัน...  ไม่ทันไรพวกเขาก็ลงมือต่อสู้กันเสียแล้ว ไม่ว่าจะโต๊ะ ชาม ข้าวของต่างๆ ต่างล้มตกแตกไม่เป็นชิ้นดี
   "ตายแล้ว!"
    "พวกเขาสู้กันในร้านกันทำไมน่ะ"
    "หลบกันก่อนเถิด" หลิวเทียนเอ่ย ผิงผิงเห็นด้วยว่าตอนนี้พวกเธอควรหลบ! ผิงผิงพาหลิวเทียนกับเย่หยานหยู่ไปหลบมุมหนึ่งในร้านเพราะออกไปไม่ได้เนื่องจากพวกเขาสู้กันตรงทางเข้าออกของร้านพอดี "น่าสนุกจังเจ้าค่ะ"
    "พี่สาวผิง!"
    "เสี่ยวผิง นี่ไม่ใช่เวลาเล่นนะครับ" หลิวเทียนเหนื่อยใจแปลกๆ เพราะเด็กสาวคนนี้ทำท่าจะเข้าไปร่วมแจมด้วยแต่เขาต้องห้ามไว้ ผิงผิงค่อยกันพวกข้าวของที่ลอยมาทางนี้ไม่ให้โดนหลิวเทียนกับเย่หยานหยู่ เด็กสาวค่อยปัดพวกจานชามต่างๆ พลางมองดูการต่อสู้ที่ดูท่าจะมีคนได้เปรียบคือ บุรุษชุดน้ำตาลแต่ฝ่ายที่เสียเปรียบคือบุรุษชุดดำ "คนชุดดำเสียเปรียบเห็นๆ เลยนะคะ"
    "ใช่ เหมือนเขาไม่มีแรง แต่ยังจะสู้ บ้าเปล่า"
    "พวกเจ้า..."
    "พวกเราแค่ดู ไม่ได้ร่วมแจมเสียหน่อย" ผิงผิงว่า และค่อยปกป้องทั้งสองหากโดนลูกหลง การต่อสู้ของชาวยุทธ์ทั้งสองดำเนินต่อไป พวกชาวบ้านต่างมามุงดูเพื่อความสนุกแต่เจ้าของร้านกับคนงานไม่สนุกด้วยเนื่องจากข้าวของพวกเขานั้นเสียหาย ผ่านไปประมาณ 3 ชั่วโมง จนบุรุษชุดดำทนไม่ไหวโดนต่อยเข้าจนล้มไปกองกับพื้น สภาพเขาดูไม่ได้เลย...
    บุรุษชุดน้ำตาลเดินมาย่องๆ ตรงที่บุรุษดำนอนแผ่อยู่ เขาคว้าถุงเงินไว้ก่อนจะยิ้มเยาะแล้วเดินจากไป พวกชาวบ้านที่มุงดูต่างซุบซิบกัน
    "ชายนั้นติดหนี้ชาวยุทธ์ท่านนั้นมานาน"
    "ใช่ แต่หนีตลอด"
    "หากแต่หนีรอบนี้กลับไม่รอด" พวกชาวบ้านต่างพูดคุยกัน เมื่อทุกอย่างสงบพวกชาวบ้านต่างแยกย้ายกันไป
    "ข้าคงต้องขอลาก่อนเจ้าค่ะ" เย่หยานหยู่เอ่ยขอตัวเนื่องจากเห็นผู้เป็นพ่อไกลๆ
    "เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ แล้วไว้พบกันใหม่"
    "โชคดีแม่นาง"
    "เช่นกันเจ้าค่ะ พี่ๆ เองก็เดินทางปลอดภัยนะคะ" เย่หยานหยู่กล่าวก่อนจะคำนับทั้งสองแล้วเดินอ้อมผ่านร่างบุรุษชุดดำจากไป หลิวเทียนมองผิงผิง ส่วนเธอก็มองตอบ... "เจ้าจะ?"
    "ก็ช่วยมิได้ ข้าชอบช่วยเหลือคนไปทั่ว แต่ที่ไม่แจมกับเขาเพราะต้องค่อยคุ้มกันพวกท่าน" ผิงผิงกล่าวและอดเสียดายไม่ได้ที่ไม่เข้าไปแจ่มด้วย เด็กสาวเดินไปใกล้บุรุษชุดดำก่อนจะพยุงเขาขึ้นมา หลิวเทียนทำท่าจะช่วยแต่ผิงผิงห้ามไว้ก่อน "น้ำหนักเขา ท่านรับไม่ไหวหรอก อย่างไรก็ไปขอยืมรถม้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ จะพาเดินกลับไปก็ดูท่าจะแย่"
    "รอข้าข้างนอก" หลิวเทียนเอ่ยก่อนจะเดินออกจากร้านไป ผิงผิงหันมามองบุรุษชุดดำที่สภาพท่าจะหิวโซไม่น้อยเลยทีเดียว เธอพยุงเขาเดินออกไป ไม่นานนักหลิวเทียนก็หาเกวียนมาได้ พวกเขาต่างขึ้นเกวียนตรงไปที่โรงเตี้ยม

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

3

กระทู้

11

โพสต์

559

เครดิต

เงินชั่ง
470
เงินตำลึง
4413
ชื่อเสียง
150
ความหิว
197

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสวี่ยเฟย
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-8 23:00:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XuXuejian เมื่อ 2018-4-9 07:41

{ เควสเรื่องราว 1 }
ท้องย่อมเดินด้วยงาน

          แต่ไหนแต่ไรการออกเดินทางนอกบ้านจะทำให้เขาได้รู้สึกถึงความพิเศษอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นการขายของของผู้คน รอยยิ้มที่ใช้ทักทายกัน แต่เขาก็อาจจะรู้สึกพิเศษเพียงคนเดียวด้วยเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เติบโตมากับทุ่งหญ้า จึงไม่ค่อยได้เห็นอะไรแบบนี้มากนักเพราะฉะนั้นการกระทำของเขาจึงเหมือนคำที่ว่า “บ้านนอกเข้ากรุง” โดยแท้
          เอาเถอะ...อย่างไรเสียตัวเขาก็ไม่ค่อยสนใจคำนินทา ดูถูก หรือว่ากล่าวเพราะมันเป็นวิสัยของคนทั้งนั้นไม่มีผู้ใดจะละเว้นเอาได้ แม้กระทั่งตอนนี้ที่เขาโดนคนจากเสี่ยวเพ่ยมองราวกับเป็นตัวประหลาด...ก็จะไม่ประหลาดได้เช่นไรเขาแต่งตัวเยี่ยงคนจากแคว้นอูซุนซึ่งที่นั่นมีอากาศหนาวเย็นมากกว่าที่เสี่ยวเพ่ยจึงไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่คนจะมามองเสื้อผ้าของเขาแต่มันก็อดทำให้หงุดหงิดรำคาญใจไม่ได้
          ด้วยก่อนหน้านี้เขาตั้งใจว่าจะมาที่เสี่ยวเพ่ยทันทีหลังจากที่ออกจากแคว้นอูซุนแล้ว และมีความตั้งใจที่จะมาทำงานที่ร้านปิ้งย่างหมาหม่าล่าเป็นพิเศษ การเดินทางจึงค่อนข้างรวดเร็วพอสมควรเพราะมีจุดหมายและปลายทางที่แน่นอน
          แต่ก็ใช่ว่าไม่มีปัญหา...เขาลืมศึกษาสถานที่ตั้งร้านในเมืองเสี่ยวเพ่ยนั่นทำให้เสวี่ยเจี้ยนต้องใช้ดวงตาในการมองหาป้ายร้านอย่างหนักและด้วยระดับความสูงที่น้อยนิด ทำให้เขาไม่ถนัดในการมองเท่าไหร่นักเพราะมีคนตัวสูงบังไปหมด...พูดแล้วก็ช่างน่าเศร้ารู้เช่นนี้ข้าควรดื่มนมทุกวันตามที่ท่านพ่อพร่ำบอกอยู่ไม่ขาดแต่จะมาทำตอนนี้ก็อาจจะสายเกินไปเสียแล้ว
          “อ๊ะ! เจอแล้วๆ”ร่างเล็กเมื่อเทียบกับร่างสูงใหญ่หลายร่างที่เบียดบังอยู่อาศัยช่องว่างระหว่างกลุ่มคนพวกนั้นในการเดินเข้าไปเอาใบสมัครเขาตั้งใจเขียนตัวอักษรด้วยลายมือบรรจงสวยงามและยื่นส่งให้กับเสี่ยวเอ้อร์ที่ดูแลร้านปิ้งย่างจากภายนอกดูเหมือนที่นี่เถ้าแก่จะชอบทำงานเบื้องหลังมากกว่านะเนี่ย
          “พี่ชาย เถ้าแก่เรียกให้พี่ชายเข้าไปในห้องนู้นขอรับ” หลังจากที่เสี่ยวเอ้อร์เดินไปส่งใบให้กับเถ้าแก่ เขาก็เห็นคนที่ดูโหงวเฮ้งแล้วน่าจะเป็นเจ้าของร้านเดินออกจากห้องแล้วไปยังอีกห้องหนึ่ง เมื่อเทียบกับที่มือเล็กๆ นั้นชี้ไปเห็นว่าเป็นห้องเดียวกันก็เดินช้าๆแต่มั่นคงไปยังห้องที่เขาจะต้องพบกับเถ้าแก่ของร้านนี้แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณเสี่ยวเอ้อร์สำหรับการแนะนำ และช่วยสมัครงาน
          “เจ้าคงจะเป็น...เสี่ยวเจี้ยน” เสียงแหบแห้งดังขึ้นมาทันทีที่ตัวเขาเข้าห้อง อื้มหืม...กลิ่นหมามาเต็มจริงๆถึงจะรู้ว่าเมืองนี้ทานหมากันเป็นปกติก็เถอะแต่ก็รู้สึกไม่ค่อยดี...เพราะสำหรับเขา สุนัขเป็นสิ่งที่ซื่อสัตย์นัก รักเจ้าของมากแถมระวังและป้องกันภัยได้ดีเป็นที่สุด
          “เป็นผู้น้อยเองขอรับ” เขายิ้มรับคำจากผู้ที่มีอายุมากกว่าดวงตาคมสำรวจผู้ที่จะมาเป็นเจ้านายด้วยรอยยิ้มอย่างไรก็หวังว่าบุคลิกของเขาจะทำให้ได้งานนี้นะ
          “ท่าทางดี...บุคลิกพอใช้ได้ แต่ว่านะ...ตัวเจ้าน่าจะสนใจไปทำอย่างอื่นมากกว่าจะมาทำที่ร้านของข้านะเจ้าหนู” ชายสูงอายุมองเสวี่ยเจี้ยนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ลอบสังเกตโดยเฉพาะตอนเผลอเป็นพิเศษ แต่ก็พบกับความแปลกประหลาดด้วยไม่มีการหลุดท่าทีที่ดูจะหยาบคาบ จนนึกสงสัยว่าทำไมถึงอยากมาทำอาชีพนี้กัน
          “...มีคนพูดเยอะอยู่ขอรับแต่ข้าอยากลองทำสิ่งใหม่ๆ บ้าง ขอเถ้าแก่กรุณา รับผู้น้อยเป็นลูกจ้างเถอะนะขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนไม่ค่อยสนสายตาสำรวจจากผู้เป็นนายเท่าไหร่ด้วยหวังเรื่องงานและปากท้องของตัวเองเป็นหลัก...ช่วยไม่ได้...เขามีเพียงชีวิตเดียวนี่!
          “เห็นแก่ความจริงใจของเจ้าแล้วข้าขอรับเจ้าเพียง 5 วัน เริ่มวันพรุ่ง แล้วหลังจากนั้นเจ้าก็ไปหางานอย่างอื่นทำเถอะ” เมื่อชายแก่มองจนพอใจแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ จะไม่รับก็คงไม่ได้ ด้วยอายุที่เพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ ก็ต้องคนให้มาช่วยทำงานแทนแต่ก็น่าเสียดายหน่อยๆ ที่จะต้องให้เจ้าหนูนี่มาทำงานแบบนี้จึงเลือกทางจ้างชั่วคราว จะได้ไม่เสียผลประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายนี่ล่ะ
          “ขอบคุณเถ้าแก่ที่เมตตา เสวี่ยเจี้ยนจะตั้งใจทำงาน ไม่ให้มีขาดตกบกพร่องแน่นอนขอรับ” ร่างของผู้น้อยค้อมตัวรับเป็นการคารวะเถ้าแก่พร้อมให้คำสัญญาสำหรับการทำงานในครั้งนี้

