ดู: 212|ตอบกลับ: 7

{ เมืองหานตาน } โรงเตี้ยนเฮ่าเทียน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-24 11:43:43 |โหมดอ่าน
  




 โรงเตี้ยนเฮ่าเทียน 


{ เ มื อ ง ห า น ต า น }






【 โรงเตี้ยนเฮ่าเทียน 】

『 อาหารเอาไว้กินไม่ได้เอาไว้เล่น 


โรงเตี๊ยมประจำเมืองหานตง เปิดกิจการโดยเถ้าแก่ถังให้บริการที่พักและอาหารราคากันเอง มีห้องพักให้บริการหลายระดับตั้งแต่ห้องเตียงเดี่ยวราคาถูก และห้องพักรับรองขนาดใหญ่ที่สามารถเข้าพักได้ทั้งครอบครัว


โรงเตี้ยมแห่งนี้ในเวลากลางคืนนั้นไม่มีร้องรำทำเพลงอะไรเพื่อให้ความสงบแก่ผู้มาพักผ่อน ที่แห่งนี้จึงมักมีคนเข้าออกตลอดเวลาไม่เคยเงียบเหงา นอกจากนี้หากผู้ที่มาใช้บริการนึกอยากทำอาหารกินเองทางโรงเตี้ยม ก็สามารถให้ยืมครัวทำอาหารได้เหมือนกัน





ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมเฮ่าเทียน
เจ้าของกิจการ: ถัง ไป๋ถิง
ประเภทร้าน: บริการอาหาร,สุรา-น้ำชา,ห้องพัก,ให้ยืมห้องครัวได้
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชม.
ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองหานตาน





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12342
เงินตำลึง
510
ชื่อเสียง
15282
ความหิว
101
คุณธรรม
542
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-25 09:18:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-26 21:57

หากฝันได้อาวุธดีๆ คงดีไม่น้อย

     ผิงผิงฝากจวื่จื่อไว้กับโรงเตี้ยม ส่วนหลิวเทียนนั้นไปเปิดห้องพักพร้อมกับนำห่อผ้าไปเก็บ หลิวเทียนลงมาสั่งอาหารเช้าเพื่อกินกันก่อนจะได้มีแรงเดินเที่ยวในเมืองวันนี้
    "หอมจัง" ผิงผิงเอ่ยขึ้นหลังจากเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ ที่โต๊ะที่หลิวเทียนนั่งอยู่ยังคงติดหน้าต่างเหมือนยังเคย "เห็นเจ้าชอบกินปลา"
    "ข้าชอบกินปลา โดยเฉพาะปลานึ่งบ๊วย" ผิงผิงถูมือไปมาเบาๆ ก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้า ที่มีปลานึ่งบ๊วย เจียวจือ พะโล้และข้าวสวย ทั้งสองจัดการอาหารตรงหน้าอย่างไม่รีบเร่งแต่ก็ไม่ชักช้า "อิ่มแล้วเราก็ไปกันเถอะเจ้าค่ะ"
    "อย่าวิ่งละ เดี๋ยวจุกเอาได้ครับ" หลิวเทียนเอ่ยเมื่อเห็นผิงผิงทำท่าจะวิ่งออกไปนอกโรงเตี้ยม ทั้งสองจึงเดินไปด้วยกัน

++++ ไปเที่ยว ++++


   ทั้งสองกลับมาจากการท่องเที่ยวแล้วก็จัดการอาหารอะไรเรียบร้อย ก่อนจะแยกย้ายไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง... ผิงผิงหัวถึงหมอนก็หลับ

