ดู: 331|ตอบกลับ: 9

{ เมืองหานตาน } โรงเตี้ยนเฮ่าเทียน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-24 11:43:43 |โหมดอ่าน
  




 โรงเตี้ยนเฮ่าเทียน 


{ เ มื อ ง ห า น ต า น }






【 โรงเตี้ยนเฮ่าเทียน 】

『 อาหารเอาไว้กินไม่ได้เอาไว้เล่น 


โรงเตี๊ยมประจำเมืองหานตง เปิดกิจการโดยเถ้าแก่ถังให้บริการที่พักและอาหารราคากันเอง มีห้องพักให้บริการหลายระดับตั้งแต่ห้องเตียงเดี่ยวราคาถูก และห้องพักรับรองขนาดใหญ่ที่สามารถเข้าพักได้ทั้งครอบครัว


โรงเตี้ยมแห่งนี้ในเวลากลางคืนนั้นไม่มีร้องรำทำเพลงอะไรเพื่อให้ความสงบแก่ผู้มาพักผ่อน ที่แห่งนี้จึงมักมีคนเข้าออกตลอดเวลาไม่เคยเงียบเหงา นอกจากนี้หากผู้ที่มาใช้บริการนึกอยากทำอาหารกินเองทางโรงเตี้ยม ก็สามารถให้ยืมครัวทำอาหารได้เหมือนกัน





ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมเฮ่าเทียน
เจ้าของกิจการ: ถัง ไป๋ถิง
ประเภทร้าน: บริการอาหาร,สุรา-น้ำชา,ห้องพัก,ให้ยืมห้องครัวได้
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชม.
ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองหานตาน





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

75

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12756
เงินตำลึง
8546
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
482
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-25 09:18:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-26 21:57

หากฝันได้อาวุธดีๆ คงดีไม่น้อย

     ผิงผิงฝากจวื่จื่อไว้กับโรงเตี้ยม ส่วนหลิวเทียนนั้นไปเปิดห้องพักพร้อมกับนำห่อผ้าไปเก็บ หลิวเทียนลงมาสั่งอาหารเช้าเพื่อกินกันก่อนจะได้มีแรงเดินเที่ยวในเมืองวันนี้
    "หอมจัง" ผิงผิงเอ่ยขึ้นหลังจากเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ ที่โต๊ะที่หลิวเทียนนั่งอยู่ยังคงติดหน้าต่างเหมือนยังเคย "เห็นเจ้าชอบกินปลา"
    "ข้าชอบกินปลา โดยเฉพาะปลานึ่งบ๊วย" ผิงผิงถูมือไปมาเบาๆ ก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้า ที่มีปลานึ่งบ๊วย เจียวจือ พะโล้และข้าวสวย ทั้งสองจัดการอาหารตรงหน้าอย่างไม่รีบเร่งแต่ก็ไม่ชักช้า "อิ่มแล้วเราก็ไปกันเถอะเจ้าค่ะ"
    "อย่าวิ่งละ เดี๋ยวจุกเอาได้ครับ" หลิวเทียนเอ่ยเมื่อเห็นผิงผิงทำท่าจะวิ่งออกไปนอกโรงเตี้ยม ทั้งสองจึงเดินไปด้วยกัน

++++ ไปเที่ยว ++++


   ทั้งสองกลับมาจากการท่องเที่ยวแล้วก็จัดการอาหารอะไรเรียบร้อย ก่อนจะแยกย้ายไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง... ผิงผิงหัวถึงหมอนก็หลับ

   ยามเช้าผิงผิงตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองนอนกอดกระเป๋าขนาดใหญ่ 2 ใบ... เด็กสาวมองพลางโยนไปที่โต๊ะเล็กก่อนจะไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุด ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินลงไปรอหลิวเทียนข้างล่างแต่พบว่าเขาลงมารอก่อนแล้วและกำลังสั่งอาหารเช้า
   "สวัสดียามเช้าเจ้าค่ะ คุณชายหลิว" ผิงผิงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มน้อยๆ
   "อรุณสวัสดิ์ครับ จะทานอะไรครับ ข้าจะได้สั่งอาหารมา" หลิวเทียนเอ่ยถามเพราะเขายังไม่ได้เรียกเสี่ยวเอ๋อห์มา ผิงผิงบอกว่าขอซาลาเปาก็พอและเขาเองก็ไม่ต่างกันมากนัก เมื่อทั้งสองจัดการอาหารยามเช้าเสร็จแล้วก็ออกจากโรงเตี้ยมโดยมีจวื่จื่อรออยู่ ก่อนจะขี่หลังมันไปที่เมืองต่อไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-3-7 19:49:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-3-7 21:52

