ดู: 365|ตอบกลับ: 16

{ เมืองจินเฉิง } ย่านการค้า | วงเวียนร้อยเกวียน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-17 00:28:50 |โหมดอ่าน




วงเวียนร้อยเกวียน

{ เ มื อ ง จิ น เ ฉิ ง }










วงเวียนรอยเกวียน
『 เป็นเอกลักษณ์ไร้ผู้ใดเหมือน 』
เมื่อใดที่มีผู้สัญจรผ่านเมืองจินเฉิง มีคำกล่าวในชาวเมืองว่า
หากมิได้แวะย่านการค้าประจำเมืองแล้วคล้ายว่า 'มาไม่ถึง' 
ผู้ที่ได้สัมผัสกับความคึกคักจอแจ และสเน่ห์แห่งตะวันตก
ล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า 'เป็นเอกลักษณ์ไร้ผู้ใดเหมือน' 
วงเวียนร้อยเกวียน คือชื่อที่ตั้งจากขบวนเกวียนของพ่อค้าคาราวาน
ผู้เข้ามาทำการค้าขาย แลกเปลี่ยนสินค้าภายในเมืองจินเฉิง 

ภาพของเกวียนที่บรรทุกความมั่งคั่งและสิ่งของล้ำค่า 
ไม่ว่าจะเป็นผ้าไหมโหรวหราน งาช้าง เครื่องเงินและถ้วยโถโอชาม 
เครื่องเทศที่มีค่าดั่งทอง เครื่องหอมและประดับอันงามวิจิตรเดินทางไกล
จากแดนตะวันตก ล้วนสามารถหาพบได้ในที่แห่งนี้ ด้วยวงเวียนแห่งนี้
มีความคึกคักจอแจอยู่เสมอ นั่นจึงเป็นสาเหตุให้บ่อยครั้งมีการ พลัดหลงกัน
 ทั้งเด็กๆ พลัดหลงบุพการี หรือแม้แต่สัตว์พาหนะพลัดหลงจากเจ้านาย 








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

10

กระทู้

107

โพสต์

4745

เครดิต

เงินชั่ง
906
เงินตำลึง
43219
ชื่อเสียง
2041
ความหิว
160
ช่างหลิน
เลเวล 1
โพสต์ 2017-12-19 19:48:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด

บุปผาที่เหนี่ยวรั้ง



陈 惠美

บทที่ -: สาวสวยคลั่งสวยกับการจับจ่ายด้วยเงินยาจก
(ช๊อปปิ้งต้อนรับภัยหนาวในจุดเยือกแข็ง)

         หลังจากที่ฮุ่ยเหมยได้ออกมาจากโรงเตี๊ยม นางก็ได้พบกับอากาศสุดจะเยือกเย็นปานตัวจะแข็งตายนอกที่พักนางจึงวกกลับมาขอพักอีกสักคืนสองคืนเพื่อจะได้มีเวลาหาซื้อของสำหรับภัยหนาวในการเดินทางครานี้....นางได้รู้ข่าวว่าว่าในเมืองจินเฉินมีย่านการค้าชื่อดังแห่งหนึ่งที่มีสินค้ามากมายให้เลือกชม นางไม่รอช้ามุ่งหน้าเดินมาที่แห่งนี้ทันที!

“หน๊าว---ใจจะขาด พะ....เพราะขาดเธอ ขะ-...คนดี....”

         ร่างอรชรกอดร่างตัวเองที่สั่นหงึกๆด้วยความหนาว และร้องเพลงรำพันความหนาวจากหัวใจและเสียงที่สั้นคลอเบาๆกับตัวเองกลางถนนย่านการค้าที่มีอากาศหนาวจับใจ เหล่าชาวเมืองที่เดินขวักไขว่อยุ่บนทางถนนต่างส่วมเสื้อผ้าที่หนาแน่น ร้านค้าที่เรียงรายเต็มสองข้างทางต่างก็มีสินค้าประทั่งความหนาวกันเป็นแถวร่างบางเดินรับลมหนาวตัวสั่นระริกราวกับลุกหมาตกน้ำหวังจะเลือกสินค้าที่ดีที่สุดแต่พอเวลาผ่านไปได้ไม่นานนางก็ทนกับความเยือกแข็งนี้ไม่ไหวคงจักต้องหาเสื้อผ้าหนาใส่ก่อนอย่างน้อยก็เพื่อประทั่งชีวิต

