กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 143|ตอบกลับ: 4

{ เมืองเฉียว } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-26 08:40:39 |โหมดอ่าน




 ย่านการค้าเผิงจวี

{ เมืองเฉียว }









【ยานการค้าเผิงจวี】
ย่านการค้าประจำเมืองเฉียว ศูนย์รวมเหล่าชาวเมืองคับคั่งจอแจ
 ร้านรวงสำคัญต่างๆ ไม่ว่าร้านใดก็สามารถหาได้ในแถบนี้ 
พื้นที่ว่างหน้าร้านค้ายามเช้าเปิดแผงขายอาหารสดให้พ่อค้าแม่ค้า
นำไปเป็นวัตถุดิบต่อ ส่วนยามค่ำเปลี่ยนเป็นแผงขายอาหารพร้อมทาน
อาหารนานาชนิดทั้งหลากหลายและมากมี ของขึ้นชื่อคือสุรา
เมื่อถึงช่วงเทศกาลตามท้องถนนจะประดับไปด้วยโคมหลากสี 
งดงามตระการตาเป็นที่รอคอยเลยทีเดียว













คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

2

กระทู้

15

โพสต์

911

เครดิต

เงินชั่ง
237
เงินตำลึง
4737
ชื่อเสียง
285
ความหิว
157
เสี่ยวหู่
ระดับ 1
โพสต์ 2018-8-23 19:40:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เควสเรื่องราวที่สอง ภัยสงคราม}

บทที่1 ข้ามิใช่ขอทานนะขอรับ


   หลังจากที่หมินซือหยุดพักอยู่ที่เมืองหวยหนานเป็นเวลานานเขาก็ได้ตัดสินใจที่จะออกเดินทางไปที่เมืองถัดไปซึ่งก็คือ เมืองเฉียวแห่งนี้ ซึ่งเป็นทางที่เขาต้องผ่านเพื่อไปยังหมู่บ้านบ้านแมวอสูร ที่แม่นางที่เขาเจอที่เมืองหวยหนานเล่าให้ฟัง จนกลายเป็นจุดหมายในการเดินทางครั้งนี้

หมินซือวางเสี่ยวหู่เจ้าแมวขี้เกียจที่ให้เขาอุ้มมันเดินมาตลอดทางลงกับพื้นก่อนจะนั่งพักในมุมหนึ่งของย่านการค้าแห่งนี้ ซึ่งพอมองผิวเผินแล้วดูจะคล้ายขอทานไร้บ้าน จนกระทั่งมีผู้ที่เดินผ่านมาทำท่าจะโยนเศษเหรียญให้หมินซือ จนเจ้าตัวบอกปฏิเสธอีกฝ่ายแทบไม่ทันว่าเขานั้นไม่ใช่ขอทาน

ฝ่ายผู้ที่จะให้เงินหมินซือก็ขมวดคิ้วใส่เขาอย่างไม่พอใจแล้วก่นด่าเขาเล็กน้อยว่าหาที่นั่งให้มันดีกว่านี้ไม่ได้หรืออย่างไร มานั่งหลบมุมเยี่ยงขอทาน จนทำชาวบ้านเขาเข้าใจผิด ก่อนจะเดินจากไป

หมินซือมองตามอีกฝ่ายที่เดินจากไปก่อนจะก้มมองดูสภาพตัวเองว่ามันคล้ายขอทานขนาดนั้นเลยหรือแล้วก็ได้พบกับความจริงที่ว่ามันคือเรื่องจริง…

แต่ว่าเขาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเอาเงินเก็บอันน้อยนิดไปซื้อเสื้อผ้าใหม่มาใส่  

“สภาพข้ามันดูคล้ายขอทานตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย เสี่ยวหู่” หมินซืออุ้มเจ้าแมวหน้าเบื่อโลกมาฟัดพุงแก้เซ็งก่อนจะโดนมันตะปบเข้าที่หน้าจนเลือดซิบ

“เจ้าแมวเนรคุณ! ซี๊ดดด เจ็บชะมัด” หลังจากที่ฝากรอยแผลไว้บนหน้าของมนุษย์ผู้มีศักดิ์เป็นทาสของมันเสี่ยวหู่ก็ดิ้นออกจากตัวหมินซือ แล้วนอนหมอบลงกับพื้นข้างๆหมินซือมันหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน
แล้วคอยมองไปยังถนนทางเดินที่บางทีจะมีแมวถูกมนุษย์อุ้มพาไปในทิศทางเดียวกัน