{ทำดีได้ดี}
                เมิร์กเดินทางมาอย่างยาวนานการเดินทางล่าช้ากว่ากำหนดไปมากเพราะป่าของเมืองหนานผีมันบัดซบได้ใจจริงๆทั้งงูงั้นป่าทั้งสัตว์เป็นอุปสรรคหมดเลย
                แต่ก็!!
                ผ่านมาได้อย่างปลอดภัยถึงจะเสียพี่ทหารหาญไปสองคนก็เถอะ ขอให้หลับสบายนะครับ
                เป้าหมายแรกของเมิร์กหลังจากมาเหยียบที่นี่คือหาข่าวและหาอาหารกินทันที
                เมิร์กได้บอกลากับขบวนคาราวานที่มุ่งหน้าต่อไปฉางอันอย่างเศร้าสร้อยก็จะปลีกตัวไปทำธุระของตนเอง
                ชาวต่างชาติและหมาสีส้มได้เดินลัดเลาะไปตามถนนหนทางให้ตัวเมืองหานตานทั้งสองเดินตามกลิ่นของอาหารไปเรื่อยๆไม่นานก็มาพบกับโรงเตี้ยมเฮ่าเทียน
                “เข้าไปกันเถอะ”   
บ้อก
สองสหายก้าวเข้าไปในร้านอย่างองอาจ เรียกความสนใจของคนรอบข้างได้ชั่วขณะหนึ่งจากการที่ไม่ได้เห็นชาวนอกด่านบ่อยนักในเมืองบ้านนอกแบบนี้
ไม่นานทั้งสองเดินผ่านดงฮั่นมุงก็มาถึงโต๊ะที่ว่างอยู่และลงมือสั่งอาหารทันที
เมิร์กได้ลงมือสั่งเสี่ยวหลงเปาและปลาย่างมาอย่างละ2ชุดเพื่อให้ตนและสหายของตน
                เวลาผ่านไปอาหารก็มาส่ง ปลาย่างส่งกลิ่นควันชุย กลิ่นปลาเกรียมแตะจมูกของเมิร์กและสหายตัวน้อยทำให้มันกระโดดเกาะขาเมิร์กยกใหญ่ด้วยความหิวโหย
                 เมิร์กลูบหัวเซอเบรัสอย่างเอ็นดูก่อนจะฉีกแบ่งเนื้อปลาให้กับเซอเบรัสอย่างต่อเนื่อง เหตุที่ทำเช่นนี้เพราะเขากลัวก้างปลาติดคอของมัน เพราะถ้าไปติดเขาเองก็จนปัญญา เพราะว่าเขาเองก็หาวิธีเอาออกจากคอตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
                 ไม่นานปลาย่างในส่วนเซอเบรัสก็หมด เขาได้เทถาดเสี่ยวหลงเปาลงกับพื้นและเดินเข้าไปล้างมือภายในร้าน
                 เดินไปได้สักพักก็ถึงที่หมาย อ่างล้างมือเล็กๆที่ให้คนที่คิดจะทำอาหารเองใช้ล้างมือ เมิร์กได้บรรจงล้างมืออย่างถูกวิธีก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะ
                ทั้งสองกินอาหารกันไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆ ความอร่อยของที่นี่นับว่าธรรมดาพอสมควร หรือเพราะว่าเขาเอาแต่กินอาหารแพงๆกันนะ?
                ใช้เวลาแปปเดียวทั้งสองก็กินอาหารจนหมด                  'จริงด้วย เกือบลืมไปเลยเรามานี่ทำไม' เมิร์กนึกเรื่องสำคัญ เขารีบเรียบเสี่ยวเอ้อห์มาจากเงินและทำการสอบถามหาข้อมูลคนรอบๆ
                  เมิร์กเดินไปที่โต๊ะๆหนึ่งที่มีชาวบ้านท่าทางสุภาพนั่งกินข้าวอยู่
                   "ท่านชายครับ ไม่ทราบว่าท่านพอจะมีข้อมูลเกี่ยวกับข่าวเศรษฐีแจกของรึเปล่าครับ" เมิร์กถามด้วยความสุภาพอย่างสุดหามิได้
                  "อ่อ เจ้าลองไปที่อนุสรณ์สถาน แม่ทัพแห่งรัฐจ้าวสิ ที่นั่นจะมีแถวยาวๆอยู่ แถวนั้นแหละเป็นของท่านเศรษฐี" ท่านชาวบ้านลุกขึ้นมาตอบอย่างสุภาพ
                 "ขอบคุณครับ" เมิร์กโค้งคำนับแสดงการขอบคุณแล้วก็ออกเดินทางไปพร้อมกับเจ้าเซอเบรัส