“ท่านๆ อาภรณ์ตัวนี้ราคาเท่าไหร่รึเจ้าคะ?
         ฮุ่ยเหมยเดินแวะร้านเสื้อผ้าที่ตั้งอยู่ข้างถนนร้านหนึ่งที่ดูเหมือนว่าสินค้าส่วนใหญ่จะเป็นอาภรณ์ผ้าหนาสำหรับฤดูนี้โดยเฉพาะนางเอ่ยถามถึงราคากับเสื้อตัวหนึ่งที่มีความยาวพอที่จะสามารถทำเป็นผ้าคลุมหนาวให้นางได้...

“100 ตำลึงจ้ะแม่นาง” แม่ค้าตอบคำถามด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

“แพงง่ะ” ฮุ่ยเหมยทำหน้าเสีย

“โถ่ถัง แม่นางคนงาม....ตอนนี้ผ้าหนาแบบนี้หากันง่ายๆเสียที่ไหนเครื่องนุ่งห่มชิ้นนี้ถือเป็นที่นิยมใช้กันในเหล่าผู้ดี ราคานี่ถือว่าย่อมเยาว์ที่สุดแล้วจ้ะ! เสื้อผ้าตัวงามย่อมเหมะกับคนงามอย่างแม่นางเป็นแน่จ้ะ ซื้อสักตัวสองตัวเถิดนะจ้ะ”
         มิรู้ว่าคำชมนั้นมาจากใจจริงหรือเพียงแค่ชมหวังชั่งในถุงเงิน หรือแค่คำโฆษณาชวนเชื่อ ฮุ่ยเหมยจ้องอีกฝ่ายตาเขม่งหวังอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจลดราคาให้ แต่ดุเหมือนจะไม่ได้ผล ฮุ่ยเหมยแอบถอนหายใจเล็กๆ

“งั้นไม่เอาดีกว่าเจ้าค่ะ ก็จริงอยู่ที่ข้างาม และข้าก็เคยเห็นพวกผู้ดีห่มเนื้อผ้าเช่นนนี้กันมากมาย แต่มันแพงอ่ะ แต่ข้าไม่อยากเสียเงินแพงขนาดนะ....”

ฟิ้ววววว

ไม่ทันฮุ่ยเหมยจะได้พุดจบประโยค ก็มีลมหนาวพัดผ่านร่างบางของฮุ่ยเหมย ผมดำสลวยพริ้วไสวตามแรงลม นางยังอ้าปากค้างอยู่ ขนตัวก็นางลุกขึ้นซู่ทั้งตัว หนาวยะเยือกตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเล็บเท้า....

“ข้าเอา1ตัวเจ้าค่ะ...”
         สาวงามยิ้มแห้งพร้อมชำระเงินแล้วส่วมเสื้อตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาทันทีก่อนจะเดินตามหาของใช้ที่จำเป้นต่อในย่านการค้านั้นสักพักใหญ่.....


.......................................

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โอ้!!! ดีงามเจ้าค่ะ!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x1
x3
x15
x1
x15
x40
x16
x49
x38
x12
x8
x71
x21
x2
x1
x1
x30
x44
x38
x54
x17
x1
โพสต์ 2017-12-31 15:18:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควส 2 ภัยสงคราม : เดินทางกลับบ้านเกิด }

ชุดสีแดง

     "ซือเอ๋อร์ เสี่ยไป๋ เราเดินย่านการค้ากันสักพักเถอะ กลางคืนกลางทะเลทรายนั้นหนาวเย็นนัก ข้าต้องหาอะไรให้พวกเจ้าด้วย" อีกอย่างหนึ่งคือนางควรหาชุดเปลี่ยนได้แล้ว... เสื้อผ้าชุดนี้ซอมซ่อนัก ตัวนางเป็นสตรียังรับไม่ได้เลย!