หมินซือเองก็สนใจเช่นเดียวกันกับเสี่ยวหู่และหลังจากที่เขานั่งฟังผู้คนที่เดินผ่านไปมาพูดคุยกันเขาก็ได้ข้อสรุปว่าที่เมืองเฉียวแห่งนี้มีศูนย์รับเลี้ยงแมวจรจัดอยู่นั่นเอง

“ข้าเอาเจ้าไปฝากที่ศูนย์รับเลี้ยงบ้างดีหรือไม่” หมินซือหันไปหยอกล้อกับเจ้าเหมียวที่นอนอยู่ข้างๆพลางหัวเราะไปด้วย เมื่อเห็นมันเพียงแค่มองเขาแวบนึงเท่านั้นก่อนจะหันไปมองที่ถนนต่อ

“หัดออดอ้อนบ้างไม่ได้เลยหรือไง เจ้าแมวนี่” หมินซือลูบหัวเสี่ยวหู่ช้าๆ ก่อนจะใช้สายตามองหาเชือกเก่าๆมาผูกที่ลำตัวของเสี่ยวหู่แล้วนำปลายอีกด้านนึงมาผูกที่ข้อมือของตนเองเพื่อกันมันเดินเพ่นพ่านจนหลงทาง ก่อนจะค่อยๆเอนหลังพิงไปยังกำแพงตรงตรอกที่เขานั่งอยู่แล้วหลับไป

ใช่แล้ว หมินซือตัดสินใจที่จะนอนพักเอาแรงในตรอกมุมของย่านการค้าแห่งนี้ แทนที่จะไปหาโรงเตี้ยมนอน ก่อนที่จะเดินทางไปยังเมืองถัดไป เพราะยังไงเสียสภาพเยี่ยงขอทานอย่างเขาคงไม่มีใครจะมาขโมยอะไรอยู่แล้ว...
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

I\'m come back
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบองเหล็ก
บันทึกซางยาง
ลูกดอกยาสลบ
รถม้า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x30
x28
x10
x9
x9
x1
โพสต์ 2018-11-18 23:05:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-11-20 21:08


เรื่องวุ่นๆ ที่ไม่รู้จะวุ่นไปไหน?

        การเดินทางนั้นเริ่มใกล้จุดหมายไปเสียทุกที.. ตอนนี้สตรีร่างเล็กนั้นเดินทางจนถึงเมืองเฉียว เธอนั้นใส่เสื้อคลุมสีดำตลอดเวลาเพื่อป้องกันแสงแดดที่นางไม่ได้ชอบเลย อีกอย่างก็คือนางนั้นใส่ชุดที่ค่อนข้างจะเรียกได้ว่าวับๆแวมๆในสายตาของชาวฮั่นทั่วไปที่ใส่เสื้อผ้าปกปิดมิดชิด..แต่สำหรับเป่าหลิงแล้วเธอค่อนข้างชอบใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเช่นเคย

        สตรีร่างเล็กนั้นเดินทางเข้าไปด้านในเมืองเฉียวเนื่องจากว่าตนเองนั้นจำเป็นต้องหาอะไรทานเสียหน่อย เป่าหลิงเดินไปฝากม้าที่จุดฝากม้า และเดินเคียงคู่กับผีเสื้อตัวน้อยในการเดินไปยังร้านอาหารอย่างเงียบๆ นัยต์ตาของเธอเหลือบมองไปเห็นร้านอาหารน่าสนใจร้านหนึ่งภายในย่านการค้า สตรีร่างเล็กนั้นค่อนข้างที่ไม่เคยทานอาหารชิ้นนี้มาก่อน?..

        “เถ้าแก่ อันนี้คืออะไรหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม?
       “บักกุ๊ดเต๋ เมนูอาหารฮั่นอีกชนิดหนึ่งที่เป็นที่โปรดปรานของเหล่าคนมั่งคั่ง ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้ว บักกุ๊ดเต๋จะขายตามโรงเตี๊ยมชั้นนำ โดยมีสูตรลับจากเศรษฐีคนหนึ่งที่กลมกลืนความอร่อย..ลองสักหน่อยไหม?คุณหนู” เถ้าแก่นั้นกล่าวถาม เป่าหลิงพยักหน้า แม้ว่าเธอจะอยู่ในชุดคลุมสีดำ แต่ทว่ามันก็ไม่ได้แปลกอะไรเมื่อมองดูแล้วนางก็เหมือนกับนักเดินทางทั้วไป..

        ก็เป็นนักเดินทางนี้หว่า?