  @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไข่มุกราตรี
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ปลอกสรรพสัตว์
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1000
x10
x1
x238
x129
x1
x12
x80
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x41
x1
x15
x140
x111
x28
x10
x10
x484
x3056
x2
x2
x5
x78
x8
x4
x560
x120
x432
x70
x272
x16
x2
x1
x701
x9
x21
x1
x3
x258
x41
x19
x4
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x68
x28
x1
x1836
x1
x43
x8
x14
x1
x1021
x1280
x4199
x15
x20
x9999
x52
x51
x143
x50
x2697
x53
x120
x20
x77
x6
x1159
x898
x30
x80
x9450
x100
x200
x9999
x9999
x5604
x1170
x7657
x6280
x200
x500
x261
x206
x500
x138
x44
x450
x5
x960
x20
x55
x3364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4337
x1100
x9999
x5400
x128
x142
x9999
x1513
x30
x91
x737
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x774
x160
x79
x30
x776
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-8-25 21:44:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ต้องไปที่ไหนอีกนะ?

        สองพี่น้องสกุลหลินที่กำลังนั่งอย่างงงงวนเพื่อรออาหารรองท้องนั้นจ้องมองแผนที่สองผืนที่ตนเองนั้นพึ่งซื้อมา จิ้นอันผู้เป็นพี่นั้นเป็นคนถือแผนที่อันแรก ส่วนเธอก็ถือแผนที่ที่พึ่งซื้อมาเมื่อสักครู่ เจียวหย่านั้นจ้องมองจุดของแผนที่ เพื่อเทียบเคียงความเหมือนของมัน

        หากมาจากยุคเดียวกัน..อืม…

        “มันก็คล้ายกันอยู่นะท่านพี่” เจียวหย่าพูด นางเห็นว่าจุดหมายหลายจุดในแผนที่ใหม่นั้นคล้ายกับแผนที่ด้านในนั้นมาก ดูเหมือนว่าจะเป็นแผนที่ยุคเดียวกัน แต่สภาพนั้นต่างกันราวกับฟ้าและเหว คงจะมีการคัดลอก รวมถึงดูแลรักษาอย่างดี … แต่ถึงกระนั้น เจียวหย่าก็ไม่อาจทราบได้ว่าจุดที่เขียนอธิบายรวมถึงกำหนดในแผนที่นั้นอยู่ตรงไหน

       “เจียวหย่า..เจ้าช่วยหาจุดที่พ่อค้าเขียนอธิบายทีสิ...พี่ไม่เห็นเสียสักจุด??” จิ้นอันถาม เขานั้นถาม จากนั้นเจียวหย่าก็พลิกแผนที่ไปมา บนล่างซ้ายขวา…. ก็ไม่อาจมองออกได้ว่าจุดไหนในสมัยก่อนเป็นที่ใด ...แบบนี้จะเรียกว่าทำอะไรดีบ้างได้ไหมเนี้ย?!!!

        “........โดนต้มแหงเลย” เจียวหย่าพูด
        “....เราเอาไปให้ร้านแผนที่ดูดีกว่าไหม? พี่ว่ามันก็คล้ายกัน อย่างไรก็หากเป็นของปลอมก็ให้ร้านค้าเป็นคนตัดสินให้ พี่รู้จักอยู่ร้านหนึ่งอยู่ตรงแถวย่านการค้า” จิ้นอันพูด “ถ้ามันมีร้านแผนที่ตั้งแต่แรกก็บอกสิท่านพี่...” เจียวหย่าจ้องมองพี่ชายของตนเอง นางนั้นหรี่ตามองพี่ชายคนโตอย่างคาดโทษ แต่ทว่าจิ้นอันก็ทำหน้าเหมือนกับว่าเขาก็ลืมไปเลยเหมือนกัน เพราะผ่านมาที่นี้นานแล้ว

       “เอาเถอะ..ตอนนี้เรากินอะไรลองท้องก่อนเถอะ ข้าให้หัวเยอะๆแล้วหิวจริงๆ” เจียวหย่าพูด ก่อนที่จิ้นอันนั้นจะหรี่ตา.. “เจ้าได้ใช้ไปแล้วหรือ?..ข้าเห็นแต่เจ้ามโนในความคิดน้อยเอ่ย” เขากล่าวยิ้มๆ แล้วพูดอย่างมีชัย..