     "ฮี้" (นายท่าน ชุดสีแดงตัวนี้ๆ)

     "ม๊อออ" (พี่เสี่ยไป๋ ท่านช่างตาดีนัก)

    "หือ? นี่มันผ้าไหมโหรวหรานนี่นา พี่ชาย ท่านขายชุดนี้เท่าไหร่หรือ?" เพราะถูกม้าหนุ่มดึงแขนเสื้อให้หันไปมองแผงลอยร้านหนึ่ง นางจึงพบกับเสื้อผ้าชุดสีแดงสวยงามปักไหมทองลายกระเรียนคู่กำลังโผบิน งาม.. งามนัก! นอกจากนี้ยังมีเนื้อหนาพอสมควรด้วย เหมาะใส่กลางทะเลทรายที่สุด

     "แม่นาง ตาเจ้าช่างดีนัก! เช่นนั้นข้าขายให้เจ้าถูกๆเลย ...ห้าร้อยตำลึงเป็นอย่างไร?"

     "ตกลง!" นางยื่นเงินให้พ่อค้าแล้วรับเสื้อผ้าชุดนั้นมา ก่อนจะเลือกซือผ้าคลุมอีกผืนสองผืน

      หลังจากเดินต่อไปอีกหน่อยก็ได้ของกินติดไม้ติดมือ พอประทังชีวิตท่ามกลางทะเลทรายได้ เมื่อผละจากย่านการค้ามาที่ลับตาคน มือเรียวก็เปิดแผนที่ออก ...ข้างหน้ามีเมืองอยู่อีก แต่ก็นับว่าไกลมาก หวังว่าจะไม่เกิดขึ้นอะไรก่อนนะ สภาพอากาศกลางทะเลทรายนั้นแปรปรวณนัก นอกจากนั้นยังมีสัตว์มีพิษอีกด้วย ต้องระวังให้ดีเสียแล้ว!

     @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-3-28 02:08:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราวที่สอง :ภัยสงคราม }
กินเลี้ยง

            สิ่งแปลกประหลาดในย่านการค้าเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งใจเหล่าผู้คนที่สัญจรไปมาต่างพากันมองบริเวณว่างที่มีชายชาวโหรนหรานและเหล่าแมวนั่งจับจองพื้นที่อยู่บริเวณนั้น

            หากแมวไม่มากขนาดนี้ก็ไม่เป็นจุดสนใจสักเท่าไหร่หรอกเพราะผู้คนที่มากมายจนเป็นปกติในที่นี่อาจจะกลบความผิดแปลกไปได้บ้าง

            “แมวพวกนี้พี่ชายเอามาจากไหนหรือ”เด็กหญิงวัยน่ารักอยู่ๆก็เดินมาถามอาเค่อที่นั่งอู่กับแมวครั้นพอจะหันไปหาเหวินเหวิน แต่อีกคนกลับหายไปเสียอย่างนั้นเด็กหนุ่มกระชับผ้าพันคอก่อนจะคลี่ยิ้มให้เด็กสาวด้วยท่าทีที่อ่อนโยน

            “แมวพวกนี้หาที่อยู่น่ะครับคุณหนูสนใจจะเลี้ยงสักตัวไหม

            “เห ได้หรอเจ้าคะ”เด็กหญิงยิ้มกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่อาเค่อเสนอมาเธอมองดูแมวน้อยๆเหล่านั้นด้วยดวงตาเป็นประกาก่อนจะวิ่งหายลับเข้าไปในหมู่ฝูงชนอีกครั้ง

            ไม่นานสำหรับการรอคอยเธอกลับเดินจูงพ่อชายวัยชรามาแล้วชี้ไปยังฝูงแมวที่อยู่กับอาเค่อเพื่อให้ดูว่ามีแมวแจกจ่ายที่นี่ด้วยเธอชี้ไปยังลูกแมวตัวเล็กให้ชายชราพลางกระตุกเสื้อรัวๆ ปากเองก็พร่ำเพียงแค่คำว่าอยากได้

            “ท่านเจ้าตัวนั้นมันเท่าไหร่กันหรือ” เมื่อทนความรบเร้าจากเด็กหญิงไม่ไหวชายชราจึงควักเกินออกมาเพื่อนับรอให้อีกฝ่ายพูดถึงเรื่องราคาเด็กหนุ่มชาวโหรนหรานมองแบบอมยิ้มเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะอุ้มลูกแมวตัวเล็กๆที่เด็กหญิงต้องการนั้นยื่นให้เด็กหญิงทันที