@Admin

แสดงความคิดเห็น

จัดส่งรายละเอียดไปทาง PM แล้ว   โพสต์ 2018-4-9 11:26

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +100 ความหิว -68 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 -68 + 7

ดูบันทึกคะแนน

เขินอ่ะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x1
x3
x30
x10
x1
x1
x3

3

กระทู้

11

โพสต์

559

เครดิต

เงินชั่ง
470
เงินตำลึง
4413
ชื่อเสียง
150
ความหิว
197

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสวี่ยเฟย
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-10 15:07:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XuXuejian เมื่อ 2018-4-10 22:08

{ เควสเรื่องราว 1 }
ทำงานวันแรกงั้นหรือ? ก็พอใช้ได้นะ...
         วันนี้เป็นวันแรกที่เขาจะได้ทำงานเพียงแค่คิดอย่างนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นพาลทำให้ใจไม่สงบจนตื่นก่อนเหม่าสือเฉินซะอีกแต่แบบนี้ก็ดี..จะได้มีเวลาทำธุระส่วนตัวมากขึ้น
         เขาจุดไฟให้ส่องสว่างไปทั้งห้องและเข้าไปในห้องอาบน้ำ ก่อนออกมาแบบใส่เสื้ออย่างชาวเสี่ยวเพ่ยถึงจะแปลกไปบ้างในความรู้สึก แต่ก็ไม่เลวเลยสักนิด ดูสบายตัวมากกว่าเดิมไปโขเสวี่ยเจี้ยนใช้เวลาอย่างมีค่า เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วก็ตรวจดูของตัวเองนิดหน่อยพอเป็นใช้ได้ และนั่งทำสมาธิเพราะอีกไม่นานนอกจากเขาจะต้องไปเป็นลูกจ้างร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่าแล้วนั้นอาจจะต้องไปเชือดสุนัขเองก็เป็นได้ จึงคิดเสริมสร้างทางบุญอย่างน้อยก็สวดแผ่เมตตาให้กับสรรพสัตว์ไม่ให้มาตามจองเวรจองกรรมเขาอีกก็น่าจะเพียงพอ
         เวลาผ่านไปจนถึงยามเฉิน เขาก็ออกจากที่พักของตัวเองเดินตรงไปที่ย่านการค้า และหยุดที่ร้านปิ้งย่างเดียวกับเมื่อวาน สายตาสบเข้ากับเถ้าแก่จึงหันตัวไปทักทายอย่างนอบน้อม พลางถามถึงงานของตัวเองในวันนี้ “สวัสดีขอรับเถ้าแก่ ว่าแต่วันนี้จะให้ผู้น้อยทำอะไรบ้างหรือขอรับ”
         “ฮะๆ มาเร็วดีนี่ ดีๆจะว่าไปเหล่าสิ่วเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อวานเจ้ายังไม่รู้งานเลยงั้นวันนี้ให้เจ้าตามติดพี่ชายคนนี้ให้รู้งานเสียก่อน” เถ้าแก่ได้ยินการทักทายก็ผงกศีรษะเป็นการรับคำและนึกขึ้นมาได้ว่าควรสอนให้ลูกจ้างคนนี้รู้งานเสียก่อนดวงตาชั้นเดียวมองหาคนที่พอมาเป็นครูสอนได้ ก็ได้เสี่ยวเอ้อร์ที่รู้งานแล้วมาช่วยสอนและก่อนจะได้เริ่มงานในวันนี้ก็เอ่ยกำชับให้สอนงานแก่ลูกจ้างคนใหม่ดีๆ ด้วย
         “เข้าใจแล้วขอรับเสวี่ยเจี้ยนขอฝากตัวกับพี่ชายด้วยขอรับ”ร่างของผู้น้อยยิ้มรับคำของผู้เป็นใหญ่ในร้านนี้เลือกพูดขอฝากตัวกับพี่ชายที่เห็นเมื่อวาน และเดินตามหลังไปช้าๆในนั้นมีสุนัขหลายตัวอยู่กันเป็นฝูง และมีอุปกรณ์สำหรับการเชือดแยกออกไป
         “พี่ชาย...ข้าสงสัยว่าหากพวกเราเชือดกันสดๆเช่นนี้ พวกมันจะไม่กลัวหรือ” เขาถามอย่างสงสัย ด้วยความที่เคยเห็นสัตว์ถูกฆ่ามาแล้วและทุกครั้งมักจะตามจับตัวที่เหลือไม่ค่อยจะได้
         “นั่นเป็นเพราะร้านเราเลือกใช้วิธีอื่นอ่อนโยนอย่างไรเล่าน้องชาย”ร่างที่สูงกว่าเพียงไม่กี่เซนตอบกลับ มองไปที่เด็กใหม่ด้วยใบหน้าขำขันชายหนุ่มเลือกที่จะไม่ตอบตามตรง แต่คิดจะแสดงให้ดูเลยว่ามันควรทำเช่นไร
         เขาตรงเข้าไปหาสุนัขตัวหนึ่งยิ้มแย้ม พูดคุยกับมัน จนตัวมันไว้ใจ แล้วจึงอุ้มมาทางฝั่งเชือด โดยการอุ้มเขาจับยกเหมือนกำลังอุ้มเด็กคนหนึ่ง ทำให้สามารถที่จะผูกเชือกทั้งขาหน้าและขาหลังของมันได้ “เสี่ยวเจี้ยน เจ้าช่วยไปหาเชือกมามัดตรงขาของมันที”
         “ได้ขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนพยักหน้าหงึกหงักรีบไปเอาเชือกมาสองเส้นเพื่อมัดขาหน้าและขาหลังสายตามองไปที่สุนัขที่ยังไม่รู้เลยว่าจะจบชีวิตในอีกไม่กี่นาทีนี้
         “กลัวหรือ” ผู้เป็นครูในวันนี้มองอย่างพินิจหากกลัวจริงก็คงน่าสงสาร อาจจะต้องไปทำงานอื่น เพราะหากอยู่ที่นี่ก็ต้องมีสักวันที่ได้เชือดเจ้าตัวพวกนี้             
         “แค่สงสารเท่านั้นขอรับ” ร่างเล็กยิ้มอย่างคนใจเย็นพยายามหยุดอาการสั่นของตัวเอง ด้วยรู้ตัวเองดีว่าไม่ชอบการไล่ฆ่าสัตว์เท่าไหร่เพราะเป็นลูกของแพทย์ จะให้ทำร้ายก็ไม่ค่อยถนัดนัก การมาที่นี่จึงเหมือนเป็นการฝึกและสู้ปมของตัวเอง ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเขาจะหายใจคล่องขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าจบงานนี้เขาจะกลายไปเป็นพวกชอบความรุนแรงหรอกใช่ไหม...
         “อืม งั้นข้าสอนต่อล่ะนะ เวลาเจ้าจับมันหรือจะเชือดมัน ให้คิดแต่ไปเพียงว่าจะทำให้มันไปสบาย เจ้าไม่ต้องไปสนเรื่องอื่นเพราะจะทำให้ใจเจ้ากังวล และนั่นจะทำให้มันกลัว พอเห็นว่าได้ที่เมื่อไหร่ก็...”
         ฉัวะ!
         มีดที่ใช้เชือดเข้ามาตัดฉับที่ลำคอของสุนัขที่โชคร้ายทันทีถึงเลือดจะไม่ได้ออกเยอะ แต่ก็รับรู้ได้ว่าเขาได้จบชีวิตของสุนัขไปหนึ่งตัวแล้วหันไปมองศิษย์วันนี้พร้อมสำทับให้เข้าใจ
         “เจ้าจะไม่มีคำว่าลังเล...เข้าใจใช่หรือไม่”เพราะถ้าหากหมดโอกาสนั้นแล้ว จะทำให้การเชือดยากขึ้นประโยคหลังชายหนุ่มไม่ได้บอกออกไป แต่ก็เข้าใจได้ว่าเสี่ยวเจี้ยนคงรู้แล้วเมื่อเห็นได้ถึงสายตาของอีกฝ่ายที่ส่งมา และก็เป็นเช่นนั้นเมื่อเด็กหนุ่มได้ตอบกลับ
         “เข้าใจแล้วขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนที่มองตั้งแต่ต้นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพร้อมจดจำวิธีการเชือด ไม่มีทีท่ากังวลเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
         “ดี ว่าง่ายดี...เอาล่ะมาถึงขั้นตอนการทำความสะอาด มันไม่ยากมากหรอก เริ่มจากการตัดไปทีละส่วนๆ แบบนี้”ร่างสูงพูดพร้อมทำท่าประกอบไปด้วย เขาค่อยๆ ใช้มีดที่คมกว่านี้ตัดตามส่วนต่างๆของสุนัข ทำให้ชิ้นเนื้อที่ยังคงมีขนอยู่ ก็หาที่ถอนขนมาใช้ในขั้นต่อไป
         “จากนั้นเจ้าก็ถอนขนดูให้ได้ว่าไม่มีขนติดแล้วด้วยนะ” เขาค่อยๆ ถอนขน และส่งให้ร่างเล็กดูเป็นการศึกษาพร้อมกับให้ลองทำเองไปด้วย เมื่อเห็นว่าทำได้แล้วก็ไปขั้นต่อไปในทันที
         “ดีมาก...เอาล่ะ! ต่อไปเจ้าก็เอาชิ้นเนื้อนี้ไปล้างน้ำสักหน่อยแล้ววางใส่ชามเหล่านี้” ร่างสูงว่า ก่อนทำให้ดูโดยการค่อยๆเอาเนื้อแต่ละส่วนไปล้างกับน้ำสะอาด
         “ขั้นสุดท้ายคือการตรวจชิ้นเนื้อชิ้นเนื้อสุนัขที่ดีจะต้องเป็นสีแดง ไม่มีเนื้อที่เปื่อยยุ่ยติดมือจับแล้วได้ถึงน้ำหนัก เช่นชิ้นนี้” ชายหนุ่มยกขึ้นมาให้ดู
         “ข้าเข้าใจแล้วขอรับเราต้องเริ่มจากการจับสุนัข มัดขา เชือด กล้อนขน ล้างน้ำสุดท้ายคือคัดเลือกชิ้นเนื้อสินะขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนทวนขั้นตอนทั้งหมดอีกครั้งเป็นการยืนยันว่าจำขั้นตอนได้กับผู้สอน
         “ถูกแล้ว วันนี้เจ้ามีหน้าที่แค่นี้เดี๋ยวเจ้าไปลาเถ้าแก่ แล้วก็ไปพักเถอะ พรุ่งนี้อาจจะเจอศึกใหญ่ก็ได้นะ” เสี่ยวเอ้อร์ผู้สอนยิ้มอย่างพอใจเมื่อมองผลงานของตัวลูกศิษย์ใช้ได้ดี เหลือก็แค่ให้เจอสนามจริงเท่านั้น
         “ขอบคุณพี่ชายที่เมตตาสอนเสี่ยวเจี้ยนขอรับข้าจะทำตามคำพี่ชายทุกอย่างเลย” เด็กหนุ่มยิ้มมองเนื้อหมาส่วนที่ตัวเองทำอย่างภาคภูมิใจ แล้วกลับมามองร่างที่สูงกว่า เขาใช้สายตาและท่าทางในการขอบคุณจากนั้นจึงเดินไปหน้าร้านเพื่อไปหาเถ้าแก่
         “วันนี้ขอบคุณเถ้าแก่ที่เมตตา ผู้น้อยขอลาวันพรุ่งนี้จะตั้งใจทำงานให้มากกว่าเดิมขอรับ” พร้อมกับน้อมตัวลงคารวะ และออกจากร้านเพื่อกลับห้องพักในเมืองเสี่ยวเพ่ย
         ระหว่างกลับเขาถอนหายใจเล็กน้อยไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นการฆ่าสัตว์ แต่เขาเห็นจนชินชา และการฆ่าของบ้านเขาจะง่ายๆซุ่มดู และค่อยลอบฆ่า ต่างจากที่นี่ที่ใช้วิธีเข้าหาก่อน แล้วค่อยเชือดแต่ก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยก่อนตาย พวกสุนัขเหล่านั้นก็ได้พบความสุขล่ะนะ...
         สำหรับวันทำงานวันแรกนี้...เขาคงต้องบอกว่าก็ใช้ได้และไม่เลวเลย