   ยามเช้าผิงผิงตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองนอนกอดกระเป๋าขนาดใหญ่ 2 ใบ... เด็กสาวมองพลางโยนไปที่โต๊ะเล็กก่อนจะไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุด ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินลงไปรอหลิวเทียนข้างล่างแต่พบว่าเขาลงมารอก่อนแล้วและกำลังสั่งอาหารเช้า
   "สวัสดียามเช้าเจ้าค่ะ คุณชายหลิว" ผิงผิงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มน้อยๆ
   "อรุณสวัสดิ์ครับ จะทานอะไรครับ ข้าจะได้สั่งอาหารมา" หลิวเทียนเอ่ยถามเพราะเขายังไม่ได้เรียกเสี่ยวเอ๋อห์มา ผิงผิงบอกว่าขอซาลาเปาก็พอและเขาเองก็ไม่ต่างกันมากนัก เมื่อทั้งสองจัดการอาหารยามเช้าเสร็จแล้วก็ออกจากโรงเตี้ยมโดยมีจวื่จื่อรออยู่ ก่อนจะขี่หลังมันไปที่เมืองต่อไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x4
x10
x40
x56
x43
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x4
x35
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x18
x12
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x394
x16
x4
x80
x408
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x80
x30
x15
x59
x1
x15
x32
x1
x20
x437
x740
x301
x200
x152
x70
x2
x35
x121
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1552
x10
x6
x2
x69
x430
x2
x2
x384
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x736
x4026
x771
x1285
x12
x17
x25
x161

33

กระทู้

495

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
186660
เงินตำลึง
9995751
ชื่อเสียง
104156
ความหิว
222

ใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
602
ความชั่ว
0
ความโหด
140
ภูตวารี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-3-7 19:49:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-3-7 21:52

{ทำดีได้ดี}
                เมิร์กเดินทางมาอย่างยาวนานการเดินทางล่าช้ากว่ากำหนดไปมากเพราะป่าของเมืองหนานผีมันบัดซบได้ใจจริงๆทั้งงูงั้นป่าทั้งสัตว์เป็นอุปสรรคหมดเลย
                แต่ก็!!
                ผ่านมาได้อย่างปลอดภัยถึงจะเสียพี่ทหารหาญไปสองคนก็เถอะ ขอให้หลับสบายนะครับ
                เป้าหมายแรกของเมิร์กหลังจากมาเหยียบที่นี่คือหาข่าวและหาอาหารกินทันที
                เมิร์กได้บอกลากับขบวนคาราวานที่มุ่งหน้าต่อไปฉางอันอย่างเศร้าสร้อยก็จะปลีกตัวไปทำธุระของตนเอง
                ชาวต่างชาติและหมาสีส้มได้เดินลัดเลาะไปตามถนนหนทางให้ตัวเมืองหานตานทั้งสองเดินตามกลิ่นของอาหารไปเรื่อยๆไม่นานก็มาพบกับโรงเตี้ยมเฮ่าเทียน
                “เข้าไปกันเถอะ”   
บ้อก
สองสหายก้าวเข้าไปในร้านอย่างองอาจ เรียกความสนใจของคนรอบข้างได้ชั่วขณะหนึ่งจากการที่ไม่ได้เห็นชาวนอกด่านบ่อยนักในเมืองบ้านนอกแบบนี้
ไม่นานทั้งสองเดินผ่านดงฮั่นมุงก็มาถึงโต๊ะที่ว่างอยู่และลงมือสั่งอาหารทันที
เมิร์กได้ลงมือสั่งเสี่ยวหลงเปาและปลาย่างมาอย่างละ2ชุดเพื่อให้ตนและสหายของตน
                เวลาผ่านไปอาหารก็มาส่ง ปลาย่างส่งกลิ่นควันชุย กลิ่นปลาเกรียมแตะจมูกของเมิร์กและสหายตัวน้อยทำให้มันกระโดดเกาะขาเมิร์กยกใหญ่ด้วยความหิวโหย
                 เมิร์กลูบหัวเซอเบรัสอย่างเอ็นดูก่อนจะฉีกแบ่งเนื้อปลาให้กับเซอเบรัสอย่างต่อเนื่อง เหตุที่ทำเช่นนี้เพราะเขากลัวก้างปลาติดคอของมัน เพราะถ้าไปติดเขาเองก็จนปัญญา เพราะว่าเขาเองก็หาวิธีเอาออกจากคอตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
                 ไม่นานปลาย่างในส่วนเซอเบรัสก็หมด เขาได้เทถาดเสี่ยวหลงเปาลงกับพื้นและเดินเข้าไปล้างมือภายในร้าน
                 เดินไปได้สักพักก็ถึงที่หมาย อ่างล้างมือเล็กๆที่ให้คนที่คิดจะทำอาหารเองใช้ล้างมือ เมิร์กได้บรรจงล้างมืออย่างถูกวิธีก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะ
                ทั้งสองกินอาหารกันไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆ ความอร่อยของที่นี่นับว่าธรรมดาพอสมควร หรือเพราะว่าเขาเอาแต่กินอาหารแพงๆกันนะ?
                ใช้เวลาแปปเดียวทั้งสองก็กินอาหารจนหมด                  'จริงด้วย เกือบลืมไปเลยเรามานี่ทำไม' เมิร์กนึกเรื่องสำคัญ เขารีบเรียบเสี่ยวเอ้อห์มาจากเงินและทำการสอบถามหาข้อมูลคนรอบๆ
                  เมิร์กเดินไปที่โต๊ะๆหนึ่งที่มีชาวบ้านท่าทางสุภาพนั่งกินข้าวอยู่
                   "ท่านชายครับ ไม่ทราบว่าท่านพอจะมีข้อมูลเกี่ยวกับข่าวเศรษฐีแจกของรึเปล่าครับ" เมิร์กถามด้วยความสุภาพอย่างสุดหามิได้
                  "อ่อ เจ้าลองไปที่อนุสรณ์สถาน แม่ทัพแห่งรัฐจ้าวสิ ที่นั่นจะมีแถวยาวๆอยู่ แถวนั้นแหละเป็นของท่านเศรษฐี" ท่านชาวบ้านลุกขึ้นมาตอบอย่างสุภาพ
                 "ขอบคุณครับ" เมิร์กโค้งคำนับแสดงการขอบคุณแล้วก็ออกเดินทางไปพร้อมกับเจ้าเซอเบรัส