        “โฮ่ะๆ...ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องชอบมันแน่นอน” เถ้าแก่ร้านนั้นกล่าวก่อนที่จะเชิญเป่าหลิงให้เข้าไปนั่งและได้ทานอาหาร ระหว่างที่เธอกำลังจ่ายเงินนั้นเอง ร่างของใครบางคนก็วิ่งเข้ามาแล้วโฉบวิ่งราวนำถุงเงินของเธอวิ่งหนีไป!!

       “เฮ้ย!!!”
        “หว่า!!!”

        ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกวิ่งราว แต่มันจะไม่ลำบากเลยหากมันดันชนเป่าหลิงแล้วหยิบถุงเงินไปด้วย ร่างของสตรีร่างเล็กที่โดนชนนั้นล้มหัวคะมำจนเกือบโดนหม้อที่เคี่ยวซุปด้านหน้าร้านอาหาร แต่ทว่ามือหนาของชายคนหนึ่งก็ได้จับแขนของเป่าหลิง ก่อนที่มันจะเริ่มเข้าสู่เพลงซีรี่ย์เกาหลีฉากพระเอกนั้นจับมือนางเอกมา เป็นอุบัติเหตุแล้วซบกัน..

        คิดหรอว่าสำหรับเป่าหลิงมันจะเป็นอย่างงั้น ซุปนั้นหกใส่เป่าหลิงเต็มเสื้อคลุมสีดำ แต่เธอท่าทางจะไม่โดนถึงผิวกาย ตอนนี้นางเมื่อลืมตาขึ้นก็กำลังอยู่ในอ้อมกอดของชายคนหนึ่งในชุดมือปราบของเมือง…

       “เอ่อ...ท่าน...” เป่าหลิงกล่าวเรียกชายที่กำลังสบตากับเธอ ก่อนที่เขาจะกุมสติของตนเองขึ้นมา เนื่องจากว่าเมื่อยามที่เขานั้นแตะกายของนางกลับได้กลิ่นอะไรสักอย่างที่หอมหวนชวนดมกันเลยทีเดียว.. ช่างเป็นกลิ่นที่หอมชวนให้ตกตะลึง อย่างยิ่งนัก นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นพยายามผละออกจากกายของเขา ก่อนที่จะถอนหายใจ แล้วรีบวิ่งตามโจรที่วิ่งหนีไปไกลลิบแล้ว..

        “แม่นางไม่ต้อง!!” เขากล่าว ก่อนที่จะใช้วิชาตัวเบาของตนเองวิ่งฉิวไปยังเส้นทางนั้นทันที..อย่างดูใจร้อนด้วย
        “โอ้..คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ชุดของท่านเปียกหมดเลย..ไม่ร้อนหรือบาดเจ็บนะ..”

       เถ้าแก่เจ้าของร้านนั้นกล่าวขึ้นมา สตรีร่างบางนั้นพยักหน้า ก่อนที่จะค่อยๆนำผ้าคลุมสีดำที่ปกปิดทั้งร่างกายของนางนั้นออก ปรากฏร่างของสตรีชุดสีม่วงเข้มลวดลายวิจิตรงดงาม ที่ค่อนข้างพริ้วไหวบางเบาทำจากผ้าลูบไม้ ซึ่งมีผ้าปกปิดเพียงน้อยนิด.. โชว์ทรวดทรงองค์เอว และผิวที่ขาวเนียนนุ่มน่าสัมผัส ยิ่งเมื่อเชยชมเรือนร่างรวมถึงใบหน้าของนางที่รัดรึงใจผู้พบเห็นดั่งดุจดรุณีแรกแย้ม...ก็ยิ่งทำให้เหล่าผู้คนแถวนั้นตะลึงไปตามๆกัน

       “?...พวกท่านมีอะไรหรือปล่าว?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม จนเถ้าแก่ร้านนั้นออกจากภวังค์ของตนเอง ใบหน้าของนางเลิกคิ้ว ก่อนที่จะหันไปทางชุดผ้าคลุมดำของตนเอง… บ้าจริง?..คงต้องทิ้งแล้วซื้อใหม่เลยสินะ?..

        ไม่นานเกินรอร่างของชายคนเดิมนั้นก็เดินทางมา พร้อมกับถุงเงิน จะเห็นว่าไกลๆนั้นมีร่างของมือปราบสามคนที่กำลังคุมตัวโจรคนนั้นอยู่..