@STAFF_โรลทำงาน

แสดงความคิดเห็น

ยินดีต้อนรับเสี่ยวเจี้ยน  โพสต์ 2018-4-11 00:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +60 เงินตำลึง +1200 ความหิว -20 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -20 + 3
LingHao + 50 + 1000 Welcome

ดูบันทึกคะแนน

เขินอ่ะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x1
x3
x30
x10
x1
x1
x3

3

กระทู้

11

โพสต์

559

เครดิต

เงินชั่ง
470
เงินตำลึง
4413
ชื่อเสียง
150
ความหิว
197

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสวี่ยเฟย
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-11 16:58:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XuXuejian เมื่อ 2018-4-11 17:02

{ เควสเรื่องราว 1 }
ทำงานวันที่สอง...คุ้มราคา...คุ้มราคาเกินไปแล้ว!

         จากเมื่อวานที่เขาเห็นฉากเชือดสดๆของพี่เสี่ยวเอ้อร์ ก็เหมือนว่าใจเขาสงบมากแทนที่จะตื่นตระหนกด้วยความกลัวและเพราะความผิดปกตินี้เอง ทำให้เขาตื่นเร็วกว่าปกติ จากที่จะตื่นในยามเหม่าดันเผลอไปตื่นในยามโฉ่วซะได้ แถมจะกลับไปนอนตอนนี้ก็คงนอนไม่หลับอีกแล้ว
         เสวี่ยเจี้ยนจึงได้แต่หาวหวอดด้วยความง่วงงุนให้ตายเถอะน่า...ถ้าวันนี้เกิดหลับกลางร้านขึ้นมาจะทำอย่างไร คิดไปคิดมาตัวก็เริ่มไถลกลับไปนอนที่เตียงเช่นเดิม เขานอนหลับลึกมากลึกซะจนถึงยามเฉินแล้วยังไม่ตื่น ยังดีที่เขายังมีบุญอยู่บ้างทำให้ตื่นทันก่อนเวลาทำงาน เสวี่ยเจี้ยนในตอนนี้จึงไม่สนใจว่าตัวเองจะแต่งตัวดูดีหรือไม่เขาขอแค่ไปให้ทันเวลาเข้างาน ไม่ถูกหักเงินก็พอใจแล้ว
         “เสี่ยวเจี้ยนมาแล้วขอรับ...ขออภัยที่มาช้าขอเถ้าแก่โปรดยกโทษให้ด้วย” จริงๆ แล้วตัวเขายังไม่สายหรอก แต่ก็เหลืออีกแค่สองสามเค่อและเพราะเขาไม่เคยทำตัวแบบนี้มาก่อน จึงอดรู้สึกผิดไม่ได้ พูดแล้วก็ทำหน้าตาเศร้าเป็นการแสดงความเสียใจอย่างสุดใจ
         “ฮะๆ เหล่าสิ่วไม่ว่าอะไรเจ้าหรอกมันยังไม่ถึงเวลาทำงาน ถือว่าไม่ผิด” ผู้สูงวัยมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเอ็นดูปกติแล้วไม่ค่อยมีลูกจ้างคนไหนที่จะเหมือนเสี่ยวเจี้ยนเลยสักนิด ทั้งมาเช้า วันนี้ก็ขอโทษที่มาช้าอีกซึ่งจริงๆ แล้วก็ไม่ได้มาช้าเลย แถมเมื่อวานก็ตั้งใจศึกษางานอย่างดีดูจากสภาพก็รู้ว่ากลัวขนาดไหน
         “ขอบคุณขอรับวันนี้มีงานอะไรให้ข้าทำบ้างขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนยิ้มขอบคุณรวมถึงทักถามถึงงานที่จะต้องทำในวันนี้
         “วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากนอกจากทำความสะอาดร้าน จัดโต๊ะและเก้าอี้ เชือดพวกสุนัขอีกสัก 10 ตัวและก็เอาเนื้อไปให้พ่อครัวน่ะ” เถ้าแก่ของร้านเมื่อพูดจบก็ส่งยิ้มให้แบบสบายๆทำทีเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่จริงแล้วนี่เป็นในกรณีที่แย่ที่สุดแต่เขาต้องการให้เสี่ยวเจี้ยนฝึกความอดทน เพราะฉะนั้นคงไม่เป็นอะไรหรอกนะ  
         “เข้าใจแล้วขอรับ” รอยยิ้มที่มักจะออกมาถูกปิดและเปิดเป็นรอยยิ้มการค้าแทน หลังจากที่ได้ฟังก็รู้สึกเหมือนเขาโดนเถ้าแก่แกล้งอย่างไรไม่รู้...จบจากวันนี้เขาจะต้องไปซื้อยาแก้ปวดด้วยไหมพูดแล้วก็เครียด...แต่ถ้าทำไม่ทำ เจ้าก็จะไม่ได้เงินเป็นค่าตอบแทนนะเสวี่ยเจี้ยนฉะนั้นจงก้มหน้าและทำงานได้แล้ว ทำเสร็จเร็วก็จะได้ไปพักเร็วเมื่อคิดสะระตะได้แล้ว ก็จับเสื้อผ้าที่ยาวรุงรังพับขึ้นจนถึงข้อศอกผมที่ยาวสลวยถูกมัดรวบเป็นหางม้าจะได้ไม่ร้อนเวลาทำงาน
         ร่างเล็กเดินไปจัดไม้กวาดมากวาดตามพื้นร้านเห็นกองฝุ่นที่กองพะเนินก็ได้แต่ถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพียงแต่เก็บเศษขยะออกไปทิ้งทันทีที่กวาดเสร็จ แล้วกลับมาจัดโต๊ะจัดเก้าอี้ให้เรียบร้อย สายตาเรียวคมหันไปเห็นเก้าอี้บางตัวเก่าก็เลือกเอาไปเก็บและเอาตัวใหม่ออกมาจากห้องเก็บของ เพราะหากปล่อยให้ลูกค้ามานั่ง เกิดล้มลงไปร้านคงจะเสียลูกค้าเป็นแน่ จึงไม่ควรเสี่ยงไม่ว่าจะเป็นกับอะไรก็ตาม
         ระหว่างที่ทำอยู่นั้น เถ้าแก่ร้านได้ลอบมองอยู่เป็นระยะๆหากเด็กหนุ่มมีข้อสงสัยก็พร้อมที่จะตอบ แต่ดูเหมือนเสวี่ยเจี้ยนจะคิดได้อยู่แล้วว่าควรทำอย่างไรบ้างอย่างเก้าอี้ที่มีรอยขีดข่วนก็รีบเอาไปทิ้งทันทีที่เห็น จึงทำให้เถ้าแก่วางใจมากขึ้น