  @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกวียนขนส่ง
คัมภีร์พ่อค้า
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x100
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x20
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x78
x8
x4
x555
x80
x387
x50
x256
x12
x16
x13
x2
x1
x592
x9
x21
x1
x3
x258
x32
x30
x4
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x58
x26
x1
x1836
x1
x31
x6
x14
x1
x1168
x1090
x4199
x16
x21
x9999
x52
x34
x78
x50
x2697
x53
x120
x10
x77
x6
x1067
x898
x30
x80
x9450
x100
x200
x9999
x9999
x6404
x1170
x7657
x6272
x200
x500
x236
x176
x500
x123
x35
x450
x5
x342
x20
x55
x3364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4283
x755
x9999
x5090
x128
x142
x9999
x1512
x30
x91
x613
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x767
x160
x79
x30
x678
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-8-25 21:44:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ต้องไปที่ไหนอีกนะ?

        สองพี่น้องสกุลหลินที่กำลังนั่งอย่างงงงวนเพื่อรออาหารรองท้องนั้นจ้องมองแผนที่สองผืนที่ตนเองนั้นพึ่งซื้อมา จิ้นอันผู้เป็นพี่นั้นเป็นคนถือแผนที่อันแรก ส่วนเธอก็ถือแผนที่ที่พึ่งซื้อมาเมื่อสักครู่ เจียวหย่านั้นจ้องมองจุดของแผนที่ เพื่อเทียบเคียงความเหมือนของมัน

        หากมาจากยุคเดียวกัน..อืม…

        “มันก็คล้ายกันอยู่นะท่านพี่” เจียวหย่าพูด นางเห็นว่าจุดหมายหลายจุดในแผนที่ใหม่นั้นคล้ายกับแผนที่ด้านในนั้นมาก ดูเหมือนว่าจะเป็นแผนที่ยุคเดียวกัน แต่สภาพนั้นต่างกันราวกับฟ้าและเหว คงจะมีการคัดลอก รวมถึงดูแลรักษาอย่างดี … แต่ถึงกระนั้น เจียวหย่าก็ไม่อาจทราบได้ว่าจุดที่เขียนอธิบายรวมถึงกำหนดในแผนที่นั้นอยู่ตรงไหน