            “ไม่เอาเงินหรอกครับพวกนี้แค่ต้องการที่อยู่ใหม่” ยื่นแมวให้แล้วลูบหัวเด็กสาวนั้นเบาๆ “แต่ต้องดูแลมันดีๆนะ

            “เจ้าค่ะ!! ข้าจะดูแลมันอย่างดี”เสียงพูดจาดังฉะฉานโพล่งขึ้นเมื่ออุ้มลูกแมวในมือมากอดอย่างดีใจชายชราเห็นดังนั้นจึงโค้งคำนับให้อาเค่อกับความมีน้ำใจในการแบ่งแมวให้แก่หลายสาวของเขา

            “หนิงอัน ขอบคุณพี่ชายเขาสิ

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ!!” พูดพลางอุ้มแมวเอาไว้ในมือไม่ปล่อยเธอหยิบห่อถังหูลู่ในมือยื่นให้อาเค่อเป็นการแลกเปลี่ยนก่อนจะดึงแขนเสื้อชายชราเพื่อเดินออกไปอีกทาง

            พอเห็นว่าแมวได้ถูกรับเลี้ยงไปอีก1ตัวแต่ดูเหมือนว่าจำนวนแมวทั้งหมดนี้ไม่ดูลดน้อยลงเลยอาเค่อก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยพลางลูบแมวตัวที่นั่งอยู่ข้างๆตนอย่างเบาๆ

            ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่รอจนกระทั่งเหวินเหวินได้กลับมาพร้อมกับถุงปลาย่างที่ซื้อมาจากย่านการค้าแถวนี้กลับมาเขานำซุปชาวางบนหัวอาเค่อให้อีกคนรับมัน ก่อนจะนั่งลงข้างๆแล้วแจกจ่ายปลาย่างที่ตนซื้อมาให้กับแมวที่ตนพามาด้วยทั้ง20 ตัว

            ไม่สิทำไมเหลืออีก1 ตัว

            ขณะที่กำลังสงสัยอาเค่อที่รับชาจากอีกฝ่ายมาจิบก็พูดขึ้นมาว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งรับแมวไปตัวหนึ่งก็ทำให้เหวินเหวินเข้าใจมันอย่างโดยง่าย

            ปลาชิ้นสุดท้ายที่เหลือถูกยื่นให้เจินเจินที่รอจะได้ลิ้มรสปลาย่างทันทีเหวินเหวินเหลือบมองเหล่าแมวที่ต่างพากันกินปลาย่างอย่างละตัวก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างน้อยๆปลาพวกนี้ก็จะทำให้แมวเหล่านี้อิ่มขึ้นมาบ้างระหว่างการเดินทางหาเจ้าของใหม่ให้พวกมัน

            พอนั่งรอไปสักพักแมวตัวสุดท้ายที่กินปลาย่างช้าที่สุดก็กินหมดลงในที่สุด มันส่งเสียงร้องเล็กน้อยเหมือนพร้อมที่จะออกเดินทางต่อแล้วทำให้ทั้งสองหนุ่มหัวเราะกับท่าทีของมันตั้งแต่มาถึงตรงนี้นกแก้วเองก็เหมือนจะกางปีกบินได้ปกติแล้ว

            แต่มันเลือกที่จะไม่เกาะเหวินเหวินเหมือนทุกครั้งกลับเลือกที่จะอยู่กับอาเค่อแทน

            “จะออกไปกันได้หรือยัง”เหวินเหวินถามอีกฝ่ายขณะเลือกสุ่มแมวตัวหนึ่งขึ้นมาอุ้มให้นกแก้วที่เกาะไหล่อาเค่อหึงเจ้านายเล่นๆเจ้าตัวพยักหน้าให้อาเค่อเล็กน้อยก่อนจะเดินนำฝูงแมวที่ตามตนเพื่อออกไปยังย่านการค้าแห่งนี้


มอบปลาย่างให้แมว 19 ตัว

ให้แมว แก่ชาวบ้าน 1 ตัว






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x2
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-8-11 20:46:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Yoshifumi เมื่อ 2018-8-11 20:48



[บทสำรวจเมืองจินเฉิง]
[เดินเที่ยว ณ ย่านการค้าแห่งเมืองจินเฉิง]