         จนเสร็จเสวี่ยเจี้ยนจึงได้พักหายใจหายคออยู่พักหนึ่งนิ่งคิดว่าควรจะต้องทำอะไรต่อไป... เขาจัดโต๊ะ จัดเก้าอี้แล้ว ทำความสะอาดร้านก็แล้ว...เหลือแค่เชือดกับเอาเนื้อไปให้พ่อครัวสินะ
         เมื่อคิดได้ ก็เดินไปที่คอกกันสุนัขอย่างอย่างรวดเร็วมองหาตัวที่เนื้อแน่นๆ และลักษณะดีพอเอาไปทำเนื้อย่างได้ พอพบแล้ว ร่างเล็กยิ้มเสแสร้งทำทีเข้าหาเหล่าสุนัขทั้ง 10 ตัวนั้น ลูบหัวลูงหางเล่นพอเป็นพิธีก็ค่อยๆ ลากแต่ละตัวเข้าสู่ห้องเชือดโดยค่อยๆ เอาเข้าไปทีละตัว แต่ก่อนจะได้ฆ่าพวกมันจริงๆก็นั่งเล่นกับมันสักพักจนเห็นจังหวะที่ควรเชือดได้มีดที่ถูกเก็บไว้ก็ปักที่ลำคอของเหล่าสุนัขพวกนั้น
         ปึก!
         เสียงมีดปักเข้าไปนั้นตัดเส้นเลือดใหญ่อย่างพอดิบพอดีทำให้สุนัขตายโดยไม่มีเสียงร้องออกมา ใบหน้าที่ปราศจากลมหายใจของพวกมันยังคงเต็มไปด้วยความสุขแสนหวานก็น่าสงสารและน่าเวทนาในเวลาเดียวกัน แต่จะให้ช่วยก็คงไม่ขอเสี่ยง ในเมื่อตัวเขาเป็นลูกจ้างของร้านนี้ก็ต้องทำตามคำสั่งของเจ้าของร้านแบบไม่มีข้อโต้แย้ง
         เสวี่ยเจี้ยนถอนหายใจอีกครั้งตอนนี้เขาจำไม่ได้แล้วว่าวันนี้ได้ถอนหายใจไปแล้วกี่ครั้งแต่ก็ช่างมันเถอะ...ทำงานให้เสร็จดีกว่า
         ร่างเล็กเก็บมีดที่ใช้เชือดไว้ที่เดิมเลือกมีดที่ใหญ่ขึ้นมามาใช้ตัดเนื้อตามส่วนต่างๆ ที่สามารถเอาไปทำอาหารได้ตัดไปเรื่อยๆ ด้วยสายตาที่ไร้แวว จนเสร็จก็ใช้อีกเครื่องมือในการถอนขนพวกมันออกงานพวกนี้ทำเขาเหนื่อยใช่เล่น เพราะแต่ละตัวนอกจากจะหนักแล้ว ขนยังเยอะอีกต่างหากเขาใช้กำลังในการกล้อนขนพวกมันออกให้มากขึ้น ดูจากขนที่ออกมาขนาดนี้แล้วน่าจะหมดแล้วกระมัง แต่ตัวเสวี่ยเจี้ยนก็ยังไม่วางใจนัก ตรวจดูซ้ำเมื่อตรวจแล้วไม่มีขนให้เป็นที่รกหูรกตา ก็หย่อนเนื้อแต่ละชิ้นลงน้ำสะอาดแต่เพราะเลือดที่ปะปนมากับเนื้อทำให้จากน้ำใสกลายเป็นน้ำสีแดงฉานส่งกลิ่นคาวออกมาพอสมควร เขาจึงไปเตรียมถังน้ำเพิ่ม เพื่อล้างเนื้อพวกนี้อีกสักรอบเมื่อดูแล้วสะอาดพอควร ก็จับเนื้อพวกนี้ไปวางที่ถาด ค่อยๆ ดูสภาพเนื้อตามที่พี่เสี่ยวเอ้อร์คนเมื่อวานสอนมา
         “เนื้อต้องแน่น สีแดง ไม่เปื่อยยุ่ยติดมือ...”เสวี่ยเจี้ยนทวนความจำ สายตาสอดส่องหาเนื้อที่เสียออก แต่โชคดีที่เขาไม่ได้ทำพลาดมากนักจึงถูกดึงออกเพียงแค่สองสามชิ้น ความภาคภูมิใจปรากฎในหัวใจของเสวี่ยเจี้ยนแต่เขาก็ยังสัญญากับตัวเองว่าจะทำให้ดียิ่งๆ ขึ้นไปอีก จะได้ไม่ต้องเสียเนื้อไปเยอะๆ
         เมื่อจัดการตรวจสอบและดูเนื้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เก็บเนื้อเหล่านั้นไปให้พ่อครัวด้วยรอยยิ้มร่างสมส่วนแบ่งออกเป็นสองถาด เขายกถาดแรกไปก่อน ค่อยๆ เดินไปช้าๆไม่ให้เนื้อตกลงมา จนถึงหน้าห้องครัวก็เอ่ยขออนุญาตก่อนเข้าไป และวางเนื้อไว้ที่โต๊ะวัตถุดิบมั่นใจว่าจะไม่ตกแล้วก็รีบกุลีกุจอไปเอาอีกถาดมาวางอย่างรวดเร็ว วันนี้ขาคงล้ามากแน่ๆ
         พอเห็นว่าทุกอย่างเสร็จหมดแล้วเขาก็ขอลาเถ้าแก่ไปในยามเซิน จริงๆ มันยังไม่ถึงเวลาเลิกงานหรอก...แต่เถ้าแก่คงเห็นถึงความเหนื่อยอ่อนที่น่าจะปรากฎบนใบหน้าของเขาแบบแจ่มชัดทั้งเหงื่อที่ออกมาไหลตามกรอบหน้า และร่างกาย
         นั่นเลยทำให้เขาสามารถกลับมาเดินเตร็ดเตร่ได้แต่เขายังไม่คิดไปเที่ยวเมืองตอนนี้หรอก... กลับไปอาบน้ำ และนอนน่าจะดีกว่า
         สำหรับวันนี้ ตัว “สวี เสวี่ยเจี้ยน” คงบอกได้แต่เพียง “ใช้คุ้มราคา...คุ้มราคาเกินไปแล้ว!
         ถ้าจะใช้ข้าขนาดนี้...ฆ่าข้าเถอะ แต่เหตุใดทำไมตาขวาข้าถึงกระตุกยิกๆ ขนาดนี้เล่า หรือว่าวันต่อไปจะหนักกว่านี้...โอ สวรรค์ ท่านตั้งใจจะฆ่าเสวี่ยเจี้ยนตั้งแต่งานแรกเลยหรือขอรับ!


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -12 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เขินอ่ะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x1
x3
x30
x10
x1
x1
x3

3

กระทู้

11

โพสต์

559

เครดิต

เงินชั่ง
470
เงินตำลึง
4413
ชื่อเสียง
150
ความหิว
197

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสวี่ยเฟย
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-13 11:16:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XuXuejian เมื่อ 2018-4-13 11:28