       “เจียวหย่า..เจ้าช่วยหาจุดที่พ่อค้าเขียนอธิบายทีสิ...พี่ไม่เห็นเสียสักจุด??” จิ้นอันถาม เขานั้นถาม จากนั้นเจียวหย่าก็พลิกแผนที่ไปมา บนล่างซ้ายขวา…. ก็ไม่อาจมองออกได้ว่าจุดไหนในสมัยก่อนเป็นที่ใด ...แบบนี้จะเรียกว่าทำอะไรดีบ้างได้ไหมเนี้ย?!!!

        “........โดนต้มแหงเลย” เจียวหย่าพูด
        “....เราเอาไปให้ร้านแผนที่ดูดีกว่าไหม? พี่ว่ามันก็คล้ายกัน อย่างไรก็หากเป็นของปลอมก็ให้ร้านค้าเป็นคนตัดสินให้ พี่รู้จักอยู่ร้านหนึ่งอยู่ตรงแถวย่านการค้า” จิ้นอันพูด “ถ้ามันมีร้านแผนที่ตั้งแต่แรกก็บอกสิท่านพี่...” เจียวหย่าจ้องมองพี่ชายของตนเอง นางนั้นหรี่ตามองพี่ชายคนโตอย่างคาดโทษ แต่ทว่าจิ้นอันก็ทำหน้าเหมือนกับว่าเขาก็ลืมไปเลยเหมือนกัน เพราะผ่านมาที่นี้นานแล้ว

       “เอาเถอะ..ตอนนี้เรากินอะไรลองท้องก่อนเถอะ ข้าให้หัวเยอะๆแล้วหิวจริงๆ” เจียวหย่าพูด ก่อนที่จิ้นอันนั้นจะหรี่ตา.. “เจ้าได้ใช้ไปแล้วหรือ?..ข้าเห็นแต่เจ้ามโนในความคิดน้อยเอ่ย” เขากล่าวยิ้มๆ แล้วพูดอย่างมีชัย..




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79544
เงินตำลึง
688588
ชื่อเสียง
49646
ความหิว
1820

ใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2143
ความชั่ว
581
ความโหด
1154
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-8-28 20:56:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-8-28 22:19

      [โรงเตี้ยมที่ทั้งห้องมีแต่กลิ่นดอกไม้]



     หลังจากที่เรือที่คณะเดินทางของจางฝูโดยสารมานั้นได้เข้าเทียบที่ท่าเรือนอกเขตเมืองหานตาน พวกเขานั้นก็เร่งเดินทางต่ออีกพักเพื่อเข้าไปยังตัวเมืองและจะได้หาโรงเตี้ยมพักผ่อนกันเสียทีเพราะถ้าหากเดินทางต่อตอนนี้ก็คงจะลำบากไม่น้อยเพราะจู๋เว่ยที่โดยจางฝูฟาดสันคอไปปานนี้ก็ยังไม่ตื่นเลย จะว่าเธอฟาดแรงไปก็ไม่น่าจะใช่ เจี๋ยเฟยบังคับเฟยเทียนให้เดินไปตามถนนในมืองหานตานก่อนที่จะมาหยุดลงที่ด้านหน้าโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง


    “แน่ใจว่าจะไม่ให้ข้าไปช่วย ไหนจะแบกของไหนจะเเบกจู๋เว่ยอีก”จางฝูหันไปถามเจี๋ยเฟยอีกครั้งหลังจากที่ชายหนุ่มนั้นปล่อยให้เธอลงที่ด้านหน้าโรงเตี้ยมเพื่อที่เธอจะได้ไปพูดคุยเพื่อจับจองห้องพักเสียให้สร็จสรรพก่อน