        “แม่นางที่ของท่านสิ….สิ...นะ..” เขานั้นค้างไปสักครู่เมื่อเห็นใบหน้าของเป่าหลิง.. สตรีร่างเล็กน่าทะนุถนอม ท่าทางงดงามอ่อนหวานชวนให้ใจเต้น ไม่สิ ไม่ได้ชวนแล้ว เพราะเขาได้ใจเต้นให้นางไปเสียแล้วสิ? เขาค้างนิ่งไปจนเป่าหลิงเลิกคิ้วอีกครั้ง..ก่อนที่จะกล่าวเรียก “ท่านมือปราบ ท่านเป็นอะไรหรือปล่าว?” เสียงของนางนั้นได้ส่งผลให้บุรุษมือปราบผู้เลือดร้อนนั้นต้องพยักหน้าอย่างเขินอาย..

        ฉากเมื่อกี้เหมือนกับช่วยเหลือหญิงงามเหลือเกิน..

        “เอ่อ..นี้ของแม่นาง” สิ้นเสียงนั้น เป่าหลิงก็รับมาพร้อมกับขอบคุณชายตรงหน้ารวมถึงขออภัยเจ้าของร้าน นางนั้นเลือกที่จะจ่ายค่าเสียหายที่เกิดขึ้นแต่ทว่าเถ้าแก่กลับบอกว่าไม่เป็นไร มันไม่ใช่เพราะนาง แต่เป็นเพราะเจ้าโจรวิ่งราวนั้น.. ส่วนสำหรับมือปราบหนุ่ม นางกะว่าจะอาสาเลี้ยงอาหารเขา

       “ไม่ได้หรอกแม่นาง..มันเป็นหน้าที่ของข้า ข้า...เอ่อ ข้าเผย ผังปาน เป็นมือปราบอยู่ที่นี้ โชคดีที่ข้าบังเอิญผ่านมาเห็นนะแม่นาง” เขานั้นกล่าว ท่าทางของเขาช่างสมกับเป็นบุรุษผู้ปกป้องจริงๆนั้นล่ะ แต่เขาไม่ได้รู้เลยสินะ..ว่าไอ้ท่าทางอ่อนหวานและน่าเคารพรัก… เป็นสตรีผู้อ่อนแอนั้นนางตอแหลทั้งสิ้น.. ช่างน่าสงสารเหลือเกิน…

        ‘เห้อ...สุดท้ายก็หลอกผู้ชายอีกจนได้….เป่าหลิงเอ่ย...ถึงขะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ’


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โลหิตมาร
หมัดพื้นฐาน
ตัวเบาขั้นสูง
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x8
x1
x2
x10
x30
x15
x10
x10
x900
x30
x5
x1
x2000
x100
x3
x4
x40
x1000
x10
x42
x30
x70
x300
x300
x300
x1
x1
x140
x512
x2
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x118
x1
x2
x2485
x2
x4
x330
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x80
x5
x4
x23
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x3
x75
x4
x3
x105
x30
x4
x265
x32
x72
x31
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x750
x629
x300
x70
x48
x7200
x5020
x6
x58
x1000
x835
x15
x675
x1457
x171
x64
x2230
x52
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x229
x170
x149
x146
x1982
x839
x390
x12
x41
x1
โพสต์ 2019-1-9 10:29:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
การกลับมาพบกันอีกครั้ง
{สัญญาจ้าง ลั่วหยาง 9}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกจากเมืองหวยหนานด้วยร่างกายของตนเองแบบเดิม เธอนั้นเดินทางโดยใช้ม้าเฟิ่งหวงเทวะของตนเองเดินทางมายังเมืองเฉียว ในตอนแรกเธอก็คิดละนะ ว่าจะเดินทางเพื่อที่จะเลี่ยงเมือง แต่ทว่าคิดไปคิดมาอีกทีก็ไม่เลี่ยงเมืองดีกว่าเนอะ เป่าหลิงคิดอย่างงั้นล่ะ เพราะฉะนั้นไม่เป็นอะไรหรอก

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นพาม้าของตนเองเดินทางผ่านย่านการค้าที่แสนจะคึกคักของเมืองเฉียวที่เธอเคยให้เหตุบังเอิญเดินทางผ่านมาก่อน และทำให้เธอพบกับใครสักคน ตอนนี้เป่าหลิงก็เหมือนเดิม เธอเดินไปเรื่อยๆ จนถึงย่านการค้า และเดินเที่ยวกินลมชมวิวแถวนี้ไปพักๆ เพื่อที่จะหาอาหารการกิน..