เร็นเดินออกมาจากร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ เพื่อออกเดินสำรวจเมืองจินเฉิง หลังจากเดินสำรวจอย่างถูกๆผิดๆ ถามทางชาวบ้านบ้าง เขาก็เดินมาถึงย่านการค้าเมืองจินเฉิง หรือก็คือวงเวียนร้อนเกวียน สถานที่ที่ถ้าไม่มาที่นี่ก็คล้ายกับว่ายังมาไม่ถึงเมืองๆนี้นั่นเอง

วงเวียนร้อยเกวียนนั้นเป็นสถานที่ที่คับคั่งไปด้วยผู้คน ซึ่งตอนนี้เร็นก็กำลัง...

" ห. หายใจไม่ออก "


ชายหนุ่มผมเปียกำลังพยายามมุดผ่านเหล่าผู้คนที่คับคั่ง จนบางพื้นที่ก็รู้สึกอึดอัด เมื่อราวครึ่งของครึ่งชั่วยามที่แล้ว ชายหนุ่มคนนี้กำลังเดินตัวปลิวอยู่ในสถานที่แห่งนี้ จนกระทั่ง ร้านค้าแพรไหมด้านหลังประกาศลดราคาผ้าล็อตเก่า จนทำให้เขาต้องติดอยู่ในกลุ่มฝูงชนผู้คลั่งไคล้ของลดราคา ซึ่งดูเหมือนในที่สุดแล้วเขาก็หลุดออกมาได้

" อ่าาาาาา "

ชายหนุ่มส่งเสียงครวญ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อลดความเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ แล้วค่อยๆเดินช้าๆว่ามีอะไรรอบๆบ้าง
เร็นเดินผ่านเหล่าเกวียนน้อยใหญ่ ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีสิ่งใดจำเป็นสำหรับนักเดินทางเช่นเขานัก เลยกลายเป็นเสมือนว่าเขามาเดินเล่นกินลมชมวิวเฉยๆ

ชายหนุ่มเดินมองเหล่าร้านขายเหล่าผ้าแพรสวยงามที่กำลังประชันกันเรียกลูกค้า กันอยู่ ซึ่งเขาเองก็ถูกเรียกไว้ด้วย

" ไง พ่อหนุ่มสนใจผ้าคลุมนี่ไหมจ๊ะ? กันแดดกันลมหนาวได้สบายนัก ถ้าพ่อหนุ่มสนใจล่ะก็ ข้าจะลดราคาให้พิเศษเลย
"

แม่ค้าอธิบายพร้อมกับชูผ้าคลุมที่ดูหนักๆผืนหนึ่งขึ้นมา ตัวผ้าของมันนั้นดูหนามากทีเดียว

" แล้วมันจะไม่ทำให้ข้าร้อนกว่าเดิมหรือขอรับ? "


เร็นมองผ้าคลุมเนื้อหนาด้วยใบหน้าฉงนใจ เขานั้นชอบรับลมเย็นขณะที่เดินผ่านเหตุใดเขาจึงต้องหาของมาบังลมเช่นผ้าคลุมผืนนี้ด้วยเล่า

" แหม แถวๆทะเลทรายก็ร้อนๆอยู่แล้วข้าเกรงว่า เหล่านักเดินทางที่ดูยังหนุ่มอย่างพ่อหนุ่ม จะเป็นลมแดดเสียก่อนน่ะสิ "


" งึม แต่มันคงเทอะทะไปสำหรับข้า แต่ขอบคุณที่ช่วยแนะนำสินค้าให้นะขอรับ "

เร็นเดินออกมาจากร้านนั้นส่วนแม่ค้าก็ยังคงแนันำสินค้าให้ลูกค้าคนอื่นๆต่อไป

และ เมื่อเร็นเดินผ่านร้านเครื่องเงิน เขาก็พึมพำ

' ก็สวยดีอยู่หรอกนะแต่ข้าจะเอาไปทำอะไร มันหนักกระเป๋านะ '


เมื่อเร็นเดินผ่านร้านเครื่องเทศ เขาก็ยิ้มและคิดในใจ

' โอ้ กลิ่นที่คุ้นเคย ทำเอาข้านึกถึง ตอนที่ข้าทำงานอยู่ที่ร้านเครื่องเทศภูเขาทองเลยนา '