      “ไม่เป็นไร แค่นี้เองเดินหลายรอบหน่อยไม่เป็นไร เจ้าเข้าไปจองห้องก่อนเถอะ”ชายหนุ่มเอ่ยตอบแล้วจึงบังคับเฟยเทียนให้อ้อมไปที่ด้านหลังโรงเตี้ยมเพื่อพาไปที่คอกพักสัตว์


     “งั้นเดี๋ยวข่้าบอกให้เสี่ยวเออร์ไช่วยเจ้าขนนะ” เธอตะโกนไล่หลังไปก่อนที่จะหันตัวเดินเข้าไปยังด้านในโรงเตี้ยมซึ่งค่อนข้างที่จะคึกคักอยู่พอสมควรเพราะด้วยเวลาที่เย็นมาแล้วทำให้ที่นี่เริ่มมีผีสุราออกมาเที่ยวนั่งหาสุราดื่มมากแล้ว ร่างบางเดินตรงไปยังโต๊ะที่เถ้าแก่ร้านนั่งอยู่พร้อมกับยิ้มทักทายพอเป็นพิธี


      “ข้าขอจองห้องพักเป็นห้องเล้กหนึ่งห้องและห้องใหญ่หนึ่งห้องเจ้าค่ะ” เธอเอ่ยด้วยท่าทีสุภาพพรางมองเถ้าแก่ที่พยักหน้ารับแล้วหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ให้ขึ้นไปเตรียมห้องแล้วหันกลับมานั่งเขียนบันทึกการเข้าพักห้องพักก่อนที่เถ้าแก่ร้านนั้นจะเงยหน้าขึ้นมามองเธอก่อนจะเอ่ยเบาๆ


      “แม่นางนอกจากห้องพักแล้วจะสั่งอาหารเลยรึไม่ขอรับ”


      “อ่ายังดีกว่าเจ้าค่ะ อีกเรื่องเถ้าแก่ ข้าขอเเรงเสี่ยวเออร์สักคนสองคนไปช่วยขนสัมภาระข้าที่รถเทียบได้รึไม่เจ้าค่ะ” เธอเอ่ยแล้วพร้อมกับเท้ามือบนโต๊ะแล้วยิ้มมองเถ้าแก่ของร้าน


     “ได้แน่นอนแม่นาง” เถ้าแก่ร้านเอ่ยยิ้มพร้อมกับหุบพัดในมือแล้วหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ในร้านมาสองคนแล้วสั่งให้ไปช่วยยกข้าวของบนรถเทียบเอาไปไว้ยังห้องพัก โดยที่เธอนั้นเป็นผู้เดินนำไปยังรถแล้วเดินคุมเจ้าเสี่ยวเออร์ทั้งสองให้ขนของไปจนถึงที่ห้องเพื่อปกกันการแอบบขโมยของที่เจี๋ยเฟยนั้นเป็นผู้แบกเจี๋ยเฟยและคุมเสี่ยวเออร์ที่ขนของของจู๋เว่ยนั้นไปยังห้องพักส่วนเธอนั้นก็เดินคุมเสี่ยวเออร์ไปยังห้องพักใหญ่ของเธอ


     “ขอบใจมากนะเจ้าคะ”เธอหันไปเอ่ยกับเสี่ยวเออร์ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตูห้องแล้วเดินไปสำรวจรอบๆห้องพักของตัวเอง ึ่งภายด้านในห้องนั้นก็โดยทั่วไปก็คล้ายๆกับที่อื่นๆเพียงแต่ที่นี่นั้นแถบทุกมุมห้องนั้นจะปักดอกไม้สดที่ให้กลิ่นหอมเบาๆไว้ ซึ่งเธอว่ามันก็ให้บรรยากาศเหมือนอยู่ในธรรมชาติดี แม้แต่น้ำต้นในอ่างก็มีกลีบดอกไม้หลายหลายชนิดโปรยไว้