        “แม่นางจริงๆด้วย!” เสียงเข้มของชายหนุ่มนั้นดังขึ้น เป่าหลิงหันหลังกลับไปก็พบกับร่างของชายที่เธอเคยเจอมาเมื่อนานมาแล้วนั้นเอง เขาคือเผย ผังปาน เป็นมือปราบอยู่ที่นี้นั้นเอง เป่าหลิงนั้นยังคงจำได้ไม่รู้ลืมว่าเขามักจะมาโผล่หาเธอหากเธอผ่านมานี้หน่า..

        “อ้าว..คุณชายเผยผังปาน..ยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้ง เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นก็คงไม่ใช่รอยยิ้มที่ค่อนข้างเป็นรอยยิ้มที่ไม่จริงใจถ้าหากมองในมุมมองของฝ้าเฉี่ยอะนะ..

        “ขอรับ..ข้าเองก็ยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้งเหมือนกัน.. ข้าสบายดีขอรับ ว่าแต่แม่นางเถิด ครั้งก่อนที่เราพบเจอกัน เราก็ไม่ได้พบเจอกันอีกเลยนี้ขอรับ?” เขานั้นกล่าวถาม พลางเดินไปพร้อมๆกับเธอด้วยเช่นเดียวกันเหมือนกับว่ามาเดินเที่ยวเล่นกันนั้นเองเป่าหลิงนั้นเมื่อได้ยินเธอก็คิดเล็กน้อยว่าควรจะพูดว่าอะไรดี

        “ข้าก็ได้แค่เดินทางไปมาเท่านั้นล่ะเจ้าค่ะคุณชายเผย ข้าเป็นเพียงนักเดินทางคนหนึ่งเท่านั้นนะเจ้าคะ” เป่าหลิงกล่าวยิ้มๆ ก่อนที่จะถอนหายใจเล็กน้อย นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอเปร่งประกายเล็กน้อยและหลังจากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันสักพักแล้วเธอก็ได้รับการเลี้ยงอาหารเป็นการขอบคุณก่อนที่จะแยกจากกัน






[จ้างอุ๋งรีโนเวท : @LingHao  ]


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โลหิตมาร
หมัดพื้นฐาน
ตัวเบาขั้นสูง
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x8
x1
x2
x10
x30
x15
x10
x10
x900
x30
x5
x1
x2000
x100
x3
x4
x40
x1000
x10
x42
x30
x70
x300
x300
x300
x1
x1
x140
x512
x2
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x118
x1
x2
x2485
x2
x4
x330
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x80
x5
x4
x23
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x3
x75
x4
x3
x105
x30
x4
x265
x32
x72
x31
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x750
x629
x300
x70
x48
x7200
x5020
x6
x58
x1000
x835
x15
x675
x1457
x171
x64
x2230
x52
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x229
x170
x149
x146
x1982
x839
x390
x12
x41
x1

555

กระทู้

2130

โพสต์

42หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3303174
เงินตำลึง
24638
ชื่อเสียง
193740
ความหิว
1135
คุณธรรม
373
ความชั่ว
133
ความโหด
632
ฉายหง
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-1-10 17:50:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาร่มนภา
กระจกหมื่นทิวา
เตาถานมู่
เหล้าพันปี
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x80
x78
x1
x1
x3
x7
x60
x60
x5270
x3010
x70
x5
x1000
x10
x110
x6
x30
x223
x9999
x2000
x230
x201
x1
x10
x150
x110
x228
x34
x3
x3
x6
x15
x96
x7
x14
x22
x8
x2500
x185
x175
x210
x200
x11
x1267
x9
x76
x3312
x4
x9
x60
x209
x5
x11
x147
x119
x16
x7
x182
x450
x6
x15
x2
x45
x203
x61
x4
x5
x85
x2
x1
x17
x2
x2
x222
x1
x3
x2
x258
x380
x7
x499
x665
x500
x1575
x172
x127
x1
x2
x5
x9
x263
x4312
x2300
x625
x660
x9
x256
x673
x11
x221
x14
x569
x94
x514
x538
x15
x30
x359
x1265
x218
x440
x101
x69
x1540
x5
x1045
x7
x1370
x199
x869
x109
x51
x1
x8
x531
x446
x751
x129
x176
x1427
x272
x67
x3105
x1696
x1044
x589
x2868
x555
x819
x1204
x1991
x401
x11
x1
x38
x906
x355
x33
x1
x8053
x640
x67
x150
x20
x498
x362
x756
x60
x455
x979
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x4
x292
x116
x154
x35
x31
x15
x441
x65
x1
x273
x894
x1730
x125
x10
x20
x10
x85
x365
x10
x142
x905
x7
x30
x1988
x304
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-1-18 05:26

ขึ้นไปด้านบน