กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 222|ตอบกลับ: 3

{ เมืองกุ้ยหยาง } ศาลเจ้าแม่หนี่วา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-20 23:47:17 |โหมดอ่าน

{ ศาลเจ้าแม่หนี่วา - กุ้ยหยาง }

ศาลเจ้าแม่หนี่วาประจำกุ้ยหยาง
รายล้อมไปด้วยต้นเหมยสีขาวที่เบ่งบานในฤดูหนาว บดบังศาลเจ้าสีแดงให้เป็นสีขาว
สถานที่ประดิษฐานรูปปั้นแจ้าแม่หนี่วาขนาดใหญ่ที่แกะสลักมาจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์
ร่างกายของเจ้าแม่หนี่วา ด้านบนเป็นสตรีที่มีใบหน้างดงาม แต่ท่อนล่างเป็นงูยักษ์
ข้างๆ ศาลเจ้าแม่มีโรงทานแห่งหนึ่ง ก่อตั้งด้วยเหล่าเศรษฐีใจบุญช่วยเหลือเงินในการหุงหาอาหาร
แจกจ่ายผู้ยากไร้และนักเดินทางในกุ้ยหยาง

...ตามตำนานเล่าว่า...
ครั้งกำเนิดโลกและสวรรค์ขึ้นมานั้น เทพธิดาองค์หนึ่งนามว่า 'หนี่วา'
ทรงลงมายังโลกพบกับบรรยากาศที่งดงามแต่กลับเงียบเหงา
พระองค์จึงทรงหยิบดินเหนียวมาปั้นเป็นรูปมนุษย์เพศชายกับเพศหญิงขึ้นมาจำนวนหนึ่ง
แล้วพระองค์ก็ทรงมอบพลังชีวิตให้ มนุษย์จึงก่อกำเนิดบนโลกใบนี้

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-12-21 00:20:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ หรั่นซิ่นหลี่ }
ch.36
วันที่ 4.18

     อาชางามสีขาวสะบัดขนหางวิ่งฝ่าดงไพรมาหลายชั่วยามจนท้ายที่สุดเกือกม้าสองข้างก็แตะลงบนพื้นอิฐแดง บนหลังมันมีร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งที่ฝังใบหน้าลงกับแผงขนขาว แขนเรียวโอบรอบคอมันแน่นราวกับกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง ผ่านไปสักพักจึงรับรู้ได้ว่าม้าตนหยุดวิ่งแล้วจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาดูรอบๆ ทิวทัศน์ชวนสงบใจของศาลเจ้าทำให้หรั่นซิ่นหลี่สงบใจที่สั่นรัวราวกับกลองชุดลงได้ เท้าน้อยก้าวลงมาเหยียบพื้นอิฐอย่างแผ่วเบาพลางมองไปรอบตัว บัดนี้ศาลเจ้าปกคลุมไปด้วยของสีขาวเย็นยะเยือกทว่ากลับยิ่งทำให้ดูสงบนัก ที่แห่งนี้ทีแรกคาดว่าไม่มีผู้คน แต่เมื่อมองดูดีๆแล้วพบว่าสะอาดจนแปลกตาจึงเข้าใจว่าคงมีผู้ใดประจำอยู่ จึงลองเดินสำรวจไปรอบๆดูแล้วพบกับแม่ชีท่านหนึ่งกำลังกวาดหิมะออกจากทางเดินอยู่

     "หลงทางหรือตั้งใจมา" แม่ชีก้มกวาดหิมะต่อไปโดยไม่เงยหน้ามองผู้มาเยือน เพียงเอ่ยประโยคทักทายที่ชวนประหลาดเมื่อได้ยิน หรั่นซิ่นหลี่ถึงกับไปไม่ถูก แต่ก็ตอบไปตามความจริง

     "ท่านแม่ชี ข้าหลงทางมา ต้องรบกวนท่านชี้ทางแล้ว" ถือโอกาสขอความช่วยเหลือ

     "แม่หนู.. ท่านจางยังช่วยเจ้าไม่ได้ ข้าเองก็เช่นกัน" ได้ยินคำตอบ หรั่นซิ่นหลี่ถึงกับงงว่าท่านจางคือผู้ใด? ที่ผ่านมานางเจอแต่ผู้เฒ่าหนวดขาวเท่านั้น แล้วบอกทางยากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? นางได้แต่สงสัย "มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่หาทางออกให้ตัวเองได้"

      หรั่นซิ่นหลี่ไม่อาจเข้าใจในสิ่งที่แม่ชีท่านนี้ต้องการจะสื่อจึงได้แต่ยืนฟังเงียบๆ แต่ท่านแม่ชี.. ข้าหลงทางมาสองปีแล้วยังหาทางออกให้ตัวเองไม่เจอเลย!