     “สวยดีจัง”เธอเอ่ยยิ้มๆก่อนจะเดินไปยังระเบียงห้องที่ยื่นออกไปด้านนอกเเละยังมีโต๊ะเเละเก้าอี้วางเตรียมไว้ให้คนที่เข้ามาพักนั้นได้ออกมานั่งรับลม จิบชาชมจันทร์ในยามค่ำคืนได้อีก เธอมองดูรอบยิ้มๆก่อนที่จะเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้แล้วยกแขนวางเท้ากับขอบระเบียงแล้วมองลงไปยังเบื้องล่างที่มีผู้คนนั้นเดินไปมาอยู่


     “มองอะไรอยู่รึ”เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นที่ข้างหูทำเอาคนที่กำลังนั่งชมวิวอยู่ถึงกับสะดุ้งแล้วหันกลับไปมองอย่าตกใจ เพราะจู๋ก็ไปกลับไปบวกกับใบหน้าของคนขี้เเกล้งที่อยู่ใกล้จึงทำให้ปลายจมูกเธอไปเฉี่ยวโดนแก้มของอีกฝ่ายเข้าจังๆ


    “อ่ะ.. เจี่ยเฟย เจ้าเป็นผีรึไงชอบมาเเบบเงียบๆเนี่ย” เธอร้องโวบวายออกมาพร้อมยกมือดันร่างสูงออก เพียงแต่เธอกลับช้ากว่าคนขี้เเกล้งรวบเอาตัวเธอมากอดไว้แน่นพร้อมกับใบหน้าของชายหนุ่มที่ขยับเข้ามาใกล้ๆ ซึ่งมันใกล้เกินจนเธอนั้นต้องหลับตาหนีอย่างอายๆ


    “ถ้าข้าเป็นผีจริงก็ดี เพราะข้าจะได้ตามติดเจ้าไปเรื่อยๆไม่หายไปไหนอีกไง”เสียงทุ้มเอ่ยแล้วก้มลงมาจุมพิศที่เปลือกตาบางของหญิงสาวที่หลับอยู่ ก่อนจะย่อตัวแล้วช้อนอุ้มร่างบางตรงหน้าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ส่วนคนถูกอุ้มก็ถึงกับผวาลืมตาขึ้นมามองแล้วโผกอดคนอุ้มเอาไว้อย่างกลัวตก ทำเอาคนอุ้มถึงกลับเผลอหลุดขำออกมาก่อนที่เจี๋ยเฟยนั้นจะหมุนตัวแล้วอุ้มจางฝูนั้นเดินกลับด้านในห้องทันที


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -450 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -450 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
163
เงินตำลึง
1630
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-193
คุณธรรม
694
ความชั่ว
0
ความโหด
18

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-10-22 22:23:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-10-23 21:11


ไป๋ฟางหรง
บทที่ 116 : เดินทางกลับ (2)


ขากลับเพื่อให้ไม่ต้องเดินทางได้รวดเร็วขึ้นโดยไม่ต้องลัดเลาะผ่านป่าผ่านเนินเขา ข้ามหลายเมือง   จึงสรุปลงที่จะเดินทางกลับทางเรือ โดยคืนนี้พักที่หานตานหนึ่งคืน รุ่งสางจึงจะเดินทางออกนอกเมืองไปยังท่าเทียบเรืออู่โก้ว แต่การเดินทางผ่านทางแม่น้ำฮวงโหในช่วงนี้ก็ยังไม่สบายนัก


ปลายเดือนสิบแบบนี้ยังอยู่ในช่วงน้ำหลากอยู่  ลมแรงแบบนี้นางจะไหวไหมนะ? ไป๋ฟางหรงไม่เคยเดินทางทางเรือข้ามเมืองแบบไกลๆ  อาศัยที่อ่านจากตำราภูมิศาสตร์ที่ว่าด้วยฤดูกาลต่างๆเป็นพื้นฐาน นับคำนวณช่วงเวลาน้ำขึ้นแล้วก็อดวิตกขึ้นมาไม่ได้   แต่ก็เก็บความกังวลไว้เพราะนางถึงทำให้การเดินทางต้องเปลี่ยนแผนไปหมดแบบนี้ อีกอย่างหากการเดินทางทางเรือทำให้กลับไปถึงฉางอันเร็วขึ้นแม้สักวันก็นับว่าคุ้มแล้ว