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

139

กระทู้

1434

โพสต์

17หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
777612
เงินตำลึง
1069864
ชื่อเสียง
70066
ความหิว
618

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6221
ความชั่ว
310
ความโหด
2342
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-8-28 20:56:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-8-28 22:19

      [โรงเตี้ยมที่ทั้งห้องมีแต่กลิ่นดอกไม้]



     หลังจากที่เรือที่คณะเดินทางของจางฝูโดยสารมานั้นได้เข้าเทียบที่ท่าเรือนอกเขตเมืองหานตาน พวกเขานั้นก็เร่งเดินทางต่ออีกพักเพื่อเข้าไปยังตัวเมืองและจะได้หาโรงเตี้ยมพักผ่อนกันเสียทีเพราะถ้าหากเดินทางต่อตอนนี้ก็คงจะลำบากไม่น้อยเพราะจู๋เว่ยที่โดยจางฝูฟาดสันคอไปปานนี้ก็ยังไม่ตื่นเลย จะว่าเธอฟาดแรงไปก็ไม่น่าจะใช่ เจี๋ยเฟยบังคับเฟยเทียนให้เดินไปตามถนนในมืองหานตานก่อนที่จะมาหยุดลงที่ด้านหน้าโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง


    “แน่ใจว่าจะไม่ให้ข้าไปช่วย ไหนจะแบกของไหนจะเเบกจู๋เว่ยอีก”จางฝูหันไปถามเจี๋ยเฟยอีกครั้งหลังจากที่ชายหนุ่มนั้นปล่อยให้เธอลงที่ด้านหน้าโรงเตี้ยมเพื่อที่เธอจะได้ไปพูดคุยเพื่อจับจองห้องพักเสียให้สร็จสรรพก่อน


      “ไม่เป็นไร แค่นี้เองเดินหลายรอบหน่อยไม่เป็นไร เจ้าเข้าไปจองห้องก่อนเถอะ”ชายหนุ่มเอ่ยตอบแล้วจึงบังคับเฟยเทียนให้อ้อมไปที่ด้านหลังโรงเตี้ยมเพื่อพาไปที่คอกพักสัตว์


     “งั้นเดี๋ยวข่้าบอกให้เสี่ยวเออร์ไช่วยเจ้าขนนะ” เธอตะโกนไล่หลังไปก่อนที่จะหันตัวเดินเข้าไปยังด้านในโรงเตี้ยมซึ่งค่อนข้างที่จะคึกคักอยู่พอสมควรเพราะด้วยเวลาที่เย็นมาแล้วทำให้ที่นี่เริ่มมีผีสุราออกมาเที่ยวนั่งหาสุราดื่มมากแล้ว ร่างบางเดินตรงไปยังโต๊ะที่เถ้าแก่ร้านนั่งอยู่พร้อมกับยิ้มทักทายพอเป็นพิธี


      “ข้าขอจองห้องพักเป็นห้องเล้กหนึ่งห้องและห้องใหญ่หนึ่งห้องเจ้าค่ะ” เธอเอ่ยด้วยท่าทีสุภาพพรางมองเถ้าแก่ที่พยักหน้ารับแล้วหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ให้ขึ้นไปเตรียมห้องแล้วหันกลับมานั่งเขียนบันทึกการเข้าพักห้องพักก่อนที่เถ้าแก่ร้านนั้นจะเงยหน้าขึ้นมามองเธอก่อนจะเอ่ยเบาๆ


      “แม่นางนอกจากห้องพักแล้วจะสั่งอาหารเลยรึไม่ขอรับ”


      “อ่ายังดีกว่าเจ้าค่ะ อีกเรื่องเถ้าแก่ ข้าขอเเรงเสี่ยวเออร์สักคนสองคนไปช่วยขนสัมภาระข้าที่รถเทียบได้รึไม่เจ้าค่ะ” เธอเอ่ยแล้วพร้อมกับเท้ามือบนโต๊ะแล้วยิ้มมองเถ้าแก่ของร้าน