สรุปรวบยอด เร็นเดินอยู่ที่ย่านการค้านี้มาราวครึ่งชั่วยามแล้วแต่ก็ยังไม่มีร้านใด ได้แตะต้องเงินในถุงเงินของเขาได้เลย

" บางทีข้าควรกลับได้แล้วนะ "


เขาถอนหายใจ ถึงไม่แน่ใจนักว่ากลับไปไหน เขายังไม่มีที่ให้กลับเลยตอนนี้ แถมข้าเองก็ยังเดินทางไปเรื่อยๆเสียด้วย บางทีข้าควรหาซื้อแผนที่นะ แล้วก็สำหรับที่พักของวันนี้ ข้าควรจะกลับไปนอนที่ร้านก๋วยเตี๋ยว? หรือ วันนี้จะได้นอนข้างถนนกันนะ ชายหนุ่มตัดสินใจเดินออกจากย่านการค้าไป


  


@STAFF_Pixiu



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 25
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

อืม สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้นฟูจิโอ
เกราะทองแดง
ม้าขาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1

61

กระทู้

1192

โพสต์

50หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
206799
เงินตำลึง
352731651
ชื่อเสียง
154812
ความหิว
459

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
8075
ความชั่ว
6836
ความโหด
10409
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2018-9-4 17:59:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด

  [ เควสเรื่องราว 2  ภัยสงคราม ]
   [ บทที่1.9.1 ¤ มุ่งหน้าสู่แคว้นต้าหว่าน ]
   (ตามหาบ้านให้เหล่าแมวน้อยตอนสาม)

   หวงเส้าเทียนควบฮั่นเสียหม่า เขาเหลือเหล่าลูกแมวน้อยจำนวนสิบสองตัว ต้องขอบคุณแม่นางไป๊ฮวาที่ช่วยเหลือเขาโดยการรับเลี้ยงลูกแมวทั้งหมดห้าตัว ตอนนี้เขากำลังขี่ม้าด้วยความฮึกเหิมที่สามารถช่วยเหลือสัตว์เลี้ยงตัวเหล่านี้ อันที่จริงเขาก็อยากจะเลี้ยงแต่ก็คงทำไมไม่ได้เพราะเขาร่อนเร่ไปทั่วทุกสารทิศ ไม่มีบ้านเป็นของตนเองมีเพื่อเงินทองที่เก็บหอมรอมริบในหุบเขาคนโฉด และเขาก็มีนกพิราบขาวนวลบริสุทธิ์ตัวน้อยคู่ใจแล้ว เยี่ยซิวเป็นนกพิราบที่ค่อนข้างฉลาด มันสามารถหาอาหารกินเองได้ตามสัญชาตญาณสัตว์ป่า บางครั้งมันก็จะมาอ้อนให้เขาป้อนอาหารให้มันกิน หลังจากที่เขาออกมาจากหุบเขาคนโฉดแล้วก็รู้สึกเดียวดายนิดหน่อย แต่หวงเส้าเทียนเลือกที่จะออกมาจากหุบเขาคนโฉดแล้วนี่ เขาคิดไว้ว่าหากตนเองสามารถหางานทำได้และมีฐานะที่ดีขึ้นเขาจะกลับไปหาท่านจุนซางจวินเล่าถึงความสำเร็จในชีวิต

   ไม่ก็ถ้าเขาได้เป็นจอมยุทธ์เข้าพรรคไหนสักพรรคหลังจากที่เข้าไม่กี่เดือนก็จะกลับไปหาท่านจุนซางจวินเพื่อเล่าเรื่องราวการผจญภัยต่างๆที่ตนเองพบเจอให้ท่านจุนซางจวินฟัง ตอนนี้เขายังไม่นึกถึงเรื่องการล้างแค้นเพราะตัวเองยังมีความสามารถที่จะต่อกรกับเหล่าคนพรรคภูติทมิฬลมดำ