     "มีเรื่องทุกข์ใจใช่หรือไม่?" มือเหี่ยวหยุดกวาดหิมะแล้ววางไม้กวาดไผ่ในมือพิงกับเสาไม้ แม่ชีปัดหิมะที่เลอะเสื้อนางออกก่อนจะหันมามองหรั่นซิ่นหลี่ หญิงสาวถึงกับตกใจเมื่อพบว่าอีกฝ่ายนั้นมีดวงตาเป็นสีขาวขุ่นไม่มีลูกตาดำ แม่ชีท่านนี้ตาบอด!

     "ท่านตาบอด.. แล้วรู้ได้อย่างไรว่าข้ากำลังหลงทางและทุกข์ใจ?" ถามด้วยความไม่รู้ ถูก.. นางมีเรื่องทุกข์ใจหลายอย่าง แม้ภายนอกจะทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อเป็นเรื่องของคนในครอบครัวแล้วไม่อาจทำให้สิ่งที่คาตานางมาตลอดชีวิตเป็นเพียงอดีตไปได้ ทันใดนั้นประโยคของซืออี้โหวก็วนกลับเข้ามาในหัวนางอีกครั้ง ...ปล่อยวาง แต่นางทำไม่ได้ แม้จะบอกตัวเองว่าไม่ควรแก้แค้น กระนั้นมันกลับยิ่งตอกย้ำว่านางชิงชังคนเหล่านั้นมาเพียงใด

     "ข้าตาบอด แต่ใจข้าไม่ได้บอดนะ" ริมฝีปากหยักเป็นรอยยิ้มและส่งเสียงคิกคักในลำคออย่างเอ็นดูหญิงสาวเบื้องหน้า

     "ท่านแม่ชี ต้องขออภัยด้วย ..ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านพูดจริงๆ" เปล่าเลย แท้จริงแล้วนางรู้อยู่แก่ใจ เช่นนี้จะมุสาหรือไม่หนอ?

     "งั้นหรือ.. น่าเสียดายนัก เมื่อไหร่ที่เจ้าพบทางออก เมื่อนั้นเจ้าจะพบความสุข เอาเถอะ! แม่หนู.. หากจะไปฉางซาเจ้าต้องผ่านที่นี่ไป ขี่ม้าไปสักหกชั่วยามอย่างเร็วก็ถึงแล้ว!" มือเหี่ยวชี้ไปยังอีกฝั่งของศาลเจ้า ที่ตรงนั้นคือประตูทางออกผ่านเมืองกุ้ยหยางเพื่อไปฉางซา ใบหน้านวลรีบหันมองตามทันที

     "ขอบพระคุณท่านแม่ชี!" หรั่นซิ่นหลี่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเมื่อได้คำบอกทาง นางรีบคำนับขอบคุณแม่ชีชุดขาวแล้วปีนขึ้นหลังเสี่ยไป๋ก่อนจะควบมันออกไป ทว่าเพราะมัวแต่ดีใจจนลืมนึกไปว่านางไม่เคยบอกแม่ชีท่านนั้นเลยว่ากำลังจะไปที่ใด แต่เหตุใดนางจึงรู้ได้เล่าว่าตนกำลังจะไปฉางซา...!?

     มีเพียงข้าเท่านั้นที่หาทางออกให้ตัวเองได้งั้นหรือ...? ท่านพ่อ.. ท่านแม่.. เสี่ยวหลี่จนปัญญาแล้ว! ข้าควรทำอย่างไรดี...?
     @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มเหล่ยจิ้ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x45
x16
x57
x16
x153
x60
x100
x2170
x240
x32
x9999
x5030
x30
x130
x10
x100
x10
x10
x1
x7
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x50
x36
x19
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x43
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

619

กระทู้

2360

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881476
เงินตำลึง
9426346
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1226

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-9-26 16:24:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-10-2 21:40

ตามหายอดสุราช่างยากเย็น
535
สะเดาะเคราะห์ต่อวาสนา(?)
      