จวบจนขากลับก็ยังติดต่อกวีหลิ่งจือไม่ได้  จูอี้กงจู่ที่ร่าเริงมาได้หลายวันก็กลับเศร้าสร้อยลง  อารมณ์แปรปรวนเสียยิ่งกว่าคนตั้งครรภ์อย่างไป๋ฟางหรง


“ท่านป้า...ถ้าพรุ่งนี้ขึ้นเรือไป  ต่อให้ติดต่อเขาได้ก็คงจะไม่ได้เจอแล้ว” จูอี้กงจู่ตรัสด้วยความหนักพระทัย


“หม่อมฉันคิดว่าคนผู้นั้นอาจจะเดินทางออกนอกต้าฮั่นไปแล้วเพคะ” เนื่องด้วยโรงเตี๊ยมเฮ่าเทียนนี้เป็นโรงเตี๊ยมขนาดกลางสร้างอย่างเรียบง่าย  ผนังแต่ละห้องก็มิได้หนานัก ยามจะคุยจึงต้องลดเสียงลง และเพื่อความปลอดภัยจึงหลีกเลี่ยงออกนาม สองป้าหลานกระซิบกระซาบกัน


“ออกนอกต้าฮั่น? ก็จริง...ยิ่งเป็นเขายิ่งความเป็นไปได้สูงมาก แต่เขาเพิ่งกลับมาจากชมพูทวีปนะ?” กงจู่พยักหน้าเห็นด้วย


“บางทีเขาอาจกลับไปอีกครั้ง?” ไป๋ฟางหรงกระพริบตา


“ที่นั่นมีอะไรดี?” จูอี้กงจู่กระพริบตาด้วย


“สตร--แค่ก วิวทิวทัศน์?” ยามพูดถึงสิ่งที่จะตรึงใจจนทำให้คนเดินทางไกลกลับไปซ้ำสองได้ ไป๋ฟางหรงก็นึกออกอยู่คำตอบเดียวที่มีความเป็นไปได้สูงสุด  จึงเกือบหลุดปากไป


“วิวทิวทัศน์!” จูอี้กงจู่ตบโต๊ะ “ต้าฮั่นมีที่สวยงามราวสรวงสวรรค์มากมายให้เที่ยวไยไม่เที่ยว? ไยจึงแสวงหาของนอก?”


“.....ขึ้นอยู่กับรสนิยม?” ไป๋ฟางหรงขมวดคิ้วลูบคางทำหน้าครุ่นคิด “....บางทีเฮ่าเกออาจมีรสนิยมอีกแบบ?”


จูอี้กงจู่รีบยกมือขึ้นจุปากมองซ้ายมองขวา ถึงในห้องนี้จะมีแต่พวกนางก็เถอะ แต่ผนังมันบาง “อ๋า? ท่านป้า? ท่านสนิทกับเขาขนาดนั้น?” องค์หญิงน้อยจับบ่าเล็กเขย่าท่านป้า


“หม่อมฉันก็บอกแล้วว่าคนผู้นี้หม่อมฉันนับถือเป็นพี่” หัวเล็กสั่นด๊อกแด๊กตามแรงเขย่า “เบาๆหน่อยเพคะ หม่อมฉันคลื่นไส้  เมื่อตอนบ่ายก็อาเจียนไปแล้วรอบหนึ่ง”


“โอ๊ะ ขอโทษค่ะ ข้ามือไวไปหน่อย”


หลังตั้งสติได้  ไป๋ฟางหรงหายใจเข้าออกกลืนความคลื่นไส้ลงคอ  สองนางก็สุมหัวคุยกันอีกครั้ง หญิงสาวสูงวัยกว่าทำสีหน้าจริงจัง “ถามจริงๆเถอะเพคะ ทรงชอบอะไรในตัวของคนผู้นั้น?”