     “ได้แน่นอนแม่นาง” เถ้าแก่ร้านเอ่ยยิ้มพร้อมกับหุบพัดในมือแล้วหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ในร้านมาสองคนแล้วสั่งให้ไปช่วยยกข้าวของบนรถเทียบเอาไปไว้ยังห้องพัก โดยที่เธอนั้นเป็นผู้เดินนำไปยังรถแล้วเดินคุมเจ้าเสี่ยวเออร์ทั้งสองให้ขนของไปจนถึงที่ห้องเพื่อปกกันการแอบบขโมยของที่เจี๋ยเฟยนั้นเป็นผู้แบกเจี๋ยเฟยและคุมเสี่ยวเออร์ที่ขนของของจู๋เว่ยนั้นไปยังห้องพักส่วนเธอนั้นก็เดินคุมเสี่ยวเออร์ไปยังห้องพักใหญ่ของเธอ


     “ขอบใจมากนะเจ้าคะ”เธอหันไปเอ่ยกับเสี่ยวเออร์ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตูห้องแล้วเดินไปสำรวจรอบๆห้องพักของตัวเอง ึ่งภายด้านในห้องนั้นก็โดยทั่วไปก็คล้ายๆกับที่อื่นๆเพียงแต่ที่นี่นั้นแถบทุกมุมห้องนั้นจะปักดอกไม้สดที่ให้กลิ่นหอมเบาๆไว้ ซึ่งเธอว่ามันก็ให้บรรยากาศเหมือนอยู่ในธรรมชาติดี แม้แต่น้ำต้นในอ่างก็มีกลีบดอกไม้หลายหลายชนิดโปรยไว้


     “สวยดีจัง”เธอเอ่ยยิ้มๆก่อนจะเดินไปยังระเบียงห้องที่ยื่นออกไปด้านนอกเเละยังมีโต๊ะเเละเก้าอี้วางเตรียมไว้ให้คนที่เข้ามาพักนั้นได้ออกมานั่งรับลม จิบชาชมจันทร์ในยามค่ำคืนได้อีก เธอมองดูรอบยิ้มๆก่อนที่จะเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้แล้วยกแขนวางเท้ากับขอบระเบียงแล้วมองลงไปยังเบื้องล่างที่มีผู้คนนั้นเดินไปมาอยู่


     “มองอะไรอยู่รึ”เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นที่ข้างหูทำเอาคนที่กำลังนั่งชมวิวอยู่ถึงกับสะดุ้งแล้วหันกลับไปมองอย่าตกใจ เพราะจู๋ก็ไปกลับไปบวกกับใบหน้าของคนขี้เเกล้งที่อยู่ใกล้จึงทำให้ปลายจมูกเธอไปเฉี่ยวโดนแก้มของอีกฝ่ายเข้าจังๆ


    “อ่ะ.. เจี่ยเฟย เจ้าเป็นผีรึไงชอบมาเเบบเงียบๆเนี่ย” เธอร้องโวบวายออกมาพร้อมยกมือดันร่างสูงออก เพียงแต่เธอกลับช้ากว่าคนขี้เเกล้งรวบเอาตัวเธอมากอดไว้แน่นพร้อมกับใบหน้าของชายหนุ่มที่ขยับเข้ามาใกล้ๆ ซึ่งมันใกล้เกินจนเธอนั้นต้องหลับตาหนีอย่างอายๆ


    “ถ้าข้าเป็นผีจริงก็ดี เพราะข้าจะได้ตามติดเจ้าไปเรื่อยๆไม่หายไปไหนอีกไง”เสียงทุ้มเอ่ยแล้วก้มลงมาจุมพิศที่เปลือกตาบางของหญิงสาวที่หลับอยู่ ก่อนจะย่อตัวแล้วช้อนอุ้มร่างบางตรงหน้าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ส่วนคนถูกอุ้มก็ถึงกับผวาลืมตาขึ้นมามองแล้วโผกอดคนอุ้มเอาไว้อย่างกลัวตก ทำเอาคนอุ้มถึงกลับเผลอหลุดขำออกมาก่อนที่เจี๋ยเฟยนั้นจะหมุนตัวแล้วอุ้มจางฝูนั้นเดินกลับด้านในห้องทันที


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -450 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -450 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เอ้อหูจั่วลู่
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
ถุงดินเขียว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x6
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x3
x10
x60
x59
x4
x250
x19
x600
x32
x44
x200
x100
x800
x183
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x870
x57
x995
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x366
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x259
x520
x941
x129
x1
x42
x714
x390
x2
x2
x509
x394
x330
x158
x5503
x1139
x350
x241
x49
x42
x17
x49
x20
x320
x1182
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5005
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x270
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2