        คิดได้ว่าบางทีนางอาจจะกำลังมีเคราะห์ก็เป็นได้…
        ความเชื่อตั้งแต่โบราณ สะเดาะเคราะห์คือการหมั่นสร้างกุศล

        แต่นางไม่อยากเป็นเช่นคนอื่นที่ทำบุญเพื่อหวังผลพลอยได้ การช่วยเหลือผู้คนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนแท้จริงแล้วคือการขัดเกลาจิตใจของตนเอง ให้รู้จักการเสียสละและทำเพื่อส่วนรวม หลิงหลานนั่งปักผ้าอยู่ในห้องจวบจนเวลาเย็นแม่เฒ่าหม่าก็ปล่อยให้พัก จวงถิงซู่ไม่ทราบไปฝึกยุทธ์ที่ใดมา เข้าห้องก็นอนหลับสนิทตนไม่คิดจะไปรบกวนอีกฝ่ายคิดจะออกไปศาลเจ้าในเมืองดูสักหน

         เห็นทีจะต้องไปคนเดียวแล้วสิเรา…

        เถ้าแก่กับจี้ชิวต้องคอยดูแลแขก หลิงหลานยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้มือคู่เรียบนำสายคาดเอวทั้งสามชึ้น ผลงานของตนเองขึ้นมาตรวจสอบดู เพราะท่านยายสอนทำแค่สายคาดเอวบุรุษผู้ที่รู้จักคนน้อยอย่างหญิงสาวจะไปนึกถึงใครได้นอกจาก อันแรก… ทำให้หลิงเฮ่า แน่นอนอยู่แล้วก็ตนอาศัยร่างเขานี่นา สมควรทำสิ่งใดตอบแทนอีกฝ่ายบ้าง…

        ส่วนชิ้นที่สองและสามลวดลายมีเอกลักษณ์แตกต่างกันอย่างชัดเจน แม่เฒ่าถามแล้วถามอีกหญิงหลานก็ไม่ยอมปริปากบอกว่า ‘ทำให้ใคร’ ทราบเพียงว่าผืนหนึ่งยืนพื้นดำขีดลายด้วยไหมแดงลุงทุนใช้ด้ายทองคำผักเสียละเอียดยิบเป็นพญษอินทรีทองคำ สยายปีกอย่างเกรี้ยวกราดดุดัน(ในความคิดหลาน) ส่วนอีกผืนสีเรียบกว่าเพียงขาวขอบดำปักด้ายเงินเป็นลายเมฆมงคล เล่นสีสันของด้ายที่เหลือบล้ำกันไปมาเพิ่มจุดสนใจ

        หญิงสาวเรียกพยัคฆ์หงลู่มาเป็นพาหนะ “ไปเดินเล่นด้วยกันสักหน่อยนะจ้ะพี่สิงห์” ก่อนควบคุมไปยังเส้นทางที่ตนทราบ เข้าสู่ศาลเจ้าแม่หนี่หวาที่เชิงเขา ไอหมอกพวยพุ่งอากาศค่อนข้างจะเย็นผิดปกติ คงเป็นเพราะเอกลักษณ์ทางสภาพอากาศของเมืองนี้ นางสามารถเห็นเทวรูปเจ้าแม่ที่รูปลักษณ์เป็นสตรีงดงามทว่ามีท่อนล่างราวกับงูตัวใหญ่ได้แต่ไกล

        หญฺงสาวบริจาคค่าธูปเทียนและกำยานบูชา ก่อนนำอาหารไปเซ่นไหว้ที่ด้านใน มือคู่น้อยวางเรียงซุปเยื่อไผ่ลงบนถาด เห็ดหอมซุปพวกนี้นางลงมือทำด้วยตนเองเลือกแต่มังสวิรัติ ด้วยเข้าใจว่าเจ้าแม่หนี่วาเมตตาต่อสรรพสัตว์ทั้งหลายไม่น่าจะทานเนื้อ(?) ด้านข้างมีโรงทาน ก็บริจาคค่าอาหารไว้สำหรับผู้ยากไร้เสียเลยด้วย

        เสร็จแล้วค่อยมาจุดธูปเพื่อสักการะหน้าองค์เทวรูป “เจ้าแม่หนี่วาเจ้าขา หลิงหลานมาที่เมืองนี้สองหนแล้วพึ่งได้ถวายการบูชาขอโปรดอภัยในความเขลานี้ด้วย เมืองกุ้ยหยางแห่งนี้งดงามชาวเมืองจิตใจดีคาดว่าคงเพราะมีท่านช่วยปกปักษ์รักษา หลายวันมานี้อยู่อย่างเป็นสุขหลิงหลานไม่คิดขอพรใดให้ตนเอง เพียงแต่…”
     
       เนตรกวางสุกใสเลื่อนลงไปมองสายคาดเอวทั้งสอง บุรุษที่นางเคยได้พบเจอพูดคุยมากสักหน่อยและมีเรื่องติดค้างน้ำใจเขา… นอกจากจอมยุทธ์น้อยที่งานเลี้ยงแล้ว ก็คือ…