องค์หญิงจอมแก่นหน้าแดง “....ก็....ข้ารู้สึกว่าเขาเป็นคนน่าสนใจดี  ถ้าได้คู่กับเขาชีวิตคงมีความสุข ได้ท่องเที่ยวขับขานบทกวี แถมเขายังเป็นคนบ้าพูดคุยกับสัตว์ก็ได้ด้วยนะ  ข้าอยู่ด้วยวันๆคงไม่เบื่อ…”


“.....” ไป๋ฟางหรงพยักหน้า  แต่ฟังแล้วรู้สึกว่ายังไม่ใช่นัก “ถ้าวันหนึ่งคนผู้นั้นเลิกใช้ชีวิตเสรี ลงหลักปักฐานมีหน้าที่รับผิดชอบมากขึ้น  ไม่มีเวลาท่องเที่ยวชมธรรมชาติเช่นเคยองค์หญิงจะรู้สึกอย่างไรเพคะ?”


“ท่านป้า ข้าไม่ได้คิดถึงขนาดนั้น....” องค์หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแก่นแก้วนักหนา ยามนี้ไม่ต่างจากดรุณีอ่อนหวานทั่วไป แก้มนวลขึ้นสี บิดตัวน้อย “ข้าแค่อยากท่องยุทธภพร่วมกับคนที่รักชมนกชมไม้ไปด้วยกันทุกวัน”


ร่างบางฟังแล้ววิเคราะห์ตาม “หรือบางทีจริงๆแล้วสิ่งที่พระองค์โหยหาที่สุดจะเป็นอิสระ?”


“......” คนโดนถามก้มหน้าเขิน ไม่ตอบ


ไป๋ฟางหรงได้แต่ถอนใจ  เกรงว่านี่จะมาแนวความสับสนวัยเยาว์อีกคนแล้ว  แต่ก็เอาเถอะ… เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกสิ่ง “เอาเถอะเพคะ.... ครั้งนี้ฮ่องเต้ทรงอนุญาตให้องค์หญิงติดตามขบวนออกมาได้แล้ว  แสดงว่าครั้งต่อไปย่อมมีโอกาส ครั้งนี้กลับวังก็ลองเปลี่ยนแปลงตัวเองตั้งใจศึกษาเล่าเรียน บางทีผลความตั้งใจอาจทำให้ฝ่าบาทยอมเคร่งครัดต่อองค์หญิงน้อยลง?”


“ตัวหนังสือมันน่าเบื่อนี่คะ….” วนกลับมาเรื่องนี้  คนไม่ชอบตำราก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่


“ถึงจะน่าเบื่อก็ต้องพยายามเพคะ  ไม่เคยได้ยินหรือความรู้คืออาวุธอย่างหนึ่ง?” หญิงสาวผู้เป็นหนอนหนังสือเริ่มกลับมาเป็นอาจารย์อีกครั้ง “หรือจะลองหาสหายร่วมเรียนดูดีไหมเพคะ? อย่างเจียวซิ—“ เสียงหวานค้างอยู่เพียงเท่านั้น นึกถึงความแก่นซนไม่ต่างกันของน้องสาวแล้วเกิดเปลี่ยนใจกระทันหัน  ให้สองคนมาเรียนร่วมกัน เกรงว่าจะทำให้วังปั่นป่วนกว่าเดิม “เดี๋ยวหม่อมฉันลองหาวิธีดูดีกว่า....”


“พวกท่านนินทาอะไรข้า? ได้ยินแว่วๆนะ….” เจียวซินที่เปิดประตูเข้ามาได้จังหวะ เลิกคิ้ว


“เรื่องเรียน” ไป๋ฟางหรงยิ้มหวาน


“…อ๊า! ท่านพูดว่าอะไรนะ ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย” เจียวซินเดินเข้ามาในห้องพร้อมตีมึน  ไป๋ฟางหรงมองลูกไม้นั้นด้วยสายตาหมั่นไส้นัก



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-23 22:15
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ จูอี้กงจู่ เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2018-10-23 22:15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2