{เควสเรื่องราว 1 }
ทำงานวันที่สาม...ข้าหิวขอรับ

          ในยามที่พระอาทิตย์ขึ้นสู่ฟากฟ้าไม่รอให้แสงตะวันแยงตาเข้ามา ร่างเล็กก็ตื่นจากอาการหลับใหล หลังจากที่เขาทำงานมา 2 วัน เขาก็เริ่มชินกับงานมากขึ้นซึ่งก็อยากจะพูดเหลือเกินว่าไม่ชินก็คงไม่ได้...โดนสั่งตั้งแต่ทำความสะอาดร้านอันนี้ไม่เท่าไหร่นัก เพราะปกติตัวเขาก็ทำความสะอาดจวนช่วยคนอื่นบ่อยๆ จัดโต๊ะจัดเก้าอี้ ก็พอไหว ด้วยเขาต้องจัดให้กับผู้ที่จะมารักษาอยู่แล้ว เหลือก็แต่เชือดสุนัขนี่แหละที่ไม่เคย...แต่พอมาอยู่ร้านนี้ก็ถือว่าทำแล้วพอใช้ได้ล่ะนะ ไม่ได้ดี และไม่ได้เลวมากจนเกินไป
          พอถึงยามเฉินร่างของเสวี่ยเจี้ยนก็เข้ามาในร้านปิ้งย่างหมาหม่าล่าแล้ววันนี้ตัวเขาใส่ชุดพื้นเมืองของเสี่ยวเพ่ย และจัดการรวบผมให้ยกขึ้นสูง ก่อนกลัดด้วยปิ่นไม้ที่เขาเคยทำจึงทำให้รูปร่างของเขาดูปราดเปรียวกว่าวันก่อนๆ
          สายตามองหาเถ้าแก่เพื่อถามงานในวันนี้ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกถึงความสบายใจออกมาทันทีที่ได้พบผู้อาวุโส
          “เสวี่ยเจี้ยนมาแล้วขอรับเถ้าแก่” เขาน้อมตัวทำท่าเคารพผู้อาวุโสเฉกเช่นทุกวัน แต่อาจจะพิลึกไปเสียหน่อยที่เขารู้สึกแย่กว่าทุกวันเหมือนว่าวันนี้มันจะโชคร้ายอย่างไรไม่รู้
          “อ่าว! มาพอดีเลย วันนี้คนครัวขาด เจ้าก็ไปทำงานในครัวละกันนะ” เถ้าแก่ยิ้มดีอกดีใจที่เสี่ยวเจี้ยนมาเร็วตัวผู้อาวุโสรีบพาเด็กหนุ่มไปที่หน้าห้องครัวทันทีที่เข้าร้านมา ตั้งแต่ได้เสี่ยวเจี้ยนเข้าร้านมางานการก็เสร็จเร็วขึ้น แถมเด็กหนุ่มก็ทำพลาดน้อยมากจึงวางใจได้หากจะให้เสวี่ยเจี้ยนมาทำงานในครัว
          “ได้ขอรับไม่มีปัญหาอันใดเลย” เขาพูดด้วยรอยยิ้มแต่ในใจอยากจะบอกให้โลกล่วงรู้ถึงความเศร้าในใจ จริงอยู่ที่เขาสามารถทำอย่างอื่นได้ดีแต่กับการทำอาหารนี่ไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย เขาสามารถทำอาหารได้น่าทานแต่หากได้ทานเข้าไปแล้ว ไม่นานจะต้องเข้าห้องน้ำทุกรายห้องครัวจึงเป็นที่ที่เขาหลีกเลี่ยง และจะไม่ย่างกรายเข้าไปเด็ดขาด หากไม่จำเป็น
          คิดในใจแล้วก็ได้แต่สวดมนต์ขอพรให้วันนี้เขาไม่ต้องฝึกทำอาหารแต่เหมือนโชคชะตาจะไม่เป็นใจเขาเห็นชายหนุ่มในวัยที่มากอายุกว่าแต่ก็ไม่เท่ากับเถ้าแก่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
          “ตัวเจ้าคงจะเป็นเสี่ยวเจี้ยนใช่หรือไม่” ชายในร่างสูงใหญ่เอ่ยถาม เพราะเมื่อวานตัวเขาอยู่หน้าเตาทั้งวัน แทบมิได้ออกไปไหนจึงไม่ได้เห็นใบหน้าของเสวี่ยเจี้ยนเลยแม้แต่น้อยถึงแม้ท่านพ่อจะบอกว่าให้เด็กคนนี้เอาเนื้อสุนัขมาส่งก็ตามที
          “ขอรับผู้น้อยคือเสี่ยวเจี้ยนเองขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนใช้ดวงตาคมคายสำรวจอีกฝ่ายไปด้วยดูท่าน่าจะเป็นคนคุมครัวสินะ และก็ไม่ผิดจากที่คาดเท่าไหร่นัก เมื่อถูกอีกฝ่ายพาไปหน้าเตาทันทีที่บอกชื่อ
          “เอาล่ะ! ข้าจะสอนรอบเดียว...หากเจ้าไม่ได้ ข้าจะสั่งให้พ่อไล่เจ้าออก” ร่างสูงไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการเตรียมเนื้อสุนัข รวมถึงพวกเครื่องเทศที่จักต้องใช้แต่ก่อนจะเริ่มทำก็มิวายขู่เด็กหนุ่มให้กลัวเล่น
          “ไม่เอานะขอรับ!” ร่างเล็กตะโกนขึ้นมาเสียงดัง ส่ายหัวระรัวเขาจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์นั้นเด็ดขาด
          “หึ! งั้นจงฟังให้ดี ร้านเรามีอยู่ 4 อย่างที่ขึ้นชื่อหนึ่งคือเนื้อย่าง เจ้าจงทำแบบนี้” ชายหนุ่มจัดการหมักเนื้อสุนัขให้เข้ากับเครื่องเทศแล้วค่อยเอาไปวางลงบนเตาย่าง “ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะเนื้อสุนัขมีกลิ่นที่แรงนักบางคนเขาก็ไม่ชอบ เราถึงต้องใช้เครื่องเทศในการกลบกลิ่น”
          “เป็นเช่นนี้เอง” เสี่ยวเจี้ยนพยักหน้าตามหงึกหงัก ทำท่าสูดดมกลิ่นเครื่องเทศที่ลอยมาจากเนื้อย่างเหตุเช่นนี้เองคนในเสี่ยวเพ่ยถึงได้ชอบมาทานร้านนี้นัก
          “เจ้าลองชิมหน่อยไหม” พ่อครัวยิ้มขำกับท่าทางของเด็กหนุ่ม ยื่นชิ้นเนื้อที่ถูกตัดแล้วให้ลองชิมดู
          “ข้าขอผ่านดีกว่าขอรับนี่เป็นของลูกค้า จะให้ข้าทานได้เช่นไรกัน...” ร่างเล็กส่ายหน้าอีกครั้งของลูกค้าก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วน คือ เขาไม่นิยมทานเนื้อที่นอกจากหมูและไก่ถ้าไม่อดตายจริงๆ ก็จะไม่ทานเด็ดขาด
          “เจ้าก็เป็นเด็กดีเกินไปต่อไป เป็นการผัดเนื้อสุนัข...ให้หมักเข้ากับเครื่องเทศก่อนแบบเนื้อย่างจากนั้น...” ร่างสูงราดน้ำมันลงกระทะ และใช้ตะหลิวในการคนน้ำมัน ก่อนจะนำเนื้อลงกระทะเขาผัดไปเรื่อยๆ จนเนื้อเริ่มสุก ค่อยเอาผักที่ล้างไว้มาลง ใส่พวกเครื่องและผัดต่อจนทุกอย่างสุกได้ที่แล้วก็จัดลงในจานให้ดูสวยงาม
          เสวี่ยเจี้ยนมองเงียบๆแต่ในใจน้ำตาหลั่งริน จะมีวันใดที่เขาทำได้เช่นพี่ชายพ่อครัวผู้นี้บ้าง ในขณะเดียวกันพ่อครัวประจำร้านก็ลากเด็กหนุ่มไปอยู่หน้าหม้อใหญ่
          “เหลืออีก 2 อย่างที่เหลือ มันคล้ายๆ กัน เจ้าไม่ต้องคิดอันใดมาก ก่อนอื่นเราจะต้มน้ำให้เดือด” เขาพูดพร้อมใส่น้ำ รอเวลาให้น้ำเดือด รอได้ไม่นาน น้ำก็เริ่มเดือดปุดๆ เขาใส่ซี่โครงลงไปทันทีพร้อมกับใส่พวกสมุนไพรที่ทำให้กลิ่นหอม และรสดีลงไปด้วยจากนั้นใช้ช้อนคนและชิมว่ารสชาติใช้ได้รึยัง เมื่อชิมไปได้เพียงนิดเห็นว่าใช้ได้แล้วก็ตักมาวางใส่ชาม
          “เมื่อสักครู่เรียกว่าน้ำแกงซี่โครงสุนัข ส่วนที่ข้าจะทำต่อ คือ น้ำแกงตับหวาน” พ่อครัวหันไปใช้มีดตัดเอาตับมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆและใส่ลงอีกหม้อหนึ่งที่เตรียมน้ำไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เขาใช้ช้อนคนจนเนื้อเข้ากับน้ำและช้อนชิมเพื่อชิมรส เห็นว่ายังไม่ดีพอ ก็เติมน้ำตาล และเกลือลงไปสักหน่อยพอได้ที่ก็ตักมาใส่อีกชาม
          “เข้าใจที่ข้าทำรึเปล่า” ร่างสูงใหญ่หันหน้ากลับมามองร่างเล็กที่นิ่งเงียบมาตั้งนานและดูท่าว่าจะนิ่งไปอีกนาน ถ้าเขาไม่พูดขึ้นมา
          “เข้าใจแล้วขอรับแค่รู้สึกหิวนิดหน่อย...” เสวี่ยเจี้ยนกำลังอาย เขาปิดหน้าปิดตาที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อดูแล้วน่าขัน
          “ฮะๆเดี๋ยวข้าทำอาหารให้เจ้าละกัน แต่ตอนนี้ทำตามที่ลูกค้าสั่งได้แล้ว” ชายหนุ่มยิ้มและใช้มือที่เช็ดสะอาดแล้ว ลูบหัวอีกฝ่ายให้ผมขึ้นฟู จนเสวี่ยเจี้ยนต้องทำปากมุบมิบจะบ่นก็ไม่ได้ กลัวโดนไล่ออก
          “งั้นพี่ชายข้าขอทำส่วนเนื้อย่างนะขอรับ ขอฝากพี่ชายทำพวกน้ำแกงละกัน” ร่างเล็กรีบเดินไปประจำหน้าเตาเตรียมหมักเนื้อย่างให้พร้อมสำหรับลงเตา ไม่สนใจว่าจะโดนว่าเพราะเขาเป็นห่วงคนที่จะทานอาหารฝีมือเขามากกว่า ข้อยกเว้นสำหรับการทำอาหารของเขามีเพียงแค่การย่างเท่านั้นที่ทำได้ดี และทานแล้วไม่ท้องเสีย
          เขาทำเนื้อย่างถึงยามโหย่วก็โดนสั่งให้ไปล้างจานต่อเพื่อให้พอใช้ซึ่งเขาก็ไม่ได้ขัดอะไร ดีซะอีก จะได้ไม่ทำไปแบบกังวลไป เขาค่อยๆล้างจานไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไป เพราะตัวจานสามารถตกแตกได้
          จนถึงยามไห้ก็ได้เวลากลับไปพักเขารับผัดผักจากพี่ชายพ่อครัวไปทานในคืนนี้ และไปลาเถ้าแก่เหมือนเช่นทุกวันแต่เพราะระหว่างทานเห็นขอทานเด็ก อดสงสารไม่ได้จึงแบ่งผัดผักไปเสียหน่อยให้เด็กคนนั้นได้ทานอิ่มท้อง อย่างน้อยก็ในค่ำคืนนี้
          เมื่อถึงที่พักเขารีบทานข้าวและไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อ ดีที่วันนี้งานไม่หนักเท่าวันก่อน เขาจึงไม่บ่นมากแต่ก็นะ...พอได้กลิ่นอาหารฝีมือพี่ชายคนนั้นแล้ว มีเพียงอย่างเดียวที่อยากพูด คือข้าหิว...ข้าหิวจริงๆ นะขอรับ
         
@STAFF_โรลทำงาน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เขินอ่ะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x1
x3
x30
x10
x1
x1
x3
โพสต์ 2018-4-15 11:07:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หากสั่งมาสองจานแล้วกินไม่หมด ก็ไม่ควรจะสั่งเพิ่ม