        เลื่อนมือไปบนผืนสายคาดเอวอินทรีทอง เรื่องที่หมู่บ้านเฟยวันนั้นได้เขาช่วยชีวิตไว้ยังไม่ทันได้เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายก็ล้มตึงไปเสียก่อน ‘ไม่ได้พบกันนานมากแล้วคนผู้นั้น... ในเวลานี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ’ ครั้นได้ร่างมาจะนำสิ่งนี้ไปส่งมอบก็จนใจด้วยไม่ทราบที่อยู่ของอีกฝ่าย
        
       เนตรหวานใสกลอกไปยังผืนด้านข้างลายเมฆมงคลดิ้นเงินบนผืนสีขาว จะเป็นของคนไหนได้อีกนอกจาก ‘ปิงไคว่’ บุกคลิกเย็นชานิ่งเฉยก็เหมือนกับเมฆที่อยู่เหนือสรรพสิ่ง ไม่แยแสอะไรคงเหมาะกับเขาที่สุดแล้ว ‘หลังจากแยกกันที่เขาฟานจิ้งเขาก็คงไปทำธุระต่อสินะ ชื่อแซ่ยังไม่รู้จักจะพบกันอีกกครั้งคิดให้ของสิ่งนี้เพื่อขอบคุณคงยากแล้ว’

        บุรุษทั้งสอง… ต่างจากไปโดยไม่อำลาหรือทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้ ทำให้นางรู้สึกติดค้างยิ่งนัก!!

        “ข้ามีสหาย… ไม่สิ คงพอเรียกได้ว่าคนรู้จักอยู่สองคนนึกอยากขอบคุณพวกเขาที่เคยช่วยเหลือแต่ไม่สามารถทำได้ สายคาดเอวทั้งสองเส้นทำขึ้นด้วยความรุ้สึกขอบคุณนั้นไม่อาจส่งไปถึงมือเจ้าของ เจ้าแม่ผู้เปี่ยมด้วยจิตเมตตา…. หลิงหลานไม่ปรารถนาพรข้อใดให้ตนเอง แต่ได้โปรดคุ้มครองหงเจี้ยนและปิงไคว่ ให้คนทั้งสองพบเจอวาสนาที่ดี คนที่ดีและแคล้วคลาดปลอดภัยจากอันตรายด้วยนะเจ้าคะ”

         ‘หากข้าได้มอบให้พวกเขาด้วยมือตนเองก็คงดี...’ นางถวายผ้าคาดเอวทั้งสองผืนไว้ด้วยกันก่อนจะก้มคำนับเทวรูป และเดินลงจากเนินเขา


♦ บริจาค ♦
10,000 ตำลึง
ซุปเห็ดหอม 1
ซุปเยื่อไผ่ 1
♦ ถวาย ♦
สายคาดเอว 2



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +444 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 444 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2

26

กระทู้

744

โพสต์

42หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
6077
เงินตำลึง
1080589
ชื่อเสียง
152603
ความหิว
789

ตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
915
ความชั่ว
835
ความโหด
1856
คาเนซิส ดิ ลาสเครีย(ราคะ)
เลเวล 1

โจว เจ๋อข่าย

"ข้างดงามแล้วหรือยัง"
pet
โพสต์ 2018-10-19 16:45:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ทำทาน & ขอพรอีกครั้ง





ควรบำเพ็ญ ซึ่งทาน คือการให้
ท่านว่าไว้ สวยงาม สามสถาน
หนึ่งให้ของ สองธรรมะ ชนะมาร
อภัยทาน ที่สาม งามเหลือเกิน


          หลังจากที่เส้าเทียนขุดเหมืองได้แร่มาจำนวนมาก เขาก็ได้มีโอกาสผ่านมาที่ศาลเจ้าแม่หนี่วา


           “เจ๋อข่ายตรงนั้นที่มีเด็กยืนอยู่เยอะๆคืออะไรรึ เหตุใดพวกถึงต้องถือจานต่อแถวกัน” เส้าเทียนที่พึ่งลงจากยอดอาชาฮั่นเสียชี้นิ้วถามสหายที่ตรงข้างหน้า มีเด็กหญิงเด็กชาย ชาวบ้านและนักเดินทางยืนต่อแถว


         “อ่อ ตรงนั่น.. เขาเรียกว่าโรงทานสำหรับแจกจ่ายอาหารน่ะ” ร่างระหงเอ่ยบอกเส้าเทียนที่ยืนมองอยู่


         “อืม..โรงทาน เจ้าคิดว่าพวกควรแจกจ่ายอาหารที่มีอยู่ให้ คนที่ยากลำบากมากกว่าพวกเราไหม” เส้าเทียนถาม อันที่จริงพอได้ฟังจากสิ่งที่สหายของเขาพูดแล้ว เขาก็อยากจะ ทำทาน..