   ร่างสูงเดินทางมาจนถึงเมืองจินเฉิง ย่านการค้า เขาเดินเล่นดูของต่างๆภายในเมือง ที่นี่มีพ่อค้าคาราวานค้าขายจำนวนมากเกวียนขนสินค้าต่างๆผ่านเขาไป หวงเส้าเทียนเดินพูดคุยถามหาคนที่ต้องการรับเลี้ยงลูกแมว จนในที่สุดก็พบเจอคนที่ต้องการรับเลี้ยงแมว เป็นบุรุษผมเงินปกปิดใบหน้าดูลึกลับยิ่ง เขาพูดเพียงไม่กี่ประโยคทุกประโยคที่บุรุษลึกผู้นั้นเอ่ย เขาเหมือนถูกต้องมนต์ หวงเส้าเทียนมอบลูกแมวทั้งสามตัวให้บุรุษคนนั้น ก่อนจะเดินออกจากมา ความรู้สึกแปลกประหลาดมันคืออะไร..?

   สุดท้ายเขาจึงส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดก่อนจะเตรียมเดินทางไปอย่างไม่หยุดพัก

  เหลือลูกแมว (9) ตัว

  แจกจ่ายไป (3) ตัว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากกระต่าย
กระบี่ปิงเหมยกุ้ย
เยี่ยอวี่เซิงฝาน
กระจกอี้เซียวไน่เหอ
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x8
x1
x1
x2
x11
x10
x10
x10
x1
x50
x7
x20
x6
x30
x1962
x9999
x45
x126
x24
x3
x1
x4
x4
x8
x1
x8
x76
x5
x10
x30
x2
x5
x10
x27
x1
x11
x70
x2
x1
x4
x1
x5
x2551
x2600
x2596
x2245
x2500
x100
x15
x30
x83
x16
x2
x2
x9999
x100
x506
x9
x3
x1069
x190
x2074
x46
x1500
x1
x808
x2366
x1620
x2811
x2169
x2401
x2507
x248
x3950
x102
x5995
x20
x15
x100
x20
x15
x15
x6
x9999
x2449
x30
x20
x10
x44
x19
x786
x41
x2000
x1674
x7120
x9999
x273
x334
x1
x330
x2
x314
x32
x166
x7613
x1
x832
x9999
x730
x68
x7
x1
x3
x2921
x213
x2849
x10
x10
x30
x1
x9999
x1667
x231
x154
x1136
x113
x2
x17
x4
x6
x203
x174
x549
x349
x323
x717
x2
x9999
x9999
x1
x9999
x3
x51
x36
x2355
x6
x510
x16
x30
x248
x12
x79
x160
x11
x10
x7
x2
x537
x175
x2
x1935
x9
x9
x672
x348
x24
x88
x13
x34
x15
x7
x35
x138
x733
x13
x4
x47
x464
x4609
x10
x6573
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x9
x15
x38
x15
x2906
x9
x7
x84
x1140
x9999
x200
x2510
x3804
x695
x6007
x9999
x638
x518
x3485
x9999
x6602
x9892
x97
x6221
x7301
x189
x36
x1
x100
x6
x1231
x1572
x1728
x96
x150
x17
x8125
x9999
x7644
x498
x828
x1041
x75
x9999
x2881
x1957
x9999
x9999
x5506
x9999
x2364
x2477
x9958
x1889
x255
x2983
x1312
x9999
x2645
x2250
x1548
x3448
x59
x3643
x907
x260
x766
x2327
x72
x690
x9787
x2909
x141
x3025
x8544
x679
x2505
x1122
x8104
x4078
x734
x1

61

กระทู้

1192

โพสต์

50หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
206799
เงินตำลึง
352731651
ชื่อเสียง
154812
ความหิว
459

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
8075
ความชั่ว
6836
ความโหด
10409
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2018-9-23 06:13:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ ตามทวงหนี้ (6) ]
      เมื่อทวงค่าภาษีที่เหมืองใหญ่เหลียวโจวเสร็จ เขาก็เตรียมตัวที่จะมาย่านการค้าในเมืองจินเฉิงต่อ เพื่อมาหาร้านเสื้อ

      พอมาถึงก็พบว่าที่ย่านการค้าแห่งนี้มีร้านมากมายเปิดอยู่ คงต้องเดินทางทีละร้าน เขาสั่งให้เจ๋อข่ายกับหวังจวินจื่อช่วยกันมองหาร้านเสื้อ เพราะเส้าเทียนคาดว่าน่าจะมีร้านเสื้อแค่ร้านเดียวในย่านการค้าแห่งนี้