            ตั้งแต่ออกจากป่านอกเมืองมาแล้วเหมือนกับว่าหยินวูจะติดเขาแจกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาไม่คิดว่าเขาที่หายออกไปตามหาเกอจื่อ จะได้แพะขาวที่เอาแต่ตามติดมาด้วยไม่ว่าจะให้กลับเข้าป่าไปอย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มที่ควบม้าออกมาทางทิศตะวันออกต่อโดยลืมไปว่าในยามที่พบเจอเกอจื่อแล้ว ก็ต้องกลับฉางอันแต่ว่าพอคิดดีๆวันนี้ตารางการเข้าเวรของเขาก็ว่างเปล่า

            จะกลับอีกทีค่อยเอาเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกันอย่างไรเสียวังหลวงก็ไม่ได้หนีหายไปไหนเสียหน่อย

            พอเดินผ่านเข้ามาในตัวเมืองเสี่ยวเพ่ยแล้วเขาเองก็มองดูบรรยากาศรอบๆที่ไม่เคยเข้ามาที่นี่เลยสักครั้งก่อนจะยิ้มออกมา

            หิวแล้วสิแวะหาอะไรกินก่อนดีกว่า

            คิดในใจก่อนจะเดินหาร้านอาหารที่นี่เขาหยุดลงที่ตรงหน้าร้านหมาหม่าล่าตรงหน้าก่อนที่จะชั่งใจเล็กน้อยว่าจะเข้าไปลิ้มลองอาหารของที่นี่ดีไหม

            แต่ก็มาถึงที่นี่ทั้งทีไม่กินจะเสียเที่ยวเปล่าๆ

            รู้อย่างนี้น่าจะชวนอาเค่อมากินด้วยกันก็ดี

            เหวินเหวินที่ก้าวเข้ามาในร้านก็เข้าไปนั่งที่โต๊ะบริการโต๊ะหนึ่งก่อนจะรอเสี่ยวเออร์ของที่นี่มาหาเขา ชายหนุ่มมองรอบๆร้านไปพลางๆระหว่างรอ

            ร้านปิ้งย่างที่นี่หากมาหลายคนน่าจะสนุกกว่า

            เสี่ยวเออร์ที่เดินมารับสั่งอาหารจากเขาซึ่งเหวินเหวินเองก็สั่งเนื้อหมาย่างสำหรับเขาเพียงที่เดียวสายตามองออกไปนอกร้านเมื่อเห็นว่าหยินวูที่บินออกไปอยู่ๆก็บินกลับเข้ามาเกาะบนโต๊ะของเขาก็กระโดดไปมา

            “เสี่ยวสงเมาหิวอีกแล้ว หิวอีกแล้ว

            “หิวอะไรบ่อยขนาดนั้นข้าจำได้ว่าให้อาหารเจ้าไปแล้วนะ

            “ไม่อยากกินหม่าซูแล้วข้าอยากกินอย่างเสี่ยวสงเมาบ้าง

            “” นกแก้วน่ะหรือจะกินเนื้อสุนัขเหวินเหวินกดหัวนกแก้วของตนลงอีกครั้งอย่างหมั่นไส้ไปพลางระหว่างรอ เพียงไม่นานนักเนื้อหมาย่างที่ถูกวางไว้ตรงหน้าเขา กลิ่นหอมฉุยจากควันร้อนๆที่เข้ามาในจมูกยิ่งกระตุ้นความอยากกินมากยิ่งขึ้น

            เหวินเหวินตักเนื้อหมาเข้าปากคำแรกก็สัมผัสได้ถึงความอร่อยจากชิ้นเนื้อย่างชิ้นนี้ความรู้สึกสดใหม่ของเนื้อหมาจากร้านนี้ได้กินแล้วแทบจะไม่อยากลืมเลยทีเดียว

            ก็พูดเกินจริงไปอย่างนั้นแหละความจริงคือเขาไม่ได้กินอาหารตั้งแต่ เทศกาลผ้าไหมเมื่อวานแล้ว

            ได้แต่กินขนมแทนอาหารมันก็แทนความอิ่มไม่ได้เท่าเนื้อย่างของร้านนี้

            ชายหนุ่มที่กินเนื้อหมาย่างของร้านนี้จนหมดไปอีกจานอย่างไม่รู้ตัวเขาก็เอ่ยขอเพิ่มอีกจานไปด้วย ระหว่างที่ใช้ผ้าเช็ดปากรอ ก็เหลือบไปมองคนกลุ่มหนึ่งในโต๊ะเยี้ยงๆเขาที่ส่งเสียงเอะอะเพราะตั้งวงกินสุราตั้งแต่หัววัน

            น่ารำคาญเสียจริง

            เหวินเหวินมองเขม็งไปทางกลุ่มนั้นจนดูเหมือนจะถูกรู้ตัวเข้าให้แล้วกลุ่มวงสุราพวกนั้นก็หันมามองทางตนเช่นกันชายหนุ่มที่เหมือนรู้ตัวว่าหากมองต่อไปคงจะมีเรื่องแน่ๆ ก็ก้มหน้าลงเป็นจังหวะเดียวกับที่เนื้อหมาย่างจานที่สองถูกยกมาวางตรงหน้าพอดี

            ชายหนุ่มที่ตักเนื้อหมาเข้าปากกินอีกคำก็ได้ยินเสียงกลุ่มก๊งเหล้าลุกแล้วเดินมาหาตนเขาที่เหมือนจะรู้ตัวว่าไปทำอะไรผิดเข้าให้แล้วก็เอาแต่ก้มหน้ากินเนื้อหมาแบบค่อยๆกิน

            คอที่หดลงไปแสดงถึงอาการหวาดกลัวได้อย่างดี

            ไม่ใช่ว่าหวาดกลัวที่จะเจ็บตัวแต่เขาหวาดกลัวที่จะมีเรื่อง

            หากพังร้านคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าละก็ยศทหารองครักษ์ของเขาต้องเสื่อมเสียลงไปเพราะทะเลาะกับชาวบ้านที่นี่แน่ๆ

            “เมื่อกี้มองพวกข้าหรือ?

            “เปล่า.. เปล่าขอรับ

            “เปล่าอะไรพวกข้าก็เห็นว่าเจ้ามองมาทางนี้มีปัญหาอะไร มาคุยกันหน่อยไหม

            “ไม่มีขอรับหากข้าไปทำอะไรให้พวกท่านไม่พอใจขออภัยนะขอรับ” เหวินเหวินส่ายหน้าแล้วเงยหน้ามองกลุ่มชาวบ้านที่เข้ามาเหมือนจะหาเรื่องเขาแล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรให้รู้ว่าเขาไม่มีเจตนามาร้ายหรอก แค่ตามันไปเองก็เท่านั้นเอง

            “ออกไปคุยกันหน่อย

            “ไม่.. ไม่ขอรับ พวกท่านต้องการอะไรแทนคำขอโทษข้ายอมจ่ายนะ สุราพวกนี้ไหม?” เอ่ยบออกไปแล้ววางเนื้อหมาที่ยังกินค้างไว้ลงที่เดิมนกแก้วที่ตามเขาตอนนี้ก็ตื่นตกใจแล้วบินออกไปหาเหล่าสัตว์ๆของเขาที่อยู่นอกร้านแล้วเหวินเหวินมองกลุ่มก๊งเหล้าที่มองหน้ากันเพื่อปรึกษากันอยู่เขาก็ตบโต๊ะที่ชายหนุ่มนั่งอยู่จนเกิดเสียงดังไปทั่วร้านเสี่ยวเออร์ที่มองอยู่ห่างๆ รีบเข้ามาห้าม แต่ก็ถูกตอกหน้ากลับไปจนหน้าแทบชา

            “ก็ได้แต่ขอเป็นห้าไหนะ พวกข้าจะอภัยให้เจ้า ฮ่าๆๆๆ”เอ่ยออกไปอย่างติดตลกโดยไม่คิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะซื้อให้พวกเขาจริงๆกลุ่มคนก๊งเหล้าที่เหมือนจะเบื่อหน่ายเพราะที่คิดว่าจะเจอคนที่น่าสนใจแต่กลับเป็นคุณชายท่าทางอ่อนแอไม่สู้คนไปเสียนี่ ก็กลับไปนั่งที่เดิมคราวนี้เปลี่ยนเรื่องสนทนาใหม่เป็นการพูดคุยเรื่องเกี่ยวกับเขาซึ่งๆหน้าซะอย่างนั้น

            เหวินเหวินเรียกเสี่ยวเออร์ที่กำลังหน้าชาเพราะถูกกลุ่มก๊งเหล้าด่าให้เก็บเงินในส่วนหมาย่างและสั่งสุรา 5ไหเพิ่มสำหรับโต๊ะกลุ่มคนก๊งเหล้ากลุ่มนั้น

            เมื่อเขาจ่ายเงินเสร็จแล้วก็รีบบึ่งออกจากร้านทันทีไม่อยากดูหลังจากนี้หรอกว่าปฏิกิริยาของกลุ่มก๊งเหล้าตอนนี้จะเป็นอย่างไรหลังจากได้รับไหเหล้าที่เขาออกเงินจ่ายเพิ่มให้

            ชายหนุ่มมองนกแก้วที่บินมาเกาะใหม่หลังจากที่บินหนีหายเพราะเกิดเรื่องก็ถอนหายใจออกมาหน่อยๆ

            นี่น่ะหรือนกแก้วที่เอาแต่บอกว่าอยากจะให้เขาใช้งาน

เนื้อหมาย่าง 2 ที่

สุรา 5 ไห (ส่งให้กับโต๊ะที่เยี้ยงไปข้างๆ)



CODE :: JX009

>>3/15<<


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -200 ชื่อเสียง +50 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -200 + 50 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกลับมอร์เด็น
กลองเหยากู่
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x54
x200
x200
x10
x1
x5
x15
x1
x2
x4
x30
x5
x15
x1
x30
x2
x1
x41
x2
x4
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x2
x100
x20
x100
x130
x100
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x1
x7
x3
x1
x3
x10
x50
x1
x8
x1
x1
x1
x1
x1
x2050
x2
x10
x50
x40
x100
x50
x10
x15
x15
x6
x10
x11
x12
x90
x10
x15
x100
x75
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x26
x30
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x60
x34
x37
x69
x62
x23
x8000
x9999
x8000
x59
x63

3

กระทู้

11

โพสต์

559

เครดิต

เงินชั่ง
470
เงินตำลึง
4413
ชื่อเสียง
150
ความหิว
197

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสวี่ยเฟย
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-17 19:14:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XuXuejian เมื่อ 2018-4-17 19:17


{ เควสเรื่องราว 1 }
ทำงานวันที่สี่...เถ้าแก่...ท่านคิดว่าข้ามีพลังเหนือมนุษย์หรืออย่างไร!