          พระธรรมรักษ์เคยสอนเข้าไว้ เกิดเป็นมนุษย์ผู้เป็นสัตว์ประเสริญ ควรช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่เดือดร้อนซึ่งกันและกัน การทำทานก็เป็นการช่วยเหลืออย่างหนึ่ง…


         “ตามใจเจ้านั่นแหละ” เสียงหวานเอ่ยบอก


         ชายหนุ่มนำอาหารขนมออกมาพร้อมกับสหายทั้งสามช่วยกันเดินถือเข้าไปในโรงทาน ท่ามกลางสายตาคนที่ยืนต่อแถวอยู่ เขานำถังหูลู่ พุทราเชื่อม ซาลาเปา หมั่นโถว ผัดผัก น้ำแกง มาแจกจ่ายให้คนในโรงทาน โดยพวกของหวานจะเยอะเป็นพิเศษ เด็กๆส่วนใหญ่ชอบทานของหวานทำให้เส้าเทียนเตรียมถังหูลู่และพุทราเชื่อมมาค่อนข้างเยอะ ซาลาเปา หมั่นโถว นักเดินทางไกลจะนิยมนำอาหารชนิดนี้ไปมากที่สุดเพราะมันเก็บไว้ได้นาน ผัดผักกับน้ำแกง ก็แจกให้กับคนที่อยากทาน อาหารส่วนหลังเป็นเกี่ยวกับสุขภาพ บุรุษทั้งสี่ช่วยกันแจกจ่าย ไป๋เหยียนเฟยยื่นให้ถึงแม้ร่างกายจะปกปิดมิดชิดทว่ากลับไม่มีใครกลัว


         “ขอบคุณพ่อหนุ่มมากเลย” ชาวบ้านบางส่วนเอ่ยบอก


         “ไม่เป็นไรขอรับ” เขายิ้มตอบการช่วยเหลือคน มันทำให้เขามีความสุขจริงๆ


         เส้าเทียนขอแยกตัวขึ้นไปศาลเจ้าแม่หนี่วา เขายกมือขึ้นกุมไว้เบื้องหน้า ‘ขอให้ชีวิตของข้าและสหายจงมีแต่ความสุข’ ครั้งนี้เขาไม่ได้ขออะไรมากมาย ขอให้ชีวิตมีแต่ความสุขก็เพียงพอ


แจกจ่ายอาหารในโรงทาน

ถังหูลู่ 1000

พุทราเชื่อม 1000

ซาลาเปา 100

หมั่นโถว 100

ผัดผัก 100

น้ำแกง 100



19/JX002/5 @Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-19 16:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +777 ความหิว -14 Point +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 777 -14 + 30

ดูบันทึกคะแนน

เซราฟหรือเซเรฟ?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระจกหมื่นทิวา
โล่หวงจู้(เก๊)
ผ้าปิดตา
ตัวเบาขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว(450)
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x88
x8
x5
x224
x3044
x1
x49
x2376
x900
x300
x107
x51
x3
x40
x99
x75
x4
x60
x2
x100
x10
x10
x12
x1
x9999
x10
x186
x100
x100
x8
x2
x15
x4
x12
x4
x32
x112
x832
x73
x2
x279
x2
x1292
x2698
x1
x9999
x1
x54
x37
x1315
x6
x610
x15
x20
x151
x7
x11
x130
x11
x5
x2
x5
x237
x175
x2
x720
x2
x3
x254
x500
x24
x88
x13
x4
x390
x15
x5
x35
x56
x25
x13
x4
x270
x449
x4557
x10
x7241
x16
x325
x14
x17
x240
x221
x472
x9
x68
x11
x36
x54
x1
x1105
x6
x7
x84
x743
x6934
x139
x755
x808
x195
x802
x9999
x458
x6
x3490
x3072
x2472
x4800
x36
x186
x17
x221
x101
x194
x23
x1
x80
x6
x99
x306
x83
x68
x96
x150
x16
x2857
x5618
x3
x59
x928
x18
x35
x9999
x2
x15
x15
x4340
x3601
x6174
x665
x940
x9858
x1299
x255
x662
x312
x5800
x1110
x349
x93
x2183
x89
x1635
x617
x275
x763
x3427
x72
x690
x121
x1397
x141
x50
x4031
x259
x1005
x1158
x8104
x1404
x466
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 07:19

ขึ้นไปด้านบน