      “พี่หวงข้าเจอแล้ว” เด็กหนุ่มร่างโปร่งรีบวิ่งมาหาเส้าเทียนเพื่อบอกว่าเจอร้านเสื้อที่อีกฝ่ายตามหาแล้ว

      “พาข้าไปหน่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินตามหวังจวินจื่อไปหาร้านเสื้อ เพื่อตามทวงค่าภาษีที่ติดค้างชำระไว้

      เมื่อเดินมาถึงก็พบว่าเจ๋อข่ายมายืนรออยู่หาทางเข้าร้านแล้ว เส้าเทียนจึงเดินนำเข้าไป ก็พบกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังเย็บเสื้อผ้าอยู่ในร้าน

       “แม่นางใช่เจ้าของร้านเสื้อแห่งนี้ไหมขอรับ” เจ๋อข่ายเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

      “ใช่เจ้าค่ะ จะมาซื้อเสื้อกันหรอเจ้าคะ” หญิงสาวตอบก่อนจะถามคำถามกลับ เมื่อเห็นบุรุษเดินเข้ามาในร้านนางถึงสามคน

       “ข้ามาทวงค่าค้างชำระภาษี ที่แม่นางค้างไว้100ชั่ง” ครั้งนี้บุรุษผมสีดำขลับเป็นคนพูดบอก

      “เอ่อ..ข้าไม่ค่อยมีเงินเลยช่วยนี้ ขอเลื่อนจ่ายออกไปก่อนได้ไหมเจ้าคะ” หญิงสาวพยายามผลัดและหลีกเลี่ยงที่จะจ่ายเงิน ทำไมเธอต้องจ่าย แค่ทำหน้าเศร้าๆเดี๋ยวบุรุษพวกนี้ก็ใจอ่อนแน่ๆ “นะเจ้าคะ” หญิงสาวตีหน้าเศร้า ก่อนจะเดินมาหา

      “หึ…” เจ๋อข่ายยกยิ้มที่มุมปากจะมาตีหน้าเศร้าใส่ พวกเขางั้นหรอ ฝันไปเถอะ “ถ้าหากแม่นางไปจ่ายก็จะถูกแจ้งจับนะขอรับ เอายังไงดี...จะจ่ายตอนนี้ หรือรอโดนแจ้งจับ?”

      เมื่อบุรุษตรงที่มีใบหน้าที่คล้ายอิสตรีกล่าวจบ หญิงสาวเจ้าของร้านเสื้อก็มีใบหน้าซีดเผือก “ท่านล้อข้าเล่นแน่ๆ” นางหยิบถุงเงิน100ชั่ง ยื่นไปให้ด้วยความไม่ค่อนเต็มใจเท่าไหร่

      “ข้าไม่ได้ล้อเล่น” เจ๋อข่ายตอบกลับก่อนจะรับถุงเงิน100ชั่งมาแล้วยื่นให้เส้าเทียนเก็บไว้ จากนั้นก็พากันออกจากร้านเสื้อ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +110 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 110 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากกระต่าย
กระบี่ปิงเหมยกุ้ย
เยี่ยอวี่เซิงฝาน
กระจกอี้เซียวไน่เหอ
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x8
x1
x1
x2
x11
x10
x10
x10
x1
x50
x7
x20
x6
x30
x1962
x9999
x45
x126
x24
x3
x1
x4
x4
x8
x1
x8
x76
x5
x10
x30
x2
x5
x10
x27
x1
x11
x70
x2
x1
x4
x1
x5
x2551
x2600
x2596
x2245
x2500
x100
x15
x30
x83
x16
x2
x2
x9999
x100
x506
x9
x3
x1069
x190
x2074
x46
x1500
x1
x808
x2366
x1620
x2811
x2169
x2401
x2507
x248
x3950
x102
x5995
x20
x15
x100
x20
x15
x15
x6
x9999
x2449
x30
x20
x10
x44
x19
x786
x41
x2000
x1674
x7120
x9999
x273
x334
x1
x330
x2
x314
x32
x166
x7613
x1
x832
x9999
x730