              เสวี่ยเจี้ยนตื่นขึ้นมาในยามเหม่า เหลืออีก 4 เค่อก็จะถึงเวลางาน เขาจึงรีบปลุกตัวเองไปอาบน้ำ แต่งตัว ทานอาหาร และรีบออกจากห้องอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนจะถึงร้าน เขาดันเห็นเด็กคนเมื่อวานกำลังนอนซุกตัวอยู่ ท่าทางน่าสงสารนั่นทำให้เขายอมเดินกลับไปที่ห้องอีกครั้ง แล้วหาของทานเล่นเอาไปวางไว้ให้ อย่างน้อยก็พอให้ท้องอิ่ม ช่วยไม่ได้ช่วงนี้เขายังต้องหางานอยู่ จะให้ของเยอะก็กลัวจะอดตายเอา
              พอถึงร้านปิ้งย่าง เสวี่ยเจี้ยนทำความเคารพเถ้าแก่เหมือนเช่นทุกวัน แต่วันนี้แทนที่เถ้าแก่จะสั่งงานเหมือนเช่นวันก่อนๆ กลับทำหน้าตากังวลออกไปทางหนักใจ แต่ที่น่าหนักใจกว่าสีหน้าเถ้าแก่ก็คือ กองเนื้อสุนัขย่างเหล่านั้นมันคืออะไรกัน!!!
              เสวี่ยเจี้ยนมองไปรอบๆ ร้านที่มีแต่กองเนื้อสุนัขย่าง รวมกันก็น่าจะเกินกว่าพันห่อ แต่ทำไมต้องมาวางกองไว้หน้าร้านเช่นนี้เล่า หรือว่า…
             เอาล่ะ! ข้าจะมาเรียบเรียงความคิดให้ฟัง จากการที่เข้ามาเห็นเนื้อสุนัขย่างมากกว่าพันห่อนั่นหมายความว่ามีงานใหญ่ และถ้ายังไม่ลืม ตอนนี้มีข้าเพียงคนเดียวที่ไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง ฉะนั้นข้าจึงมีความคิดที่ไม่ค่อยจะดีกับร่างกายข้า…
นั่นก็คือ ข้าอาจถูกสั่งให้ไปส่งเนื้อพวกนี้เพียงคนเดียว สวรรค์หากท่านคิดจะฆ่าข้า...ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ขอรับ แค่ 100 กว่าห่อ ข้าก็จักตายแล้ว
              ถึงกระนั้น ความคิดของเขาก็อาจจะไม่ถูก ร่างเล็กจึงหันมาทำหน้าตื่นตระหนกให้กับเถ้าแก่ เอ่ยถามเป็นเชิงไม่แน่ใจ และหวังว่าความคิดที่ตนเพิ่งคิดไปเมื่อสักครู่จะไม่ถูก “เถ้าแก่คงไม่คิดจะให้ข้าเอาเนื้อสุนัขเหล่านี้ไปส่งหรอกใช่มั้ยขอรับ”
              “เสียใจด้วยนะเสี่ยวเจี้ยน...แต่เหล่าสิ่วหาคนอื่นไม่ได้เลย...คงต้องฝากเสี่ยวเจี้ยนทำแล้วล่ะ” ผู้อาวุโสผู้มีตำแหน่งสูงสุดในร้านพูดพร้อมกับยิ้มที่พยายามทำให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่กับความคิดของเขา มันกลับเป็นอีกอย่าง...เหมือนเขาเห็นนรกมาอยู่ตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น แต่ด้วยความที่เขาเป็นลูกจ้าง จึงไม่อาจปฏิเสธคำสั่งได้ เขาพยายามทำใจให้สงบโดยการหลับตาลง และพยักหน้ารับเป็นเชิงเข้าใจ แต่จากจำนวนนี้เขาคงไม่สามารถกลับมาที่ร้านในเวลาทำการได้ จึงหันกลับมามองเถ้าแก่อีกครั้งเพื่อฟังรายละเอียด
              “ขอบใจนะเสี่ยวเจี้ยน เอาล่ะ! ฟังดีๆ วันนี้จะต้องไปส่งสุนัขย่างทั้งหมด 2,000 ห่อ เรื่องค่าเดินทาง อาหารการกิน ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวเหล่าสิ่วจัดการค่าใช้จ่ายให้เอง แต่ที่แน่ๆ คือ ต้องมีตราประทับกลับมาด้วย เป็นการยืนยันว่าส่งของครบ แต่เพราะว่าต้องไปหลายเมือง คงกลับมาไม่ทันเวลาปิดร้าน เพราะฉะนั้นเดี๋ยวค่อยเอาใบนี้มาส่งวันพรุ่งนี้ก็ได้ เข้าใจรึเปล่าเสี่ยวเจี้ยน” ระหว่างที่พูด ร่างของชายชราก็เดินไปเดินมาเอาของที่จำเป็นต้องใช้ให้ รวมถึงกระดาษที่บอกถึงตำแหน่งของที่จะต้องส่ง และจุดที่ต้องประทับตราประจำที่นั้นๆ ไปด้วย
              “เสี่ยวเจี้ยนเข้าใจแล้วขอรับเถ้าแก่ ขอบคุณที่ช่วยออกค่าใช้จ่ายให้นะขอรับ เสี่ยวเจี้ยนสัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังขอรับ” ร่างเล็กยิ้มอย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเดินไป และไม่ต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะจากการดูคร่าวๆ สิ่งของที่ต้องส่ง...แต่ละที่ก็นะ...ห่างไกลกันละเกิน
              “ดีๆ งั้นไปเถอะ เดินทางปลอดภัยนะ” เถ้าแก่ตบบ่า และพาไปส่งที่หน้าร้าน ตอนนี้มีรถม้าขนาดใหญ่ที่ถูกผูกกับเกวียนสินค้ามาอยู่ตรงหน้าเสวี่ยเจี้ยนแล้ว แต่ก่อนจะขึ้นเขาก็ไม่ทำเสียมารยาท ค้อมตัวลาเถ้าแก่อีกครั้ง ก่อนจะเดินไปลูบหัวลูบตัวม้าทั้งสองนั้น สบตาเป็นเชิงคุยกัน และขอร้องให้ช่วยพาไปดีๆ เมื่อมองที่ดวงตาที่น่าเอ็นดูนั้นแล้ว เขายิ้ม มันทำให้นึกถึงม้าที่เขาใช้ในการออกเที่ยวเวลาที่อยู่ที่บ้าน
              ...จะว่าไป...ผ่านมาหลายวันแล้ว เขาเริ่มคิดถึงบ้านหน่อยๆ แต่เพราะระยะทางที่ไกลกันมาก...คงต้องหาซื้อสัตว์เลี้ยงสักตัวมาใช้งานเพื่อส่งข่าวคราวหน่อยแล้วล่ะ
              เอาเป็นตัวอะไรดีนะ...แมวก็น่ารักแต่เขาคงไม่อยากให้มันออกไปใช้งานนอกจากนอนฟัดมันไปท้้งวัน สุนัขหรือ...ก็น่าสน แต่เขาคงจะติดเล่นกับมันมากกว่าเดิม นกล่ะ...แต่นกก็มีหลายอย่างนัก โว้ย! ช่างมัน ไว้ค่อยคิดน่าจะดีกว่า
              ช่วงที่คิดอยู่นั้น เขากระโดดขึ้นไปนั่งบนรถม้า มองออกไปด้านนอกเขาเห็นพี่ชายที่กำลังตวัดแส้ใส่ม้าทั้งสองตัวก็สะท้อนใจ เพราะปกติเขาไม่เคยทำแบบนั้นเลยสักครั้ง แต่เขาก็พยายามเมินไป โดยการเลือกมาดูสิ่งของที่ต้องส่งในวันนี้แทน
              ( โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย  200 ห่อ ) เมืองเสี่ยวเพ่ย
              ( จวนผู้ว่าเมืองเซี่ยพี่  400 ห่อ ) เมืองเซี่ยพี
              ( ร้านผ้าหยุนถู 200 ห่อ ) เมืองเซี่ยพี
              ( จวนหวยหนานอ๋อง 400 ห่อ ) เมืองหวยหนาน
              ( จวนสกุลหลวน 300 ห่อ ) เมืองหวยหนาน
              ( ร้านเต้าหู้ต้นตำรับ 200 ห่อ ) เมืองหวยหนาน
              ( เคหาสน์สกุลเสิ่น 300 ห่อ ) เมืองเจียงเยี่ย
              พอเห็นแล้วก็รู้สึกชีวิตตัวเองจะตายอย่างไรไม่รู้ เขาอดถอนหายใจไม่ได้ แต่ก็หยิบแผนที่มาดูเพื่อให้รู้ว่าควรไปที่ใดก่อนที่ใดหลัง
              หลังจากที่ดูแผนที่ มันทำให้เขารู้ว่าควรไปที่ใดก่อน ยังดีที่เสี่ยวเพ่ยกับเซี่ยพีใช้เวลาไม่นาน เพียง 1 ชั่วยามก็ถึง แต่กลับอีก 2 เมืองที่เหลือเนี่ยสิ หวยหนานคงใช้เวลาถึง 4 ชั่วยาม และเจียงเยี่ยคงใช้เวลานานกว่านั้นเสียอีก และตอนนี้เป็นยามซื่อแล้ว คงไม่ต้องพูดถึงเวลากลับร้านเลย จะกลับถึงที่พักก่อนปั้นเย่ซันเกิงไหมนี่เขายังไม่รู้
             เวลาผ่านไปไม่นานเขาก็ถึงสถานที่แรก ขอบคุณที่เถ้าแก่มีรถม้าให้นั่ง ไม่งั้นเขาได้เดินตาลีตาเหลือกไปส่งแน่ๆ แต่ว่าก็ว่าเถอะ โรงฝึกนางรำ เขาจะต้องเจอคนแบบไหนกัน เสวี่ยเจี้ยนพยายามไม่คิดมาก ปั้นหน้าเป็นรอยยิ้มการค้า แต่ในใจคิดแต่คำว่า...
             ...โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย จำนวนของที่สั่ง 200 ห่อ...
             ...ตราประทับ เงินที่ต้องได้...
             ทำไมเหมือนได้ยินตัวเองด่าว่า เจ้าคนขี้งก ล่ะเนี่ย...แต่เพราะเขาขี้งกจริงๆ เขายอมรับละกัน



แสดงความคิดเห็น

ได้รับเนื้อสุนัข 30   โพสต์ 2018-8-23 14:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 200 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เขินอ่ะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x1
x3
x30
x10
x1
x1
x3
โพสต์ 2019-1-16 17:19:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด

               ลองของแปลก หมาหม่าหม้าม้า(?)หม่าล่า(???)
               หลังจากได้นอนพักฟื้นที่โรงหมอประจำหมู่บ้านฮุ๋ยเจอตงเมิร์กและม่อเซียงก็ได้มุ่งหน้าลงใต้เพื่อเดินทางไกลต่อไปในระยะยาวโดยเป้าหมายที่ทั้งสองจะต้องผ่านเป็นสถานีต่อไปนั่นก็คือเมืองเสี่ยวเพ่ย
                เมืองเสี่ยวเพ่ยนั้นมีภูมิประเทศหลายอย่างแต่หลายอย่างล้วนถูกธรรมชาติปกคลุมทำให้ดูท่าทางอันตรายเมิร์กจึงตัดสินใจที่จะแวะเข้าไปเดินเที่ยวในตัวเมืองเสียก่อน
                “เจ้าอยากทำอะไรไหมม่อเซียง”เมิร์กที่เดินนำอยู่หันหลังไปถามม่อเซียงที่เดินตามอยู่ว่านางอยากทำอะไรไหม
                “นั่นสิ”ม่อเซียงเผยสีหน้ากลุ้มใจ ก่อนจะยิ้มออกมา “ข้าอยากกิน!”
                “งั้นเหรอ..”เมิร์กก้าวเท้าเร็วขึ้นอีกเพื่อสำรวจตัวเมืองเสี่ยวเพ่ยเขาสอดส่องสายตาหาร้านอาหารหรือโรงเตี๋ยมที่ดูเข้าท่าเข้าทางเพื่อที่จะได้พาม่อเซียงไปกินมื้ออาหารอันน่าจดจำได้
                “อืมมมมมมมมมมมม” เมิร์กลากเสียงยาวขณะมองร้านอาหารข้างทางต่างๆทุกร้านล้วนมีหน้าตาธรรมดา บางร้านดูดีขึ้นมาก็อยู่แค่ระดับดูดีไม่ใช่ร้านที่แปลกตาหรือแปลกใหม่ใดๆทั้งสิ้นร้านพววกนี้เหมือนกับว่าลอกเลียบแบบกันมาเป็นส่วนใหญ่ทั้งนั้นเลย
                “หืม?” ความสนใจของเมิร์กไปสะดุดที่ร้านอาหารร้านนึง [ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า] แค่ชื่อร้านก็น่าสนใจมากแล้ว
                “นี่ม่อเซียง เอาร้านนี้ไหม?” เมิร์กชี้นิ้วไปที่ร้านอาหาร [ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า]
                “น่าสนใจดีนะ ไปกันเถอะซีฟ่าน!” ม่อเซียงไม่รอช้าคว้ามือของเมิร์กลากชายหนุ่มเข้าไปข้างในร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า แล้ว
                ภายในร้านอาหารส่งกลิ่นอาหารหอมอบอวลตลบไปทั่วห้องกินข้าวที่มีโต๊ะไม้เต็มไปหมดเลยแต่สิ่งที่น่าสนใจมากที่สุดคือซากสัตว์ชนิดต่างๆที่ถูกแขวนและกำลังถูกย่างอยู่อย่างช้าๆมันเป็นของน่าสนใจที่แม้แต่คนทั่วไปก็ต้องตกตะลึง
                มันมีเนื้อเป็ด เนื้อไก่ เนื้อวัว แต่ที่น่าสนใจ และเตะตามากที่สุดก็คือหมา
                ใช่แล้ว หมา สัตว์เลี้ยงอันน่ารักน่าชังที่มีคนรักคนหลงทั้งแผ่นดินกำลังถูกไม้แขวนหมุนวนรอบกองไฟส่งกลิ่นแปลกๆแต่ก็น่าจะแบบว่าหอมได้อยู่ออกมา
                “ซีฟ่าน ข้าว่าเจ้าไม่น่าจะสมคววรกินสิ่งนั้นนะ” ม่อเซียงชี้ไปที่หมาย่างที่กำลังหมุนติ้ววๆอยู่ในกองเพลิงนางส่งสีหน้าเจื่อนๆเล็กน้อยยามที่จ้อมมองมัน


                “ข้าว่าน่าสนใจดีออก บางทีมันอาจจะดีก็ได้” เมิร์กล่าวออกมาก่อนจะลูบหัวสาววน้อย “ไม่ต้องห่วง ข้าจะสั่งอาหารป กติให้เจ้าทานด้วยแน่นอน ไม่ใช่แค่หมาหรอก” เขากล่าวยืนยันให้ม่อเซียงจะได้ให้นางมีอะไรกิน และไม่ต้องฝืนกินสิ่งที่นางไม่ชอบเขาไม่อยากจะฝืนใจสตรีด้านอาหารการกินหรอก เพราะแม่ของเขาบอกแล้วว่าเรื่องกินของสตรี ถ้ายังคิดจะมีชีวิตที่ดีอย่าได้ไปขัดความสุขนางเด็ดขาด
                “ถ้าเจ้าว่าแบบนั้น ข้าก็ตกลง” ม่อเซียงกล่าวตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือออกอาการไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก
                ทั้งคู่ออกเดินหาโต๊ะว่างอยู่ครู่ใหญ่ ร้านอาหารปิ่งย่างหมาหม่าล่าแห่งนี้ดูจะได้รับคววามนิยมสูงมากเพราะมีคนจับจองที่นั่งเต็มไปหมดเลยแถมหลายคนที่ได้อาหารแล้ววก็ต่างยิ้มแย้ม บ้างก็แย้มเพราะอาหารอร่อย บ้างก็แย้มยิ้มเพราะหลอกให้สหายกินสุนัขสำเร็จ
                “นั่งไงโต๊ะว่าง!”ม่อเซียงชี้ไปที่โต๊ะหนึ่งที่ว่างอยู่และลากแขนของเมิร์กอีกครั้งให้ไปนั่งบนโต๊ะทันที
                “เสี่ยยเอ้อห์!” เมิร์กโบกมือเรียกคนใช้แล้วทำการสั่งอาหารหลายอย่างเช่นหม่าล่าทั้งหลายแหล่ แบบเป็ด ไก่ รวมไปถึงสุนัขแต่มันค่อนข้างเป็นปริมาณที่น้อยกว่าเรื่องหมาเพราะเขาเองก็ไม่มั่นใจวว่ตัวเองจะชอบรสชาติมันรึเปล่า
                “รับทราบขอรับ”เสี่ยวเอ้อห์หนุ่มโค้งตัวตามมารยาทและเดินจากไป
                “เอ้อ แล้ววก็นี่ม่อเซียง อันเก่าข้าน่าจะทำหายไป” เมิร์กยื่นพู่ประดับเสริมสิริมงคลให้กับม่อเซียงมันเป็นอันใหม่ที่เขาพึ่งแอบซื้อมาระหว่างที่ทั้งสองเดินเล่นกันอยู๋ในเมือง
                “ขอบคุณ” ม่อเซียงรับผู้ประดับไปติดไว้ที่กระเป๋าเล็กๆของตัวเองก่อนจะยิ้มขอบคุณ
                “ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง” เมิร์กโบกมือหยอยๆ
                หลังจากพูดคุยกันไม่นาน อาหารก็มาส่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
                เมิร์กและม่อเซียงล้วนหยิบเนื้อสุนัขขึ้นมาชิมก่อนโดนทั้งคู่มีความเห็นตรงกันนั่นก็คือ
                “แปลกๆ..”ม่อเซียงกล่าวด้วยใบหน้ามู่ลงเล็กน้อยบางเคี้ยวก็ยิ้ม บางเคี้ยวก็ยู่นางไม่รู้จะอธิบายอาหารรสชาติเผ็ดแปลกๆในมือนี่ได้ยังไงกัน
                “ใช่ แปลกๆ..” เมิร์กพยักหน้าเห็นด้วยเขาเดิมที่ก็ไม่ชอบถึงขั้นกินของเผ็ดไม่ได้ แต่พอลองแล้วก็นับว่ารู้สึกแปลกๆ
                ทั้งคู่แสดงอาการที่ไม่สามารถอธิบายว่าจะชอบรึไม่ชอบดี เพราะมันแปลกๆไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ แต่สิ่งที่ทั้งสองแน่ใจเหมือนกันก็คือ
                พวกเขาไม่เอาเนื้อนี่เพิ่มแน่นอน

ชวี่โจว(1/3)

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ม่อเซียง เพิ่มขึ้น 50 โพสต์ 2019-1-16 18:06
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ม่อเซียง เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2019-1-16 17:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -68 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -68 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พู่ประดับอวิ๋นรั่ว
แหวนอวิ๋นรั่ว
ปีกกริฟฟอน
ผ้าคลุมอวิ๋นรั่ว
สร้อยไฟบรรพกาล
หมวกเกราะเทพยุทธ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x9999
x27
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x34
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x50
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x68
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x142
x1
x20
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x102
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x4
x1000
x2
x291
x5030
x35
x6889
x9999
x3967
x1670
x100
x10
x10
x74
x12
x6
x1
x10
x1
x119
x1
x15
x1140
x214
x27
x10
x10
x788
x3056
x2
x2
x5
x98
x9006
x14
x708
x140
x462
x130
x272
x16
x4
x1
x877
x9
x24
x2
x3
x260
x142
x126
x4
x2
x105
x1
x20
x9
x30
x155
x44
x1
x1896
x2
x66
x8
x14
x1
x1227
x1365
x9999
x10
x20
x9999
x154
x51
x143
x50
x2698